خانه / بهداشت روان / کندن مو (Trichotillomania) ، عامل ، علائم ، تشخیص ، درمان و .. ( مرجع کامل اطلاعات )

کندن مو (Trichotillomania) ، عامل ، علائم ، تشخیص ، درمان و .. ( مرجع کامل اطلاعات )

کندن مو (Trichotillomania)۳۴۵۶.jpg
این حالت یک اختلال تکانشی است که در آن فرد موهای سر ، ابرو ، مژه و سایر قسمتهای بدن خود را می کند به طوری که ناحیه ای بدون مو ایجاد می شود . رفتار تکانشی به صورتی است که فرد بر اثر یک عامل برنگیزاننده به طور ناخدآگاه به سمت رفتار خاص ( کندن مو ) سوق پیدا می کند و با انجام آن عمل از تنش فرد کاسته می شود .

نام بیماری ریشه یونانی دارد (Thrix به معنای مو ، Tillein به معنای کندن و Mania به معنای دیوانگی ) .به نظر می رسد 1 تا 2 درصد جمعیت به این اختلال دچار باشند به طوری که در حال حاضر4 تا 11 میلیون نفر در آمریکا به اختلال مبتلا هستند .

چه افرادی مبتلا می شوند؟
این اختلال بیشتر، افراد در سنین قبل یا اوایل نوجوانی را گرفتار می کند . ولی می تواند بچه های یک ساله و سلمندان هفتاد ساله را نیر دچار کند . در مطالعات حدود 90 درصد مبتلایان را خانمها تشکیل می دهند ولی به نظر می رسد مردان بخاطر عدم مراجعه برای درمان در مطالعات حضور نداشته اند .

يک بيماري رواني است که درآن فرد به طور عادتي موهاي خود را مي کند. اين بيماري در پسربچه‌ها شايعتر از دختر بچه‌ها است، حال آنکه در افراد بالغ خانمها بيش از آقايان مبتلا مي‌شوند. حداکثر شيوع در دختر خانمهاي نوجوان 12 تا 17 سال است. عادت کندن مو به طور تدريجي و ناآگاهانه دربيمار شروع مي‌شودو ممکن است تا جايي که منجر به کندن تمام موهاي سر شود ادامه يابد.اين بيماران غالبا” کندن مو را انکار نمي‌کنند ولي قادر به کنترل عمل خود نيستند. درمعاينه‌ي موهاي قطع شده به فواصل متفاوتي از پوست سر ديده مي‌شود و پوست سراز سلامت کامل برخوردار است. حاشيه‌‌ي موها معمولا” دست نخورده است و در مرکز به شکل کاسه‌يي موها قطع‌شده‌اند. اين بيماران بايد تحت درمان‌هاي روان‌پزشکي قرارگيرند.

فرد گرفتار بیشتر موی چه مناطقی را می کند؟
اگرچه علایم از نظر شدت ، مکان کندن مو و پاسخ به درمان در افراد متفاوت می باشد ولی اکثر بیماران موی سر خود را می کنند به طوری که در طی مدت زمان طولانی ناحیه ای بدون مو ایجاد می شود ( این ناحیه بدون مو می تواند ابرو ، موی ناحیه تناسلی یا زیر بغل باشد ) . در برخی افراد این عمل کم بوده و اختلالی در کارکرد فرد ایجاد نمی کند ولی در بعضی موارد بسیار شدید بوده و کارکرد فرد را مختل می کند.

۶۷۶۴۵۴۶۷۸.jpg

عامل ايجاد این حالت چیست؟

دانشمندان دانشگاه «دوك» انگليس، ژن عامل ايجاد يك ناراحتى عصبى كه افراد را به كندن موهاى خود مجبور می‌كند، كشف كردند.

اين ژن موجب ناراحتى عصبى موسوم به «تريكوتيلومانيا (Trichotillomania) ‬» در افراد می‌شود و افراد مبتلا به اين بيمارى موهاى خود را با زور می‌كنند.

اين ناراحتى با نشانه‌هاى ديگرى از قبيل هيجان، افسردگى و اختلال وسواس اجبارى يا سندروم «تورت 
(Tourette)‬» همراه است.

افراد مبتلا به اين ناراحتى موهاى خود را از دست می‌دهند و قسمتهايى از سر آنان طاس می‌شود، اما اين افراد اغلب عادت خود را پنهان می‌كنند.

با مشخص شدن منشاء ژنتيكى اين بيمارى پزشكان بهتر قادر به درمان آن خواهند بود.

پژوهشگران دراين تحقيق، ژن موسوم به «SLITKR١» ‬را كه پيش از اين با سندروم تورت مرتبط دانسته شده بود، مورد مطالعه بيشترى قرار دادند.

آنان دريافتند كه دو نمونه جهش يافته اين ژن در بيماران مبتلا به تريكوتيلومانيا متدوال‌تر است.

هرچند درصد كمى از بيماران مبتلا به اين ناراحتى داراى اين ژنها بوده‌اند، اما دانشمندان معتقدند كه اين كشف بزرگى است زيرا ناراحتى مزبور می‌تواند ريشه بيولوژيك داشته باشد.

۸۷۶۵۴۶۷۸۹.jpg

يافته علمى پژوهشگران دانشگاه «دوك» در نشريه «روانپزشكى مولكولى (Molecular Psychiatry)‬» به چاپ رسيده است.
طی دهه گذشته تحقیقات بسیار وسیعی برای درمان این اختلال انجام شده است ولی تا به حال درمانی که برای تمامی مبتلایان کارساز باشد پیدا نشده است . برخی از درمانهایی که انجام می شود به شرح زیر می باشد :

زمان شروع علائم و ارتباط با بیماریهای دیگر:

استرس‌هاي‌ رواني‌ در شروع‌ تريكوتيلومانيا نقش‌ دارند. بيماري‌ افسردگي‌ با تريكوتيلومانيا ارتباط‌ زيادي‌ دارد و بسياري‌ از افراد دچار اين‌ حالت‌ از افسردگي‌ رنج‌ مي‌برند.

در رابطه باتريكوتيلومانيا  طبقه بندی درستی از طرف روانپزشکان انجام نشده.. اما بعضی روانپزشکان آن را بصورت یک اختلال وسواسی-جبری  در بالغین طبقه بندی میکنند. همچنین بالا بودن شیوع در بالغین مبتلا به اضطراب و اختلالات خلقی ثابت شده است.

شکایات ممکن است در ابتدا در طی دوره های غیر فعال در کلاس درس, در خین تماشای تلویزیون, یا در بستر هنگاهی که هنوز  به خواب نرفته است بروز کنند. والدین به ندرت این رفتار را می بینند. در بسیاری از کودکان تریکوتیلومانیا با بستری شدن در بیمارستان با مداخلات طبی, مشکلات خانه یا مشکلات مدرسه شروع میشود. مواردی نیز با حسادت شدید بین خواهر و برادر ها, یک رابطه مختل بین والدین و کودک, و عقب ماندگی ذهنی, رخ میدهند. در تریکوتیلومانیاهائی که در سنین بلوغ یابزرگسالی شروع میشود, میزان بروز و همراه بودن با بیماری روانی وسواس واضح و شدید بیشتر است.
درمان رفتاری شناختی :

در نوع این درمان عاملی که باعث ایجاد رفتار کندن مو می شود را پیدا کرده و به فرد آموزش می دهند که رفتاری جایگزین را در هنگام ایجاد آن عامل انجام دهد . این درمان می بایست توسط فرد متخصص انجام شود تا بهترین بهره را بدهد . بسیاری از افراد با تغییرات ساده مثل بانداژ کردن انگشتان یا یادداشت موارد کندن مو و یا تغییر مکانی که باعث ایجاد این رفتار می شود ، بهبود می یابند.
درمان دارویی :
داروهای بسیاری در درمان این اختلال به کار گرفته شده است که بیشترین آنها متعلق به دسته دارویی مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI) می باشد . معروفترین دارو در این دسته فلوکستین یا پروزاک (Prozac) است . برخی بیماران با استفاده از این دارو به کلی کندن مو را کنار گذاشته اند و برخی نیز به کلی آن را بی اثر دانسته اند. به هر روی دارو درمانی نیز می بایست تحت نظر مستقیم متخصص انجام گیرد .
 

۵۶۴۳۶۷۴۴۳۳۴.jpg

بحث دارویی:
بسیاری از بیماران از نظر روانشناسی وضعیت ثابت و پایداری دارند. و تنها نیازمند این هستند که مشکل آنها توسط یک پزشک فهمیده یا والدین مورد بحث قرار گیرد. بسیاری از این موارد به طور خود بخود بهبود می یابند. به والدین معمولا توصیه میشه که توجه کودک را در زمان کشیدن مو منحرف کنند و این مشکل را قبول کرده و پشتیبان باشند. و نقش قضاوت کننده و تنبیه کننده نداشته باشند. بیماران با درگیری وسیع یا آنهائی که در این عادت باقی بمانند باید از نظر روانپزشکی ارزیابی شوند. تاثیر نسبی و فواید طولانی مدت درمانهای داروئی و رفتاری ثابت نشده است. به نظر می رسد که کلومیپرامین clomipramine در درمان کوتاه مدت تریکوتیلومانیا موثر باشد… اما در یک بررسی بعضی بیماران پس از سه ماه پی گیری در حالی که هنوز دارو را با سطح موثر قبلی در یافت میکرده اند دچار عود شدند. بیمارانی که بوسیله فلوکسیتین floxitine یا همان prozac در یک تجربه 16 هفته آزاد درمان شدند بطور چشمگیری بهبودی داشتند.

سایر درمانها نظیر ایجاد گروهای پشتیبان ، تغییر رژیم غذایی ، هیپنوتیزم و تغییر مکان نیز موثر بوده است .

گرچه براي‌ درمان‌ تريكوتيلومانيا مي‌توان‌ از داروهاي‌ ضد افسردگي‌ و همچنين‌ رفتار درماني‌ استفاده‌ كرد. ا اما ما به‌ شما توصيه‌ مي‌كنيم‌ براي‌ درمان‌ حتما به‌ يك‌ روان‌پزشك‌ مراجعه‌ كنيد

———

Trichotillomania

۳۴۵۶.jpg

Trichotillomania (TTM) is an impulse disorder that causes people to pull out the hair from their scalp, eyelashes, eyebrows, or other parts of the body, resulting in noticeable bald patches. It is currently defined as an impulse-control disorder, but there are still questions about how it should be classified. It may seem, at times, to resemble a habit, an addiction, a tic disorder or an obsessive-compulsive disorder. It is estimated to affect one to two percent of the population, or four to eleven million Americans.
Who Gets Trichotillomania?
TTM seems to strike most frequently in the pre- or early adolescent years. The typical first-time hair puller is 12 years old, although TTM has affected people as young as one and as old as seventy. It is thought that ninety percent of those with TTM are women, but research is inconclusive and it may simply be the case that men are less likely to seek treatment and can more easily hide their symptoms. A form of TTM that affects very young children appears to occur in males and females at an equal rate and seems to be more benign in nature.
How Do I Know If I Have Trichotillomania?
Although the symptoms range greatly in severity, location on the body, and response to treatment, most people with TTM pull enough hair over a long enough period of time that they have bald spots on their heads (or missing eyelashes, eyebrows, pubic, or underarm hair), which they go to great lengths to cover with hairstyles, scarves or clothing, or makeup. The persistence of the compulsion can vary considerably: For some people, at some times, it is mild and can be quelled with a bit of extra awareness and concentration. For others, at times, the urge may be so strong that it makes thinking of anything else nearly impossible.
Why Doesn’t Anyone Seem to Know about Trichotillomania?
TTM did not appear in the popular media in the United States until about 1989. As a result, many people with TTM have gone for many years without adequate Information about their condition, or appropriate treatment. Consequently, the one symptom that most people with TTM share is shame.
What Treatments Are Available?
Research into treatments for trichotillomania has grown steadily over the past decade. Although no one treatment has been found to be effective for everyone, a number of treatment options have shown promise for some people with TTM. TLC will make referrals to practitioners of any of the following therapies, at no charge.
Cognitive-Behavior Therapy
Cognitive-Behavioral Therapy is a form of therapy that seeks to alter behavior by identifying the precise factors that trigger hair pulling and learning skills to interrupt and redirect responses to those triggers. Cognitive-behavioral should be performed by a psychologist trained in this method and well versed in trichotillomania-something that may be easier said than done, as there is not an abundance of psychologists with this specialty. The therapist will encourage hair pullers to develop an increased awareness of the times of day, emotional states, and other factors that promote hair pulling, as an important precursor to being able to control the behavior. Some hair pullers have had success with simple behavioral devices such as putting bandages on their fingers to interfere with pulling, keeping records of their hair pulling, or changing environmental cues that can trigger pulling.
Pharmaceutical Therapy
A number of medications have shown promise in reducing the severity of TTM symptoms. Most of these fall under the category of selective serotonin-reuptake inhibitors (SSRIs), the most commonly known of which is Prozac. The effectiveness of these drugs for hair pulling ranges considerably. A small percentage of people find these drugs to stop their hair pulling completely, while others feel no effect at all. Still other people have found the urges to pull their hair reduced somewhat, for varying periods of time. Researchers are studying the possible benefits of combining drugs with cognitive-behavioral therapy.

۶۷۶۴۵۴۶۷۸.jpg
Support Groups & Sharing
Many hair pullers have discovered that the shame of being alone and hiding the condition can make it even harder to focus on strategies to reduce pulling. Joining a support group can go a long way toward erasing the shame and making people with TTM feel “normal” again. TLC maintains a database of support groups around the country for people with TTM, and referrals are free. TLC will also assist with the formation of new support groups. Some support groups are entirely peer-run; others are run by a mental health professional. Many groups feature a “check-in” time-a time for members to report on their progress-which can help reduce pulling.

Alternative Therapies
There are anecdotal reports that several alternative therapies, including hypnosis, biofeedback, dietary changes, and exercise, among others, have been found helpful by many people.

 

Questions about pharmacological treatment of trichotillomania are among the most frequently asked of TLC. Understandably, many want to know, “What can I take to make me stop pulling?”

As of yet, there is no magic pill for the treatment of trichotillomania. In fact, people respond very individually to medications, so there probably will never be a single drug that helps everyone. There is also a strong possibility that there is more than one form of trichotillomania, and that different forms will respond to different treatments.

That said, some people do benefit from drug therapies for trichotillomania, either alone or in conjunction with cognitive-behavior therapy. Many experience a reduction of the urge to pull, and some have experienced total cessation. The effect, however, is often (though not always) temporary. It can be useful to use a period of relief to explore additional treatment or support resources that may help you in the long term.

Because reaction to medications is so individual, it is often necessary for you and your doctor to try more than one drug or combination of drugs before finding one that helps. Medications in the SRI or SSRI category have shown to be the most useful to date, but results are mixed. Please see our “Clinicians’ Guides” for more detailed Information .

The use of medication for the treatment of trichotillomania in children or adolescents brings additional concerns. Very few drug trials involve children and to date there have been no studies of the use of medication for treatment of TTM in children. Due to the limited evidence supporting its effectiveness, as well as concerns about the long-term effects of medications on the developing brain, TLC’s Scientific Advisory Board advises that for most children and adolescents with trichotillomania, medications should not be used as a treatment of first choice.

It is important for you and your doctor to be aware that many people with trichotillomania suffer with additional problems, such as depression and anxiety, which should be screened for and treated. In addition to being serious or even life-threatening in their own right, the existence of additional disorders can hinder ones ability to benefit from treatment of trichotillomania.

همچنین بررسی کنید

علائم جسمی و فیزیکی افسردگی

افسردگی با حالت اندوه داشتن متفاوت است و برای تشخیص این دو از یکدیگر می …

چگونه دانش‌آموزان بدقلق را به درس‌خواندن تشویق کنیم

با شرایط کنونی بسیاری از بچه‌ها در مقطع دبستان به سختی راضی می‌شوند به سراغ …