لپتوسپیروزیس یا تب شالیزار یک بیماری بازپدید می باشد( اولین کنگره لپتوسپیروزیس از ۱۹/۴/ ۸۷ لغایت ۲۰/۴/ ۸۷ در شهرستان رامسر برگزار می گردد. )

لپتوسپیروزیس یا تب شالیزار یک بیماری بازپدید می باشد(  اولین کنگره لپتوسپیروزیس از ۱۹/۴/ ۸۷ لغایت ۲۰/۴/ ۸۷ در شهرستان رامسر برگزار می گردد.  )

در اخبار سمینارهای سایت پزشکان بدون مرز خوانده بودیم که اولین کنگره بیماری لپتوسپیروزیس ( تب شالیکاران ، تب شالیزار) از تاریخ ۱۹/۴/ ۸۷ لغایت ۲۰/۴/ ۸۷ در شهرستان رامسر استان مازندران برگزار می گردد.به همین علت همکار ما در شهرستان ساری مصاحبه ای با آقای دکتر محمدرضا پارسائی مدیر گروه بیماریهای دانشگاه علوم پزشکی مازندران در خصوص برگزاری این کنگره و همچنین آشنایی با بیماری  لپتوسپیروزیس انجام داده  که توجه شما را به آن جلب میکنیم.

سلام آقای دکتر پارسائی ضمن تشکر از شما جهت قبول زحمت و شرکت در این گفتگو خواهشمندیم جهت آشنایی بازدیدکنندگان ما بیماری لپتوسپیروزیس را تعریف نمائید :
لپتوسپیروز به گروهی از بیماریهای باکتریائی مشترک بین انسان و حیوان با نشانه های بالینی متعدد اطلاق میشود. تب ناگهانی ، سردرد ، لرز ، درد شدید عضلات (ران و ساق پا )و التهاب چشم از نشانه های بالینی و مشترک این بیماریها است .

تب دو مرحله ای ، مننژیت ، راش (اگزانتم کام دهان ) کم خونی همولیتیک ، خونریزی در پوست و بافتهای مخاطی ، نارسائی توام کبد و کلیه ، یرقان ، اختلالات عصبی به تنهائی و یا توام با افسردگی ، میوکاردیت و ابتلای ریوی به تنهائی یا توام با خلط خونی نیز ممکن است از سایر نشانه های بالینی این بیماری باشد. در نواحی اندمیکی ، تعداد زیادی از موارد عفونت مخفی بوده و یا نشانه های بالینی آنها به اندازه ای خفیف است که قابل شناسائی نیستند. لپتوسپیروز اغلب با مننژیت ، آنسفالیت و یا آنفلوانزا اشتباه میشود. در ۱۰ درصداز موارد مننژیت و آنسفالیت تشخیص داده نشده آثار سرمی ابتلا به لپتوسپیروز وجود داشته است. 
نشانه های بالینی بیماری از چند روز تا ۳ هفته و یا بیشتر ادامه خواهد داشت . معمولاً در نشانه های بیماری دو مرحله وجود دارد ، یکی مرحله وجود لپتوسپیروز در خون و یا مرحله تبدار و دیگری دوره نقاهت یا مرحله ایجاد ایمنی بین روزهای ۶ تا ۱۲ بعد از شروع بیماری اتفاق می افتد.ممکن است موارد درمان نشده  بعد از چند ماه بهبود یابد. آلودگی ممکن است بدون نشانه بالینی باشد ، شدت نشانه های نیز بر حسب گروه سرمی لپتوسپیروز متفاوت است .
میزان کشندگی این بیماری کم است ولی با افزایش سن بالا می رود و ممکن است نزد بیماران مبتلا به یرقان و نارسایی کبد و کلیه که درمان یا دیالیز نشده اند به ۲۰ درصد و بیشتر برسد .
علت مرگ در بیشتر موارد نارسایی توائم کبد و کلیه ، اختلال خونی توائم با خونریزی ، نارسایی تنفسی در بالغین و یا بی نظمی ضربان به دلیل میوکاردیت می باشد .
سروتیپ های مختلف لپتوسپیروز دارای انتشار محلی بوده و بنابراین آزمایشات سرولوژی برای تشخیص بیماری باید با استفاده از لپتوسپیرهای شایع در محل صورت گیرد .

اشکالات تشخیصی باعث کوتاهی در کنترل بیماری در بعضی از گروهها شده و در نتیجه به افزایش شدت و میزان ابتلای افراد کمک کرده است . تشخیص آزمایشگاهی با ملاحظه افزایش عیار پادتن در آزمایشهای اختصاصی مثل آزمایش آگلوتیناسیون ، جدا کردن لپتوسپیر از خون ( در ۷ روز اول شروع بیماری ) و یا در دوره حاد بیماری ، از ادرار ۱۰ روز بعد از شروع نشانه های بالینی ، در محیط کشت خاص لپتوسپیر صورت می گیرد .

تزریق ترشحات بیمار به خوکچه هندی ، هامستر و یا نوزاد موش نیز اغلب مثبت می شود . از آزمایشات سرمی ایمنوفلورسنت و یا الایزا، با استفاده از ترشحات بیمار و یا نمونه های بافتی ، نیز برای تشخیص استفاده می شود .
آقای دکتر عامل عفونت لپتوسپیروز چیست؟
لپتوسپیرها از راسته اسپیروکت ها هستند . لپتوسپیرهای بیماری زا از گونه های لپتوسپیرا اینتروگان بوده که خود آنها به «سرووارهای » متعددی تقسیم می شوند . تاکنون بیش از ۲۰۰ « سرووار » شناسایی شده اند که براساس ترکیبات پادگنی ۲۵ « گروه سرمی » را شامل می شوند . براساس تشابهات DNA لپتوسپیرها ، تغییراتی در نامگذاری آنها در دست بررسی است .

« سرووارهای » شایع در ایالات متحده آمریکا عبارتند از : « ایکتروهموراژیک » ، کانی کولا ، اتومنالیس ، هبدومادیس ، استرالیس و پومونا در بریتانیا ، استرالیا و نیوزلند سروار « هارگجو » از لپتوسپیر اینتروگان شایع بوده و آلودگی با آن نزد کسانی که تماس نزدیک با دامها دارند  دیده شده است .
آقای دکتر وقوع این بیماری درچه مناطقی و نزد چه کسانی شایعتر میباشد؟

این بیماری در تمام نقاط شهری و روستایی مناطق پیشرفته و در حال پیشرفت جهان ، بجز نواحی قطبی ، شایع است .

لپتوسپیروز یک بیماری شغلی برنجکاران ، کارگران مزارع نیشکر ، کشاورزان ، کارگران فاضلابها و معادن ، دامپزشکان ، کارگران کشتارگاهها ، دامداران ، کارگران کارخانجات فرآورده های شیری ، ماهیگیران و افراد ارتشی است ؛ همه گیریهای بیماری نزد کسانی که با آیهای رودخانه ها ، کانالها و یا دریاچه های آلوده به ادرار حیوانات اهلی و وحشی تماس دارند و یا آنهایی که در برخورد با بافتها و ادرار حیوانات آلوده قرار می گیرند ، به وجود می آید .

این بیماری در مناطق آلوده برای شناگران ، کسانی که در خارج شهرها در اردوهای مختلف ارتشی ، پیشآهنگی و یا تفریحی اقامت می کنند و همچنین ورزشکاران ، از مخاطرات بهداشتی محسوب می شود . میزان بروزبیماری در مردان ، به دلیل ارتباط شغلی ، بیشتر از زن ها است.

به نظر میرسد که بروز بیماری نزد شهرنشینان ، به خصوص هنگام نزول بارانهای شدید و سیلابی ،رو به افزایش باشد. یک همه گیری در سال ۱۹۹۵ در نیکاراگوئه تعداد زیادی مرگ را باعث شده است. در سالهای اخیر همه گیری بیماری از اسیا ،اروپا ،استرالیاو آمریکا گزارش شده است.
راه انتقال این بیماری چیست ؟
مهمترین منبع آلودگی ، ادرار حیوان مبتلا می باشد در حیوانات آلوده بدون علائم عامل لپتوسپیرا می تواند برای ماهها در لوله پروکزیمال کلیه زنده مانده و از طریق ادرار بیشتر از ۶ ماه سبب آلودگی محیط گردد . همچنین جنین سقط شده بافتهای آلوده ،‌ترشحات دستگاه تناسلی و شیر آلوده می توانند بطور مستقیم یا پس از آلودگی محیط موجب انتقال بیماری گردند .

تماس پوست ، به خصوص  پوست خراش دار یا بافتهای مخاطی با آب ، خاک مرطوب و یا مواد گیاهی از جمله نیشکر آلوده به ادرار حیوانات حامل لپتوسپیرکه ممکن است در اثر شنا کردن ، در آب افتادن و یا برخورد های شغلی  بر قرار شود ، وسیله انتقال بیماری است ، تماس مستقیم با ادرار و یا بافتهای حیوانات آلوده و گاهی خوردن اغذیه ای که آلوده به ادرار موش است ، تنفس قطره های ریز معلق در هوا که از منبع آلوده منتشر شده اند، میتواند منجر به ابتلای انسان به بیماری گردد.
آقای دکتر ممکن است بفرمائید وضعیت این بیماری در کشور و استان مازندران به چه صورت میباشد ؟ 


این بیماری در ایران در سال ۱۳۷۶ تعداد ۴۹ نفر را مبتلا کرد و در سال ۱۳۸۶ به تعداد ۲۶۸ نفر رسید . در استان مازندران این بیماری در سالهای اخیر گزارش گردید . در سال ۱۳۸۶، ۴۰ نفربه این بیماری مبتلاشدند.و انتظار میرود این بیماری گسترش پیدا کند.

شما و همکارانتان در خصوص پیشگیری از این بیماری چه راهکاری را پیشنهاد می نمائید؟


۱- مردم را باید نسبت به روش انتقال بیماری و اجتناب ز شنا کردن یا راه رفتن در آبهایی که احتمالا آلوده هستند و یا استفاده از وسایل حفاظتی صحیح به هنگام کار در چنین شرایطی آشنا کرد.
۲-باید کار گرانی که در مشاغل مخاطره آمیز کار میکنند با استفاده از چکمه و دستکش در مقابل آلودگی محافظت شوند.
۳-آب ها و خاک هائی که احتمالا آلوده هستند باید شناسائی شده و در صورت امکان با زهکشی کردن عاری از آلودگی شوند.
۴-در اماکن بخصوص در مناطق روستائی و محل های گردش مردم ، جوندگان را باید تحت کنترل در آورد.
۵-حیوانات آلوده را باید جدا کرده و از آلوده شدن محیط زندگی و تفریح مردم به ادرار آنها جلوگیری کرد.
۶-واکسیناسیون حیوانات خانگی و دام ها مانع بروز بیماری آنها میشود ولی از آلودگی و خروج لپتوسپیر به وسیله ادرار پیشگیری نمیکند. واکسن باید حاوی سوش های شایع در محل باشد.
۷-در صورت ابتلا به بیماری مراجعه به پزشک و درمان
 
آقای دکتر پارسایی ضمن تشکر از شما جهت شرکت در این مصاحبه امیدواریم بازهم بتوانیم درخدمت شما باشیم.خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز – مازندران ( ساری )

همچنین بررسی کنید

علائم پنومونی ویروسی

پنومونی ویروسی عفونت ریوی است در اثر عوامل ویروسی.  اطفال و بالغین مسن بیشتر احتمال …

فارنژیت چیست؟

فارنژیت –  Pharyngitis اسامی دیگر آن عبارتند از: گلودرد ویروسی فارنژیت فارنژیت ویروسی به صورت …