دانشمندان با تزریق سلول های پایه به موش ، موفق به درمان یک بیماری مرگبار سیستم عصبی شده اند.

دانشمندان با تزریق سلول های پایه به موشی آزمایشگاهی که به یک بیماری اغلب مرگبار سیستم عصبی مبتلا بود موفق به درمان آن شده اند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از  بی.بی.سی ،  براساس این گزارش، این درمان که باعث مرمت سیم کشی معیوب عصبی حیوان شد، امیدها به معالجه کودکان مبتلا به یک اختلال نادر و مرگبار عصبی به نام لوکودیستروفی (‪( leukodystrophy‬ را افزایش می‌دهد.

یک کارشناس بریتانیایی گفت که معالجه این بیماری در انسان هنوز ممکن نشده است – اما این شیوه به طور بالقوه می‌تواند برای درمان بیماری‌هایی مانند ام اس (multiple sclerosis‬ ) به کار گرفته شود.

نتایج این مطالعه که در آمریکا انجام شده در نشریه سلول : سلول پایه چاپ شده است.

دانشمندان مرکز پزشکی دانشگاه راچستر معتقدند که این احتمالا اولین بار است این نوع موش لرزان – اشاره به لرزش ناشی از بیماری عصبی – درمان شده است.

آرایش ژنتیکی این موش به شکلی است که سلول‌های عصبی آن مایلین کافی ندارد . مایلین نوعی روکش چربی رشته‌های عصبی است که مانند روکش پلاستیکی سیم برق عمل می‌کند.

بدون وجود مایلین، سیگنال‌های عصبی به درستی از سلول به سلول دیگر نمی روند، که باعث لرزش شده و اغلب ظرف ‪ ۴‬ماه حیوان را می‌کشد.

در میان انسان‌ها ده‌ها نوع اختلال نادر عصبی وجود دارد که به نقائصی در روکش مایلین مربوط می‌شود و اغلب آنها در کودکی یا جوانی باعث مرگ می‌شود تیم دانشمندان آمریکایی نه از سلول‌های پایه واقعی – که قابلیت تبدیل به کلیه انواع سلول‌های بدن را دارند – بلکه از سلول‌های پایه منادی ( ‪ )precursor‬که می‌توانند به معدودی سلول در بدن تبدیل شوند استفاده کردند سلول‌های گلیال که در این آزمایش استفاده شد قابلیت تبدیل از جمله به الیگدندروسایتس ، سلولی که مایلین را تولید می‌کند، دارد.

برای اکثر موش‌ها این کار بی‌ثاثیر بود به طوری که سه چهارم ‪ ۲۶‬موش مورد آزمایش تقریبا همزمان با موش‌های بیماری که به آنها سلولی تزریق نشده بود مردند.

با این حال در مورد شش موش، تفاوت چشمگیری مشاهده شد – ظرف تنها دو ماه، سلول‌ها گسترش یافته، تکثیر شده و سلول‌های عصبی در مغز و نخاغ را با تولید مایلین پوشانده بودند.

دو عدد از موش‌ها بیش از حد معمول زندگی کردند، اما چهار موش دیگر یک سال بعد هنوز زنده بودند و عملا کلیه علائم بیماری در آنها ناپدید شده بود.

پروفسور اسیتون گلدمن که سرپرستی مطالعه را به عهده داشت گفت: ما انتظار مرگشان را داشتیم، اما نه فقط نمردند، بلکه روز به روز بهتر شدند.خیلی خیلی مهیج است که فکر کنیم نه فقط می‌شود یک بیماری را موقتا معالجه بلکه به کل درمان کرد، به خصوص یک بیماری وحشتناک که کودکان را مبتلا می‌کند.

همچنین بررسی کنید

عوارض خواب زیاد بعد از ۵۰ سالگی

خوابیدن برای بسیاری لذت بخش وآرامش بخش است ولی باید در نظر بگیرید که عوارض …

تفاوت هایی که ام آر آی و سی تی اسکن دارند

هر دو دستگاه ام آر آی و سی تی اسکن برای تشخیص بیماری های مختلف …