پزشکان بدون مرز درمان
خانه / اخبار علمی پزشکی / آکادمی نوبل در سوئد در بیانیه‌ای اعلام کرد سه دانشمند آمریکایی به طور مشترک، برنده‌ی جایزه‌ی نوبل پزشکی سال 2009 شدند

آکادمی نوبل در سوئد در بیانیه‌ای اعلام کرد سه دانشمند آمریکایی به طور مشترک، برنده‌ی جایزه‌ی نوبل پزشکی سال 2009 شدند

سه دانشمند آمریکایی به طور مشترک، برنده‌ی جایزه‌ی نوبل پزشکی سال 2009 شدند.

الیزابت بلک‌برن، کارول گریدر و جک سزوستاک امروز دوشنبه از سوی آکادمی نوبل به عنوان برندگان جایزه‌ی نوبل پزشکی معرفی شدند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز ، آکادمی نوبل در سوئد در بیانیه‌ای اعلام کرد که این سه دانشمند آمریکایی موفق به حل مسئله‌ای اساسی در زیست شناسی شده‌اند. این جایزه به خاطر تحقیقات این سه نفر در زمینه‌ی آنزیم موثر در پیشرفت سرطان به آنها اهداء شده است.

بلک‌برن(60 ساله) دانشمندی استرالیایی-آمریکایی و استاد زیست‌شناسی و فیزیولوژی دانشگاه کالیفرنیاست. کارل گریدر(48 ساله) هم استاد زیست مولکولی و استاد دانشگاه جان هاپسکینگ و جک سزوستاک نیز استاد دانشگاه هاروارد است.

جایزه‌ی نوبل پزشکی سال 2008 نیز به طور مشترک به سه ویروس‌شناس اروپایی؛ هارالد زور هاوسن آلمانی و فرانسیس باره- سینوسی و لوک مویتینر، محققان فرانسوی به خاطر کشف ویروس ایدز و کشف ویروس سرطان رحم برنده‌ی اهداء شده بود.

جوایز نوبل عبارتند از یک مدال طلا، یک دیپلم افتخار و جایزه‌ی نقدی به ارزش حدودی 80 هزار دلار. در صورتی که این جوایز به بیشتر از یک نفر تعلق گیرد، این جوایز به صورت مساوی بین آنها تقسیم می‌شود.

در صورتی هم که برندگان به هر دلیلی از دریافت جایزه خود خودداری کنند، موسسه‌ی نوبل جایزه را ضبط خواهد کرد.

جوایز نوبل هر ساله در ماه اکتبر اعلام و در ماه دسامبر همزمان با سالگرد تولد آلفرد نوبل، بنیان‌گذار این جایزه و مخترع دینامیت، به برندگان اعطا می‌شود.
 
  
  تحقیقات الیزابت بلک برن ، جک زوستاک و کارول گریدر نشان داد که جواب این سئوالها در دل تلومرها و آنزیمهایی که تلومرها را به وجود می آورند نهفته است.
این مولکولهای طولانی و دی ان ای مانند که حامل ژنها نیز هستند درون کروموزوم ها قرار گرفته اند و این سه دانشمند نشان دادند توالی بی نظیر دی ان ای در تلومرها از کروموزوم در برابر نابودی محافظت می کند و همچنین موفق به شناسایی تلومراز یا آنزیم سازنده تلومر دی ان ای شدند.

تلومرها سلولهای کوتاهی مربوط با سن سلولها هستند که فعال بودن بیش از حد تلومرازها باعث کوتاه باقی ماندن آنها شده و در نتیجه فرایند سالخوردگی در سلولها به تاخیر خواهد افتاد. این فرایندی است که می تواند باعث عمر جاودان سلولهای سرطانی باشد همچنین این کشف بزرگ می تواند منجر به توسعه یافتن شیوه های درمانی جدید برای بیماری سرطان شود.
کروموزومها در مولکولهای دی ان ای حاوی ژنوم هستند که از ساختاری به نام تلومر در انتهای خود برخوردارند. این ساختار می تواند از ایجاد چسبیدگی میان کروموزومها جلوگیری کند خصوصیتی که برای سالها باعث شد دانشمندان به نقش محافظتی تلومرها مشکوک باقی بمانند.
زمانی که دانمشمندان درک چگونگی کپی شدن ژنها را آغاز کردند مشکلی دیگر سر راه آنها قرار گرفت. زمانی که یک سلول در حال تقسیم شدن باشد مولکولهای دی ان ای که حاوی چهار پایه تشکیل دهنده کدهای ژنتیکی است به همراه آنزیم پلیمراز دی ان ای و پایه به پایه کپی می شود. به این شکل باید یکی از دو رشته دی ان ای با مشکلی مواجه شده و نتواند بخش انتهایی خود را کپی کند که در نتیجه کروموزومها باید طی هر مرحله تقسیم کوتاه تر شوند. اما حقیقت این است که این فرایند معمولا رخ نمی دهد.
الیزابت بلک برن در حین مطالعه بر روی کروموزومهای یک تک سلولی از توالی دی ان ای نقشه برداری کرد. بررسی های وی نشان داد یکی از توالیها در انتهای یکی از کروموزومها چندین بار تکرار شده است. عملکرد این توالی برای بلک برن نامشخص بود. در همان زمان و طی مطالعاتی موازی جک ژوستاک مشاهده کرده بود که یک مولکول خطی دی ان ای زمانی که در معرض سلولهای مخمر قرار می گیرد به سرعت نابود می شود. این دو در سال ۱۹۸۰ با مطالعات یکدیگر آشنا شدند و تصمیم گرفتند مطالعات خود را به صورت گروهی ادامه دهند.
این دو دانشمند آزمایشی را بر روی دی ان ای تک سلولی مورد مطالعه بلک برن انجام دادند و آن را با مینی کروموزومها همراه کردند. زمانی که ترکیب جدید در مجاورت سلولهای مخمر قرار گرفت این دو با نهایت تعجب مشاهده کردند که تلومر دی ان ای از مینی کروموزومها در برابر نابودی محافظت کردند.
پس از آن بلک برن به همراه گریدر مطالعه بر روی چگونگی شکل گیری تلومر دی ان ای و بررسی احتمال شکل گیری آن تحت تاثیر آنزیمی ناشناخته را آغاز کردند. در سال ۱۹۸۴ این دو موفق به کشف فعالیتهای آنزیمی در عصاره سلول شدند که نام تلومراز بر روی این آنزیم گذاشته شد. بررسی های بیشتر نشان داد این آنزیم از RNA به همراه پروتئینی به نام Fig۳ ترکیب شده است که در زمان شکل گیری تلومرها عملکردی شابلون مانند دارد در حالی که ذرات پروتئینی باید به فعالیت ساختاری خود ادامه دهند. به این شکل تلومرازها تلومر دی ان ای را گسترش داده و موقعیت مناسبی را برای کپی شدن پلیمرازهای دی ان ای بدون از دست دادن بخشی خاص به وجود خواهد آورد.
دانشمندان اکنون در تلاشند تا نقش اصلی تلومرها را در سلول کشف کنند. کشفیات بزرگ این سه دانشمند تاثیری عمده بر روی جوامع علمی گذاشت و بسیاری از دانشمندان در مطالعات خود از آن استفاده کردند. دانشمندان برای مدتها بر این باور بودند که کوتاه شدن تلومرها می تواند دلیل سالخوردگی در سلولها یا اندامها باشد. اما مطالعات نشان داد فرایند سالخوردگی بسیار پیچیده تر بوده و به فاکتورهای متعددی بستگی دارد، فاکتورهایی که تلومر تنها یکی از آنها به شمار می رود.
کشف سه دانشمند آمریکایی در واقع بعدی جدید را به درک انسان از سلول و مکانیزم بیماری ها افزوده است که می تواند در نهایت منجر به توسعه یافتن شیوه های جدید درمانی شود.
اسامی برندگان جایزه جهانی نوبل در زمینه پزشکی یا فیزیولوژی در صد و هشتمین دوره مراسم نوبل لحظاتی پیش در کنفرانسی مطبوعاتی در موسسه کارولینسکا در مجمع نوبل استکهلم اعلام شد که بر اساس آن الیزابت بلک برن و کارول گریدر و جک زوستاک مشترکا به دلیل کشف «چگونگی محافظت تلومرازها و آنزیم تلومراز از کروموزومها» به عنوان برنده نوبل پزشکی یا فیزیولوژی سال ۲۰۰۹ میلادی اعلام شدند.
الیزابت بلک برن (Elizabeth H. Blackburn) از دانشگاه کالیفرنیا ، کارول گریدر (Carol W. Greider) از دانشگاه جان هاپکینز و جک زوستاک (Jack W. Szostak) از موسسه هاوارد هاگز و دانشگاه پزشکی هاروارد هر سه از آمریکا به صورت مشترک این جایزه گرانبها را دریافت خواهند کرد.
بر اساس گزارش بنیان نوبل ، مراسم اعطای این جوایز که توسط پادشاه سوئد انجام خواهد گرفت در روز ۱۰ دسامبر در تالار بزرگ شهر استکهلم در سوئد برگزار خواهد شد.

* با احتساب برندگان جایزه نوبل پزشكی ۲۰۰۹ كه روز دوشنبه هفته گذشته معرفی شدند، از سال ۱۹۰۱ تاكنون، جوایز نوبل به ۸۱۹ برنده اعطاء شده كه شامل ۷۹۶ نفر از دانشمندان و شخصیت‌های برجسته و ۲۳ سازمان مختلف بوده‌اند.
در این بین، تعداد ۶۲ نفر از برندگان مربوط به جایزه علوم اقتصادی بوده‌اند و با توجه به این كه تعداد كمی از دانشمندان و سازمان‌ها بیش از یك بار برنده جایزه نوبل شده‌اند در مجموع تاكنون ۷۹۲ نفر از دانشمندان و ۲۰ سازمان و نهاد مختلف موفق به دریافت جایزه نوبل شده‌اند.
* فهرست تمام برندگان نوبل
فهرست سازمان‌ها و موسسات دریافت كننده جایزه نوبل
بین سال‌های ۱۹۰۱ تا ۲۰۰۸ جوایز نوبل و جایزه علوم اقتصادی ۵۳۱ بار اعطا شده و سال‌های بسیار كمی از جمله در زمان جنگ‌های جهانی اول و دوم بوده كه اعطای جایزه متوقف شده است.
نكته جالب توجه این كه در بین برگزیدگان نوبل تنها نام ۳۸ زن به چشم می‌خورد كه اولین آنها ماری كوری است كه در سال ۱۹۰۳ نوبل فیزیك و در سال ۱۹۱۱ جایزه نوبل شیمی را دریافت كرد. آخرین آنها هم الیزابت بلك برن و كارول گریدر از آمریكا هستند كه مشتركا با جك سزوزتك جایزه نوبل پزشكی امسال را دریافت كردند.
* فهرست زنان برنده جایزه نوبل
مسن‌ترین برنده جایزه نوبل هم لئونید هارویكز، استاد فقید دانشگاه مینوسیتای آمریكاست است كه در ۹۰ سالگی جایزه نوبل اقتصاد ۲۰۰۷ را دریافت كرد و سال گذشته درگذشت؛ در مقابل، جوانترین برگزیده جایزه نوبل نیز «لاورنس براگ» (Lawrence Bragg) است كه در ۲۵ سالگی به همراه پدرش جایزه نوبل فیزیك سال ۱۹۱۵ را دریافت كرد.
شاید خالی از لطف نباشد كه بدانیم مسن‌ترین برنده جایزه نوبل در حال حیات هم ریتا لوی مونتالسینی، برنده نوبل پزشكی سال ۱۹۸۶ است كه ۲۲ آوریل امسال ۱۰۰ سالگی خود را جشن گرفت.
جایزه نوبل امروزه صرف نظر از ارزش نقدی آن به عنوان یكی از بزرگترین و افتخار آمیزترین جوایز جهانی مطرح است با این حال دو نفر از برگزیدگان جایزه نوبل از دریافت این جایزه خودداری كرده‌اند.
یكی از آنها «ژان پل سارتر» است كه در سال ۱۹۶۴ از دریافت جایزه نوبل ادبیات خودداری كرد. وی اصولا از دریافت چنین عناوین رسمی امتناع داشت.
Le Duc Tho نیز كه در سال ۱۹۷۳ به همراه «هنری كسینجر» به دلیل تلاش برای برقراری صلح برنده جایزه ویتنام نوبل صلح شد، از دریافت این جایزه خودداری كرد.
این دو نفر به دلیل نقشی كه در مذاكره برای برقراری صلح در ویتنام داشتند به عنوان برنده جایزه صلح نوبل معرفی شدند كه Le Duc Tho گفت به دلیل وضعیت خاص ویتنام در شرایطی نیست كه بتواند این جایزه را بپذیرد.
علاوه بر دو نفری كه به خواست خود از پذیرفتن جایزه نوبل سرباز زدند چهار برنده نگون بخت جایزه نوبل هم با فشار دولت‌های خود ناچار به رد این جایزه شدند.
«ریچارد كوهن»، «آدولف باتنانت» و «گرهارد دومگ» سه برنده آلمانی جایزه نوبل بودند كه از سوی هیلتر از دریافت جوایز خود منع شدند؛ البته هر سه آنها بعدها دیپلم و مدال نوبل را دریافت كردند كه ارزش آنها به هر حال به اندازه جایزه نوبل نیست.
«بوریس پاسترناك» برنده جایزه نوبل ادبیات سال ۱۹۵۸ هم ابتدا جایزه را پذیرفت اما با فشار دولتمردان شوروی از دریافت آن خودداری كرد.
در مقابل شش نفری كه جایزه نوبل خود را دریافت نكردند شش برنده نوبل بیش از یك جایزه دریافت كرده‌اند.
كمیته جهانی صلیب سرخ سه بار در سال‌های ۱۹۱۷، ۱۹۴۴ و ۱۹۶۳ به عنوان برنده جایزه صلح نوبل معرفی شد. البته پیش از آن، بنیانگذار صلیب سرخ جهانی ـ هنری دونانت ـ هم در سال ۱۹۰۱ جایزه صلح نوبل را دریافت كرده بود .
كمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل هم در سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۸۱ دوبار برنده جایزه صلح نوبل شد.
«جی باردین» فیزیكدان برجسته در سال‌های ۱۹۵۶ و ۱۹۷۲ دوبار برنده جایزه نوبل فیزیك شد و «اف. سنگر» نیز دوبار در سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۸۰ موفق به دریافت جایزه نوبل شیمی شد.
«ماری كوری» دانشمند برجسته هم یك بار در سال ۱۹۰۳ در رشته فیزیك و بار دیگر در سال ۱۹۱۱ در رشته شیمی جایزه نوبل را دریافت كرد. البته «لوییس پائولینگ» تنها فردی است كه تاكنون در دو زمینه كاملا متفاوت برنده جایزه نوبل شناخته شده است.
وی در سال ۱۹۵۴ جایزه نوبل شیمی و در ۱۹۶۲ جایزه نوبل صلح را دریافت كرد.
نكته دیگری كه شاید درباره برندگان جایزه نوبل خالی از لطف نباشد، برندگان خانوادگی این جایزه است كه نمونه شاخص این خانواده‌ها كوری‌ها هستند؛ علاوه بر «ماری كوری» كه دوبار برنده جایزه نوبل شد، همسرش ـ پیركوری‌ ـ، دختر آنها «ایرن» و دامادشان «فردریك بولیوت» هم موفق به دریافت این جایزه شدند.
آلوا و گونار «میردال» و گرتن و كارل « كری» دو زوج دیگری بودند كه هر دو همسر برنده جایزه نوبل شده‌اند.
ویلیام و لورنس «برگ»، Niels و Aage.n «بوهر»، هانس و چیپین اولف «ون ایولر»، مان و كی. ام «سیگباهن»، آرتور و راجر دی «كورنبرگ» و جی.جی و جرج پگت «تامسون» نیز شش پدر و پسری هستند كه تاكنون موفق به دریافت جایزه نوبل شده‌اند.
علاوه بر آنها جین و نیكولاس «تینبرگن» هم تنها برادران برنده جایزه نوبل هستند.
آلفرد نوبل در ۲۲ نوامبر ۱۸۹۵ آخرین وصیت خود را كه اختصاص اموال و ماترك خود به اعطای جموعه جوایزی در رشته‌های شیمی، فیزیك، فیزیولوژی یا پزشكی و صلح بود را مطرح كرد.
در سال ۱۹۶۸ بانك مركزی سوئد(Sveriges Riksbank) «جایزه Sveriges Riksbank در علوم اقتصادی» را به یادبود آلفرد نوبل پایه‌گذاری كرد. با توجه به آغاز اعطای جوایز نوبل از سال ۱۹۰۱ بیش از یك قرن از اعطای جوایز نوبل می‌گذرد حدود ۸۲۰ فرد یا موسسه موفق به دریافت آن شده‌اند.
 
*  برندگان جایزه نوبل پزشکی طی سالهای مختلف :

جایزه نوبل پزشکی به وصیت آلفرد نوبل دانشمند شهیر سوئدی از سال 1901 به دانشمندان بزرگ دنیای پزشکی اعطا شده است. گروه فناوریهای نوین خبرگزاری مهر در گزارشی ویژه به بررسی تمامی دوره های نوبل پزشکی پرداخته است.

جایزه نوبل برای پزشکی یا فیزیولوژی در وصیت نامه آلفرد نوبل در سال 1895 مطرح شد و نخستین بار در سال 1901 اولین جایزه آن اعطا شد. این جایزه را برخلاف سایر جوایز نوبل که از سوی آکادمی علوم سلطنتی سوئد اعطا می شود، موسسه کارولینسکا اعطا می کند.

برندگان این جایزه مهم پزشکی از سال 1901 تا 2009 به شرح زیر است:

1901 – امیل آدولف فن برینگ (Emil Adolf von Behring) از آلمان

1902- رونالد راس (Ronald Ross) از انگلیس

1903- نیلز رایبرگ فینسن (Niels Ryberg Finsen) از دانمارک

1904- ایوان پترویچ پافولف (Ivan Petrovich Pavlov) از روسیه

1905- رابرت کخ (Robert Koch) از آلمان به پاس کشفیات مهمی که درباره بیماری سل کرد.

1906- کامیلیو گولجی (Camillo Golgi) از ایتالیا و “سانتیاگو رامون کایال (Santiago Ramón Cajal) از اسپانیا

1907- چارلز لوئیس (Charles Louis) و آلفونس لاوران (Alphonse Laveran) از فرانسه

1908- ایلیا ایلیس مسنیکوف (Ilija Ilic) از روسیه و پل ارلیش (Paul Ehrlich) از آلمان

1909- امیل تئودور کوچر (Emil Theodor Kocher) از سوئیس

1910- آلبرش کوسل (Albrecht Kossel) از آلمان

1911- آلوار گولستراند (Allvar Gullstrand) از سوئد

1912- الکسی کاره (Alexis Carrel)  از فرانسه

1913- شارل رابرت ریشه (Charles Robert Richet) از فرانسه

1914- رابرت بارانی (Robert Bárány)  از اتریش

1915 تا 1918 در طول جنگ جهانی اول این جایزه اعطا نشد

1919- ژول بورده (Jules Bordet) از بلژیک برای کشف دستگاه ایمنی

1920- شاک آگوست استینبرگ کروا (Schack August Steenberg Krogh) از دانمارک

1921- جایزه اعطا نشد.

1922- دو جایزه مستقل اعطا شد اولی به آرچیبالد ویویان هیل (Archibald Vivian Hill) از انگلیس و دومی به اوتو فریتزمیرهوف (Otto Fritz Meyerhof) از آلمان

1923-  فردریک گرانت بنتینگ (Frederick Grant Banting)  از کانادا و جان جیمز ریچارد مکلید (John James Richard Macleod) از انگلیس برای کشف انسولین

1924- ویلیم آینتروفن (Willem Einthoven) از هلند برای کشف مکانیزم الکتروکاردیوگرام

1925- جایزه اعطا نشد.

1926- یوهانس آندریاش گریب فیبیگر (Johannes Andreas Grib Fibiger)  از دانمارک

1927- ژولیوس واگنر ژارگ (Julius Wagner-Jauregg) از اتریش

1928- شارل ژول هنری نیکوله (Charles Jules Henri Nicolle) از فرانسه برای تحقیقاتی که درباره حصبه انجام داد.

1929- در این سال دو جایزه مجزا اعطا شد اولی به کریستین آیئیکمن (Christiaan Eijkman) از هلند و دومی به فردریک گاولند هاپکینز (Frederick Gowland Hopkins) از انگلیس

1930- کارل لند اشتاینر (Karl Landsteiner)  از اتریش برای کشف گروههای خونی

1931- اوتو هانریش واربورگ (Otto Heinrich Warburg) از آلمان

1932- چارلز اسکات شرینگتون (Charles Scott Sherrington)  و ادگار داگلاس آدرین (Edgar Douglas Adrian) از انگلیس برای کشف عملکردهای نورونها

1933-  توماس هانت مورگان (Thomas Hunt Morgan)  از آمریکا برای کشف نقش کروموزمها در وراثت

1934- جورج هایت وایپل (George Hoyt Whipple) ، جورج ریچاردز مینوت (George Richards Minot) و ویلیام پری (William Parry Murphy) از آمریکا

1935- هانس اشپمن (Hans Spemann) از آلمان برای کشف در اثر سازمان دهنده در توسعه جنینی

1936- هنری هالت دایل (Henry Hallett Dale)  از انگلیس و اوتو لئووی (Otto Loewi) از اتریش برای کشف ارسال شیمیایی پالسهای عصبی

1937- آلبرت اشزنت گیورگی فن ناگیرپاپولت (Albert Szent-Györgyi von Nagyrapolt) از مجارستان

1938- کورنلی ژین فرانسیس هیمن (Corneille Jean François Heymans)  از بلژیک

1939- گرهارد دومگک (Gerhard Domagk)  از آلمان

از 1940 تا 1942 به دلیل جنگ جهانی دوم این جایزه اعطا نشد.

1943- در این دوره دو جایزه مجزا اعطا شد. اولی به هنریک کارل پیتر دام (Henrik Carl Peter Dam)  از دانمارک برای کشف ویتامین K و دومی به ادوارد آدلبرت دویزی (Edward Adelbert Doisy) از آمریکا برای کشف فرمول شیمیایی ویتامین K

1944- جوزف ارلانگر (Joseph Erlanger) و هربرت اسپسر گاسر (Herbert Spencer Gasser) از آمریکا

1945- الکساندر فلمینگ (Alexander Fleming) و ارنست بوریس چین (Ernst Boris Chain)  از انگلیس و هوآرد والتر فلوری (Howard Walter Florey) از آلمان برای کشف بسیار مهم پینیسیلین و اثرات درمانی آن در بسیاری از بیماریهای مسری و عفونی

1946- هرمن جوزف مولر (Hermann Joseph Muller) از آمریکا

1947- در این دوره این جایزه به صورت مجزا به دو گروه اعطا شد اولی به کارل فردیناند کوری (Carl Ferdinand Cor) و گرتی ترزا کوری (Gerty Theresa Cori) از چکوسلواکی و ناتا رادنیتس (nata Radnitz ) از آمریکا برای کشف مکانزیمهای تبدیل کیلگوژن و دومی به برناردو آلبرتور هاسوی (Bernardo Alberto Houssay) از آرژانتین برای کشف نقش لب پیشین هیپوفیز در متابولیسم قندها

1948- پل هرمن مولر (Paul Hermann Müller)  از سوئیس

1949- این جایزه به صورت مجزا به دو نفر اعطا شد اولی به والتر رودلف هس (Walter Rudolf Hess) از سوئیس و دومی به آنتونیو کائتانو دو آبردو فریر اگاس مونیز (Antonio Caetano De Abreu Freire Egas Moniz)  از پرتغال

1950- ادوارد کالوین کندال (Edward Calvin Kendall)  از آمریکا/ سوئیس، تادیوتس رایشتین (Tadeusz Reichstein) از لهستان و فیلیپ شووالتر هنچ (Philip Showalter Hench) از آمریکا

1951- ماکس تیلر (Max Theiler) از آفریقای جنوبی برای کشف تب زرد و روش درمان آن

1952- سلمن آبراهام (Selman Abraham) از آمریکا

1953- در این دوره جایزه به صورت مستقل به دو نفر اعطا شد. اولی به هانس آدولف کربس (Hans Adolf Krebs) از آلمان غربی و دومی به فریتس آلبرت لیپمن (Fritz Albert Lipmann) از آمریکا

1954- جان فرانکلین ایندرس (John Franklin Enders) ، توماس هانکل (Thomas Huckle Weller) و فردریک چپمن رابینز(Frederick Chapman Robbins) از آمریکا

1955- اکسل هوکو تئودور (Axel Hugo Theodor Theorell) از سوئد

1956- آندره فردریک کورناند (André Frédéric Cournand)  از آمریکا/ فرانسه، ورنر فورسمن (Werner Forssmann) از آلمان غربی و دیکینسون ریچاردز (Dickinson W. Richards) از آمریکا

1957- دانیل بووه (Daniel Bovet) از ایتالیا/ سوئیس

1958- جورج ولز بیدل (George Wells Beadle) و ادوارد لاری تاتوم (Edward Lawrie Tatum) از آمریکا

1959- سورو اوچا (Severo Ochoa)  از آمریکا / اسپانیا و آرتور کورنبرگ (Arthur Kornberg) از آمریکا

1960- فرانک مکفارلان برنت(Frank Macfarlane Burnet) از استرالیا، پیتر برایان مداور (Peter Brian      Medawar ) از انگلیس

1961- گورک فن بکیسی (Georg von Békésy) از آمریکا- مجارستان

1962- فرانسیس هری کمپتنون کریک (Francis Harry Compton Crick)  از انگلیس ، جیمز دوی واتسون (James Dewey Watson) از آمریکا و مائوریس هیو فردریک ویلکینز (Maurice Hugh Frederick Wilkins) از انگلیس/ نیوزلند

1963- جان کارو اکلز (John Carew Eccles)  از استرلیا، الن لیود هاجکین (Alan Lloyd Hodgkin)  از انگلیس و اندرو فیلینگ هاکسلی (Andrew Fielding Huxley) از انگلیس

1964- کونراد بلاچ (Konrad Bloch) از آمریکا/ آلمان غربی و فئودور لینن (Feodor Lynen ) از آلمان غربی برای کشف مکانیزم تنظیم متابولیسم کلسترول و اسیدهای چرب

1965- فرانسیس یاکوب (François Jacob)، آندره لوف (André Lwoff)  و ژاکوئه مونو (Jacques Monod) از فرانسه برای کشف کنترل ژنتیک سنتزهای آنزیمها و ویروسها

1966- فرانسیس پیتون رویس (Francis Peyton Rous)  برای کشف ویروسهای توموری و چارلز بی. هایگینز (Charles B. Huggins) از آمریکا

1967- راگنار گرانیت از سوئد، هالدان کفر هارتلین از فنلاند و جورج والد از آمریکا

1968- رابرت هالی هار گابیند کورانا از آمریکا/ هند و مارشال نیرنبرگ از آمریکا

1969- ماکس دلبروک هرشی ز آمریکا/ آلمان غربی و سالوادو لوریا از ایتالیا برای کشف مکانیزم تکثیر و ساختار ژنتیکی ویروسها

1970- برنارد کاتس از انگلیس، اولف فن ائولر از سوئد و ژولیوس اکسلرود از آمریکا

1971- ایرل ویلبور ساترلند از آمریکا برای کشف عملکرد هورمونها

1972- جرالد ام. ادلمن از آمریکا و رادنی رابرت پورتر از انگلیس برای کشف ساختار شیمیایی پادتنها

1973- کارل فن فریش از آلمان غربی/ اتریش، نیکلاس تینبرگن از انگلیس/ هلند

1974- آلبرت کلاد از بلژیک، کریستین دو کو از بلژیک و جورج ای. پالاد از آمریکا/ رومانی برای کشف سازان ساختاری و عملکردی سلول

1975- دیوید بالتیمور از آمریکا، رناتو دولبکو از ایتالیا و هوارد مارتین تمین از آمریکا

1976- بارچ بلومبرگ و دی. کارلتون گایداسک از آمریکا

1977- راجر گویلمین از آمریکا/ فرانسه و اندرو ویکتور شالی از آمریکا/ لهستان

1978- وارنر اربر از سوئیس، دانیل ناتانس از آمریکا و هامیلیتون او. اسمیت از آمریکا

1979- آلن ام. کورماک از آمریکا/ آفریقای جنوبی، کادفری ان هاسفید از انگلیس

1980- باری بناسراف از آمریکا/ ونزوئلا، ژین داسه از فرانسه و جورج دی. اسنل از آمریکا

1981- راجر اسپری از آمریکا برای کشف عملکرد تخصصی نیمکره های مغزی

1981- دیوید اچ. هابل از آمریکا/ کانادا و تورستن ان ویسل از سوئد

1982- سون برگ استورم از سوئد

1983- باربارا مک کلینتاک از آمریکا برای کشف عناصر ژنتیکی متحرک

1984- نیلز کاج یرن گئورگز از دانمارک و کوهلر سزار ملیستین از آلمان غربی/ آرژانتین

1985- مایکل اس. براون و جوزف ال. گولداستین از آمریکا

1986- استنلی کوهن از آمریکا و ریتا لوی مونتالچینی از ایتالیا برای کشف و شناسایی فاکتورهای رشد سلولی

1987- سوسومو تونگاوا از ژاپن برای کشف مکانزیم ژنتیکی بر پایه تنوع پادتنی

1988- جیمز بلاک از انگلیس، گرترود الیون و جورج اچ. هیچینگز از آمریکا

1989- جی. مایکل بیشاپ، هارولد ای. وارموس از آمریکا

1990- جوزف ای. موری و ای. دانال توماس از آمریکا

1991- اروین نهر و برت ساکمن از آلمان برای کشف عملکرد کانالهای یونی منفرد سلولی

1992- ادموند اچ. فیشر، ادوین جی. کربس از آمریکا

1993- ریچارد جی. رابرتس از انگلیس، فیلیپس شارپ از آمریکا

1994- آلفرد جی. گیلمن و مارتین رادبل از آمریکا برای کشف پروتئین G در ترجمه سیگنال سلولی

1995- ادوارد یس. لویس از آمریکا، کریستین نوسلین فولهارد از آمریکا، اریک اف. ویشاس از آمریکا

1996- پیتر سی. داهرتی از استرالیا، رولف ام. زینکرناگل از سوئد

1997- استنلی بی. پروسنر از آمریکا

1998- رابرت اف. فورچکات و لوئیس جی. اگنارو فرید موراد  از آمریکا برای کشف برای اکسید نیترید به عنوان مولکول سیگنال در دستگاه قلبی عروقی

1999- گونتر بلوبل از آلمان/ آمریکا

2000- آروید کارلسون از سوئد، پل گرینگارد و اریک آر. کاندل از آمریکا/ اتریش

2001- لیلاند اچ. هارول از آمریکا، آر. تیموثی هانت و پل ام. نرس از انگلیس برای کشف فاکتورهای کلیدی تنظیم چرخه سلولی
2002- سیدنی برنر از انگلیس/ آفریقای جنوبی، اچ. رابرت هورویتس از آمریکا و جان ای. سولستون از انگلیس برای کشف تنظیم ژنتیکی توسعه اندامها و درباره مرگ سلولی برنامه ریزی شده

2003- پل سی. لاتربور از آمریکا و پیتر منسفیلد از انگلیس برای کشف رزونانس مغناطیسی

2004- ریچارد اکسل و لیندا بی. باک از آمریکا برای کشف در عرصه گیرنده های بویایی سازمان دستگاه بویایی

2005- باری جی. مارشال و جی. رابین وارن از استرالیا

2006- اندرو زی. فایر و کریگ سی. ملو از آمریکا برای کشف پدیده تداخل RNA و توالی ژنتیکی زنیجره دوتایی RNA

2007- ماریو کاپکی از آمریکا/ ایتالیا، الیور اوانس از انگلیس و الیور اسمیتیز از انگلیس/ آمریکا توسعه فناوری هدف یابی ژن در سلولهای بنیادی جنینی (ES cells) به شهرت رسیده است. این فناوری امروز توسط تمام محققان دنیا برای ایجاد موش های با جهش های ژنتیکی مورد استفاده قرار می گیرد. قدرت این فناوری در حدی است که محققان می توانند با استفاده از آن ژن مورد نظر خود را برای انجام یک عملکرد خاص تغییر دهند.

محققان می توانند به کمک این فناوری مواد DNA ژنوم موش را تغییر دهند و امکان ارزیابی جزئیات عملکرد هر ژن را در مدت توسعه جنینی و یا در مراحل بعدی فراهم کنند.

2008- هارالد زرهاوسن (Harald Zurhausen) محقق و دانشمند مرکز مطالعات سرطان هیدلبرگ آلمان را به دلیل کشف تاثیر ویروس پاپیلوما بر سرطان رحم در انسان به عنوان برنده نوبل پزشکی در سال 2008 میلادی اعلام کردند.

همچنین دو محقق فرانسوی به نامهای فرانسیس بارسینوس (Francoise) و لوک مونتگنیه (Luc Montagnier) از سازمان ویروس شناسی موسسه پاستور در پاریس به دلیل کشف ویروس عامل نقصان در سیستم دفاعی بدن انسان یا HIV که عامل بروز بیماری ایدز شناخته شده است به عنوان برندگان بعدی این جایزه اعلام شدند.

تلگرام

مطلب پیشنهادی

درمان 80 درصدی تومورهای بدخیم استخوانی با تشخیص به موقع

یک فوق تخصص جراحی تومورهای ارتوپدی به لزوم تشخیص به موقع تومورهای بدخیم استخوانی تاکید …

ارتباط غذا خوردن دیروقت با خطر حملات قلبی

وقتی که ساعت بدن با محیط بیرون هماهنگ نیست، مشکلات جدی برای سلامت به وجود …