آمار وحشتناک تجاوز جنسی به زنان در کنگو

بدترین کشور برای زنان ” جمهوری دموکراتیک کنگو ” است.

بیشترین آمار های تجاوز در کشور کنگو اتفاق می افتد. کنگو کشوری است در مرکز آفریقا، پایتخت آن کینشازا است، جمهوری دموکراتیک کنگو دوّمین کشور بزرگ در آفریقا و یازدهمین کشور بزرگ جهان به‌شمار می‌آید.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز،  کنگو کشوری ۷۰ میلیون نفری است که دهه هاست در گرداب جنگ فرورفته است. جنگل‌های گسترده این کشور در اختیار گروه‌های نظامی است که تجاوز یکی از مهمترین سلاح‌های آنها برای نابودی جوامع دیگر است.

جنگ دوم کنگو که از سال ۱۹۹۸ شروع شد تقریبا این کشور را ویران کرد که در پی این جنگ ها نا امنی نیز در این کشور پهناور گسترش یافت.

در شرق کنگو شیوع تجاوز به عنف و دیگر خشونت‌های جنسی از همه جهان وخیم‌تر است. فقط در یک دوره ۱۲ ماهه در سال های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ در این کشور به ۴۰۰ هزار زن که بین ۱۵ تا ۴۹ سال سن داشتند، تجاوز شده است.

طبق یک گزارش در سال ۲۰۰۹ بیش از ۸۰۰۰ زن در این کشور مورد تجاوز قرار گرفتند، در پی تحقیقات اعلام شد که زنان این کشور با بیماری های روانی ناشی از استرس زیاد دست و پنجه نرم می کنند.

به طور میانگین از هر یک هزار زن کنگویی ۲۹ زن مورد تجاوز قرار گرفته اند به این معنی که در بخشهایی از کنگو که تحت تأثیر جنگ نیستند یک زن کنگویی ۵۸ برابر بیشتر از یک زن آمریکایی در خطر قربانی تجاوز شدن قرار دارد.

علاوه بر این به زنان در این کشور اجازه ی ورود به مسایل سیاسی را نمی دهند و آنها را در دوران نوجوانی به زور به ازدواج در می آورند. در این کشور آفریقایی برای زنان احترامی قایل نیستند و همین دلایل این کشور را به بدترین محل زندگی برای زنان تبدیل کرده است.

کارشناسان حقوق بشر معتقدند تجاوز به عنون یک تراژدی تلخ برای زنان در جمهوری دموکراتیک کنگو درآمده است.

مارگوت والستورم، نماینده ویژه سازمان ملل در امور خشونت‌های جنسی در جنگ، چندی پیش جمهوری دموکراتیک کنگو را «پایتخت تجاوز دنیا»‌ نامید. گروهک های مسلح در قسمت شرقی کنگو جولان می‌دهند و همگی به خشونت‌های شدید جنسی علیه زنان متهم‌ هستند.

این بخشی از آسیبی ا‌ست که توسط افرادی نظیر امانوئل که زمانی کودک سرباز بوده و اکنون ۲۲ سال دارد، به وجود آمده است. او یکی از جنگجویان گروه شورشی «حزب ناسیونال دموکراتیک کنگو» بوده است. امانوئل می‌گوید (به زنان) تعرض می‌کردند تا خشم خود را از نادیده گرفته شدن‌ به مقامات نشان دهند.

او می‌گوید: «سربازان و شورشیان اغلب به دلیل انزوا، مرتکب تجاوز می‌شوند. ما حقوق‌مان را دریافت نمی‌کنیم، اگر هم چیزی دریافت کنیم، سر وقت نیست.» در کنگو از خشونت جنسی همراه با سبعیت غیرعادی به عنوان یک سلاح جنگی استفاده می‌شود. تجاوز گروهی رواج دارد.
در شهر گوما در شرق کنگو، مرکزی برای مراقبت های پزشکی و مداوای قربانیان تجاوز وجود دارد که همواره زنان زیادی از دهکده های همجوار در آن اقامت دارند.

این زن های زجرکشیده برای درمان درد روحی شان که حتی از آسیب های جسمی هم مهلک تراست، به نواختن طبل روی آورده اند. یک زن ۱۵ ساله با تمام قدرت طبل می‌نوازد. تجربه او نمونه آشکار بلایی ا‌ست که این جنگ خانمان‌سوز بر سر زنان آورده است.

او توسط ۱۰ شورشی گروه «پیکارجویان هوتو» که به نسل کشی در رواندا متهم هستند، ربوده و به مدت یک سال از او به عنوان برده‌ سوءاستفاده شده است. آنها هر وقت که مایل بودند چیزی برای خوردن به او می‌دادند و گاهی مجبورش می‌کردند که از چکمه‌های لاستیکی‌شان آب بنوشد.

دکتر لوسی کاسرکا از بیمارستان «هیل» آفریقا می‌گوید:«عدالت به ندرت اجرا می‌شود. حتی وقتی که افراد مظنون دستگیر می‌شوند، زندان مناسب یا حتی گاهی نماینده دستگاه قضایی وجود ندارد.»

هر چند فرانسوا روکوگوزا، وزیر ایالتی دادگستری و حقوق بشر کنگو عقیده دارد اگر کشورش بتواند از شر گروه‌های مسلح خلاص شود، تجاوز امری مربوط به گذشته خواهد بود، اما زنانی نظیر ایوون ۳۷ ساله هرگز از گذشته خود رهایی نخواهند یافت. همسرش را مجبور کرده بودند که تماشاگر صحنه تعرض های مکرر به او باشد. اکنون همسرش به طور کامل نسبت به او بی اعتنا شده و تنها از سر ترحم و دلسوزی از وی نگهداری می‌کند. گویا تنها زن‌هایی چون خودش، او را درک می‌کنند.

ایوون از جانب همه‌ آنها می‌گوید: «من نمی‌توانم متجاوزان را ببخشم، آنها زندگی مرا نابود کردند. گاهی حس می‌کنم دیگر شوقی به زندگی روی این کره خاکی ندارم.» گزارشات نمایندگان حقوق بشر نشان می‌دهد زنان درکنگو حتی در منازل خود هم امنیت ندارند و هر لحظه باید منتظر هجوم متجاوزان باشند.

یکی از پیامدهای جنگ‌های داخلی کشورکنگو، همسایه آن روآندا است که در اواسط دهه ‌١٩٩٠ سبب بروز مناقشات وحشیانه در کنگو شد.

پس از جنگ جهانی دوم این مناقشات مرگ‌آورترین جنگ در دنیا نامیده می‌شود. بر اساس آمارها حدود ‌۵ / ‌۴ میلیون نفر در این درگیری‌ها جان خود را از دست دادند.

سازمان ملل تخمین می‌زند از آغاز شروع مناقشات از ‌١٩٩۶ هر ساله تعداد زیادی از زنان  به نوعی مورد آزار و اذیت‌های جنسی قرار گرفته‌اند .

گرچه برخی از این قربانیان مردان و کودکان هستند اما اغلب این جمعیت را زنان کنگو تشکیل می‌دهند.

مجله آمریکایی «سلامت عمومی» سال گذشته در یک مقاله آورده بود که شمار قربانیان تجاوز در کنگو حتی از آن‌چه که سازمان ملل تخمین می‌زند هم بالاتر است.

در این گزارش آمده است: از تجاوز به عنوان یک اسلحه جنگی استفاده می‌شود و این تجربه‌ی تلخ نه تنها خود قربانیان بلکه خانواده‌های آنها و در برخی موارد قبایل را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد.

بسیاری از زنان و دختران قربانی پس از نجات یافتن از این فاجعه، از سوی خانواده‌های خود پذیرفته نمی‌شوند.

در این گزارش آمده است که تجاوز سال به سال افزایش می‌یابد و بسیاری از متجاوزان سربازانی هستند که پس از بازگشت از جنگ، اکنون در روستاها و شهرهای خود دست به این کار غیرانسانی می‌زنند. این در حالی است که تعداد اندکی از قربانیان شاهد مجازات متجاوزان هستند و این متجاوزان با رویکردی توجیه‌پذیر و موجه به کار خود می‌نگرند.

کنگو به عنوان پایتخت تجاوز در دنیا شناخته می‌شود.

یکی از مشکلات سر راه درمان و رسیدگی مادی و معنوی به این قربانیان موقعیت جغرافیایی این کشور است. کنگو یکی از بزرگ‌ترین کشورهای صحرایی آفریقاست. از این رو زنان باید مسافت‌هایی بسیار طولانی را طی کنند تا به یک کلینیک رسیدگی به قربانیان تجاوز دست پیدا کنند.

به گفته‌ی این زنان کنگویی، آنها در هیچ جایی از این کشور در امنیت نیستند. هرگاه که آنها پای خود را به منظور تهیه مایحتاج زندگی بیرون از خانه می‌گذارند، از سوی یک جانی مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند.

ماه گذشته یک سخنگوی سازمان ملل متحد اعلام کرده است که در پی عقب‌نشینی نیروهای دولتی جمهوری دموکراتیک کنگو از مناطق درگیری، ادعاها درباره تجاوز و دیگر آزارهای جنسی توسط آنان را بررسی می‌کند.

این تحقیقات در حالی مطرح شده است که ده‌ها زن در شهر مینوا در شرق جمهوری دموکراتیک کنگو و در نزدیکی مرز این کشور با رواندا ادعا کرده‌اند نیروهای دولتی ماه گذشته میلادی در این شهر به آنان تجاوز کرده‌اند.

جمهوری دموکراتیک کنگو که به کنگو کینشاسا نیز شناخته می‌شود و پیشتر زئیر نام داشت، در مرکز آفریقا واقع است. این کشور دومین کشور بزرگ در آفریقا و یازدهمین کشور بزرگ جهان به‌شمار می‌آید. با بیش از ۷۰ میلیون نفر جمعیت، نوزدهمین کشور پرجمعیت جهان و چهارمین کشور پرجمعیت در آفریقا است.

این کشور همسایه جمهوری کنگو است که به عنوان کنگو برازاویل نیز شناخته می‌شود.

مارتین نسیرکی، سخنگوی سازمان ملل، درباره تحقیقات جدید گفته است که قرار است « گزارش‌هایی را بررسی کند که در آنها ادعا شده است نیروهای مسلح جمهوری دموکراتیک کنگو در جریان عملیات علیه گروه شورشی ام۲۳، قوانین بشردوستانه و حقوق بشری بین‌المللی را زیر پا گذاشته‌اند و نگرانی‌ها را درباره رهبری ارشد این نیروها برانگیخته‌اند».

نیروهای مسلح جمهوری دموکراتیک کنگو پیش از این با انتقادهایی درباره نحوه برخوردشان با شورشیان گروه ام۲۳ روبه‌رو شده‌اند و به تجاوزهای گسترده متهم شده‌اند.

سخنگوی سازمان ملل گفته است: «اگر این اتهام‌ها ثابت شوند، به اطلاع دولت جمهوری دموکراتیک کنگو می‌رسند و از این دولت خواسته می‌شود برای پیش‌گیری از تکرار چنین خشونت‌هایی، اقدامات اصلاحی ترتیب دهد و مقصران را محاکمه کند».

او همچنین اضافه کرده است: «اگر چنین اقداماتی در زمان مقتضی انجام نشود، سازمان ملل حمایتش را از این کشور تعلیق می‌کند یا آن را قطع می‌کند».

سازمان ملل روز چهارشنبه ۱۵ آذر اعلام کرد که بازرسان سازمان ملل ۷۰ مورد تجاوز را در منطقه مینوا گزارش کرده‌اند ولی اعلام نکرد که چه کسی مرتکب این رفتار شده است.

گروه‌های حقوق‌بشری و دیگر منابع گزارش داده‌اند در سه روزی که در اواخر ماه نوامبر (ماه میلادی گذشته) نیروهای مسلح دولتی، شهر مینوا را اشغال کرده بودند، غارت و حمله گسترده به شهروندان رخ داده است. نیروهای مسلح جمهوری دموکراتیک کنگو پس از آن که استان گوما را به شورشیان گروه ام ۲۳ واگذار کردند، به مینوا عقب‌نشینی کردند.

گروه ام۲۳ که گفته می‌شود از رواندا کمک می‌گیرد، در ماه آوریل سال جاری میلادی اعتراض‌هایی را آغاز کرد. ماه گذشته این شورشیان استان گوما را گرفتند.

تنش‌ها در این منطقه جنگ‌زده همچنان بالاست و هم سربازان دولتی و هم شورشیان به کشتار شهروندان غیرنظامی، تجاوز، و غارت در جریان این ناآرامی‌ها متهم شده‌اند.

طبق گزارش‌ها، در جمهوری دموکراتیک کنگو از خشونت جنسی و تجاوز به عنوان یک سلاح جنگی استفاده می‌شود.

تجاوز و دیگر خشونت‌های جنسی در این کشور از وخیم‌ترین موارد در جهان شمرده شده است. از جمله بر اساس گزارش‌ها در یک دوره ۱۲ماهه در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ در جمهوری دموکراتیک کنگو به ۴۰۰ هزار زن تجاوز شده است.

درگیری‌های نظامی که در این کشور جریان دارد، از جمله مرگبارترین درگیری‌های جهان بعد از جنگ جهانی دوم بوده است. بر اساس گزارش‌ها از سال ۱۹۹۸، ۵٫۴ میلیون نفر در این کشور کشته شده‌اند.

تعرض و تجاوز به زنان، یکی از ابزارهای جنگی محسوب می شود، حربه ای جنگی که زنان منطقه “کی وو” در جمهوری دموکراتیک کنگو، به خوبی با آن آشنایند.

ماسیکا یکی از زنانی که در سال ‌١٩٩۸ مورد تجاوز قرار گرفته بود، با تاسیس انجمنی در “می وا” د رجنوب کی وو از زنان قربانی تجاوز حمایت می کند.

کابوس داستان تلخ تجاوز را، او به زبان خودش این گونه نقل می کند:” نظامیان شوهرم را جلو چشمانم کشتند و به دخترهایم تجاوز کردند. سپس مرا کاملاً عریان کرده و دو اسلحه روی شقیقه هایم گذاشتند. وقتی فریاد زدم، صورت و بدنم را با چاقو زخمی کردند. آنگاه یکی از آنها از من پرسید که آیا تا به حال یک بازوکا را جویده ام یا نه؟  فکر کردم منظورش آدامس بازوکا است. گفتم آری. سپس او سر آلت شوهرم را ریز ریز کرد. و مجبور م کرد آن را بجوم و در آخر هم روی جسد شوهرم به من تجاوز کردند.”

زنانی که به انجمن او می آیند، همگی قربانی شنیع ترین تجاوزها بوده اند و به همین دلیل از همه جا رانده شده اند. برخی از این زنان شدیدا بیمار هستند و امیدی به بهبود آنها نیست.

ماسیکا  ۳۴ تن از کودکان حاصل از این تجاوزها و بازماندگان جنگ را در انجمن خود به فرزند خواندگی پذیرفته است. او به عنوان رییس انجمن تلاش می کند تا بارقه ای از امید در آینده این کودکان و زنان رنج دیده بدرخشد.

دو برنامه اصلی این انجمن عبارتند از حمایت معنوی و مادی از زنان و تحریک حساسیت جامعه نسبت به رنجها و دردهای آنها. ماسیکا برای التیام رنجهایش بسیار تلاش کرده است.

انجمن او هم اکنون با وجود مشکلات مالی، از حدود ۲۰۰ زن مراقبت می کند. عدم توجه و بی تفاوتی مسئولان و مقامات کنگو، کار این زن قوی و مبارز را سخت تر کرده است.

او می گوید:“دولت این جنایتکاران و تجاوزگران را مجازات نمی‌کند. ما که فعالان حقوق بشر هستیم تمام تلاشمان را می‌کنیم تا آنها را به پای میز محاکمه بکشانیم. اما بعد حکم ها را که می بینیم تعجب می کنیم . آنها معمولا به  ۱۵ الی ۲۵ سال زندان محکوم می‌شوند. بعد از دو سال آزاد می‌شوند و آزادانه برای خودشان قدم می‌زنند و ما را که فعال حقوق بشر هستیم تهدید می‌کنند.”

ماسیکا هر روز جانش را به خطر می اندازد. نیروهای شبه نظامی به دنبالش هستند. آنها او را نمی شناسند اما گفته اند که او را می کشند چرا که او اعمال آنها را در ملا عام محکوم می کند.

ماسیکا، این زن قوی، از هیچ چیز نمی ترسد. می گوید چیزی برای از دست دادن ندارد و به مبارزه ادامه می دهد.

روزانه به ۱۱۵۲ زن در کنگو تجاوز می‌شود

بر اساس یک تحقیق روزانه ۱۱۵۲ زن در کنگو مورد تجاوز قرار می‌گیرند که برابر ۴۸ زن در ساعت است.

این میزان ۲۶ برابر بیشتر از تخمین‌های قبلی از ۱۶ هزار مورد تجاوز گزارش شده در یک سال توسط سازمان ملل متحد است.

میشل هیندین از دانشگاه جان هاپکینز و متخصص خشونتهای جنسیتی می گوید که این آمار می تواند بیشتر هم باشد.

به گفته وی منبع این اطلاعات گفتگوهای رو در رو با مردم بوده ضمن اینکه بسیاری از مردم به غریبه ها در مورد خشونت‌هایی که متحمل شده‌اند چیزی نمی‌گویند.

کارشناسان هشدار می دهند که آمار سازمان ملل بسیار محافظه کارانه بوده و تنها شامل موارد رخ داده توسط نیروهای نظامی است و آمار واقعی بسیار بیشتر از این است.

همچنین بررسی کنید

اگر نیازمند جراحی استخوان یا مفصل هستید، دست نگه دارید!

در عمل رفع فشار مهره‌های کمری که عملی برای تسکین درد ناشی از پارگی یا …

چه مدت پس از ابتلا به کرونا، اُمیکرون می‌گیریم؟

ممکن است بیش از یک بار به کووید ۱۹ مبتلا شوید زیرا ایمنی در برابر …