چهارم شهریور مصادف با ‪ ۲۶‬آگوست ‪ ۲۰۰۶‬است. ‪ ۱۵۶‬سال پیش در چنین روزی “چارلز ریشه”، فیزیولوژیست فرانسوی و برنده جایزه‌نوبل پزشکی ‪ ۱۹۱۳‬به دنیا آمد. این جایزه به دلیل تحقیقات ریشه در مورد “آنافیلاکسی”، به وی اعطا شد.

چهارم شهریور مصادف با ‪ ۲۶‬آگوست ‪ ۲۰۰۶‬است. ‪ ۱۵۶‬سال پیش در چنین روزی “چارلز ریشه”، فیزیولوژیست فرانسوی و برنده جایزه‌نوبل پزشکی ‪ ۱۹۱۳‬به دنیا آمد. این جایزه به دلیل تحقیقات ریشه در مورد “آنافیلاکسی”، به وی اعطا شد.

گفته می‌شود ریشه و دیگران، با ارایه پژوهش‌های خود پدیده نویافته “آنافیلاکسی” یا حساس شدن بدن به تزریق مقادیر کم پروتئین”، را تعمیم دادند.

ریشه، با گرفتن خون حیوان حساس و تزریق آن به حیوانی سالم که باعث حالت آنافیلاکتیک در حیوان دوم شد، نشان داد که این اثر قابل انتقال است بنابراین مشخص شد که عامل به وجود آورنده آن، از مواد شیمیایی خون است.

ریشه، واژه آنافیلاکسی را مقابل پروفیلاکسی برای توصیف نوعی حالت حساسیت وضع کرد. پروفیلاکسی حالتی است که در آن به عنوان مثال، تزریق سموم باکتریایی موجب ایمنی می‌شود و این موضوعی بود که ریشه، نیز مطالعه کرده بود.

امروزه بیشتر، از مترادف آنافیلاکسی یعنی آلرژی برای توصیف این حساسیت استفاده می‌شود. هم اکنون بیماری‌های آلرژیک بخش عمده‌ای از طب داخلی را تشکیل می‌دهند.

در سال ‪ ۱۸۹۵‬در چنین روزی ، “یوهان فریدریک مایشر”، محقق سوییسی چشم از جهان فروبست.

درسال ‪ ۱۸۶۹‬زمانی که مایشر در دانشگاه توبینگن، تحصیل و تحقیق می‌کرد، ماده‌ای را در هسته گلبول‌های سفید کشف کرد که هم شامل جزفسفر و هم نیتروژن بود.

این ماده در ابتدا، نوکلئین نام‌گرفت و از سال ‪ ۱۸۷۴‬به بعد یعنی زمانی که مایشر آن را به دو جزاسیدی و پروتئینی تفکیک کرد، با نام نوکلئیک‌اسید، شناخته شد.

بررسی شیمیایی سلول‌های سفید خون، به عنوان موضوع پژوهش‌های مایشر برگزیده شد. استخراج این سلول از گره‌های لنفاوی بسیار دشوار بود اما در زخم‌های چرک، مقدار زیادی ازآن‌ها یافت می‌شود. از این رو مایشر باندهای آلوده را از بیمارستان محلی جمع‌آوری و با کمک محلولی از نمک، گلبول‌های سفید را از آن‌ها جدا می‌کرد.

مایشر، در جریان یکی از آزمایش‌هایش، گلبول‌های سفید را تحت تاثیر عصاره معده خوک قرار داد. در آن زمان دانشمندان می‌دانستند این عصاره، آنزیمی دارد که باعث هضم پروتئین‌ها می‌شود. امروزه آن آنزیم را با نام “پپسین”، می‌شناسیم.

وی چگونگی اثر عصاره را بر این سلول‌ها، به دقت زیر میکروسکوپ، پی‌گیری کرد. وقتی عصاره معده، پروتئین‌های سفید خون را تخریب کرد، او مشاهده کرد که ساختار این سلول‌ها از هم پاشید، اما هسته آن‌ها تا حدود زیادی سالم باقی ماند. به این ترتیب، او هسته سلول‌ها را از سیتوپلاسم جدا کرد.

در گام بعدی، هسته‌ها را تحت تاثیر “هیدروکسید سدیم”، قرارداد. افزودن این محلول قلیایی به ظرف حاوی هسته‌ها، باعث تشکیل رسوب سفید رنگی شد که تجزیه شیمیایی آن نشان داد، کربن، هیدروژن، اکسیژن، نیتروژن و درصد زیادی فسفر، عنصرهای سازنده آن، هستند.

پایداری در برابر عمل پپسین، چگونگی واکنش آن به حلال‌های متفاوت و درصد فسفر بالا باعث شد که مایشر پیشنهاد کند، ماده غیر پروتئینی جدیدی را کشف کرده است. وی این ماده را نوکلئین به معنای “درهسته” نامید.

مایشر پس از سال‌ها تلاش، در اثر سل، جان باخت. دو عامل را دلیل ابتلای او به این بیماری می‌دانند. تماس با چرک باندهای بیماران و فعالیت شبانه روزی در اتاق سردی که برای استخراج نوکلئین لازم بود. و در هر صورت وی جان خویش را بر سر شناخت نوکلئین گذاشت.

مایشر آزمایش‌های مشابهی را روی اسپرم ماهی آزاد انجام داد. به طور کلی، هسته در همه اسپرم‌ها حجم زیادی از سلول را به خود اختصاص می‌دهد.

در اسپرم ماهی آزاد نیز بیش از ‪ ۹۰‬درصد حجم سلول، از هسته است.

تلاش شبانه روزی این پژوهشگر پرکار به استخراج نوکلئین از اسپرم ماهی آزاد و اسپرم گونه‌های دیگر منجر شد. بررسی شیمیایی نوکلئین استخراج شده از آن منابع، نتیجه پیشین را تایید کرد.

مایشر به راستی ماده جدید کشف کرده بود که به نظر می‌رسید در هسته همه سلول‌ها وجود دارد.

هشت سال پیش در چنین روزی در سال ‪” ، ۱۹۹۸‬رابرت جوزف هوبنر”، ویروس شناس آمریکایی، چشم از جهان فروبست.

هوبنر، تئوری دخالت ژن‌های خاص که آنها را “انکوژن “نامید در بروز سرطان مطرح کرد.

همچنین بررسی کنید

چارلز دیکنز” در رابطه با تغذیه ایتام در انگلیس ( مانند اولیور تویست ) اغراق گویی کرده است

مروری بر تاریخچه علم ژنتیک و نقش گریگور مندل