خانه / تاریخ پزشکی / چهارم شهريور مصادف با ‪ ۲۶‬آگوست ‪ ۲۰۰۶‬است. ‪ ۱۵۶‬سال پيش در چنين روزي “چارلز ريشه”، فيزيولوژيست فرانسوي و برنده جايزه‌نوبل پزشكي ‪ ۱۹۱۳‬به دنيا آمد. اين جايزه به دليل تحقيقات ريشه در مورد “آنافيلاكسي”، به وي اعطا شد.

چهارم شهريور مصادف با ‪ ۲۶‬آگوست ‪ ۲۰۰۶‬است. ‪ ۱۵۶‬سال پيش در چنين روزي “چارلز ريشه”، فيزيولوژيست فرانسوي و برنده جايزه‌نوبل پزشكي ‪ ۱۹۱۳‬به دنيا آمد. اين جايزه به دليل تحقيقات ريشه در مورد “آنافيلاكسي”، به وي اعطا شد.

چهارم شهريور مصادف با ‪ ۲۶‬آگوست ‪ ۲۰۰۶‬است. ‪ ۱۵۶‬سال پيش در چنين روزي “چارلز ريشه”، فيزيولوژيست فرانسوي و برنده جايزه‌نوبل پزشكي ‪ ۱۹۱۳‬به دنيا آمد. اين جايزه به دليل تحقيقات ريشه در مورد “آنافيلاكسي”، به وي اعطا شد.

گفته مي‌شود ريشه و ديگران، با ارايه پژوهش‌هاي خود پديده نويافته “آنافيلاكسي” يا حساس شدن بدن به تزريق مقادير كم پروتئين”، را تعميم دادند.

ريشه، با گرفتن خون حيوان حساس و تزريق آن به حيواني سالم كه باعث حالت آنافيلاكتيك در حيوان دوم شد، نشان داد كه اين اثر قابل انتقال است بنابراين مشخص شد كه عامل به وجود آورنده آن، از مواد شيميايي خون است.

ريشه، واژه آنافيلاكسي را مقابل پروفيلاكسي براي توصيف نوعي حالت حساسيت وضع كرد. پروفيلاكسي حالتي است كه در آن به عنوان مثال، تزريق سموم باكتريايي موجب ايمني مي‌شود و اين موضوعي بود كه ريشه، نيز مطالعه كرده بود.

امروزه بيشتر، از مترادف آنافيلاكسي يعني آلرژي براي توصيف اين حساسيت استفاده مي‌شود. هم اكنون بيماري‌هاي آلرژيك بخش عمده‌اي از طب داخلي را تشكيل مي‌دهند.

در سال ‪ ۱۸۹۵‬در چنين روزي ، “يوهان فريدريك مايشر”، محقق سوييسي چشم از جهان فروبست.

درسال ‪ ۱۸۶۹‬زماني كه مايشر در دانشگاه توبينگن، تحصيل و تحقيق مي‌كرد، ماده‌اي را در هسته گلبول‌هاي سفيد كشف كرد كه هم شامل جزفسفر و هم نيتروژن بود.

اين ماده در ابتدا، نوكلئين نام‌گرفت و از سال ‪ ۱۸۷۴‬به بعد يعني زماني كه مايشر آن را به دو جزاسيدي و پروتئيني تفكيك كرد، با نام نوكلئيك‌اسيد، شناخته شد.

بررسي شيميايي سلول‌هاي سفيد خون، به عنوان موضوع پژوهش‌هاي مايشر برگزيده شد. استخراج اين سلول از گره‌هاي لنفاوي بسيار دشوار بود اما در زخم‌هاي چرك، مقدار زيادي ازآن‌ها يافت مي‌شود. از اين رو مايشر باندهاي آلوده را از بيمارستان محلي جمع‌آوري و با كمك محلولي از نمك، گلبول‌هاي سفيد را از آن‌ها جدا مي‌كرد.

مايشر، در جريان يكي از آزمايش‌هايش، گلبول‌هاي سفيد را تحت تاثير عصاره معده خوك قرار داد. در آن زمان دانشمندان مي‌دانستند اين عصاره، آنزيمي دارد كه باعث هضم پروتئين‌ها مي‌شود. امروزه آن آنزيم را با نام “پپسين”، مي‌شناسيم.

وي چگونگي اثر عصاره را بر اين سلول‌ها، به دقت زير ميكروسكوپ، پي‌گيري كرد. وقتي عصاره معده، پروتئين‌هاي سفيد خون را تخريب كرد، او مشاهده كرد كه ساختار اين سلول‌ها از هم پاشيد، اما هسته آن‌ها تا حدود زيادي سالم باقي ماند. به اين ترتيب، او هسته سلول‌ها را از سيتوپلاسم جدا كرد.

در گام بعدي، هسته‌ها را تحت تاثير “هيدروكسيد سديم”، قرارداد. افزودن اين محلول قليايي به ظرف حاوي هسته‌ها، باعث تشكيل رسوب سفيد رنگي شد كه تجزيه شيميايي آن نشان داد، كربن، هيدروژن، اكسيژن، نيتروژن و درصد زيادي فسفر، عنصرهاي سازنده آن، هستند.

پايداري در برابر عمل پپسين، چگونگي واكنش آن به حلال‌هاي متفاوت و درصد فسفر بالا باعث شد كه مايشر پيشنهاد كند، ماده غير پروتئيني جديدي را كشف كرده است. وي اين ماده را نوكلئين به معناي “درهسته” ناميد.

مايشر پس از سال‌ها تلاش، در اثر سل، جان باخت. دو عامل را دليل ابتلاي او به اين بيماري مي‌دانند. تماس با چرك باندهاي بيماران و فعاليت شبانه روزي در اتاق سردي كه براي استخراج نوكلئين لازم بود. و در هر صورت وي جان خويش را بر سر شناخت نوكلئين گذاشت.

مايشر آزمايش‌هاي مشابهي را روي اسپرم ماهي آزاد انجام داد. به طور كلي، هسته در همه اسپرم‌ها حجم زيادي از سلول را به خود اختصاص مي‌دهد.

در اسپرم ماهي آزاد نيز بيش از ‪ ۹۰‬درصد حجم سلول، از هسته است.

تلاش شبانه روزي اين پژوهشگر پركار به استخراج نوكلئين از اسپرم ماهي آزاد و اسپرم گونه‌هاي ديگر منجر شد. بررسي شيميايي نوكلئين استخراج شده از آن منابع، نتيجه پيشين را تاييد كرد.

مايشر به راستي ماده جديد كشف كرده بود كه به نظر مي‌رسيد در هسته همه سلول‌ها وجود دارد.

هشت سال پيش در چنين روزي در سال ‪” ، ۱۹۹۸‬رابرت جوزف هوبنر”، ويروس شناس آمريكايي، چشم از جهان فروبست.

هوبنر، تئوري دخالت ژن‌هاي خاص كه آنها را “انكوژن “ناميد در بروز سرطان مطرح كرد.

همچنین بررسی کنید

چارلز ديکنز” در رابطه با تغذيه ايتام در انگليس ( مانند اوليور تويست ) اغراق گويي کرده است

مروری بر تاريخچه علم ژنتيک و نقش گریگور مندل