پرولاپس یا افتادگی دریچه میترال (MVP)

پرولاپس‌ دریچه‌ میترال‌ یک‌ اختلال‌ نسبتاً شایع‌ و اغلب‌ خوش‌خیم‌ است. دریچه میترال دو پره یا لیف لت دارد و بین حفرات سمت چپ قلب یعنی دهلیز چپ و بطن چپ قرار دارد. در حین انقباض دهلیز چپ دریچه باز و خون از دهلیز چپ وارد بطن چپ میشود ولی در حین انقباض بطن چپ بسته می شود و مانع ورود خون به دهلیزها می گردد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، در برخی افراد یکی از این پره ها یا هر دوی آن ها بزرگتر بوده یا بافت نرمتر داشته و بنابراین هنگامی که بطن چپ منقبض می شود و دریچه ها بسته می شوند ، پره های دریچه بجای گرفتن شکل قیفی شکل نرمال، به سمت عقب و به درون دهلیز چپ (مانند یک چتر نجات به داخل ) خمیده می شوند ( افتادگی یا پرولاپس). و این ناهنجاری در بسته شدن دریچه میترال قلبی را پرولاپس دریچه میترال ( MVP ) می نامید. MVP شایع ترین شکل بیماری دریچه قلب است و گاهی می‌تواند به همراه درجاتی‌ از نشت خون از ورای‌ دریچه‌‌ (نارسایی‌ میترال‌) باشد.

فهم ساختار دریچه میترال در کنترل MVP مهم است و می تواند به شروع یک درمان موثر کمک کند. دریچه میترال قلب یک ساختار پیچیده بوده و بین دهلیز چپ و بطن چپ واقع شده است. دریچه میترال دو پرده دارد. در برخی افراد یکی از این پرده ها یا هر دوی آن ها بزرگ هستند و به نحو مناسبی بسته نمی شوند. هنگامی که بطن چپ منقبض می شود، پرده های دریچه به سمت عقب و به درون دهلیز چپ بیرون می زنند (پرولاپس). این ناهنجاری قلبی MVP نامیده می شود. پرولاپس دریچه میترال علت شایع اصلاح و جایگذاری دریچه در بیماران مبتلا به پس زدن میترال جداشده در ایالات متحده است. دانستن این نکته مهم است که MVP شایع ترین شکل بیماری دریچه قلب است .

واژه پرولاپس دریچه میترال نقصی در دریچه میترال قلب را توصیف می کند. یک عبارت متفاوت به نام سندرم پرولاپس دریچه میترال معمولاً به منظور نشان دادن وجود MVP و گروهی از ناهنجاری های فیزیکی دیگر مانند نقص عملکرد اتونومیک، طپش قلب و سوراخ شدن قفسه سینه به کار می رود.

این ناهنجاری های فیزیکی دیگر می توانند منجر به علایم غیر مرتبط مختلفی شوند.

تخمین زده می شود که سندرم MVP بین ۳% تا ۶% بالغین را در ایالات متحده مبتلا می کند. این سندرم اغلب برای بیماران ناتوان کننده است و پزشکان نیز از کنترل مناسب آن مستاصل مانده اند.

پرولاپس دریچه میترال (MVP) بیماری ای است که نزدیک به ۱۵ میلیون آمریکایی به آن مبتلا هستند.۱ این بیماری شایع ترین علت پس زدن شدید و غیرایسکمیک میترال در ایالات متحده است.

علت آن نامشخص است اما به نظر می رسد در برخی بیماران ناشی از اختلال ژنتیکی بافت کلاژن باشد.

شدت پرولاپس دریچه میترال طیف وسیعی دارد. برخی بیماران مبتلا به این بیماری بدون علامت هستند در حالی که برخی دیگر علایمی دارند که کیفیت زندگی آنان را تغییر می دهد.

پیش آگهی این بیماری عالی است اما زیرمجموعه کوچکی از بیماران عوارضی شدیدی نشان می دهند.۲ داروسازان می توانند با دادن اطمینان خطر در مورد پیش آگهی خوش خیم در بیماران بدون علامت و نیز با پیشنهاد مشاوره دارویی مناسب برای بیماران نیازمند درمان دارویی در کنترل بیماران مبتلا به MVP نقش داشته باشند.

اتیولوژى

اتیولوژى اکثراً نامشخص (Idiopathic) است؛ خانوادگی؛ ممکن است همراه با تب روماتیسمی؛ بیمارى ایسکمیک قلب، نقص دیواره دهلیزى و سندرم مارفان (Marfan Syn) باشد.

پاتولوژى

پاتولوژى بافت دریچه میترال دچار دژنراسیون میگزماتومى‌شده، طناب‌هاى وترى (Chordaetendineae) درازتر مى‌گردد.

تظاهرات بالینى

تظاهرات بالینى در زنان شایع‌تر است. بیشتر بیماران بى‌علامت هستند و بدین حال باقى مى‌مانند. شایع‌ترین علائم درد غیر تیپیک قفسه سینه و انواع آریتمى‌هاى فوق بطنى و بطنى است. مهم‌ترین عارضه MR شدید است که منجر به نارسائى بطن چپ مى‌گردد. به‌ندرت از منشأت رسوبات پلاکت – فیبرین روى دریچه، آمبولى سیستمیک رخ مى‌دهد. مرگ ناگهانى یک عارضه بسیار نادر است.

معاینه فیزیکى

معاینه فیزیکى کلیک در وسط یا آخر سیستول که به‌دنبال آن در آخر سیستول، سوفل به گوش مى‌رسد، این صداها با مانور والسالوا تشدید مى‌شود و با چمپاتمه زدن و ورزش ایزومتریک کاهش مى‌یابد.

علایم و نشانه ها

پرولاپس دریچه میترال معمولاً با یک آزمایش فیزیکی معمولی با گوشی پزشکی تشخیص داده می شود. بیشتر بیماران مبتلا به MVP زن هستند. افرادی که به این بیماری مبتلا می شوند در سنین مختلفی هستند اما معمولاً بیماران بین ۱۴ و ۳۰ سال سن دارند. بیماران مبتلا به MVP یک یافته فیزیکی خاص از کلیک میان سیستولیک و یک سوفل قلبی سیستولیک تاخیری دارند.

جالب است که به نظر می رسد بسیاری از بیماران مبتلا به MVP بخشی از یک طیف فنوتیپی بافت پیوندی هستند. اغلب این بیماران قد بلند و هیکل باریک، بدریختی خفره قفسه سینه و بیش حرکتی مفصلی هم چنین فشارخون پایین دارند.۵-۴ بیشتر بیماران مبتلا به MVP بدون علامت هستند، مشکل نداشته و در نتیجه نیازی به درمان نخواهند داشت.

بیماران علامت دار از علایمی مانند ناراحتی قفسه سینه، اضطراب، خستگی و تنگی نفس شکایت می کنند. مشخص نیست که آیا این علایم واقعاً ناشی از پرولاپس دریچه میترال یا حوادث تصادفی هستند. ۱ برای بیماران علامت دار، شایع ترین علت بروز علایم نشت خون به عقب از طریق دریچه است. بیمارانی که پس زدن را تجربه می کنند اغلب علایمی مانند ضربان قلب سریع یا غیر طبیعی، سرگیجه، سبکی سر، خستگی، درد قفسه سینه و کوتاه شدن نفس را دارند.

اکوکاردیوگرافى

اکوکاردیوگرافى جابه‌جائى لت (Leaf let) خلفى (گاهى اوقات قدامی) میترال را در پایان سیستول، به سمت عقب نشان مى‌دهد.

اگرچه در بیماران مبتلا به MVP الکتروکاریوگرام ممکن است اطلاعات نسبتاً ارزشمندی فراهم کند اما بیماران معمولاً ECG طبیعی دارند. اگر ناهنجاری وجود داشته باشد با دپرسیون موج ST-Tn یا معکوس شدن موج T در leads های تحتانی (II,III,IV) نشان داده می شود. گه گاه ECG انقباضات نارس فوق بطنی یا بطنی را نشان خواهد داد. الکتروکاردیوگرام ها ممکن است در اثبات آریتمی ها در بیمارانی که طپش قلب دارند سودمند باشد.اکوکاردیوگرام

یک اکوکاردیوگرافی دوبعدی و داپلر سودمندترین آزمون غیر تهاجمی برای تشخیص MVP است. این روش در شناسایی وضعیت غیرطبیعی و پرولاپس برگچه های دریچه میترال موثر است.۵ هنگامی که یکی از برگچه های میترال یا هر دوی آن ها حداقل ۲ میلی متر از جابجایی سیستولیک فوقانی به خط اتصال نقاط لولای حلقوی در long-axis view را نشان دهند تشخیص داده می شود.۲ هنگامی که در اکوکاردیوگرافی ضخامت برگچه بیش از ۵ میلی متر باشد تشخیص MVP قطعی تر است.

اکوکاردیوگرام ها در شناسایی اندازه دهلیز چپ، اندازه بطن چپ و عملکرد آن نیز سودمند است. اکوکاردیوگرام در تعیین میزان زیادی برگچه میترال در بیماران در خطر بروز عوارض نیز نقش کمکی دارد.۵

اگرچه اکوکاردیوگرام یک آزمایش تاییدی برای تشخیص MVP است، ممکن است همیشه غیرطبیعی نباشد. توصیه می شود که تمام بیماران مبتلا به MVP یک اکوکاردیوگرام اولیه به منظور ارزیابی اندازه دهلیز و بطن چپ، عملکرد بطن و حرکت و ضخامت برگچه میترال داشته باشند.  در بیماران مبتلا به MVP بدون علامت اکوکاردیوگرام های متوالی معمولاً ضروری نیست مگر در بیمارانی که نشانه های بالینی بدترشدن بیماری شان را نشان می دهند.۵ برای بیمارانی که در آزمایشات متعددی که با گوشی پزشکی انجام می شود کلیک یا سوفل سیستولیک ندارند بدون توجه به این که بیمار علامت دار است، کاربرد اکوکاردیوگرافی به عنوان یک ابزار غربال گری برای MVP توصیه نمی شود.

عوارض

پس زدن

شایع ترین و مهم ترین عارضه MVP حالتی به نام پس زدن میترال (MR) است. در این وضعیت دریچه میترال دچار نشتی شده و اجازه می دهد که خون فراوانی به سمت عقب و به دهلیز چپ نشت کند.۶ آزمایش فیزیکی در تشخیص MR همیشه قابل اعتماد نیست و در واقع نمی تواند شدت MR را به درستی اندازه گیری کند. پیشرفت تدریجی MR در بیماران مبتلا به MVP ممکن است منجر به افزایش گشادی و نقص عملکرد دهلیز و بطن چپ شود. شدید شدن MR می تواند به آریتمی های قلبی، نارسایی احتقانی قلب و افزایش خطر مرگ ناگهانی بینجامد.۷ بیمارانی که از MR شدید رنج می برند در معرض خطر افزایش بروز اندوکاردیت عفونی نیز هستند که می تواند کشنده باشد.

اگرچه به نظر می رسد که MVP در میان زنان شایع تر است، مردان بالای ۵۰ سال نیز به MVP مبتلا می شوند. این مردان نسبت به زنان سه برابر بیشتر در معرض خطر MR شدیدی هستند که در نهایت به جراحی نیاز پیدا می کند. بیماران مبتلا به افزایش فشارخون و شاخص توده بدنی بالا در معرض خطر بالاتر ابتلا به MR شدید هستند.

هنگام در نظرگرفتن این که چه کسی بیشتر در معرض خطر ابتلا به MR شدید است سن نیز اهمیت پیدا می کند. شیوع MR شدید پیش از دهه پنجم زندگی کمتر است.

اکوکاردیوگرافی به منظور تشخیص MR شدید به کار می رود. بیمارانی که اکوکاردیوگرام آن ها نشان از برگچه های ضخیم شده، پرولاپس برگچه خلفی و افزایش اندازه بطن چپ می دهد در معرض خطر بیشتر بروز MR شدید قرار دارند. در مقایسه بیماران با برگچه های باریک خطر کمتر ابتلا به MR شدید را دارند.

بیماران مبتلا به MR ممکن است سال ها بدون علامت باشند. متوسط فاصله از زمان تشخیص تا شروع علایم ۱۶ سال است.۷ در دسترس ترین اطلاعات بر بیماران مبتلا به پس زدن دریچه میترال تمرکز دارند. در مورد میزان پیشرفت بیماری از پس زدن خفیف تا متوسط اطلاعات کمی در دسترس قرار دارد.

پیشرفت بیماری ممکن است کند و ناواضح یا ناگهانی باشد. پیشرفت ناگهانی نشان دهنده پارگی کوردال بوده که به کوبیده شدن برگچه می انجامد. بیماران مبتلا به MR شدید علامت دار پیامدهای بالینی ضعیفی دارند. میزان زنده ماندن در عرض ۸ سال در غیاب مداخله جراحی ۳۳% است. بیشتر مرگ ها ناشی از نارسایی قلبی هستند اما مرگ ناگهانی نیز شیوع قابل توجهی دارد.

اندوکاردیت

اندوکاردیت التهاب اندوکارد یا لایه آستر قلب است و معمول ترین ساختمان های قلبی که درگیر می شوند دریچه ها هستند. اندوکاردیت بسته به منبع ایجادکننده مشکل عفونی یا غیرعفونی است. بیماران متبلا به اندوکاردیت عفونی معمولاً بااستافیلوکوک یا استرپتوکوک عفونی می شوند.

افراد مشکوک به اندوکاردیت اغلب به منظور تشخیص و تعیین نتایج همودینامیک و پاتولوژیک نوع اندوکاردیت نیاز به اکوکاردیوگرافی دارند. بیمارانی که به اندوکاردیت مبتلا می شوند معمولا ًعوارض قلبی مهمی را نشان می دهند.

یکی از عوارض آسیب دریچه های قلبی مانند دریچه میترال است. سلامت عملکرد و ساختار این دریچه ها ممکن است به وسیله ارگانیسم مهاجم عفونی کاملاً تخریب شود. بیماران مبتلا به اندوکاردیت به درمان ضد میکروبی نیاز دارند و در برخی موارد کنترل از طریق جراحی را ایجاب می کند.

بیماران مبتلا به MVP که پس زدن را تجربه می کنند در معرض سه تا هشت برابر خطر بیشتر بروز اندوکاردیت عفونی قرار دارند. عوامل پیش بینی کننده افزایش خطر بروز اندوکاردیت عفونی شامل جنسیت مذکر با سن بالای ۴۵ سال، وجود سوفل سیستولیک و ضخیم شدن و بزرگی اندازه برگچه است.۲ از آن جایی که اندوکاردیت با شیوع فراوان ناتوانی و مرگ و میر همراه است، به بیماران مبتلا به پس زدن MVP توصیه می شود که پیش از انجام اعمال دندان پزشکی و برخی انواع جراحی آنتی بیوتیک مصرف کنند.

با آنتی بیوتیک درمانی پیشگیرانه، احتمال ابتلای بیماران به اندوکاردیت عفونی کمتر است. در بیمار مبتلا به MVP و بدون پس زدن، شیوع اندوکاردیت عفونی مشابه جمعیت عامه مردم است و بنابراین پیشگیری با آنتی بیوتیک لازم نیست.

درمان

درمان و پیگیری

بیماران بدون علامت

بیشتر بیماران مبتلا به MVP بدون علامت بوده و در معرض خطر بالای بروز عوارض جدی قرار ندارند. پزشکان باید نسبت به پیش آگهی خوش خیم این بیماری بیماران را کنترل کنند. بیماران باید تشویق شوند که یک شیوه زندگی سالم را انتخاب کرده و به طور منظم ورزش کنند.

بیماران بدون علامت با پس زدن خفیف یا عاری از آن را می توان هر ۳ تا ۵ سال از نظر بالینی ارزیابی کرد. اکوکاردیوگرام های متوالی لازم نیست مگر علایم قلبی عروقی بروز کند یا پزشک مشکوک به پیشرفت MR شود.

بیماران علامت دار

بیماران MVP که طپش قلب مرتبط با تاکی کاردی، افزایش علایم آدرنرژیک، درد قفسه سینه، اضطراب یا خستگی دارند اغلب به درمان با دوز پایین عوامل مسدودکننده بتا خوب پاسخ می دهند. علایم مرتبط با تغییرات ارتواستاتیک مانند افت فشارخون وضعیتی با افازیش مصرف مایعات و نمک درمان می شود. اگر بیماران علایم ارتواستاتیک شدیدی را تجربه کردند، درمان با مینرالوکورتیکوئیدها ممکن است لازم شود.

بر اساس دستورالعمل کالج کاردیولوژی آمریکا/انجمن قلب آمریکا، بیماران علامت دار مبتلا به MVP با سابقه حملات ایسکمی گذرا می توانند از فواید آسپرین درمانی (۸۰ تا ۳۲۵ میلی گرم در روز) بهره مند شوند. به بیماران علامت دار مبتلا به MVP با سابقه سکته و حملات ایسکمی گذرای راجعه در حالی که آسپرین درمانی دریافت می کنند توصیه می شود درمان طولانی مدت ضد لخته مانند وارفارین را نیز دریافت کنند.

بیماران مبتلا به سندرم MVP اغلب تشویق می شوند که به منظور تصحیح نقص عملکرد اتونومیک خود معیارهایی را در نظر بگیرند. برخی معیارها مانند رژیم غذایی مناسب، محدودیت مصرف کافئین و افزایش فعالیت های ورزشی هستند. نشان داده شده است که بیماران به شدت علامت دار مبتلا به MVP سطوح منیزیم سرمی پایینی دارند.

این بیماران اغلب فعالیت هایپرآدرنرژیک نیز دارند. بررسی ها ثابت کرده است که در صورت وجود این حالت، مکمل منیزیم ممکن است علایم را بهبود بخشد. مکمل منیزیم ممکن است ترشح کاتکول آمین را نیز کاهش دهد و و از خستگی تام، درد قفسه سینه، تنگی نفس، طپش قلب و اضطراب بکاهد.۱۰ بیماران علامت دار ممکن است با مصرف ۲۰۰ تا حدود ۸۰۰ میلی گرم منیزیم در روز شاهد بهبودی علایم باشند.

یک عارضه جانبی شایع منیزیم، اسهال است. اگر بیماری به اسهال مبتلا شود، باید میزان مصرف روزانه منیزیم را کاهش دهد. معمولاً منیزیم یک ماده معدنی بی خطر است اما افراد مبتلا به مشکلات قلبی یا کلیوی باید نسبت به مصرف بیش از از حد آن محتاط باشند.

انتخاب های جراحی

بیماران علامت دار مبتلا به MR شدید باید نسبت به تعمیر دریچه میترال ارزیابی شوند که گاهی اوقات نیز تعویض دریچه ضروری است. جراحی دریچه برای بیماران مبتلا به MR شدید همراه با فیبریلاسیون دهلیزی یا هایپرتانسیون ریوی توصیه می شود.

انواع مختلف گزینه های جراحی برای بیماران وجود دارد. تعمیر و تعویض دریچه میترال دو گزینه هستند. در متون علمی یک اتفاق نظر وجود دارد که تعمیر دریچه میترال نسبت به تعویض آن ارجحیت دارد.

تعمیر دریچه میترال یک فرایند جراحی است که دریچه میترال بیمار را حفظ می کند.

جراح تلاش می کند تا دریچه میترال اصلی را اصلاح کند. این جراحی والوولوپلاستی نامیده می شود که برگشت جریان خون به عقب را از بین می برد. جراحان گاهی اوقات با تنگ کردن یا تعویض حلقه پیرامون دریچه نیز دریچه را تعمیر می کنند. این عمل آنولوپلاستی نامیده می شود.

تعمیر دریچه میترال نسبت به تعویض آن فواید بسیاری دارد. میزان مرگ و میر ناشی از جراحی در بیمارانی که متحمل عمل جراحی تعمیر دریچه میترال می شوند کمتر است، میزان زنده ماندن آن ها در طولانی مدت بیشتر و خطر حوادث ترومبوآمبولیک در آن ها کمتر است.

تعویض دریچه میترال هنگامی که تعمیر دریچه ممکن نیست انجام می شود. در این فرآیند جراح دریچه میترال آسیب دیده را برداشته و آن را با یک دریچه مصنوعی جایگزین می کند. دو نوع دریچه مصنوعی به کار می رود که دریچه های مکانیکی و بافتی نامیده می شوند. دریچه های مکانیکی از فلز ساخته می شوند.

بیمارانی که این روش را انتخاب می کنند برای بقاء زندگی شان به یک داروی ضد انعقاد نیاز خواهند داشت. دریچه های بافتی از بافت بیولوژیک مانند دریچه های قلبی خوک ساخته شده اند و بیماران نیازی به مصرف داروی ضد انعقاد ندارند. معمولاً دریچه های مکانیکی نسبت به دریچه های بافتی طول عمر طولانی تری دارند.

نتیجه گیری

پرولاپس دریچه میترال اختلالی قابل پیشگیری نیست. بیماران مبتلا به MVP می توانند زندگی طبیعی، پربار و بدون علامتی را داشته باشند. پیش آگهی برای فرد مبتلا به MVP غیرپیچیده (بدون پس زدن) عالی است. شدت بیماری در بیمارانی که MVP دارند اغلب متفاوت است.

برخی بیماران بدون علامت هستند در حالی که برخی دیگر علایم شدیدتری را تجربه می کنند که گاهی اوقات ممکن است کیفیت زندگی آن ها را تغییر دهد. یک بخش مهم در کنترل بیماران مبتلا به MVP قوت قلب دادن به بیمار است زیرا بیشتر بیماران بدون علامت هستند و در معرض خطر بالای بروز عوارض قرار ندارند.

پزشکان باید نسبت به پیش آگهی خوش خیم به بیماران دارای علایم خفیف یا بدون علامت اطمینان خاطر دهند. تمام بیماران مبتلا به MVP تشویق می شوند که یک شیوه زندگی طبیعی شامل برنامه ورزشی منظم داشته باشند. بیمارانی که شواهدی از عوارض بیماری مانند پس زدن را دارند در معرض خطر بالای مرگ و میر و ناتوانی هستند .

به بیماران بى‌علامت باید اطمینان داد، اما در صورت وجود سوفل سیستولى و / یا یافته‌هاى تیپیک اکوکاردیوگرافى دال بر MR، پروفیلاکسى براى اندوکاردیت عفونى لازم است. در بیماران دچار MR شدید باید دریچه را ترمیم یا تعویض نمود؛ اگر بیمار سابقه آمبولى دارد باید از آنتى‌کواگولان‌ها استفاده کرد.

ورم زانو

اسفند ۱۸, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : بيماريهاي غير واگير شايع, مشروح اخبار

درد زانو یکی از شایع ترین اشکال درد مفصل در بدن انسان است و یکی از علائمی که غالبا با درد زانو مرتبط است ورم می باشد. ورم زانو علاوه بر این که باعث می شود مفصل پف کرده به نظر برسد ممکن است ایجاد مشکلات دیگری در زانو کند کند .

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، مایع نواحی اطراف زانو (که در برخی موارد این مایع خون است) می تواند مفصل را پر کرده و بنابراین باعث ورم پشت یا جلوی زانو شود.

از ورم زانو گاهی اوقات با اصطلاح “آب آوردن زانو” در گفتار عامه و دانش‌واژه “افیوژن” در متون تخصصی پزشکی یاد می‌شود. ورم زانو می‌تواند در اثر ضربه، استفاده مفرط مداوم یا بیماری باشد.

ورم مفصل زانو موجب محدودیت عملکرد و کاهش انعطاف‌پذیری این مفصل می‌شود؛ به عبارتی منجر به سفتی و خشکی زانو می گردد.

تورم زانو زمانی ایجاد میشود که مایعی بعد از آسیب دیدگی در داخل و بیرون مفصل زانو ساخته شود مفصل زانو کپسول های بسته ای مانند بالون است و می تواند باز و بسته شود، زمانیکه مایع در داخل مفصل انباشته شود باعث ایجاد تورم می شود، به این تورم  بیرون تراوی یا ترشح گفته میشود.

ورم زانو می تواند با زانو درد یا بدون درد زانو باشد، و در زیر زانو، جلوی زانو و پشت آن بروز پیدا کند. بیرون تراوی زانو بر اثر ضربه به ساختارهای مهم زانو در هنگام آسیب دیدگی های شدید ایجاد می شود. ورم زانو در بیرون کپسول معمولا مستقیما روی ساختار زانویی که دچار تورم شده است ایجاد می شود.

ورم زانو می تواند به تدریج یا ناگهانی ایجاد شود. تورم با افت و خیز همراه است اما تورم های دائمی و پایدار با آسیب دیدگی های جدی ایجاد می شود. در ادامه به علائم و درمان ورم زانو می پردازیم.

همه جای زانو می تواند ورم کند ولی گاهی ناحیه خاصی ورم می کند که شایع ترین این نواحی عبارتند از:

– تورم پشت زانو (یا ورم عقب زانو)
– تورم زیر کاسه زانو (ورم پایین زانو)
– تورم بالای زانو (ورم بالای کاسه زانو)

شایع ترین این نواحی ناحیه پشت زانو است که بدنبال ورم آن اطراف کاسه زانو هم ورم می کند.

از ورم زانو گاهی اوقات با اصطلاح “آب آوردن زانو” در گفتار عامه استفاده می شود. ورم زانو می تواند به علت آب آوردن زانو باشد و یا به دلایل دیگری رخ دهد.

ورم مفصل زانو موجب محدودیت عملکرد و کاهش انعطاف‌پذیری این مفصل می‌شود؛

برای مثال ممکن است بیمار به راحتی نتواند زانوی ورم کرده را کاملاً خم یا صاف کند و همچنین زانو در حالت دراز کردن پا در زاویه ۱۵ تا ۲۵ درجه قرار بگیرد. احتمال دارد از یک‌سو، زانوی ورم کرده، بسته به علت تورم، با هیچ علامت دیگری توأم نباشد یا از سوی دیگر با درد، قرمزی و یا عدم تحمل وزن بدن همراه باشد.

ورم مزمن یا طولانی مدت به آسیب بافت مفصل، تحلیل غضروف و نرم شدن استخوان می‌انجامد، بنابراین بهتر است هر چه سریع‌تر به درمان ورم زانو پرداخت.

علت ورم زانو چیست؟

گاهی علت ورم زانو می تواند نتیجه وجود عفونت‌هایی چون دمل یا سلولیت (عفونت پوست و بافت زیرپوستی) است. بیماری‌های التهابی تأثیرگذار بر مفصل‌های متعدد درون بدن نیز باعث ورم زانو می‌شوند که از جمله آن بیماری‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• اسپوندیلیت انکیلوزان (التهاب مفصل‌های بین‌مهره‌ای ستون فقرات)
• التهاب بورس یا بورسیت (التهاب کیسه بورس محافظت کننده از مفصل)
• نقرس (گونه‌ای آرتروز که به دلیل تشکیل اسید اوریک در مفصل ایجاد می‌شود) و بیماری شبه‌نقرس
• استئوآرتریت
• آرتروز پسوریازیس (آرتروز همراه با پسوریازیس یا صدفک پوست)
• آرتریت روماتوئید (بیماری خود ایمنی مزمن که عفونت مفصل مشخصه‌ی بارز آن است.)
• آرتروز عفونی یا سپتیک
• لوپوس منتشر یا لوپوس اریتماتوس سیستمیک (اختلالی که در آن بدن به بافت‌ها و سلول‌های سالم خود حمله می‌کند.)

ورم زانو گاهی بر اثر ضربه و آسیب بروز می‌کند. بعضی از موارد آسیب ‌زا عبارت‌اند از:

• آسیب‌های ناشی از نیش یا گاز گرفتن
• شکستگی استخوان
• وارد شدن بخشی از استخوان یا غصروف درون فضای مفصل
• هماتوما (تجمع خون در بافت بدن)
• کشیدگی و رگ به رگ شدن
• پارگی مینیسک زانو

تومورها نیز باعث ورم زانو می‌شوند. تومورهای خوش‌خیم و بدخیم پوست، بافت‌های نرم یا استخوان از دلایل ورم زانو به شمار می‌روند.
علائم

معمولا ورم زانو با درد همراه است و درد شدید از علائم بارز این بیماری می باشد. با این حال، ورم زانو از علائم متعدد دیگری نیز برخوردار است که به تشخیص علت اصلی این عارضه کمک می‌کنند. در زیر به بعضی از رایج‌ترین علائم ورم زانو اشاره می‌کنیم:

• ورم زانو به اندازه‌ای که زانو بزرگ‌تر از حد طبیعی به نظر رسد.
• پف کردن اطراف قسمت‌های خاصی از زانو به ویژه بخش استخوانی
• سفتی مفصل زانو که در حقیقت نتیجه تجمع مایع در آن ناحیه است.
• دشواری در خم کردن یا حتی صاف کردن کامل زانو

ورم زانو در موارد شدید با علائم دیگری نیز همراه است. شماری از نشانه‌های نگران کننده عبارت‌اند از:

• ساکت نشدن درد، حتی پس از مصرف داروهای خاص و مسکن‌های غیرتجویزی
• قرمزی زانو
• گرم‌تر بودن یک زانو نسبت به زانوی دیگر

درمان

درمان های ورم زانو شامل بدون جراحی و جراحی می باشد. بسته به شدت بیماری و علائم آن پزشک نوع بیمار را تجویز می کند.
بدون جراحی

• اگر شکستگی دلیل ورم زانو باشد، پزشک استفاده از آتل یا قالب را برای بی ‌حرکت نگه داشتن زانو تا زمان بهبود آن توصیه می‌کند.
• کشیدگی رباط‌ها (لیگامان‌های) زانو با کمپرس سرد یا گرم جهت کاهش التهاب و درد و همینطور با مصرف داروهایی نظیر مسکن‌ها و داروهای ضدالتهاب درمان می‌شود.
• انجام عمل جراحی غالباً در صورت پاره شدن رباط‌ها و تاندون‌ها ضرورت می‌یابد.
• برای درمان دررفتگی‌هایی چون از جا درآمدن کشکک زانو، روش‌های خاصی برای جا انداختن به کار برده می‌شود.
• ورم مزمن زانوی ناشی از آرتروز با داروهای ضدالتهاب و مسکن‌های غیرتجویزی درمان می‌شود.

• گونه نوینی از داروهای ضدالتهاب که صرفاً ماده‌ای را هدف قرار می‌دهند که در بیماری آرتریت روماتوئید باعث التهاب می‌شود.

• روش پرایس معمولاً برای درمان ورم زانو بسیار کارآمد است؛ پرایس (PRICE) مخفف کلمات محافظت (protection)، استراحت (rest)، یخ (ice)، فشردگی (compression) و ارتفاع (elevation) است.

۱. محافظت ـ برای پیشگیری از آسیب ناشی از وارد آمدن فشار مکرر به زانو از زانوبند استفاده کنید.
۲. استراحت ـ وزن بدن را روی زانوها نیاندازید. اگر مجبور به حرکت کردن هستید، یک جفت چوب زیر بغل تهیه کنید تا وزن بدن را تحمل کند.
۳. یخ ـ دو تا سه بار در روز جهت کاهش درد و التهاب، کمپرس سرد یا یخ را روی زانو قرار دهید. همواره پارچه یا حوله را بین پوست و کمپرس یخ بگذارید تا از پوست محافظت کنید. هیچ‌گاه از کمپرس گرم برای درمان ورم زانو استفاده نکنید، چون موجب افزایش التهاب خواهد شد.
۴. فشردگی ـ برای حمایت از مفصل زانو و فشرده ساختن آن از نوار پانسمان کشی یا زانوبند استفاده کنید تا تجمع مایع و ورم زانو را کاهش دهد.
۵. ارتفاع ـ هر زمان که می‌توانید زانو را بالا بگذارید. یک بالش را به گونه‌ای زیر پا قرار دهید که زانو بالاتر از قلب قرار گیرد و به این ترتیب مایع جمع شده زیر مفصل زانو سریع‌تر تخلیه شود.

علاوه بر پنج اقدام فوق، روش‌های دیگری نیز برای کاهش ورم زانو وجود دارند که عبارت‌اند از:

• ورزش:

ورزش منظم موجب کاهش وزن می‌شود و در نتیجه از بروز آسیب عضلانی و مفصلی جلوگیری می‌کند. چنانچه اضافه وزن دارید یا از التهاب و درد مفصل رنج می‌برید، یک برنامه ورزشی روزانه‌ی ملایم را شروع کنید. بهتر است در عوض ورزش‌هایی مانند دویدن و دوچرخه سواری، ورزش‌هایی نظیر شنا و ایروبیک در آب را انتخاب کنید که فشار زیادی به مفصل وارد نمی‌کنند و برای آن مفید هستند.

• فیزیوتراپی و ماساژ:

یک روش فوق‌العاده‌ای برای کاهش درد و التهاب است. همواره پیش از شروع ماساژ، دکتر فیزیوتراپی یا ماساژور را در جریان ضعف یا آسیب وارده قرار دهید.

• دخانیات:

از استعمال دخانیات بپرهیزید چون باعث آهسته شدن یا نقص فرایند التیام می‌شود.

یک رژیم سالم تفاوت چشمگیری را در وضعیت زانوی متورم ایجاد می‌کند. رعایت یک رژیم متعادل در کاهش وزن مؤثر است، فشار روی مفصل‌ها را کم می‌کند و انعطاف‌پذیری و توانایی حرکتی کلی بدن را بهبود می‌بخشد. مواد مغذی سرشار از ویتامین C، نظیر انواع توت‌ها و مرکبات، را در برنامه غذایی خود بگنجانید تا تولید کلاژن در بدن افزایش یابد. کلاژن یکی از ترکیب‌های مهم استخوان و غضروف به شمار می‌رود و علاوه بر پیشگیری از بروز درد و ورم زانو، فرایند التیام‌بخشی بدن را نیز تسریع می‌بخشد.

• مواد غذایی سرشار از ویتامین B:

مانند سویا، گوشت بدون چربی، تخم مرغ، دانه‌های کامل غلات و ماهی در کاهش درد و تورم مفصل‌ها مؤثراند.

• مصرف بیشتر مواد سرشار از ویتامین D:

مانند دانه‌های غنی شده غلات و فراورده‌های لبنی، به پیشگیری از شروع بیماری‌های فرسایشی‌ای چون پوکی استخوان کمک می‌کند.

• بالا بودن میزان سدیم، افزایش ورم و التهاب مفصل را در پی دارد.

• بر اساس پژوهش‌های انجام شده، اسیدهای چرب امگا ـ ۳ موجود در موادی چون گردو و ماهی چرب باعث کاهش التهاب و تسریع فرایند التیام می‌شوند.
جراحی

جراحی با کمترین میزان تهاجم و روش‌های دیگر درمان ورم زانو و دلایل زیربنایی اصلی این عارضه عبارت‌اند از:

• پونکسیون مفصلی (وارد کردن سوزن در مفصل): خارج کردن مایع از مفصل زانو به کاهش فشار ناشی از تجمع مایع در مفصل کمک می‌کند. پزشک پس از خارج کردن مایع، برای درمان التهاب کورتیکواستروئید را درون مفصل تزریق می‌کند.

• آرتروسکوپی:

جراح در این روش برش کوچکی را روی پوست مفصل زانو ایجاد می‌کند، سپس لوله کوچک و مجهز به منبع نوری (آرتروسکوپ یا درون‌بین) را وارد بدن می‌کند تا تصاویری واقعی و لحظه‌ به لحظه از درون زانو را بر صفحه نمایشگر ببیند. جراح احتمالاً از ابزار دقیق و ظریفی که گاهی با اتصال به آرتروسکوپ وارد بدن می‌شوند، برای برداشتن بافت رها شده یا ترمیم آسیب زانو نیز استفاده می‌کند.

• تعویض مفصل:

اگر زانو توان تحمل وزن بدن را نداشته باشد، پزشک احتمالاً بیمار را جهت انجام عمل تعویض مفصل به جراح ارتوپد معرفی خواهد کرد.
عوارض

ورم زانو در صورت درمان نشدن، توانایی حرکتی را به شدت محدود می‌کند. مصرف مسکن‌ها و بهره‌گیری از روش خارج کردن مایع از مفصل زانو کاهش درد و علائم مربوط به ورم زانو را به ارمغان می‌آورد. البته شیوه درمان با توجه به بیماری‌ها و عارضه‌های ایجاد کننده‌ی ورم زانو برای هر بیمار متفاوت از دیگری است، البته با در نظر گرفتن شدت ورم و سابقه پزشکی گزینه‌های درمانی پیشنهاد می‌شود.

عوامل خطر

• سن: ورم زانو معمولاً بیشتر در افراد مسن‌تر از ۵۵ سال بروز می‌یابد.
• شرکت در فعالیت‌های ورزشی: شرکت کنندگان در ورزش‌های همراه با تغییر جهت ناگهانی، مانند بسکتبال، بیشتر در معرض ضربه‌ها و صدمه‌هایی هستند که باعث ورم زانو می‌شوند.
• چاقی: اضافه وزن علاوه بر این که فشار مضاعفی را بر مفصل زانو وارد می‌کند به آسیب فرسایشی دامن زننده به ورم زانو نیز می‌انجامد. در این شرایط، احتمال ابتلا به استئوآرتریت، یکی از علل متداول ورم زانو، افزایش می‌یابد.

پیشگیری

از آنجایی که ورم زانو پیامد بیماری زیربنایی و نهفته یا بر اثر ضربه دیدن زانو است، بنابراین امکان پیشگیری از ورم زانو وجود دارد. مدیریت ورم زانو معمولاً نیازمند همکاری بیمار با پزشکان و همچنین مساعدت و توجه اعضاء خانواده و وابستگان است. با توجه به این نکات، راهکارهای زیر برای پیشگیری از ورم زانو پیشنهاد می‌شوند:
• مراجعه منظم به پزشک برای همگان، به ویژه برای افراد مبتلا به عارضه‌هایی چون نقرس، آرتریت روماتوئید و استئوآرتریت مفید است.
• مصرف داروهای تجویزی طبق دستور پزشک
• بستن زانوبند در صورت ضربه دیدن زانو
• فیزیوتراپی یا انجام ورزش های خاص برای تقویت عضله‌های سفت شده

به خاطر داشته باشید که هنگام ورزش کردن نباید فشار زیادی به زانو وارد کنید؛شنا و ایروبیک آبی از ورزش‌های مناسب به شمار می‌روند. بهتر است افراد مبتلا به ورم زانو در کنار ورزش کردن از نظرات کارشناسی متخصصین تغذیه و تناسب اندام نیز بهره بگیرند.

ورم زانو ممکن است بدون درد یا با درد همراه باشد. ورم زانو در هر ناحیه از زانو بطور مثال پشت زانو یا جلوی آن بروز کند. از آنجا که علت و دلایل ورم زانو عارضه دیگری می باشد بنابراین بهتر است در صورت مشاهده آن به ویژه در کودکان و در بارداری به پزشک مراجعه کنید. ورم زانو معمولا با درمان های بدون جراحی رفع می شود و فقط تعادا کمی از بیماران نیاز به عمل جراحی پیدا می کنند.

نقرس چیست؟

اسفند ۱۸, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : بيماريهاي غير واگير شايع, مشروح اخبار

قرس یکی از انواع بیماری های ورم مفاصل می باشد که با درد همراه است. نقرس در اثر افزایش اسید اوریک در خون به وجود می آید. یکی از عوامل افزایش دهنده ی اسید اوریک، دریافت زیاد مواد غذایی حاوی اسید آمینه ی “پورین” است.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، اسید اوریک اضافی موجود در خون به شکل کریستال هایی در مفاصل ته نشین شده و باعث قرمزی، متورم و گرم شدن، درد و التهاب یک یا چند مفصل می گردد که بیشتر در انگشت شست پا، پاشنه پا، قوزک پا، زانو و آرنج ظاهر می شود.

حدود ۹۵ درصد از مردان و ۵ درصد از زنان دچار نقرس می شوند. زنان قبل از یائسگی، جزو گروه درگیر با نقرس می باشند.

گفته می‌شود مردان حدود ۹ برابر زنان در دوره‌ای از عمر خود گرفتار نقرس خواهند شد و تعداد کمی از زنان که به این بیماری مبتلا می‌شوند درد و التهاب آن را پیش از یائسگی تجربه خواهند کرد.

چرا نقرس می‌گیریم؟

تجزیه خوراکی‌های دارای پروتئین در بدن باعث ایجاد ماده‌ای شیمیایی به نام پورین می‌شود که اسید اوریک را در خون بالا می‌برد. در کسانی که متابولیسم یا سوخت‌وساز بدنی آنها نمی‌تواند با دفع اسید اوریک حاصل از تجزیه مواد پروتئینی به درستی کنار بیاید، موارد ابتلا به نقرس افزایش می‌یابد زیرا بلورهای تشکیل‌شده راهی برای دفع کامل از بدن نمی‌یابند و در فضای خالی مفاصل رسوب کرده، باقی می‌مانند.

در این حالت ممکن است هیچ علامتی بروز نکند و فقط اسید اوریک فرد بالا برود و دردی احساس نشود اما وقتی سلول‌هایی که وظیفه مراقبت از ایمنی بدن را دارند واکنش نشان دهند، برای هشدار به شخص به منظور پیش گرفتن راهی برای رفع مشکل ایجاد شده، وارد عمل می‌شوند و کلید التهاب و درد را با ترشح ماده‌ای به نام پروستاگلاندین در مفصل رسوب‌گرفته از بلورهای گفته شده فعال می‌کنند، مرحله بدون علامت به مرحله نقرس یا آرتریت حاد تبدیل می‌شود و در نتیجه، درد، تورم و حساسیت به لمس در نواحی مفصلی ایجاد می‌شود.

علائم بیماری

احتمال ابتلا به بیماری نقرس را می‌توان از علائم و نشانه‌های زیر متوجه شد و برای آزمایش و معاینه توسط پزشک اقدام کرد:

* افزایش اسید اوریک بدن

* درد ناگهانی در قسمت مفاصل بدن و به دنبال آن عضلات یا حتی بافت‌های نزدیک مفصل

* تورم در تاندون معروف به آشیل، بخصوص در متورم شدن مفاصل شست یا قوزک پا یا انگشتان دست

* بروز التهاب و قرمزی

* حساسیت به لمس در بافت ناحیه مذکور

تشخیص بیماری

برای تشخیص این بیماری معمولا پزشکان پس از بررسی علائم اولیه، فرد را به آزمایشگاه راهنمایی می‌کنند تا از طریق نتایج دو آزمایش تشخیص خود را قوت بخشند:

نقرس، بیماری مردافکن!

۱-تست مایع مفصلی که طی آن مقداری از مایع درون مفصل با سرنگ کشیده شده وجود یا عدم وجود رسوبات کریستال در آن از طریق میکروسکوپ بررسی می‌شود.

۲-تست خون که طی آن میزان اسید اوریک خون بررسی می‌شود؛ البته باید توجه کرد بالا بودن اسید اوریک همیشه و در همه افراد به بروز نقرس منتهی نمی‌شود و ممکن است اشخاصی هم به این بیماری مبتلا شوند که وضعیت اسید اوریک آنها در حد طبیعی باشد یا برعکس، کسانی با مقادیر زیاد اسید اوریک در خون خود هم باشند که در طول عمر خود هیچ گاه به این بیماری مبتلا نشوند.

عوامل افزایش خطر ابتلا به بیماری

به باور عمومی، نقرس به دلیل زیاده‌روی در مصرف گوشت قرمز پدید می‌آید؛ اما این تصور چندان صحیح نیست. برخی عواملی که باعث افزایش احتمال ابتلا به بیماری نقرس می‌شود عبارتند از:

* کم‌آبی بدن و مصرف بسیار کم مایعات در طول روز

* مشکلات هضم یا اختلال آنزیمی در تجزیه مواد پروتئینی

* مصرف الکل

* زیاده‌روی در مصرف مواد پروتئینی به‌خصوص گوشت (چه سفید و چه قرمز) که در میان آنها نوع قرمز خطرناک‌تر است

* مصرف زیاد غذاهای دریایی مثل میگو و ماهی، به‌خصوص ماهی‌های دارای ماده پورین

* زیاده‌روی در مصرف مارچوبه و قارچ

* چاقی و اضافه وزن

* اثرات و عوارض دارویی به‌خصوص با مصرف داروهای دیورتیک

* دیابت

* کلسترول بالا

* عوامل ژنتیک و سابقه ابتلای یکی از افراد خانواده به نقرس

* قرار داشتن طولانی مدت در معرض مواد سربی

درمان نقرس

معمولا دردهای نقرس پس از استراحت شبانه به سراغ فرد می‌آید و با بروز علائم دیگر همچون تورم و التهاب تشدید می‌شود. اگر پس از تشخیص پزشک، ابتلا به نقرس تائید شود متخصصان اغلب ‌ داروهایی تجویز می‌کنند که در میان آنها داروهای کورتیکواستروئید شایع‌تر است.

همچنین ممکن است داروهای ضد التهابی نیز همراه با این داروها به فرد بیمار داده شود که تقریبا پس از یکی دو روز درد و التهاب و تورم رو به کاهش می‌گذارد اما احتمال بازگشت علائم برای فرد همچنان به قوت خود باقی می‌ماند.

بر همین اساس فرد مبتلا به نقرس باید برای جلوگیری از بازگشت اثرات، تغییراتی در سبک زندگی و به‌خصوص در عادات غذایی خود بدهد که از آن جمله است پرهیز غذایی در مصرف انواع گوشت و مواد غذایی پروتئینه، کاهش وزن در صورت چاقی و همچنین مشورت با پزشک برای اطلاع از موادی که اسید اوریک خون را بالا می‌برد.

علاوه بر این، بسیارند کسانی که در دوره میانسالی برای جلوگیری از ابتلا به حملات قلبی آسپرین مصرف می‌کنند که این دسته نیز حتما باید از پزشک برای ادامه مصرف این دارو راهنمایی بخواهند زیرا آسپرین این بیماری را تشدید می‌کند.

هم در دوره درمان، و هم به منظور پیشگیری از ابتلا به نقرس، استفاده از سبزیجات، لبنیات کم‌چرب و بهتر از آن بدون چربی، همچنین محدود کردن مصرف انواع گوشت مرغ، ماهی و گوشت‌های قرمز به بهبودی یا جلوگیری از ابتلا به نقرس کمک شایانی می‌کند.

در صورتی که افراد مبتلا به نقرس بیماری خود را درمان نکنند یا داروها را به طور منظم و بموقع مصرف نکنند، یا پرهیزهای توصیه‌شده از سوی پزشک را در رژیم غذایی خود پس از بهبود دردها و التهابات نادیده بگیرند این خطر وجود دارد که به مشکلات دیگری از جمله نقرس پیشرفته یا سنگ کلیه نیز مبتلا شوند.

توصیه به افراد مبتلا به نقرس:

– آب زیادی بنوشند( روزی ۲ تا ۳ لیتر). حتماً ۱ لیوان آب، قبل از خواب بنوشند، زیرا این کار به کم شدن اسید اوریک کمک می کند.
– وزن خود را ایده آل و ثابت نگه دارند.
– اگر اضافه وزن دارند، وزن خود را کم کنند، اما برای کاهش سریع وزن نباید گرسنه بمانند یا کم خواری کنند،، زیرا کاهش سریع وزن، باعث افزایش اسید اوریک و به دنبال آن بدتر شدن نقرس می گردد. حداکثر کاهش وزن مجاز ۵۰۰ گرم در هفته می باشد.
– از خوردن غذاهای پورین دار اجتناب کنند.
– از ریختن روغن زیاد در غذا جدا خودداری کنند.

درمان های نقرس

۱) درمان با گیلاس وتوت فرنگی

گیلاس و توت فرنگی شیرین یا ترش، در درمان نقرس بسیار مهم است. شما در حدود ۱۰ تا ۲۵ عدد گیلاس یا توت فرنگی در روز مصرف کنید. این میوه ها اگر تازه باشند بهتر است، ولی کنسرو شده هم ایرادی ندارد.

۲) درمان با آب سبزیجات

آب هویج همراه با خیار و چغندر، بهترین درمان کننده نقرس می باشد. روزانه ۵۰۰ میلی لیتر آب سبزیجات (آب چغندر و آب خیار هر کدام ۱۰۰ میلی لیتر و آب هویج ۳۰۰ میلی لیتر) بنوشید.

۳) درمان با لوبیا

آب لوبیا را بگیرید و هر روز ۱۵۰ میلی لیتر از آن را بنوشید.

۴) درمان با سیب

سیب به عنوان یکی از بهترین درمان کننده های نقرس شناخته شده است. سیب دارای اسید مالیک می باشد که باعث خنثی کردن اثر اسید اوریک می گردد. پیشنهاد شده که بعد از هر وعده غذا، ۱ عدد سیب مصرف شود.

۵) درمان با موز

مصرف موز ۳ تا ۴ عدد در روز برای درمان نقرس پیشنهاد شده است.

۶) درمان با لیموترش

ویتامین C به عنوان درمانی برای مفصل دردناک شناخته شده است. نصف لیمو ترش را در ۱ لیوان آب بریزید و ۳ بار در هفته میل کنید.

۷) درمان با میوه

۳ تا ۴ عدد میوه در روز مصرف کنید.

۸) درمان با غذاهای طبیعی

میوه و سبزیجات و دانه ها و یا جوانه ها برای درمان نقرس بسیار مفید می باشد.

۹) درمان با آب ولرم

۱۰) درمان با حمام نمک

دو بار در روز پای خود را در آب و نمک بگذارید. برای این کار ۲۵۰ تا ۵۰۰ میلی گرم نمک را در آب داغ حل کنید.

۱۱) درمان با هوای تازه، ورزش کردن و کم کردن استرس

غذاهایی که فاقد پورین می باشند:

گیلاس، توت فرنگی و آلبالوی تازه (به میزان ۲۵۰ گرم در روز مجاز شناخته شده است)
موز
گوجه فرنگی
کرفس، بامیه، کلم
جعفری
سبزیجات برگ سبز
آناناس
غذاهای دارای ویتامین C مانند: کلم قرمز، فلفل قرمز، نارنگی، پرتقال و دیگر مرکبات و سیب زمینی
آب میوه و آب
لبنیات کم چرب
کربوهیدرات های پیچیده از قبیل: نان، ماکارونی، برنج، غلات، میوه ها و سبزیجات
شکلات
نوشیدن قهوه یا چای
نوشیدن نوشابه های گازدار
مصرف اسیدهای چرب ضروری از قبیل: تن، ماهی سالمون، آجیل و دانه ها
مصرف سویا به جای گوشت قرمز
کره و یا مارگارین کم چرب
تخم مرغ

غذاهای پورین داری که باعث بروز نقرس نمی شوند، عبارتند از:

گل کلم، مارچوبه، قارچ ، نخود، اسفناج ، نان های سبوس دار، مرغ، بوقلمون و لوبیا (این غذاها بهتر است هفته ای ۱ بار مصرف شوند، نه بیشتر!)

غذاهای دارای پورین کم:
گوشت گوسفند، گوشت گوساله، جگر، قلوه، سالمون، بوقلمون، ماهی قزل آلا و اردک.

غذاهای دارای پورین زیاد:

قلب(دل گوسفند)، شاه ماهی، مخمر، ساردین و نان های شیرین

توصیه های تغذیه ای:

– از زیاد مصرف کردن ویتامین C بپرهیزید، زیرا این ویتامین افزایش دهنده تولید اسید اوریک می باشد.

– از زیاد مصرف کردن ویتامین B3 بپرهیزید (بیشتر از ۵۰ میلی گرم در روز) . زیادی نیاسین جلوی خروج اسید اوریک را از بدن می گیرد.

– از مصرف کردن مکمل های آهن جدا بپرهیزید. زیادی آهن در خون باعث ورود اسید اوریک در مفاصل می باشد.

سندرم گیلن باره

سندرم گیلن باره اختلال نادری است که در نتیجه حمله سیستم ایمنی بدن به اعصاب محیطی ایجاد می شود به دنبال این حمله احساس ضعف در ماهیچه ها ، بی حسی ، گزگز و گاهی اوقات فلجی دیده می شود.

علل و عوامل :

علت این بیماری هنوز به روشنی مشخص نیست ولی معمولاً بعد از یک عفونت ویروسی مانند سرماخوردگی یا آنفولانزا اتفاق می افتد همچنین بعد از عفونت با یک باکتری به نام کامپیلکوباکتر هم ممکن است بیماری بروز نماید عفونت با کامپیلوباکتر ممکن است بعد از خوردن آب آلوده یا غذای نپخته ( مخصوصاً مرغ و ماهی و … ) رخ دهد .
در بعضی موارد ممکن است علایم گیلن باره بعد از اعمال جراحی اتفاق بیفتد گاهی هم هیچ گونه عامل شناخته شده ای وجود ندارد اما در همه موارد ذکر شده به طور حتم اختلال درعملکرد سیستم ایمنی وجود دارد .

علایم و نشانه ها :

نشانه های گلین باره معمولاً با بی حسی و ضعف در پاها شروع می شود (ممکن است شما احساس گزگز شدن داشته باشید) نشانه ها اغلب در عرض مدت کمی حدود چند روز یا چند هفته به قسمت های بالایی بدن کشیده می شود ؛ بازوها و اندام فوقانی ضعیف و بی حس می شوند . گاهی اوقات ضعف آن قدر شدید است که شما اصلاً قادر به راه رفتن نیستید و همچنین ممکن است به فلجی کامل منجر شود .

تشخیص :

آزمایش دقیق و قطعی برای تشخیص گیلن باره وجود ندارد اما تشخیص براساس علایم از جمله ضعف ماهیچه ها و ناتوانی در راه رفتن ، آزمایشات و تاریخچه ی بیماری شما صورت می گیرد . پزشک یا پرستار از شما درباره علایم و نشانه ها می پرسد و شما را معاینه می کند .

آزمایشاتی که برای شما انجام می شود شامل :

۱- نوار عصب و عضله

۲- گرفتن آب کمر از کانال نخاعی

درمان :

گلین باره درمان قطعی ندارد اما راههایی وجود دارد که علائم را بهبود می بخشد :

الف ) IvIg :

(ایمنوگلوبولین درمانی ) این دارو از جنس پروتئین است و سیستم ایمنی را دربرابر حملات آنتی بادی های مهاجم محافظت می کند .

ب) پلاسما فرزیس :

دستگاهی به بدن شما وصل می شود که خون به درون آن کشیده می شود و آنتی بادی ها ی حمله کننده به اعصاب بدینوسیله از خون جدا می شوند . این آنتی بادی ها، پروتئین هایی هستند که در خون وجود دارند و باعث حمله به سیستم ایمنی بدن می شوند.
برای این که تحت نظر باشید و امکان درمان علایم بیماری وجود داشته باشد ، احتمالاً در بیمارستان بستری می شوید .

در موارد پیشرفته بیماری ممکن است شما قادر به خوردن از راه دهان نباشید ، که برای شما لوله ی بینی – معدی می گذارند و از طریق لوله به شما غذا داده می شود .

رژیم غذایی شما باید پرکالری و پر پروتئین باشد تا قدرت عضلاتی شما حفظ و بازسازی شود .

ممکن است غذا با حجم کم و در دفعات زیاد برای شما تجویز شود .

در زمان بستری بودن در بیمارستان اگرضعف عضلات تنفسی موجب تهویه نامناسب و اختلال تنفس در شما شود ممکن است به دستگاه تنفس مصنوعی نیاز پیدا کنید.

تا زمانی که در بیمارستان بستری هستید پزشک و پرستار به منظور جلوگیری از عوارض ناشی از بی حرکتی اقداماتی را برای شما انجام می دهند . ممکن است برای کمک به حفظ قدرت و انعطاف پذیری عضلاتتان فیزیوتراپی شوید .

علاوه برموارد فوق از داروهای زیر برحسب نیاز وبه منظور تسکین علایم استفاده می شود:

۱- کورتون که التهاب و تورم اعصاب را کاهش می دهد.
۲- سرکوب کننده ایمنی مانند آزارام یا سایتوکسان که در مرحله حاد بیماری تجویز می شود .
۳- مسکن ها و ضد درد ها مانند آسپیرین
۴- سایر داروها مانند کاربامازپین

پیش اگهی :

این بیماری سه مرحله حاد ، نقاهت و بهبودی دارد . معمولاً افراد مبتلا به گیلن باره بهبود می یابند اما ممکن است زمان زیادی طول بکشد .در اکثر افراد ضعف در طی ۳-۲ هفته بدتر شده و سپس شروع به بهتر شدن می کند و بعد از مدتی به طور کامل از بین می رود اگرچه بهبودی کامل ممکن است تا ۲ سال طول بکشد .

بعضی از افراد تا ماهها ضعف دارند و در موارد کمی این ضعف تا سال ها باقی می ماند ، بعضی دیگر هم هرگز قدرت عضلاتشان بر نمی گردد . گاهی اوقات این سندرم بعد از اولین حمله دوباره عود می کند

نحوه مراقبت از خود :

از مصرف سیگار و الکل خودداری کنید .
با دقت توصیه های پزشک و پرستارتان را دنبال کنید .
داروی خود را درست و سر وقت مصرف کنید .
اگر فیزیوتراپی می شوید به دقت ورزش های فیزیوتراپی را انجام دهید تا عضلاتتان دوباره انعطاف پذیر و قدرتمند شود .
مشاوره با یک روانشناس به سازگار شدن شما با شرایط بیماری و کیفیت زندگی مطلوب کمک می کند .

قفل شدن زانو

قفل شدن زانو از شایع ترین شکایات افراد است که به عللی چون آرتروز و زمین خوردن صورت می پذیرد که با تشخیص توسط آرتوسکوپی می توان با روش های فیزیوتراپی از جمله تجویز سرما و گرمادرمانی، برق درمانی و تجویز ورزش های ویژه آن را درمان کرد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، قفل شدن زانو بیشتر به حالتی اطلاق میشود که فرد نمیتواند زانوی خم شده خود را باز کند. در این حال وی چند دقیقه زانو را تکان داده و بعد از آن ناگهان زانو باز میشود. این وضعیت معمولا به علت پارگی های وسیع منیسک و یا وجود یک قطعه استخوانی و یا غضروفی آزاد در درون مفصل ایجاد میشود.

زانوی قفل شده یا قفل شدن زانو اصطلاحی است که برای توضیح شرایط دردناک ایجاد شده در نتیجه کشیدگی زانو در یک زاویه خاص استفاده می شود. هنگام کشیده شدن مفصل زانو، مقدار کشیدگی باید محدود به ۱۰ تا ۳۰ درجه باشد تا به این ترتیب بتوان از ایجاد درد جلوگیری کرد.

افرادی که دچار مشکل در مفصل زانو شوند، امکان کشیدن عادی زانوی خود را به مقدار مورد نیاز ندارند. در این حالت هر گونه کشیدگی بیش از حد لازم می تواند باعث ایجاد درد شدید زانو شود. رایج ترین دلایل ایجاد زانوی قفل شده یا قفل شدن زانو می توانند پارگی مینیسک، نقص مادرزادی، آسیب دیدگی یا ابتلا به بیماری هایی مثل استئو آرتریت یا آرتروز زانو باشد.

پیشگیری از زمین خوردن در زمین های یخ زده و لغزنده از آسیب های زانو و قفل شدگی جلوگیری می کند. راهکارهایی که پزشکان برای مقابله با این مشکل ارائه داده اند را با هم می خوانیم

▪ برداشتن گام کوتاه:

استفاده از کشف های مناسب با کفی آجدار و پاشنه مناسب، استفاده از عصا، برداشتن گام های کوتاه و مطمئن و انجام ورزش های تقویتی و تعادلی در سالمندان از احتمال زمین خوردن در معابر لغزنده می کاهد.

▪ شایع ترین عارضه قفل شدگی:

یکی از شکایات شایع در بیماران مراجعه کننده به کلینیک های طب فیزیکی و توانبخشی قفل شدن مکرر زانوها است.

▪ منیسک یکی از علت های قفل شدگی زانو:

قفل شدگی زانو علل گوناگونی دارد برای مثال ممکن است در موارد پیشرفته آرتروز، قطعه ای از استخوان ران جدا شده و در فضای مفصلی زانو سرگردان شود، همچنین آسیب های منیسک های زانو از علل قفل شدگی و تورم تأخیری زانو به شمار می روند.

▪ آهکی شدن بخشی از کپسول مفصلی زانو:

یکی دیگر از علل این شکایت، آهکی شدن بخشی از کپسول مفصلی زانو است به این صورت که حین حرکات خم و راست شدن زانو، این بخش بین استخوان ها گیر افتاده و ایجاد درد شدید و احساس قفل شدگی می کند و گاهی توده های چربی اطراف زانو ممکن است بین قطعات استخوانی گیر افتاده و ایجاد درد و قفل شدگی کند.

قفل شدن زانو یکی از شایع ترین شکایات افراد است و می تواند ناشی از مواردی همچون:

– پارگی منیسک
– قطعه استخوانی یا غضروفی آزاد در درون مفصل
– آهکی شدن بخش کپسول مفصلی
– نابه جای استخوان و ماهیچه ها اطراف زانو
– نرمی کشکک و آرتروز
– قفل شدن کاذب زانو باشد

▪ تشخیص قفل شدگی زانو با آرتروسکوپی:

شرح حال و معاینه بالینی، عکس و MRI و در نهایت انجام آرتروسکوپی به مشخص شدن علت قفل شدگی زانو کمک می کند.

▪ درمان قفل شدگی زانو متفاوت است:

درمان و توانبخشی در قفل شدگی زانو براساس علت به وجود آورنده آن متفاوت است گاه می توان با استفاده از درمان های فیزیوتراپی از جمله تجویز سرما و گرمادرمانی، برق درمانی و تجویز ورزش های ویژه برای تقویت عضلات اطراف زانو به خصوص عضله چهار سر ران و عضلات نزدیک کننده و خم کننده ران ها و نیز تمرینات کششی عضلات خارج ران ها پیش از اینکه مفاصل زانو دچار تخریب شدید و پیشرفته شوند درد بیمار را کاهش و سبب بهبود عملکرد وی شد.

▪ انجام جراحی در آرتروزهای پیشرفته:

در موارد آرتروز پیشرفته و نیز آسیب منیسک در جوانان ورزشکار یا مواردی که علاوه بر منیسک ها بخش های دیگر مانند رباط های صلیبی نیز دچار پارگی شده اند ممکن است انجام اعمال مختلف جراحی ضروری باشد

● قفل شدگی زانو به دلیل زمین خوردن

نکته مهم برای پیشگیری از قفل شدگی زانو؛ پیشگیری از زمین خوردن و آسیب های ناشی از سر خوردن در محیط های لغزنده همچون زمین های برفی و یخ زده است.

▪ استفاده از کفش مناسب:

از جمله اقدامات مفید دیگر برای پیشگیری از زمین خوردن می توان به استفاده از کفش های مناسب با کفی آجدار و پاشنه مناسب و استفاده از وسایل کمکی حرکت همچون عصا (به خصوص در مبتلایان به آرتروز)، آموزش برداشتن گام های کوتاه و مطمئن و انجام ورزش های تقویت عضلات کمر، کمربند لگنی و اطراف زانوها و نیز انجام تمرینات تعادلی در سالمندان اشاره کرد.

▪ گرم کردن صحیح بدن قبل از مسابقات:

انجام ورزش در زمین های مناسب و آماده و نیز گرم کردن صحیح بدن و ورزش های کششی پیش از انجام مسابقات از جمله مواردی است که از شیوع آسیب منیسک زانوها در ورزشکاران می کاهد.

روش درمان و علت قفل شدن زانو

۲۸۵x285_Understanding_New_Knee_Slide_3

زانوی قفل شده یا قفل شدن زانو اصطلاحی است که برای توضیح شرایط دردناک ایجاد شده در نتیجه کشیدگی زانو در یک زاویه خاص استفاده می شود. هنگام کشیده شدن مفصل زانو، مقدار کشیدگی باید محدود به ۱۰ تا ۳۰ درجه باشد تا به این ترتیب بتوان از ایجاد درد جلوگیری کرد. افرادی که دچار مشکل در مفصل زانو شوند، امکان کشیدن عادی زانوی خود را به مقدار مورد نیاز ندارند. در این حالت هر گونه کشیدگی بیش از حد لازم می تواند باعث ایجاد درد شدید زانو شود. رایج ترین دلایل ایجاد زانوی قفل شده یا قفل شدن زانو می توانند پارگی مینیسک، نقص مادرزادی، آسیب دیدگی یا ابتلا به بیماری هایی مثل استئو آرتریت یا آرتروز زانو باشد.

فهرست [پنهان سازی]

۱ علائم و نشانه ها
۲ علت ها و دلایل
۳ پاتو فیزیولوژی زانوی قفل شده
۴ تشخیص
۵ راه ها و روش های درمان

علائم و نشانه ها

تب: عفونت مفصل زانو یا آبسه مفصل زانو
درد شدید در هنگام صاف کردن مفصل زانو می تواند نشانه هایی از قفل شدن زانو باشد
محدودیت در حرکت های مفصل: قفل شدن زانو می تواند باعث ایجاد مشکل در هنگام ایستادن بر روی پای آسیب دیده شود.
مشاهده درد و ناراحتی در هنگام لمس مفصل زانو.
در هنگام قفل شدن زانو، خم کردن مفصل فقط به یک مقدار ثابت و اغلب تا زاویه ۴۵ درجه امکان پذیر است.
باز کردن مفصل زانو در این حالت دچار مشکل می شود. افرادی که از مشکل قفل شدن زانو رنج می برند، در عمل نمی توانند پای خود را صاف نمایند. در این حالت معمولاً صاف کردن پا با کمک هر دو دست و با دقت زیاد توسط بیمار انجام می شود.
شنیده شدن صدای سایش و مالش یکی از علائم و نشانه های قفل شدن زانو می باشد. در این حالت حرکت مفصل زانو به این دلیل درد ایجاد می کند که باعث ساییده شدن بخش های مختلف مینیسک پاره شده و گیر افتاده در محل مفصل به یکدیگر می شود. صدای غیر عادی احساس شده در این حالت می تواند با درد شدید برای بیمار همراه باشد.
علائم مربوط به رفلکس گیر افتادن مفصل را می توان در هنگام پارگی رباط صلیبی قدامی در فرد مشاهده کرد.

علت ها و دلایل

علت قفل شدن زانو در نتیجه گرفتگی مکانیکی حرکت های مفصل زانو ایجاد می شود. قفل شدن زانو می تواند باعث ایجاد درد شدید در هنگام ایجاد کشیدگی در مفصل زانو شود.

گرفتگی مکانیکی به عنوان یک دلیل برای قفل شدن زانو

متلاشی شدن غضروف یا استخوان

غضروف یا استخوان متلاشی شده به صورت فیزیکی در داخل مفصل زانو گیر می افتد و می تواند باعث ایجاد زانوی قفل شده یا قفل شدن زانو شود.

پارگی مینیسک

پارگی مینیسک باعث ایجاد محدودیت در کشیدن مفصل زانو می شود و یکی از دلایل اصلی قفل شدن زانو است.

شکستگی استخوان تیبیا یا فیبولا در مفصل زانو

شکستگی می تواند باعث ایجاد زانوی قفل شده شود.

عوارض جراحی

عوارض ایجاد شده پس از انجام عمل جراحی می تواند باعث مشکل زانوی قفل شده یا قفل شدن زانو شود. گاهی اوقات بازسازی رباط صلیبی قدامی می تواند با وجود دستیابی به نتایج رضایت بخش پس از عمل جراحی باعث قفل شدن زانو شود.

استئو آرتریت

استئو آرتریت می تواند یکی از عواملی باشد که باعث قفل شدن زانو و باعث ایجاد درد شدید برای بیمار به خاطر ایجاد محدودیت در حرکت مفصل، شود. آرتروز و فرآیند طبیعی افزایش سن می تواند باعث افزایش ریسک و خطر قفل شدن زانو شود. با گذشت زمان، غضروف اطراف استخوان ها در زانو از بین رفته و به تدریج تجزیه می شود. به این ترتیب فرد به مشکلات زانو دچار می گردد.

آسیب دیدگی رباط

این آسیب دیدگی می تواند دلیل ایجاد ناپایداری زانو و خالی کردن زانو شود.در این حالت بیمار با درد شدید در زمان حرکت زانو و قرار گرفتن وزن بدن بر روی پاها، مواجه می شود.

بخش های متلاشی و رها شده در مفصل

این مشکل می تواند باعث ایجاد زانوی قفل شده یا قفل شدن زانو شود. در این حالت درد شدید به خاطر گیر افتادن بخش های جدا شده بافت است و درد بیمار ارتباطی با وضعیت غضروف ها ندارد.

التهاب مفصل زانو

التهاب می تواند باعث ورم کردن مفصل زانو شود. ورم مفصل زانو می تواند باعث ایجاد محدودیت در حرکت های زانو شده و درد، اسپاسم عضله و قفل شدن زانو برای بیمار به همراه داشته باشد.

در رفتن استخوان کشکک

در رفتن استخوان کشکک می تواند باعث ایجاد محدودیت برای حرکت های مفصل زانو و درد شدید برای بیمار شود. در نتیجه این شرایط زانوی بیمار قفل می شود.

پارگی پلیکا در قسمت میانی استخوان کشکک

در این حالت التهاب غشای مفصل زانو می تواند باعث ایجاد آسیب مکانیکی به ناحیه پلیکا در داخل مفصل شده و در نتیجه این شرایط، بیمار با درد شدید و ایجاد محدودیت در دامنه حرکتی مفصل و در نهایت قفل شدن زانو مواجه می شود.

استئوکندریت دیسکان

استئوکندریت دیسکان شرایطی است که در آن غضروف مفصل زانو بطور کامل از بین می رود و این شرایط باعث می شود تکه هایی از استخوان جدا شده و در محل مفصل رها شوند. این شرایط می تواند باعث محدودیت در حرکت های مفصل و ایجاد درد شدید برای بیمار به همراه علائم مربوط به قفل شدن زانو شود.
پاتو فیزیولوژی زانوی قفل شده

مفاصل زانو از بخش های زیر تشکیل شده است:

غضروف ها: مینیسک میانی و طرفی
رباط ها: رباط های صلیبی قدامی و خلفی
غشای سینویال
استخوان ها: قسمت انتهایی استخوان فیمور و بخش ابتدایی استخوان تیبیا

فقل شدن زانو شرایطی است که می تواند در نتیجه التهاب غشای سینویال، وارد شدن آسیب به غضروف، پارگی رباط، یا شکستگی پاتلا، تیبیا، یا فیبولا ایجاد شود. مفصل زانو یک مفصل متراکم است و به همین خاطر فضای داخل آن محدود و ناچیز است. وارد شدن ضربه، آسیب دیدگی و بیماری می تواند هماتوم، ورم مخاطی یا التهاب غشای سینویال در داخل مفصل ایجاد کرده و به این ترتیب فضای مفصل را تحت تاثیر قرار دهد. در نتیجه این شرایط، دامنه حرکتی مفصل زانو محدود می شود. خم و راست کردن مفصل زانو بستگی به هماهنگی منیسک طرفی و میانی و نیز پایداری رباط قدامی و خلفی دارد. مفصل زانو در طول فرآیند خم و راست شدن، نیاز به افقی شدن یا اریب شدن وضعیت منیسک ها دارد. به هر حال، پارگی منیسک یا رها شدن قطعه های استخوانی و غضروفی در داخل مفصل می تواند در وضعیت قرارگیری غضروف ها در هنگام باز شدن مفصل زانو تاثیر داشته باشد.

مفصل زانو دارای دو عضو غضروفی به نام منیسک است. منیسک میانی در داخل مفصل زانو قرار گرفته و منیسک طرفی خارج مفصل زانو قرار دارد. هر دو این منیسک ها بین استخوان فیمور و تیبیا قرار دارند. به هر حال، پارگی مینیسک می تواند باعث شود بخش های بزرگی از منیسک پاره شده در داخل مفصل زانو قرار گرفته و عملکرد مفصل را با مشکل مواجه کنند. در این حالت بخش های جدا شده می توانند فرآیند باز شدن مفصل زانو را تحت تاثیر خود قرار داده و باعث قفل شدن زانو شوند.

عدم قرار گیری مناسب عضلات و استخوان ها به خاطر کشیدگی عضله یا یک آسیب دیدگی نیز می تواند باعث قفل شدن زانو شود. در هر کدام از این شرایط، زانو ممکن است سفت شده یا در اصطلاح یخ بزند. این شرایط با درد شدید برای بیمار همراه است. برای درمان مشکل زانوی قفل شده یا قفل شدن زانو، مهم است که دلیل ایجاد این شرایط در ابتدا تشخیص داده شود.
تشخیص

آزمایش خون- در هنگام آزمایش خون مسائل زیر مورد توجه قرار می گیرند:

شمارش سلول های سفید خون: افزایش مقدار سلول های سفید خون می تواند نشانه ای از عفونت مفصل زانو باشد.
فاکتور روماتوئید در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید افزایش پیدا می کند.
نسبت بالای رسوب گلبول قرمز در افراد مبتلا به آرتروز التهابی مشاهده می شود.
آرتریت روماتوئید یا لوپوس‌ اریتماتوی‌ سیستمیک
بالا رفتن سطح اسید اوریک در خون می تواند نشان دهنده ابتلای فرد به نقرس باشد.

بررسی مایع مفصلی- این مایع از نظر سطح سلول های قرمز خون در حالت خون ریزی مفصل زانو بررسی می شود. همچنین در این حالت مقدار سلول های سفید خون برای تشخیص عفونت مورد توجه قرار می گیرد و سلول های غضروفی (که در موارد ابتلا به استئو آرتریت وجود دارند) و کریستال های اسید اوریک (در بیماری نقرس) مورد بررسی قرار می گیرند.

عکس برداری رادیولوژی- عکس رادیولوژی می تواند به تشخیص ابتلا به آرتروز دژنراتیو (تخریب کننده) در مفصل زانو که می تواند باعث ایجاد محدودیت در حرکت زانو و قفل شدن آن شود، کمک موثر نماید.

اسکن ام آر آی (MRI)- این نوع اسکن می تواند در تشخیص ایجاد مشکلات زیر که نقش موثر در قفل شدن زانو دارد، موثر باشد:

پارگی مینیسک
شکستگی یا در رفتن رباط صلیبی
شکستگی یا در رفتن استخوان کشکک
شکستگی تیبیا یا فیبولا در محل مفصل زانو

راه ها و روش های درمان

روش های درمان قفل شدن زانو به شرح زیر هستند:

مصرف داروهای ضد التهاب غیر استروئید (NSAIDs) می تواند به منظور درمان التهاب، درد و تب همراه با قفل شدن زانو برای بیمار توسط پزشک تجویز شود.
داروهای ریلکس کننده عضلات معمولاً برای کاهش درد زانو، بهبود سفتی آن و شل کردن عضلات زانو استفاده می شود.
گرما و سرما درمانی
فیزوتراپی برای درمان زانوی قفل شده از تمرین های حرکتی، کششی، ماساژ و دستکاری مفصل زانو استفاده می کند.
عمل جراحی زانوی قفل شده می تواند شامل موارد زیر باشد:

۱) خارج کردن بخش های رها شده در مفصل زانو که باعث گرفتگی و قفل شدن آن شده است. در این حالت غضروف پاره شدن از مفصل خارج می شود و به این ترتیب دیگر نمی تواند اختلالی برای حرکت های مفصل ایجاد نماید.

۲) عمل جراحی منیسکتومی برای خارج کردن تمام بخش های منیسک پاره شده که باعث ایجاد مشکل قفل شدن زانو شده استفاده می شود.

۳) ترمیم منیسک را می توان به منظور ترمیم غضروف پاره شده مفصل که باعث ایجاد مشکل قفل شدن زانو می شود، به صورت سرپایی بر روی بیمار انجام داد.

۴) پیوند منیسک

۵) تعویض مفصل زانو

انسداد خروجی معده

انسداد خروجی معده هر بیماری مکانیکی مانع تخلیه معده را شامل می شود. انسداد کانال از پیلور و اثنی عشر که از طریق آن به معده خالی است. انسداد خروجی معده (GOO)، همچنین به عنوان انسداد پیلور شناخته می شود آن نتیجه بالینی و پاتوفیزیولوژیک از هر گونه فرایند بیماری می باشد که تولید یک مانع مکانیکی در تخلیه معده باشد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، علل بالینی که می تواند به طور کلی سبب GOO شود به دو نوع خوش خیم و بدخیم طبقه بندی شده است این طبقه بندی بحث مدیریت و درمان را تسهیل می کند در گذشته، هنگامی که بیماری زخم پپتیک (PUD) بیشتر شایع بود علل خوش خیم شایع ترین بودند با این حال، بررسی نشان داد که تنها ۳۷ درصد از بیماران مبتلا به GOO بیماری خوش خیم و بقیه بیماران انسدادی ثانویه به بدخیمی داشتند.

سرطان لوزالمعده شایع ترین بدخیمی است که باعث انسداد مسیر خروجی معده می شود.

علل خوش خیم از انسداد مسیر خروجی معده شامل زخم پیلور و پولیپ معده در بزرگسالان، تنگی پیلور و شبکه مادرزادی دوازدهه در کودکان و آسیب با مواد سوزاننده در تمامی محدوده های سنی می باشد.

انسداد خروجی معده می تواند یک معضل تشخیصی و درمانی باشد با وجود پیشرفت های پزشکی در مکانیزم سرکوب اسید، بروز GOO در PUD یک مشکل شایع خوش خیم باقی مانده است همچنین، افزایش در تعداد موارد GOO به نظر می رسد که ثانویه به بدخیمی باشد.

به عنوان بخشی از بررسی های اولیه، امکان حذف علل غیر مکانیکی کاربردی از انسداد، مانند گاستروپارزی دیابتی وجود دارد هنگامی که یک انسداد مکانیکی تایید شده است تمایز بین فرآیندهای خوش خیم و بدخیم لازم است چرا که درمان قطعی به تشخیص علت زمینه ای خاص بستگی دارد.

انجام تشخیص و درمان سریع، لازم است تاخیر نیز بیشتر سبب پیچیده کردن مداخله جراحی است مطالعات بلع باریوم و آندوسکوپی فوقانی آزمون اصلی است که برای کمک به تشخیص استفاده می شود.

اتیولوژی

انسداد خروجی معده می تواند با توجه به علل بدخیم یا خوش خیم تقسیم بندی شود.
علل بدخیم انسداد خروجی معده

سرطان در داخل و اطراف معده از دلایل اصلی برای انسداد خروجی معده پس از بیماری زخم پپتیک (PUD) می باشد. این شامل :

سرطان لوزالمعده. نوع اصلی از بدخیمی که باعث انسداد خروجی معده می شود.
سرطان آمپول واتر. سرطان در بخشی از مجرای صفراوی مشترک که صفرا را به داخل اثنی عشر حمل می کند تشکیل می شود.

کلانژیوکارسینوما. نوعی بدخیمی در هر بخشی از سیستم مجرای صفراوی است.

سرطان معده. به خصوص زمانی که بدخیمی در پیلور معده باشد.

سرطان متاستاتیک. که از محل های دیگر به معده یا اثنی عشر گسترش یافته و منجر به انسداد می شود.

لنفوم ( از سایر علل بدخیمی شیوع کمتری دارد و به عنوان ” تومور نرم” شناخته می شود)

علل خوش خیم انسداد خروجی معده

زخم های گوارشی دوازدهه یا معده (رایج ترین). این زخم های باز که در دیواره خروجی معده (پیلور) یا اثنی عشر تشکیل می شود تنگی در اثر زخم حاد باعث تورم منطقه آسیب دیده می شود. در موارد مزمن، بافت اسکار در منطقه آسیب دیده تشکیل و این باعث تنگی شده است.

پولیپ معده رشد در دیواره معده می باشد. پولیپ های کوچکتر، معمولاً خوش خیم هستند اما پولیپ های بزرگتر این پتانسیل را دارند که سرطانی شوند. این یک بیماری نادر است که در اثر گاستریت مزمن و استفاده طولانی مدت از داروهای سرکوب کننده اسید ایجاد شده و با مهارکننده های پمپ پروتون (PPI ها) مرتبط است.

کیست کاذب پانکراس.

واریس معده.

بیماری های گرانولوماتوز، به عنوان مثال، بیماری کرون، سارکوئیدوز، سل.

تنگی، به عنوان مثال، از مصرف ماده سوزاننده

حلقه آنترال معده: شبکه آنترال معده یک حلقه از مخاط در دیستال معده (آنتروم معده) که می تواند به انسداد خروجی معده منجر شود حلقه محیطی مخاط نیز “دیافراگم آنترال معده” نامیده شده است این بیماری با آندوسکوپی فوقانی قابل درمان است.

تنگی پیلور هیپرتروفیک (HPS): اشاره به ضخامت ایدیوپاتیک عضلات پیلور معده که پس از آن سبب انسداد پیشرونده خروجی معده می شود.
این بیماری یک علت شایع تر از انسداد خروجی معده در نوزادان و کودکان است. عضلات پیلور غیر طبیعی ضخیم می شود در نتیجه سبب باریک شدن خروجی معده می شود. آن معمولاً یک مشکل مادرزادی است به این معنی که از بدو تولد وجود داشته است.

سنگ کیسه صفرا. انسداد سنگ صفرا (سندرم Bouveret) است که در آن یک سنگ صفرا در خروجی معده و یا قسمت اول دئودنوم گیرافتاده است. اغلب سنگ های کیسه صفرا از خروجی معده عبور می کنند اما یک سنگ بسیار بزرگ می تواند سبب انسداد شود. این نوع از انسداد نادر است.

Bezoars توده هایی که در خروجی معده گیر کرده است. که می تواند یک قطعه هضم نشده غذا، دارو، مو و یا اشیاء غیرقابل هضم خارجی بلع شده باشد. می توان آن را حذف و حرکت طبیعی از طریق معده شروع شود و پس از آن بلافاصله دوباره بازسازی می شود.

علائم انسداد خروجی معده

علائم اولیه که در آن انسداد نسبی قابل توجهی مانع حرکت مواد غذایی از معده باشد هیچ نشانه ندارد. علائم اولیه تا حد زیادی سبب به تعویق افتادن دلیل تخلیه معده می شود. با این حال، با پیشرفت انسداد اغلب با عوارض ناشی از انسداد خروجی معده در ارتباط است.

علائم اولیه انسداد خروجی معده

هنگامی که علائم آشکار شده، یک فرد با انسداد خروجی معده ممکن است با ارائه:
استفراغ بعد از غذا خوردن، معمولاً در عرض یک ساعت پس از مصرف یک وعده غذایی با غذاهای جامد است. استفراغ حاوی ذرات غذای هضم نشده است.

تهوع معمولاً وجود دارد اما ممکن است بدون هیچ استفراغی رخ دهد.

درد در ناحیه بالایی شکم میانه (منطقه اپی گاستر) که همیشه ممکن نیست به علت انسداد باشد.

نفخ یا احساس پری در ناحیه فوقانی شکم.

سیری زودرس که در آن فرد احساس سیری پس از خوردن فقط مقدار کمی از مواد غذایی دارد.

از دست دادن وزن متوسط که ممکن نیست سبب نگرانی باشد.

علائمی انسداد خروجی معده که دیرتر ظاهر می شوند

با بدتر شدن بیماری، سپس علائم اضافی ممکن است علاوه بر علائم اولیه رخ دهد که این علائم شامل:

استفراغ جهنده.

کاهش وزن شدید.

کم شدن آب بدن به علت استفراغ بیش از حد.

از دست دادن اشتها.

تغییرات در اجابت مزاج مانند یبوست.

اتساع شکم.

تغییرات در شیمی خون مانند هیپوکالمی و آلکالوز متابولیک به خاطر کم آبی شدید است.

تشخیص انسداد راه خروجی معده

تاریخچه و یافته های یک معاینه بالینی پزشکی بیمار ممکن است برای تشخیص اولیه انسداد خروجی معده کافی باشد. با این حال، آزمایش بیشتر برای تأیید تشخیص مورد نیاز است. مسیر اصلی برای تحقیقات شامل مطالعات تصویربرداری های مختلف مانند اشعه ایکس یا آندوسکوپی دستگاه گوارش فوقانی است. آزمایش خون ممکن است به نظارت بر عوارض مانند تغییرات در شیمی خون کمک کند.

اشعه ایکس

اشعه ایکس که معمولاً نخستین بررسی های تصویربرداری است که ممکن است انسداد را نشان دهد معده متسع به نظر می رسد و غذا در آن تجمع یافته است و گاهی اوقات تنگی (تنگی) ممکن است قابل رویت باشد به خصوص اگر آن کلسیفیه باشد.
بلع باریم
با بلع سولفات باریم، معده، دوازدهه و انسداد می تواند با یک اشعه ایکس برجسته شود. و یکی از روش های ارجح قطعی شناسایی انسداد است.

آندوسکوپی

گوارش فوقانی (GI) آندوسکوپی روش ارجح برای تایید انسداد و حتی شناسایی علت احتمالی آن است. یک تیوپ نازک که دارای یک دوربین و منبع نور در انتها است از طریق دهان به پایین به مری وارد شده، و از طریق معده به محل انسداد می رود. این نه تنها برای شناسایی انسداد است بلکه یک نمونه (بیوپسی) از بافت برای تحلیل بیشتر می تواند انجام شود.

درمان انسداد خروجی معده

انسداد خروجی معده اگر در عرض چند روز حل و فصل نشود معمولاً نیاز به درمان جراحی دارد.

دارو

دارو سود کمی در انسداد خروجی معده ارائه می دهد مواد دارویی برای سرعت بخشیدن به حرکت از طریق روده فوقانی، که به عنوان پروکینتیک شناخته شده نباید استفاده شوند.

داروهای سرکوب کننده اسید مانند مهارکننده های پمپ پروتون و H2 بلاکرها ممکن است در کاهش التهاب به معده و اثنی عشر مفید باشد. این به کاهش تورم در منطقه کمک خواهد کرد و سبب درمان بیماری زخم پپتیک می شود درمان حمایتی در موارد شدید بسیار مهم است. سرم می تواند به کم آبی کمک کند و یک لوله معده به حذف محتویات معده کمک خواهد کرد.

جراحی

چندین عمل جراحی بسته به شدت انسداد، علت و عوارض ممکن است در نظر گرفته شود این روش ها عبارتند از:

اتساع با بالون برای انسداد خروجی معده تنها وقتی مفید است که علت زمینه ای نیز به طور همزمان درمان شود.

آنترکتومی که در آن بخشی از قسمت پایین معده (آنتروم) با جراحی برداشته می شود.

این است که معمولاً همراه با یک واگوتومی و گاهی اوقات در ترکیب با یک گاستروژنوستومی انجام می شود.

پیلوپلاستی یک روشی است که سبب گشاد کردن خروجی معده (پیلور) می شود. این ممکن است خود به تنهایی یا با یگ واگوتومی انجام می شود. واگوتومی که در آن بخشی از عصب واگ با جراحی قطع می شود و این به کاهش ترشح اسید معده کمک می کند.
این ممکن است خود به تنهایی یا با آنترکتومی و یا با یک پیلوروپلاستی انجام شود و به ندرت از روش درمانی با بالون به دلیل خطر عوارض جانبی انجام می شود.

گاستروژوژنستومی (بازسازی Biliroth II) که در آن معده به قسمت دوم از روده کوچک ( ژژنوم) متصل می شود. آن می تواند با آنترکتومی و واگوتومی برای بهترین نتایج انجام شود.

بزرگی خوش خیم پروستات

پروستات غده ای است که مایعی را تولید کرده، بخش اعظم مایع منی را تشکیل می دهد. پروستات یکی از غدد جنسی بدن مرد است که دارای ترشحات مخصوص است که این ترشحات با اسپرم‌هایی که در بیضه‌ها ساخته می‌شود، مخلوط شده و مایعی به نام منی را تشکیل می‌دهد که در انزال از طریق مجرای ادراری (پیشابراه) خارج می‌شود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، پروستات در حالت طبیعی ۲۰ گرم وزن دارد و درست در زیر مثانه قرار دارد و مجرای ادراری از داخل آن عبور می‌کند و حدود ۲٫۵ سانتیمتر از مجرای ادراری (پیشابراه) در داخل آن قرار دارد.

بزرگی خوش‌خیم پروستات یا هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات که به BPH معروف است  (Benign Prostatic Hyperplasia)، یکی از شایعترین بیماریهای مردان است که با بالا رفتن سن در مردان ، پس از ۴۵ سالگی بروز می‌کند و هر چه سن بالاتر برود احتمال ابتلا به آن بیشتر می‌شود. بطوریکه بعد از ۸۰ سالگی از هر ۱۰ مرد ۹ نفرشان به این بیماری مبتلا می‌شوند حدود ۴/۱ مردان در سن ۵۵ سالگی و نصف مردان در سن ۷۵ سالگی علایم این بیماری را پیدا می‌کنند.

در این بیماری اندازه پروستات بزرگ می‌شود، اما نشانه بدخیم بودن و سرطانی شدن بافت آن وجود ندارد.

پروستات مایعی را می سازد که اسپرم ها در آن می توانند برای مدّت محدودی در خارج از محیط بدن به حیات خود ادامه دهند. به همین دلیل است که اهمیّت اوّلیه پروستات مربوط به باروری و نه در ارتباط با مسایل زناشویی است

پروستات (Prostate)  در کجای بدن واقع شده است؟

پروستات محدوده ای را که مثانه به مجرای ادرار وصل می شود، احاطه می کند.

آیا همه پروستات (Prostate) دارند؟

همه افراد مذکر پروستات دارند.

اندازه پروستات طبیعی چقدر است؟

این بسته به سن فرد است. در افراد مذکر جوان به اندازۀ یک گردوی کوچک (به قطر ۲ cm) و به وزن تقریبی ۲۰ –  ۱۵ گرم می باشد.

چرا مشکلات پروستات باعث بروز مشکلات ادراری می شوند؟

به دلیل که پروستات کاملاً چسبیده به خروجی مثانه بوده و قسمت اوّل مجرای ادرار از درون آن عبور می کند، بزرگی غده می تواند سبب اختلال در جریان ادرار شود.

علائم بزرگی خوش خیم پروستات (Benign Prostatic Hyperplasia، BPH یا Prostate Enlargement) چیست؟

علایم شایع بزرگی پروستات شامل:

کاهش فشار جریان ادرار و بعضاً قطع جریان ادرار (زور زدن و فشار دادن، جریان ادرار را افزایش نمی دهد).

اشکال در شروع دفع ادرار

تمایل شدیدتر برای دفع ادرار، احتیاج به دفع مکرر ادرار که هر بار با دفع مقدار کمی ادرار همراه است.

دفع مکرر ادرار شبانه

احساس خالی بودن کامل مثانه وجود ندارد.

نشت ادرار پس از دفع ادرار و دفع بی اختیار ادرار

بزرگ شدن پروستات با وارد کردن فشار به مجرای ادراری که در داخل پروستات است، موجب انسداد و بسته شدن آن شده و باعث اختلال در خروج ادرار می‌شود. همچنین پاسخ ثانویه مثانه به انسداد مجرای ادراری باعث تحریک مثانه و علایم تحریکی ادرار می‌شود، زیرا به تدریج دیواره مثانه ضخیم شده و ظرفیت مثانه کاهش پیدا می‌کند. بنابراین دو نوع علایم داریم:

علایم انسدادی

کاهش نیرو و قطر جریان ادرار ، تاخیر در دفع ادرار ، زور زدن جهت دفع ادرار ، احساس تخلیه ناکامل مثانه و به دنبال آن تکرر ادرار و قطره قطره آمدن ادرار که این علایم به تدریج ظاهر می‌شوند و وقتی پروستات به حدی بزرگ شود که مجرای ادراری تقریبا بسته شود، اجازه خروج ادرار را نمی‌دهد و حالت احتباس ادراری پیش می‌آید و مثانه بزرگ می‌شود ولی بیمار نمی‌تواند ادرار کند.
در این حالت بیمار باید سریع به بیمارستان برده شده و به بیمار سوند گذاشته شود.

احتباس ادرار خطرات زیادی دارد که از جمله آن برگشت ادرار به کلیه و ایجاد نارسایی کلیه است. همچنین باقیمانده ادرار در مثانه زمینه را برای رشد باکتریها مساعد کرده و موجب عفونت مثانه می‌شود.

علایم تحریکی

این علایم شامل تکرر ادرار ، بخصوص تکرر ادرار شبانه و فوریت در ادرار کردن است، که ناشی از تحریک مثانه می‌باشند.

در سرطان پروستات هم همه این علایم دیده می‌شود، و تشخیص ایندو از هم در درجه اول با معاینه پزشکی و بعد با سونوگرافی و آزمایش P.S.A افتراق داده می‌شود. البته در بیمار BPH وضعیت کلیه‌ها و عفونت باید بررسی شود.

چگونه پزشک بزرگی پروستات (Benign Prostatic Hyperplasia یا Prostate Enlargement) را تشخیص می دهد؟

برای تشخیص بزرگی پروستات، پزشک پرسش هایی در ارتباط با سلامت کلی شما و مسائل ادرای با شما مطرح می کند.

در بیشتر مواقع این پرسش ها به صورت یک لیست استاندارد است که جدول بین المللی نمرده دهی با نشانه های پروستات نامیده می شود (I-PSS).

ارائه پاسخ های مبتنی بر مشکلاتی که شما تجربه کرده اید برداشت خاصی را به پزشک اورولوژیست خواهد داد. معاینات عمومی شامل توشه رکتال (معاینات پروستات از طریق راست روده) توسط پزشک انجام می گردد. بررسی های تکمیلی قبل از تشخیص هم ممکن است لازم باشد.

چگونه می توانید اندازه پروستات را تعیین کنید؟

راه آسان اندازه گیری ابعاد پروستنات TRUS (بررسی سونوگرافیک پروستات از طریق داخل راست روده) می باشد. با این روش اندازه واقعی، طبیعت غده و شکل آن مشخص می شود. این عمل با به کارگیری وسیله ای به اندازه انگشت دست انجام می شود که بدون درد در داخل راست روده قرار می گیرد.

بزرگی پروستات چگونه درمان می شود؟

بزرگی خوش خیم پروستات می تواند با داروها، عمل جراحی و یا انتظار و بررسی (صبر و انتظار) درمان شود. نوع درمان انتخابی بستگی به شدت شکایت بیمار از مشکلات ادراری ، میزان اشکال در عبور ادرار از مجرا، نظر پزشک اورولوژیست و همین طور نظر شخص بیمار دارد.

درمان

پیگیری بیماری

بیمارانی که علایم خفیف دارند ممکن است نیاز به درمان نداشته باشند و فقط باید بیماری خود را توسط یک پزشک پیگیری کنند. چون بزرگی خوش‌خیم پروستات همیشه پیشرفت نمی‌کند و حتی بعضی از بیماران خودبخود بهبود می‌یابند.

درمان دارویی

داروهایی مثل آلفا بلوکرها ، (پرازوسین ، ترازوسین و فنوکسی بنزامین) و همچنین فیناستراید اثر خوبی در بیماران دارند.

درمان جراحی

در صورتی که بزرگی خوش‌خیم پروستات باعث احتباس ادراری مقاوم ، یا عفونت مکرر کلیه ، نارسایی کلیه و خونریزی شدید شود، باید جراحی پروستات انجام شده و قسمتی از پروستات برداشته شود. که امروزه انواع جراحی (جراحی باز ، جراحی از طریق مجرا و …) روی پروستات انجام می‌شود.

و بالاخره گیاه درمانی که مکانیسم اثر و ضررهای آن شناخته شده نیست.

چه داروهایی برای درمان پروستات وجود دارد؟

در حال حاضر ۲ گروه عمده دارویی برای درمان بزرگی پروستات وجود دارد:
مسدود کننده های گیرنده های آلفا – ۱ مثل تامسولوسین

مهار کننده های آنزیم آلفا -۵ ردوکتاز مثل فیناستراید

تامسولوسین چگونه عمل می کند؟

تامسولوسین عضلات صاف واقع در پروستات، گردن مثانه و مجرای ادرار را شل کرده و سبب بهبود جریان ادرار می شود. همچنین تامسولوسین علایم تحریک مثانه را که عالباً همراه با بزرگی پروستات هستند، کاهش می دهد.

سرطان پستان

سرطان پستان، ناشی از رشد خارج از قاعده سلول‌های غیرطبیعی در پستان است. در تمام دنیا، این بیماری شایعترین سرطان در بانوان و یکی از قابل درمان‌‌ترین آنها است.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، مانند تمام انواع سرطان، سرطان پستان از یک سلول آغاز می شود. سلول‌ها، کوچکترین اجزای ساختمانی موجود زنده هستند که می‌توانند در بدن به طور مستقل فعالیت کنند. سلول‌های سالم در محدوده قوانین مشخصی رشد می کنند و رشد آنها نیز بعد از رسیدن به تکامل سلولی متوقف می‌شود ولی سلول‌های سرطانی خیلی سریعتر رشد می کنند و تا اندازه ای این رشد را ادامه می دهند که باعث تخریب سلولهای سالم شوند. برخلاف سلول‌های سالم، سلولهای سرطانی نمی توانند رشد خود را قطع کنند. این رشد و تکثیر غیرعادی نتیجه تغییرات یا جهش‌هایی در ماده ژنتیکی داخل آنها است. این وضعیت می تواند از والدین به ارث برسد یا اینکه در اثر مواجهه زیاد و طولانی مواد جهش زا ایجاد شود البته عوامل دیگری نیز در ایجاد این بی نظمی در رشد سلولی تأثیر دارند.

تفاوت تومورهای خوش خیم و بدخیم چیست؟

در تمام تومورها رشد سریع و زیاد سلول‌ها وجود دارد. خواه این تومور خوش خیم باشد یا بدخیم. آنچه حائز اهمیت است و تفاوت اصلی این دو نوع تومور را سبب می‌‌شود این است که روند زیاد شدن سلول‌ها در تومورهای خوش خیم در مرحله مشخصی متوقف می شود ولی در تومورهای بدخیم به صورت غیرقابل مهار ادامه می یابد. این رشد سلولی در تومورهای بدخیم که همان سرطان است تا حدی ادامه می‌یابد که در صورت عدم درمان تمامی قسمت‌های بدن را تحت تأثیر قرار داده و از کار می‌اندازد. این در حالی است که این اتفاق، هرگز در تومورهای خوش‌خیم نمی‌افتد.

آیا تمام انواع سرطان پستان شبیه هم هستند؟

پاسخ این سؤال در یک کلام این است: خیر. در واقع بسته به اینکه غده سرطانی از کدام یک از سلول‌های پستان منشاء گرفته باشد، انواع متعددی از سرطان پستان وجود دارد.

هر پستان از سلولهای شیر ساز، مجاری شیری و سلول های نگهدارنده تشکیل شده است. در هر پستان ۲۰- ۱۵ قسمت به نام «لوب» وجود دارد که آنها هم حاوی بخشهای کوچکتری بنام «لوبول» هستند. لوبول ها و لوبها از طریق مجاری شیری به یکدیگر متصل می شوند (شکل ۲-۲). بنابراین برخی از سلول ها وظیفه شیرسازی و برخی دیگر وظیفه انتقال شیر و برخی دیگر وظایف دیگری دارند. به این ترتیب، بسته به اینکه سرطان از کدامیک از این سلول ها منشاء گرفته باشد، نوع سرطان‌ها با هم فرق می کنند. شایع ترین نوع سرطان پستان، سرطان از منشاء مجاری شیری است و از آنجا که این نوع بافت بیشتر در یک چهارم بالایی و خارجی پستان وجود دارد، در حدود نیمی از سرطان‌های پستان در یک چهارم فوقانی و خارجی آن یافت می شوند، اما در هر بخشی از بافت پستان، می‌تواند سرطان پستان ایجاد شود.

علائم سرطان پستان

۱- توده یا تومور پستان:

توده، شایعترین علامت سرطان پستان می باشد که در اغلب موارد توسط خود بیمار بصورت اتفاقی کشف می شود و در بقیه موارد توسط پزشک در معاینه بالینی مشخص می شود. این توده ممکن است دردناک باشد ولی در اغلب موارد بدون درد است. و از آنجا که هم در بیماری های خوش خیم و هم در سرطان پستان می تواند دیده شود، بهتر است در صورت لمس هر توده در پستان، جهت بررسی آن به پزشک مراجعه نمایید. در بعضی موارد سرطان پستان بصورت توده های متعدد بروز می کند.

توده‌های مشکوک به سرطان در لمس به صورت سفت یا سخت، گاه غیرمتحرک و با چسبندگی به اطراف لمس می‌شوند. همان گونه که قبلاً گفته شد، اغلب این توده ها منفرد و بدون درد هستند. باید توجه داشت که قضاوت در مورد خوش خیم یا بدخیم بودن توده، بعهده پزشک معالج بوده و پس از بررسی های دقیق مقدور خواهد بود.

شایعترین علامت سرطان پستان، بروز یک توده منفرد و بدون درد در پستان است.

۲- ترشح از نوک پستان:

ترشح از نوک پستان معمولاً به دنبال بیماری های خوش خیم پستان ایجاد می‌شود. با اینکه ترشحات نوک پستان معمولاً همراه با سرطان پستان نیستند، ولی به علت احتمال وجود سرطان در برخی از موارد، بررسی دقیق آنها ضروری است. وجود ترشح از هر دو پستان و از چند مجرا بطور معمول ناشی از یک اختلال هورمونی، مصرف دارو، کیست پستانی و یا بیماری خوش خیم

فیبروکیستیک است. ترشحات پستان می توانند به رنگ‌های مختلف مشاهده شوند (سفید، قهوه‌ای، آبی، خاکستری، قرمز، سبز و یا بدون رنگ). ترشح ناشی از سرطان پستان معمولاً خون واضح و یا خونابه‌ای یا در برخی از موارد بی رنگ می باشد.

ترشح خونی یا آبکی که خودبخودی بوده و از یک پستان و از یک مجرا خارج شود، یا همراه با غده‌ای در پستان باشد، شک به سرطان را افزایش می دهد.

ترشحاتی که شک به وجود سرطان را بر می انگیزند :

۱- ترشحات خونی یا آبکی

۲- ترشحاتی که خودبخودی و بدون فشار خارج می شوند.

۳- ترشحاتی که از یک پستان و از یک مجرای نوک پستان خارج می شوند.

۴- ترشحاتی که همراه با توموری در پستان باشند.

۳- تغییرات پوست پستان:

این تغییرات به صورت فرورفتگی و یا کشیدگی پوست پستان بروز می کنند. فرورفتگی پوست پستان ممکن است بطور ثابت و مشخص وجود داشته باشد و یا در حالات خاصی از معاینه پستان دیده شود. کشیدگی پوست، اگر چه علامتی مهم است ولی یافته‌ قطعی دال بر سرطان نیست و گاهی به دنبال بیماری های خوش خیم پستان نیز دیده می شود.

در بعضی موارد، چسبندگی تومور سرطانی به قسمت زیر پوست، باعث تغییر شکل پستان می شود. تغییر شکل هاله اطراف نوک پستان نیز می تواند دلیل بر وجود بافت سرطانی در زیر آن قسمت باشد. تهاجم تومور سرطانی به پوست ممکن است باعث ایجاد زخم در پوست شود. همچنین ورم در پوست پستان و شبیه شدن آن به پوست پرتقال نشانه‌ی پیشرفت بیماری است.

۴- تغییرات نوک پستان:

در بعضی افراد فرورفتگی نوک پستان ممکن است بعد از شیردهی یا پس از دوران بلوغ ایجاد شود که معمولاً به طور خود به خودی و یا با دستکاری خود فرد به حالت اول برمی گردد. در حالیکه در سرطان، این فرورفتگی حالت ثابت دارد و با معاینه دقیق پستان ممکن است وجود غده ای در زیر نوک و هاله پستان مشخص شود.

نوعی از سرطان پستان نیز به نام بیماری پاژه وجود دارد که در آن تغییرات پوستی نوک پستان بصورت ضایعات اگزمایی (شبیه به حساسیت پوستی) دیده می‌شود. علائم این بیماری شامل خارش، سوزش، قرمزی، سفتی و پوسته پوسته شدن نوک پستان می باشد که بتدریج و در صورت عدم درمان، بیماری به هاله اطراف نوک پستان و پوست نیز گسترش می‌یابد. گاهی این بیماران با تشخیص اشتباه اگزما و بیماریهای پوستی، مدتها تحت درمان با پمادهای موضعی قرار می گیرند و همین مسئله درمان را به تأخیر می اندازد.

بنابراین در هر بیماری که علائم پوستی نوک پستان مشاهده می شود، باید به فکر سرطان بود تا پس از نمونه برداری و قطعی شدن تشخیص، اقدامات درمانی مناسب توسط پزشک انجام شود.

قرمزی و خارش نوک پستان همراه با پوسته پوسته شدن و ترک خوردن آن، می تواند علامت نوعی از سرطان پستان به نام پاژه باشد مگر اینکه خلاف آن ثابت شود.

۵- بزرگی غدد لنفاوی زیر بغل:

همانگونه که قبلاً گفته شد، سلول‌های سرطانی توانایی پخش شدن از طریق خون و لنف و تهاجم به سایر نقاط بدن را دارند. شایعترین محل تهاجم سرطان های پستان به غدد لنفاوی زیربغل می باشد. گاهی بزرگی غدد لنفاوی، همراه با لمس غده‌ای واضح در پستان است ولی گاهی غده مشخصی لمس نمی شود. در این موارد انجام ماموگرافی برای تشخیص سرطان پستان به عنوان منشاء بزرگی غدد لنفاوی زیربغلی، کمک کننده است. آنچه از اهمیت ویژه ای برخوردار است این موضوع است که بزرگی غدد لنفاوی زیربغل می تواند به دلیل ضایعات خوش خیم و حتی التهاب ها و ضربه به ناحیه دست و یا پستان باشد. بنابراین اگرچه این علامت بیمار را به سمت بررسی های بیشتر هدایت می کند ولی باید دانست که این حالت از ابتدا نگران کننده نیست.

۶- تغییراندازه پستان:

گاهی اوقات به علت بزرگی بیش از حد یک تومور و یا التهاب قابل توجه دور تومورهای کوچکتر، پستان در یک طرف، بطور واضحی بزرگتر از طرف مقابل می‌شود. البته اندازه دو پستان در افراد سالم نیز کاملاً مشابه نیست ولی بزرگی یک پستان نسبت به طرف دیگر که اخیراً ایجاد شده است، باید مورد توجه قرار گیرد و با انجام معاینه از عدم وجود توده و سلامت پستان مطمئن شد. گاهی هم تومورهای خوش‌خیم و نیز ضربه به پستان، خونریزی و یا التهاب ناشی از تجمع شیر در پستان (بویژه در خانم‌های باردار و شیرده) و کیست‌های بزرگ، باعث این عدم تقارن می‌شوند که با معاینه و استفاده از روش های تشخیصی، می توان نوع آنها را تعیین نمود (۳ و ۲).

۷- تهاجم به اعضای دیگر(متاستاز):

ندرتاً سرطان پستان بدون هیچ علامتی در خود پستان، علائمی در اعضای دیگر نشان میدهد که ممکن است بصورت درد استخوانی در یک محل خاص، تنگی نفس به دنبال درگیری ریه، زردی و سایر علائم ناشی از بزرگی کبد و… باشد. در این موارد معاینه دقیق بیمار و بررسی های تشخیصی می توانند وجود بیماری را در پستان مشخص نمایند. (شکل ۲-۸)

انواع سرطان پستان

سرطان غیر مهاجم:

سرطان غیر مهاجم یا «درجا» می تواند از منشا مجاری شیری یا لوبول‌های ترشح کننده شیر باشد. در حقیقت این کلمه به مفهوم آن است که سرطان به مجاری شیری یا لوبول‌ها محدود بوده و هنوز به بافت اطراف آنها گسترش نیافته است و از آنجا که هنوز تهاجم به بافت اطراف وجود ندارد، در بسیاری از مواقع همانند یک سرطان واقعی، خطرناک تلقی نمی شود.

سرطان درجا از منشا لوبولی (LCIS) :

نوعی از سرطان غیرمهاجم که از لوبول‌ها منشأ می گیرد سرطان غیر مهاجم لوبولی نامیده می شود. در این بیماری، سرطانی شدن سلول ها از لوبول‌ها شروع می‌شود، اما به خارج از دیواره آنها انتشار پیدا نمی کند. این نوع سرطان نسبتاً کمیاب است و بسیاری از متخصصین بر این عقیده‌اند که این بیماری به انواع مهاجم سرطان پستان تبدیل نمی شود. اما زنانی که دارای این شکل از بیماری هستند در مقایسه با سایر بانوان در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سرطان پستان دو طرفه هستند. در حقیقت این بیماری طبق نظر بسیاری از متخصصین، جزو بیماری های سرطانی محسوب نشده و تنها یک ضایعه پیش سرطانی می باشد. بنابراین درمان این بیماری مورد اختلاف نظر جدی است. در حالی که برخی معتقدند برداشتن توده پستان و حتی پیگیری بیمار بدون اقدام شدید درمانی، به تنهایی درمانی قابل قبول بوده و کافیست، برخی دیگر درمان های شدیدتری را توصیه می کنند. این توصیه‌ها از استفاده از داروها جهت پیشگیری تا برداشتن یک چهارم پستان، برداشتن یک پستان و حتی در برخی موارد که بیمار عوامل خطر متعددی دارد، برداشتن پستان به صورت دوطرفه متفاوت است. به طور خلاصه آنچه اهمیت زیادی دارد این است که بیماران مبتلا به این بیماری، در صورت درمان مناسب، طول عمر طبیعی خواهند داشت.

سرطان درجا از منشا مجاری (DCIS) :

انواعی از سرطان غیر مهاجم که از مجاری منشاء می گیرند، سرطان غیر مهاجم مجاری نامیده می شوند. این بیماری نوع شایعی از تومورهای مجاری شیری است که به خارج از دیواره مجرا گسترش نمی یابد. به عقیده بسیاری از متخصصین، این بیماری باعث مرگ در اغلب افراد مبتلا نمی شود و بسیاری از زنان «با» این نوع از سرطان فوت می کنند نه «به علت آن»!

بر خلاف نوع اولی، این نوع از سرطان پستان در صورت عدم درمان در تعداد قابل توجهی از بیماران به سرطان مهاجم تبدیل می شود. نکته مهم این است که تشخیص بیماری در این مرحله بسیار مشکل بوده و نیاز به معاینات دقیق، انجام ماموگرافی یا سایر روش‌های تشخیصی دارد که در بخش های بعدی مفصلاً توضیح داده خواهند شد. حدود سی سال پیش، سرطان غیر مهاجم مجرایی ۶% از مجموع موارد سرطان پستان را تشکیل می داد ولی امروزه در بسیاری از کشورهای پیشرفته بیش از ۲۵% از بیماران با این نوع از بیماری تشخیص داده می شوند. درمان این نوع از بیماری معمولاً جراحی با یا بدون پرتو درمانی است.

نکته مهم در این دو نوع بیماری این است که با توجه به عدم گسترش سلول‌های سرطانی به سایر نقاط بدن، به جز در موارد خاص، در قریب به اتفاق این بیماران شیمی درمانی لزومی پیدا نمی کند.

سرطان‌های مهاجم

سرطان مهاجم با منشاء مجاری شیری شایعترین نوع سرطان پستان است که از سلول‌های مجاری شیری منشاء می‌گیرد و به خارج از مجاری، یعنی بافت نگهدارنده اطراف آنها انتشار می یابد. با گذشت زمان، ممکن است سلول‌های سرطانی از طریق سیستم لنفاوی یا جریان خون به غدد لنفاوی یا سایر اعضای بدن منتشر شوند. این نوع از بیماری تقریباً ۸۵% از کل موارد سرطان پستان را شامل می شود.

سرطان‌های مهاجم با منشاء لوبول‌های پستانی از داخل لوب‌های پستان که شیر را در مواقع مورد نیاز تولید می کنند، شروع می شوند و مانند نوع قبلی می توانند توسط خون یا لنف به بخش های دیگر بدن انتشار یابند. حدود ۱۲% از موارد سرطان پستان از لوبول‌ها یا لوب‌های پستان منشاء می‌گیرند و جزو این گروه می‌باشند.

سرطان التهابی پستان

این بیماری نوع کمیابی از سرطان پستان است که باعث قرمزی، تورم و افزایش دمای پوست پستان می شود.

در سرطان التهابی سلول‌های سرطانی در عروق لنفاوی پوست پستان جای دارند و به جای اینکه به صورت یک غده رشد کنند، به صورت همه جانبه در پستان گسترش می‌یابند. سلول‌های سرطانی، مجاری لنفاوی را مسدود می‌کنند و باعث تورم پوست پستان می‌شوند. در این بیماری سلول‌های سرطانی، در داخل بافت پستان، بدون ایجاد تورم مشخص یا توده قابل لمس منتشر می شوند. نکته مهم این است که بروز این نوع از سرطان می‌تواند باعث افزایش تراکم پستانی در مقایسه با ماموگرافی‌های قبلی بیمار شود و این یافته باید به عنوان یک یافته مشکوک در نظر گرفته شود. علائم این نوع از بیماری شامل موارد زیر است:

– تورم، خارش، کبودی یا افزایش ضخامت پوست پستان که معمولاً ناگهانی است و گاهی طی چند روز منجر به تنگ شدن لباس زیر در سمت مبتلا می شود.

– تغییر رنگ صورتی، قرمز یا تیره قسمتی از پوست پستان که گاهی به صورت پوست پرتقالی درمی‌آید.

– فرورفتگی نوک پستان، ترشح یا تغییر در رنگ و قوام آن

– افزایش حرارت پوست پستان

توجه داشته باشید که علائم این بیماری در بسیاری از موارد، شبیه عفونت یا التهاب پستان می باشد که به علل مختلف از جمله شیردهی یا ضربه ایجاد می شوند. بنابراین قبل از مراجعه به پزشک و تشخیص قطعی نگران نباشید.

بیماری پاژه

این بیماری نوعی از سرطان پستان است که با خارش و پوسته ریزی پیشرونده نوک پستان خود را نشان می‌دهد. در بسیاری از موارد این بیماری با اگزما یا حساسیت‌های پوستی اشتباه می شود. در این وضعیت سلول‌های سرطانی در پوست نوک پستان جای دارند، ولی می‌توانند در داخل بافت پستانی نیز یافت شوند و به صورت یک توده خود را نشان دهند. این بیماری معمولاً همراه با یک سرطان غیر مهاجم می باشد و از نظر طبقه بندی جزء سرطان های غیر مهاجم قرار می گیرد.

سرطان چگونه به خارج از پستان منتشر می شود؟

سلول‌های سرطانی می‌توانند از غده سرطانی خارج شوند و از طریق خون یا جریان لنف به اعضای دیگر بدن از جمله کبد، ریه یا استخوان‌ها گسترش یابند. به همین دلیل است که هنگامی که سرطان پستان در شما تشخیص داده می شود، پیش از شروع درمان، پزشک شما معایناتی انجام می‌دهد و آزمایشاتی نظیر آزمایش خون، رادیولوژی یا اسکن استخوان درخواست می‌کند تا مشخص کند که آیا سرطان به خارج از پستان منتشر شده است یا خیر.

سرطان پستان با چه سرعتی رشد می کند؟

توجه به این نکته هنگام تصمیم‌گیری‌های درمانی مفید است که اغلب سرطان‌های پستان به آهستگی رشد می کنند. به همین دلیل اگر چه منتظر شدن برای آگاهی از نتایج آزمون‌های تشخیصی، جهت تصمیم‌گیری، مشکل به نظر می‌رسد، اما شما برای کسب اطلاعات لازم در مورد نوع بیماریتان و در نظر گرفتن اینکه چه درمانی برایتان مناسب تر است، وقت کافی خواهید داشت.

متوسط زمان دو برابر شدن سلول‌های سرطانی در پستان، ۱۰۰ روز است. برای ایجاد توده سرطانی با اندازه یک سانتی متر وجود حدود یک میلیارد سلول ضروری است و این بدین معنی است که به طور متوسط بیشتر سرطان‌ها حدود ۱۰- ۶ سال قبل از اینکه به صورت توده قابل لمس درآیند یا در ماموگرافی دیده شوند، وجود داشته‌اند.

در حالیکه اغلب انواع سرطان پستان رشد آرامی دارند، برخی دیگر سریعاً رشد می کنند. اینکه یک تومور سرطانی با چه سرعتی رشد کند، بسته به نوع بیماری و شرایط بیمار، در هر فرد با دیگری متفاوت است و نمی توان پیش‌بینی دقیقی در مورد سرعت رشد سرطان در یک بیمار انجام داد.

بنابراین:

هرگز خود را با هیچ بیمار دیگری مقایسه نکنید.

چرا تحمل معالجات برای بیماران مشکل است؟

سرطان مانند ویروس یا باکتری، از خارج وارد بدن ما نمی شود. این بیماری مانند ضربه و جراحت نیز نیست. سرطان یک بیماری خودی است، یعنی سلول‌های خود بدن تغییر کرده و به طرز خارج از کنترلی رشد می کنند، به همین دلیل است که متوقف کردن رشد سلول‌های سرطانی در بسیاری از موارد بدون صدمه به سلول‌های سالم امکان‌پذیر نیست. از طرفی، پیشرفت‌های علمی هر روز ما را به یافتن راه‌های جدید که بتوان به کمک آنها به طور تخصصی تر فقط سلول‌های سرطانی را از بین برد، نزدیک و نزدیک تر می کنند.

هدف اصلی ما بایستی پیدا کردن راهی برای از بین بردن سلول‌های سرطانی باشد. تحقیقات مؤثر، کلید درمان سرطان است. انسان می تواند به ماه سفر کند، چرا قادر به از بین بردن سرطان نباشد؟

چگونه می توانم بفهمم که سرطان من در چه مرحله ای است؟

مرحله بندی، پی بردن به این است که سرطان در چه وسعتی و در کجای بدن شما قرار دارد. دانستن مرحله سرطان در خصوص تعیین پیش آگهی بیماری و انتخاب مؤثرترین درمان به پزشکتان کمک خواهد کرد. برای مرحله بندی دقیق بیماری، در اختیار داشتن اطلاعات زیر از تومور ضروری است:

– اندازه تومور

– گرفتاری غده های لنفاوی و تعداد آنها

– متاستاز یا گسترش سلولهای سرطانی به خارج از پستان و غده های لنفاوی در زمان تشخیص

بیشتر سرطان ها در زمان تشخیص در مرحله ۱ یا ۲ هستند و در این مراحل تا اندازه زیادی قابل درمان می‌باشند. طبق مطالعات انجام شده، در کشور ما متأسفانه هنوز درصد قابل توجهی از بیماران در مراحل بالاتری تشخیص داده می‌شوند. پزشک ما مرحله بیماری را با اخذ شرح حال، انجام معاینات بالینی و نتایج گزارش آسیب شناسی مشخص خواهد کرد.

سایر آزمایشاتی که به پزشک شما برای تعیین مرحله بیماری کمک خواهند کرد عبارت از گزارش پاتولوژی نمونه گرفته شده در حین جراحی، عکس قفسه سینه، اسکن استخوان، آزمایش خون و سایر اقدامات تشخیصی نظیر CT‌ اسکن و سونوگرافی می‌باشند. این موارد به تنهایی یا مجموعی از آنها برای هر بیمار بنا به صلاحدید پزشک معالج درخواست خواهند شد. آنچه اهمیت دارد این است که پس از اتمام مراحل درمانی نیز باید آزمایشات مختلفی در فواصل زمانی مشخص، برای اطمینان از سرکوب دائمی بیماری انجام دهید. بنابراین عکس قفسه سینه و ماموگرافی بخشی از ارزیابی‌های شما پس از خاتمه درمان هستند و طی سالیان پس از درمان نیز بایستی انجام شوند.

خلاصه

سرطان پستان ناشی از رشد خارج از قاعده سلول‌های غیرطبیعی در پستان است. در هر دو نوع تومورهای خوش خیم و بدخیم، رشد سریع و زیاد سلول‌ها وجود دارد. روند زیاد شدن سلول‌ها در تومورهای خوش خیم در مرحله مشخصی متوقف می شود، در تومورهای بدخیم این رشد به صورت غیر قابل مهار ادامه می یابد تا حدی که در صورت عدم درمان، تمامی قسمت‌های بدن را تحت تأثیر قرار داده و از کار می‌اندازد.

شایع ترین نوع سرطان پستان، سرطان از منشاء مجاری شیری است و از آنجا که این نوع بافت بیشتر در یک چهارم بالایی و خارجی پستان وجود دارد، در حدود نیمی از سرطان‌های پستان در ربع فوقانی و خارجی آن یافت می شوند.

سلول‌های سرطانی می‌توانند از غده سرطانی خارج شوند و از طریق خون یا جریان لنف به اعضای دیگر بدن از جمله کبد، ریه یا استخوان‌ها گسترش یابند.

مرحله بندی، پی بردن به این است که سرطان در چه وسعتی و در کجای بدن شما قرار دارد. دانستن مرحله سرطان شما به پزشکتان برای تعیین پیش آگهی بیماری و انتخاب مؤثرترین درمان کمک خواهد کرد.

کبد چرب

انباشته شدن چربی در سلول‌های کبدی می‌تواند به التهاب این سلول‌ها منجر شود و در صورت بروز اختلال در آن چربی در کبد رسوب کرده و موجب بروز کبد چرب می‌شود

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، یکی از فعالیت‌های مهم کبد، ذخیره سازی و سوخت و ساز چربی‌ها در بدن است. کبد طبیعی حاوی ۵ گرم چربی در ۱۰۰ گرم وزن خود است.

هر گاه مقدار چربی بیش از ۵ درصد وزن کبد افزایش یابد، بیماری کبد چرب عارض می‌شود. که متاسفانه شیوع بسیاری هم پیدا کرده است.

کبد چرب در انسان به دلایل مختلفی بروز می‌کند. چاقی و اختلال در چربی خون، بیماری دیابت، مصرف مشروبات الکلی، بد غذایی و سو تغذیه، مصرف برخی از داروهای کورتون دار،داروهای ضد تشنج، مصرف بی رویه هورمون‌ها از جمله علل و عوامل ابتلا به کبد چرب است.

علایم و نشانه‌های:

این بیماری معمولا علامتی ندارد و با انجام آزمایش دوره‌ای اختلال در آنزیم‌ها کبدی مشخص می‌شود. اما دربرخی موارد با علایمی مانند خستگی و احساس ناراحتی در قسمت فوقانی شکم همراه است.

درمان کبد چرب

مهمترین روش درمانی در این بیماری رفع علت زمینه‌ای است. در درمان این بیماری در مراحل اولیه با کاهش وزن در افراد چاق، تغییر در شیوه زندگی، افزایش فعالیت‌های جسمی و کنترل قند خون می‌توان به نتیجه خوبی رسید.

در صورت عدم درمان به موقع در دراز مدت مقادیر زیادی چربی در کبد رسوب می‌کند و موجب بروز التهاب کبدی می‌شود که این امر ممکن است موجب بروز سیروز در کبد شود، بنابراین نبایستی نسبت به این عارضه بی تفاوت بود.

مصرف برخی از داروها مانند داروهای ضد فشار خون، افسردگی، مسکن، می‌تواند به اختلال در آنزیم‌های کبدی منجر شود که با قطع آنها میزان آنزیم‌ها طبیعی می‌شود.

دیابت و اختلالات چربی خون

یکی از مهمترین علل بروز این بیماری، دیابت یا افزایش غیر طبیعی قند خون است. دیابت به دو دلیل در بدن ایجاد می‌شود؛ اختلال یا نقض در هورمون‌های انسولین که از غده لوزالمعده انسان ترشح می‌شود و دوم مختل شدن جذب و مصرف انسولین توسط سلول‌های بدن.

دیابت در حال حاضر قابل درمان نیست اما این بیماری قابل کنترل است و با کنترل می‌توان از عوارض آن جلوگیری کرد.

وی در خصوص افزایش چربی خون گفت: افزایش چربی خون می تواند منجر به کبد چرب شود اختلالات چربی اغلب در افراد چاق و با سابقه بیماری دیابت در خانواده همراه است.

مصرف چربی اشباع شده باید در غذاهای مصرفی کاهش یابد و همچنین افزایش فیبرهای غذایی، قطع استعمال دخانیات، عدم مصرف الکل، ورزش منظم و تغذیه مناسب در جلوگیری از بیماری کبد چرب موثر است.

چاقی و کبد چرب

کبد چرب در افراد چاق شایع است عواملی چون عدم تکامل جسمانی، توسعه تکنولوژی، زندگی ماشینی، شهر گرایی، مصرف بی رویه مواد غذایی عواملی هستند که موجب شده است تا چاقی روز به روز بیشتر شود.

حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد از جمعیت کشور به کبد چرب مبتلا هستند اضافه کرد: کبد چرب در افراد چاق شایع است و در ۸۰ تا ۹۰ درصد موارد چاقی مفرط این بیماری دیده می شود. بیماری دیابت و بالا بودن چربی های خون در افراد چاق دو عامل بروز بیماری کبد چرب است.

نقش ورزش در کاهش وزن:

انجام تمرینات ورزشی تاثیر جدی در جلوگیری از ابتلا به این بیماری دارد و ورزش هر چند به میزان اندک اما مداوم و روزانه تاثیر مهمی در سلامتی افراد دارد.

اگر دچار بزرگی کبد شدیم چکار کنیم

روش درمان بزرگ شدن کبد به علت آن بستگی دارد. به عنوان مثال اگر نوشیدن الکل باعث بزرگ شدن کبد شده است، بایستی مصرف آن را قطع کنید تا کبد آسیب بیشتری نبیند، و یا اگر شما یک بیماری زمینه ای دارید، مصرف دارو و یا سایر روش های درمانی توصیه می شود.

وقتی کبد بزرگ تر از اندازه طبیعی خود می شود، هپاتومگالی رخ می دهد. بزرگ شدن کبد، نشانه ای از یک بیماری است. علل زیادی باعث بزرگی کبد می شوند، مثل بیماری هپاتیت.

بسته به علت این مشکل، بزرگی کبد گاهی اوقات باعث نارسایی کبد می شود. نارسایی کبد وقتی رخ می دهد که بخش زیادی از کبد از کار بیفتد و تخریب شود.

کبد یک اندام حیاتی در بدن است و در قسمت راست بالای شکم واقع شده است، به عنوان مثال کبد باعث سم زدایی از بدن می شود و موادی را تولید می کند که در فرآیندهای بدن مثل لخته شدن خون مورد استفاده قرار می گیرند.

اگر دچار بزرگی کبد هستید، بایستی با مراجعه به پزشک متخصص، علت آن را پیدا کرده و درمان مناسب را انجام دهید.

علائم بزرگ شدن کبد

بزرگ شدن جزئی کبد، علامتی ندارد، ولی بزرگی شدید کبد علائم زیر را ایجاد می کند:

– احساس سیری یا پری معده

– ناراحتی و درد شکم

هنگام بیمار شدن کبد، علائم زیر نیز ایجاد می شوند:

– زردی

– خستگی

– احساس ضعف

– حالت تهوع

– کاهش وزن
اگر بزرگی کبد درمان نشود، باعث نارسایی کبد می شود. با مراجعه به پزشک متخصص، او می تواند علت آن را تشخیص دهد و درمان مناسب را شروع کند

تشخیص بزرگ شدن کبد

پزشک با معاینه بدنی شما می تواند بزرگی کبد را در قسمت راست شکم شما تشخیص دهد. ولی برای تعیین علت بزرگ شدن کبد، آزمایشات زیر انجام می شوند:

۱- آزمایش خون برای بررسی آنزیم های کبدی و سایر موارد غیرطبیعی مرتبط با بیماری کبد

۲- سی تی اسکن، ام آرآی (MRI) و سونوگرافی کبد

۳- ERCP؛ یک نوع آزمایش برای بررسی مشکلات مجرای صفراوی

۴- MRCP؛ یک نوع MRI خاص برای بررسی داخل مجرای صفراوی

۵- نمونه برداری از بافت کبد برای بررسی سرطان کبد و یا کبد چرب

علل بزرگ شدن کبد

۱- التهاب کبد یا کبد چرب می تواند باعث بزرگ شدن کبد شود که در اثر مشکلات زیر رخ می دهد:

– یک عفونت مثل عفونت ویروسی و یا آبسه (چرک کردن)

– برخی داروها

– سموم

– برخی انواع هپاتیت، مثل هپاتیت الکلی

– بیماری خود ایمنی

متابولیک

– اختلالات  ژنتیکی که باعث تجمع چربی، پروتئین و سایر مواد در کبد میشود.

۲- توده های غیرطبیعی در کبد باعث بزرگ شدن آن می شوند و در اثر عوامل زیر بروز می کنند:

– کیست ها

– تومورهای کبد و یا تومورهایی که از سایر قسمت های بدن به کبد می رسند

۳- یک مشکل در جریان خون نیز باعث بزرگ شدن کبد می شود که در اثر بیماری های مختلفی ایجاد می شود، مثل:

– نارسایی احتقانی قلب: قلب نمی تواند خون را به خوبی پمپاژ کند

– ترومبوز ورید کبدی: گرفتگی سیاهرگ های کبد

درمان بزرگی کبد

اگر بزرگی کبد درمان نشود، باعث نارسایی کبد می شود.

با مراجعه به پزشک متخصص، او می تواند علت آن را تشخیص دهد و درمان مناسب را شروع کند.

وزوز گوش

وزوزگوش عبارت است از شنیدن صدایی غیر طبیعی در گوش یا درک آن در مغز در غیاب صدای خارجی. صدا معمولاً به صورت زنگ می باشد. این حالت می‌تواند به صورت موقتی یا دائمی باشد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، وزوز نوعی صدا است که در گوش و گاهی در سر حس میشود بدون اینکه این صدا منبعی خارجی داشته باشد. دو نوع وزوز داریم ، بالینی و غیر بالینی. وزوز بالینی به دو دسته تقسیم می شود. نوع اول وز وزی است که علاوه بر بیمار ، اطرافیان نیز آن را میشنوند. نوع دیگر وزوزی است که فقط خود شخص بیمار آنرا می شنود.

این نوع وزوز ذهنی نام دارد. وزوز به صورت صداهای مختلفی تجربه می‌شود، مثل صدای سوت، باد، همهمه و …. این صداها ممکن است دائمی یا منقطع باشند. وزوز بیماری یا اختلال نیست بلکه نشانه ضایعات شنوایی است. وزوز در همه گروه‌های سنی ممکن است به وجود آید. فرکانس وزوز با افزایش سن زیاد می‌شود. به نظر می‌رسد در گوش چپ نسبت به گوش راست، وزوز بیشتری وجود دارد. حدود ۷۵ درصد افراد ناشنوا وزوز دارند.
● وزوز ضربانی
وززو ممکن است از راه‌های دیگری غیر از صدای باد، سوت، هیس و…. نمایان شود. بعضی افراد صدای ضربه مانندی مثل ریتم ضربان قلب خود را احساس می‌کنند. این نوع وزوز، ضربانی نام دارد. اکثرا این نوع وزوز بعد از ورزش کردن یا فعالیت شدید روی می‌دهد ولی در بعضی افراد این صدا هرگز متوقف نمی‌شود. دلایل این نوع وزوز زیاد هستند.

● چه عواملی موجب وزوز می‌شود؟

▪‌ صدمه به اعصاب گوش در اثر صداهای بلند
▪ مواد شیمیایی و داروهایی که به گوش داخلی آسیب می‌زنند (مثل آسپرین)
▪ نیکوتین که باعث فشرده شدن رگ‌های خونی می‌شود
▪ فقدان منگنز که باعث سرگیجه، وزوز و کم شنوایی می‌شود
▪ استرس
▪ وجود جرم و مایع در گوش
▪ مشکلات هورمونی
▪ فشارخون بالا
▪ ضربه به سر
▪ آنمی
▪ پارگی پرده گوش
▪ حساسیت غذایی
▪ بیماری‌هایی مثل مین‌‌یر، ام‌.‌اس، صرع، میگرن، پرکاری تیروئید

● درمان وزوز

در تحقیقاتی که راجع به وزوز انجام شده، چند روش برای درمان آن وجود دارد که تی‌.‌آر.‌تی یکی از آنهاست و روشی است که از طریق مغز باعث می‌شود وزوز نادیده گرفته شود.

تی‌.‌آر.‌تی سه مرحله درمانی دارد:

۱) جمع‌آوری اطلاعاتی درباره بیمار و تاریخچه و عادت‌های روزمره زندگی او.
۲) استفاده از وسایلی که پشت گوش قرار می‌گیرد و توجه بیمار را از وزوز منحرف می‌کند.
۳) روان درمانی که به بیمار آموزش می‌دهد وزوز را نادیده بگیرد. این روش شامل تمرینات عمیق و کنترل استرس است و باعث می‌شود هیجان و نگرانی بیمار کاهش یابد.
هدف‌ نهایی روش تی‌.‌آر.‌تی عادت کردن کامل به صدا است. روش دیگر درمان وزوز، استفاده از muskw است که شبیه به وسایل کمک شنوایی است و صداهایی تولید می‌کند که وزوز را می‌پوشاند یا حذف می‌کند. بعضی افراد این صداهای خارجی و مصنوعی را به صداهایی که وزوز تولید می‌کند، ترجیح می‌دهند. طی یک روز پرمشغله، حواس‌پرتی از فعالیت‌های روزانه و صداها باعث می‌شود که وزوز کمتر آشکار شود. به این دلیل اغلب به نظر می‌رسد که وزوز در شب‌ها شدیدتر می‌شود.

توصیه‌های زیر نیز در بهبود وزوز موثر است:

▪ پرهیز از صداهای بلند و محیط‌های شلوغ
▪ خودداری از مصرف الکل، کافئین، کوکائین، نیکوتین، ماری جوانا و آسپرین
▪ متعادل نگه داشتن فشار و چربی خون

● چگونه با وجود وزوز بخوابیم

صدای زنگ یا سوتی که در گوش احساس می‌شود ممکن است استراحت شبانه را بر هم بزند.
توصیه‌های زیر کمک می‌کند که با وجود وزوز بهتر بخوابید:
▪ تمرینات آرام‌بخش و منظم که کمک می‌کند بهتر بخوابید ولی از تمرینات نزدیک به زمان خواب بپرهیزید.
▪ زمانی که احساس خواب آلودگی می‌کنید، به رختخواب بروید. اگر طی ۲۰ تا ۳۰ دقیقه خوابتان نبرد، بلند شوید و به اتاق دیگری بروید و کاری آرام‌بخش مثل کتاب خواندن انجام دهید و دوباره به رختخواب بروید.
▪ سعی کنید میزان کافئین و نیکوتینی را که در شب مصرف می‌کنید، کاهش دهید.
▪ دمای اتاق را در حد متعادل نگه دارید، نه خیلی گرم و نه خیلی سرد.
▪ هنگامی که در رختخواب هستید، از تماشای تلویزیون و کتاب خواندن بپرهیزید زیرا موجب می‌شود هوشیاری‌تان بیشتر شده و خواب از سرتان بپرد.

برگه‌ی بعد »