سندرم گیلن باره

سندرم گیلن باره اختلال نادری است که در نتیجه حمله سیستم ایمنی بدن به اعصاب محیطی ایجاد می شود به دنبال این حمله احساس ضعف در ماهیچه ها ، بی حسی ، گزگز و گاهی اوقات فلجی دیده می شود.

علل و عوامل :

علت این بیماری هنوز به روشنی مشخص نیست ولی معمولاً بعد از یک عفونت ویروسی مانند سرماخوردگی یا آنفولانزا اتفاق می افتد همچنین بعد از عفونت با یک باکتری به نام کامپیلکوباکتر هم ممکن است بیماری بروز نماید عفونت با کامپیلوباکتر ممکن است بعد از خوردن آب آلوده یا غذای نپخته ( مخصوصاً مرغ و ماهی و … ) رخ دهد .
در بعضی موارد ممکن است علایم گیلن باره بعد از اعمال جراحی اتفاق بیفتد گاهی هم هیچ گونه عامل شناخته شده ای وجود ندارد اما در همه موارد ذکر شده به طور حتم اختلال درعملکرد سیستم ایمنی وجود دارد .

علایم و نشانه ها :

نشانه های گلین باره معمولاً با بی حسی و ضعف در پاها شروع می شود (ممکن است شما احساس گزگز شدن داشته باشید) نشانه ها اغلب در عرض مدت کمی حدود چند روز یا چند هفته به قسمت های بالایی بدن کشیده می شود ؛ بازوها و اندام فوقانی ضعیف و بی حس می شوند . گاهی اوقات ضعف آن قدر شدید است که شما اصلاً قادر به راه رفتن نیستید و همچنین ممکن است به فلجی کامل منجر شود .

تشخیص :

آزمایش دقیق و قطعی برای تشخیص گیلن باره وجود ندارد اما تشخیص براساس علایم از جمله ضعف ماهیچه ها و ناتوانی در راه رفتن ، آزمایشات و تاریخچه ی بیماری شما صورت می گیرد . پزشک یا پرستار از شما درباره علایم و نشانه ها می پرسد و شما را معاینه می کند .

آزمایشاتی که برای شما انجام می شود شامل :

۱- نوار عصب و عضله

۲- گرفتن آب کمر از کانال نخاعی

درمان :

گلین باره درمان قطعی ندارد اما راههایی وجود دارد که علائم را بهبود می بخشد :

الف ) IvIg :

(ایمنوگلوبولین درمانی ) این دارو از جنس پروتئین است و سیستم ایمنی را دربرابر حملات آنتی بادی های مهاجم محافظت می کند .

ب) پلاسما فرزیس :

دستگاهی به بدن شما وصل می شود که خون به درون آن کشیده می شود و آنتی بادی ها ی حمله کننده به اعصاب بدینوسیله از خون جدا می شوند . این آنتی بادی ها، پروتئین هایی هستند که در خون وجود دارند و باعث حمله به سیستم ایمنی بدن می شوند.
برای این که تحت نظر باشید و امکان درمان علایم بیماری وجود داشته باشد ، احتمالاً در بیمارستان بستری می شوید .

در موارد پیشرفته بیماری ممکن است شما قادر به خوردن از راه دهان نباشید ، که برای شما لوله ی بینی – معدی می گذارند و از طریق لوله به شما غذا داده می شود .

رژیم غذایی شما باید پرکالری و پر پروتئین باشد تا قدرت عضلاتی شما حفظ و بازسازی شود .

ممکن است غذا با حجم کم و در دفعات زیاد برای شما تجویز شود .

در زمان بستری بودن در بیمارستان اگرضعف عضلات تنفسی موجب تهویه نامناسب و اختلال تنفس در شما شود ممکن است به دستگاه تنفس مصنوعی نیاز پیدا کنید.

تا زمانی که در بیمارستان بستری هستید پزشک و پرستار به منظور جلوگیری از عوارض ناشی از بی حرکتی اقداماتی را برای شما انجام می دهند . ممکن است برای کمک به حفظ قدرت و انعطاف پذیری عضلاتتان فیزیوتراپی شوید .

علاوه برموارد فوق از داروهای زیر برحسب نیاز وبه منظور تسکین علایم استفاده می شود:

۱- کورتون که التهاب و تورم اعصاب را کاهش می دهد.
۲- سرکوب کننده ایمنی مانند آزارام یا سایتوکسان که در مرحله حاد بیماری تجویز می شود .
۳- مسکن ها و ضد درد ها مانند آسپیرین
۴- سایر داروها مانند کاربامازپین

پیش اگهی :

این بیماری سه مرحله حاد ، نقاهت و بهبودی دارد . معمولاً افراد مبتلا به گیلن باره بهبود می یابند اما ممکن است زمان زیادی طول بکشد .در اکثر افراد ضعف در طی ۳-۲ هفته بدتر شده و سپس شروع به بهتر شدن می کند و بعد از مدتی به طور کامل از بین می رود اگرچه بهبودی کامل ممکن است تا ۲ سال طول بکشد .

بعضی از افراد تا ماهها ضعف دارند و در موارد کمی این ضعف تا سال ها باقی می ماند ، بعضی دیگر هم هرگز قدرت عضلاتشان بر نمی گردد . گاهی اوقات این سندرم بعد از اولین حمله دوباره عود می کند

نحوه مراقبت از خود :

از مصرف سیگار و الکل خودداری کنید .
با دقت توصیه های پزشک و پرستارتان را دنبال کنید .
داروی خود را درست و سر وقت مصرف کنید .
اگر فیزیوتراپی می شوید به دقت ورزش های فیزیوتراپی را انجام دهید تا عضلاتتان دوباره انعطاف پذیر و قدرتمند شود .
مشاوره با یک روانشناس به سازگار شدن شما با شرایط بیماری و کیفیت زندگی مطلوب کمک می کند .

قفل شدن زانو

قفل شدن زانو از شایع ترین شکایات افراد است که به عللی چون آرتروز و زمین خوردن صورت می پذیرد که با تشخیص توسط آرتوسکوپی می توان با روش های فیزیوتراپی از جمله تجویز سرما و گرمادرمانی، برق درمانی و تجویز ورزش های ویژه آن را درمان کرد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، قفل شدن زانو بیشتر به حالتی اطلاق میشود که فرد نمیتواند زانوی خم شده خود را باز کند. در این حال وی چند دقیقه زانو را تکان داده و بعد از آن ناگهان زانو باز میشود. این وضعیت معمولا به علت پارگی های وسیع منیسک و یا وجود یک قطعه استخوانی و یا غضروفی آزاد در درون مفصل ایجاد میشود.

زانوی قفل شده یا قفل شدن زانو اصطلاحی است که برای توضیح شرایط دردناک ایجاد شده در نتیجه کشیدگی زانو در یک زاویه خاص استفاده می شود. هنگام کشیده شدن مفصل زانو، مقدار کشیدگی باید محدود به ۱۰ تا ۳۰ درجه باشد تا به این ترتیب بتوان از ایجاد درد جلوگیری کرد.

افرادی که دچار مشکل در مفصل زانو شوند، امکان کشیدن عادی زانوی خود را به مقدار مورد نیاز ندارند. در این حالت هر گونه کشیدگی بیش از حد لازم می تواند باعث ایجاد درد شدید زانو شود. رایج ترین دلایل ایجاد زانوی قفل شده یا قفل شدن زانو می توانند پارگی مینیسک، نقص مادرزادی، آسیب دیدگی یا ابتلا به بیماری هایی مثل استئو آرتریت یا آرتروز زانو باشد.

پیشگیری از زمین خوردن در زمین های یخ زده و لغزنده از آسیب های زانو و قفل شدگی جلوگیری می کند. راهکارهایی که پزشکان برای مقابله با این مشکل ارائه داده اند را با هم می خوانیم

▪ برداشتن گام کوتاه:

استفاده از کشف های مناسب با کفی آجدار و پاشنه مناسب، استفاده از عصا، برداشتن گام های کوتاه و مطمئن و انجام ورزش های تقویتی و تعادلی در سالمندان از احتمال زمین خوردن در معابر لغزنده می کاهد.

▪ شایع ترین عارضه قفل شدگی:

یکی از شکایات شایع در بیماران مراجعه کننده به کلینیک های طب فیزیکی و توانبخشی قفل شدن مکرر زانوها است.

▪ منیسک یکی از علت های قفل شدگی زانو:

قفل شدگی زانو علل گوناگونی دارد برای مثال ممکن است در موارد پیشرفته آرتروز، قطعه ای از استخوان ران جدا شده و در فضای مفصلی زانو سرگردان شود، همچنین آسیب های منیسک های زانو از علل قفل شدگی و تورم تأخیری زانو به شمار می روند.

▪ آهکی شدن بخشی از کپسول مفصلی زانو:

یکی دیگر از علل این شکایت، آهکی شدن بخشی از کپسول مفصلی زانو است به این صورت که حین حرکات خم و راست شدن زانو، این بخش بین استخوان ها گیر افتاده و ایجاد درد شدید و احساس قفل شدگی می کند و گاهی توده های چربی اطراف زانو ممکن است بین قطعات استخوانی گیر افتاده و ایجاد درد و قفل شدگی کند.

قفل شدن زانو یکی از شایع ترین شکایات افراد است و می تواند ناشی از مواردی همچون:

– پارگی منیسک
– قطعه استخوانی یا غضروفی آزاد در درون مفصل
– آهکی شدن بخش کپسول مفصلی
– نابه جای استخوان و ماهیچه ها اطراف زانو
– نرمی کشکک و آرتروز
– قفل شدن کاذب زانو باشد

▪ تشخیص قفل شدگی زانو با آرتروسکوپی:

شرح حال و معاینه بالینی، عکس و MRI و در نهایت انجام آرتروسکوپی به مشخص شدن علت قفل شدگی زانو کمک می کند.

▪ درمان قفل شدگی زانو متفاوت است:

درمان و توانبخشی در قفل شدگی زانو براساس علت به وجود آورنده آن متفاوت است گاه می توان با استفاده از درمان های فیزیوتراپی از جمله تجویز سرما و گرمادرمانی، برق درمانی و تجویز ورزش های ویژه برای تقویت عضلات اطراف زانو به خصوص عضله چهار سر ران و عضلات نزدیک کننده و خم کننده ران ها و نیز تمرینات کششی عضلات خارج ران ها پیش از اینکه مفاصل زانو دچار تخریب شدید و پیشرفته شوند درد بیمار را کاهش و سبب بهبود عملکرد وی شد.

▪ انجام جراحی در آرتروزهای پیشرفته:

در موارد آرتروز پیشرفته و نیز آسیب منیسک در جوانان ورزشکار یا مواردی که علاوه بر منیسک ها بخش های دیگر مانند رباط های صلیبی نیز دچار پارگی شده اند ممکن است انجام اعمال مختلف جراحی ضروری باشد

● قفل شدگی زانو به دلیل زمین خوردن

نکته مهم برای پیشگیری از قفل شدگی زانو؛ پیشگیری از زمین خوردن و آسیب های ناشی از سر خوردن در محیط های لغزنده همچون زمین های برفی و یخ زده است.

▪ استفاده از کفش مناسب:

از جمله اقدامات مفید دیگر برای پیشگیری از زمین خوردن می توان به استفاده از کفش های مناسب با کفی آجدار و پاشنه مناسب و استفاده از وسایل کمکی حرکت همچون عصا (به خصوص در مبتلایان به آرتروز)، آموزش برداشتن گام های کوتاه و مطمئن و انجام ورزش های تقویت عضلات کمر، کمربند لگنی و اطراف زانوها و نیز انجام تمرینات تعادلی در سالمندان اشاره کرد.

▪ گرم کردن صحیح بدن قبل از مسابقات:

انجام ورزش در زمین های مناسب و آماده و نیز گرم کردن صحیح بدن و ورزش های کششی پیش از انجام مسابقات از جمله مواردی است که از شیوع آسیب منیسک زانوها در ورزشکاران می کاهد.

روش درمان و علت قفل شدن زانو

۲۸۵x285_Understanding_New_Knee_Slide_3

زانوی قفل شده یا قفل شدن زانو اصطلاحی است که برای توضیح شرایط دردناک ایجاد شده در نتیجه کشیدگی زانو در یک زاویه خاص استفاده می شود. هنگام کشیده شدن مفصل زانو، مقدار کشیدگی باید محدود به ۱۰ تا ۳۰ درجه باشد تا به این ترتیب بتوان از ایجاد درد جلوگیری کرد. افرادی که دچار مشکل در مفصل زانو شوند، امکان کشیدن عادی زانوی خود را به مقدار مورد نیاز ندارند. در این حالت هر گونه کشیدگی بیش از حد لازم می تواند باعث ایجاد درد شدید زانو شود. رایج ترین دلایل ایجاد زانوی قفل شده یا قفل شدن زانو می توانند پارگی مینیسک، نقص مادرزادی، آسیب دیدگی یا ابتلا به بیماری هایی مثل استئو آرتریت یا آرتروز زانو باشد.

فهرست [پنهان سازی]

۱ علائم و نشانه ها
۲ علت ها و دلایل
۳ پاتو فیزیولوژی زانوی قفل شده
۴ تشخیص
۵ راه ها و روش های درمان

علائم و نشانه ها

تب: عفونت مفصل زانو یا آبسه مفصل زانو
درد شدید در هنگام صاف کردن مفصل زانو می تواند نشانه هایی از قفل شدن زانو باشد
محدودیت در حرکت های مفصل: قفل شدن زانو می تواند باعث ایجاد مشکل در هنگام ایستادن بر روی پای آسیب دیده شود.
مشاهده درد و ناراحتی در هنگام لمس مفصل زانو.
در هنگام قفل شدن زانو، خم کردن مفصل فقط به یک مقدار ثابت و اغلب تا زاویه ۴۵ درجه امکان پذیر است.
باز کردن مفصل زانو در این حالت دچار مشکل می شود. افرادی که از مشکل قفل شدن زانو رنج می برند، در عمل نمی توانند پای خود را صاف نمایند. در این حالت معمولاً صاف کردن پا با کمک هر دو دست و با دقت زیاد توسط بیمار انجام می شود.
شنیده شدن صدای سایش و مالش یکی از علائم و نشانه های قفل شدن زانو می باشد. در این حالت حرکت مفصل زانو به این دلیل درد ایجاد می کند که باعث ساییده شدن بخش های مختلف مینیسک پاره شده و گیر افتاده در محل مفصل به یکدیگر می شود. صدای غیر عادی احساس شده در این حالت می تواند با درد شدید برای بیمار همراه باشد.
علائم مربوط به رفلکس گیر افتادن مفصل را می توان در هنگام پارگی رباط صلیبی قدامی در فرد مشاهده کرد.

علت ها و دلایل

علت قفل شدن زانو در نتیجه گرفتگی مکانیکی حرکت های مفصل زانو ایجاد می شود. قفل شدن زانو می تواند باعث ایجاد درد شدید در هنگام ایجاد کشیدگی در مفصل زانو شود.

گرفتگی مکانیکی به عنوان یک دلیل برای قفل شدن زانو

متلاشی شدن غضروف یا استخوان

غضروف یا استخوان متلاشی شده به صورت فیزیکی در داخل مفصل زانو گیر می افتد و می تواند باعث ایجاد زانوی قفل شده یا قفل شدن زانو شود.

پارگی مینیسک

پارگی مینیسک باعث ایجاد محدودیت در کشیدن مفصل زانو می شود و یکی از دلایل اصلی قفل شدن زانو است.

شکستگی استخوان تیبیا یا فیبولا در مفصل زانو

شکستگی می تواند باعث ایجاد زانوی قفل شده شود.

عوارض جراحی

عوارض ایجاد شده پس از انجام عمل جراحی می تواند باعث مشکل زانوی قفل شده یا قفل شدن زانو شود. گاهی اوقات بازسازی رباط صلیبی قدامی می تواند با وجود دستیابی به نتایج رضایت بخش پس از عمل جراحی باعث قفل شدن زانو شود.

استئو آرتریت

استئو آرتریت می تواند یکی از عواملی باشد که باعث قفل شدن زانو و باعث ایجاد درد شدید برای بیمار به خاطر ایجاد محدودیت در حرکت مفصل، شود. آرتروز و فرآیند طبیعی افزایش سن می تواند باعث افزایش ریسک و خطر قفل شدن زانو شود. با گذشت زمان، غضروف اطراف استخوان ها در زانو از بین رفته و به تدریج تجزیه می شود. به این ترتیب فرد به مشکلات زانو دچار می گردد.

آسیب دیدگی رباط

این آسیب دیدگی می تواند دلیل ایجاد ناپایداری زانو و خالی کردن زانو شود.در این حالت بیمار با درد شدید در زمان حرکت زانو و قرار گرفتن وزن بدن بر روی پاها، مواجه می شود.

بخش های متلاشی و رها شده در مفصل

این مشکل می تواند باعث ایجاد زانوی قفل شده یا قفل شدن زانو شود. در این حالت درد شدید به خاطر گیر افتادن بخش های جدا شده بافت است و درد بیمار ارتباطی با وضعیت غضروف ها ندارد.

التهاب مفصل زانو

التهاب می تواند باعث ورم کردن مفصل زانو شود. ورم مفصل زانو می تواند باعث ایجاد محدودیت در حرکت های زانو شده و درد، اسپاسم عضله و قفل شدن زانو برای بیمار به همراه داشته باشد.

در رفتن استخوان کشکک

در رفتن استخوان کشکک می تواند باعث ایجاد محدودیت برای حرکت های مفصل زانو و درد شدید برای بیمار شود. در نتیجه این شرایط زانوی بیمار قفل می شود.

پارگی پلیکا در قسمت میانی استخوان کشکک

در این حالت التهاب غشای مفصل زانو می تواند باعث ایجاد آسیب مکانیکی به ناحیه پلیکا در داخل مفصل شده و در نتیجه این شرایط، بیمار با درد شدید و ایجاد محدودیت در دامنه حرکتی مفصل و در نهایت قفل شدن زانو مواجه می شود.

استئوکندریت دیسکان

استئوکندریت دیسکان شرایطی است که در آن غضروف مفصل زانو بطور کامل از بین می رود و این شرایط باعث می شود تکه هایی از استخوان جدا شده و در محل مفصل رها شوند. این شرایط می تواند باعث محدودیت در حرکت های مفصل و ایجاد درد شدید برای بیمار به همراه علائم مربوط به قفل شدن زانو شود.
پاتو فیزیولوژی زانوی قفل شده

مفاصل زانو از بخش های زیر تشکیل شده است:

غضروف ها: مینیسک میانی و طرفی
رباط ها: رباط های صلیبی قدامی و خلفی
غشای سینویال
استخوان ها: قسمت انتهایی استخوان فیمور و بخش ابتدایی استخوان تیبیا

فقل شدن زانو شرایطی است که می تواند در نتیجه التهاب غشای سینویال، وارد شدن آسیب به غضروف، پارگی رباط، یا شکستگی پاتلا، تیبیا، یا فیبولا ایجاد شود. مفصل زانو یک مفصل متراکم است و به همین خاطر فضای داخل آن محدود و ناچیز است. وارد شدن ضربه، آسیب دیدگی و بیماری می تواند هماتوم، ورم مخاطی یا التهاب غشای سینویال در داخل مفصل ایجاد کرده و به این ترتیب فضای مفصل را تحت تاثیر قرار دهد. در نتیجه این شرایط، دامنه حرکتی مفصل زانو محدود می شود. خم و راست کردن مفصل زانو بستگی به هماهنگی منیسک طرفی و میانی و نیز پایداری رباط قدامی و خلفی دارد. مفصل زانو در طول فرآیند خم و راست شدن، نیاز به افقی شدن یا اریب شدن وضعیت منیسک ها دارد. به هر حال، پارگی منیسک یا رها شدن قطعه های استخوانی و غضروفی در داخل مفصل می تواند در وضعیت قرارگیری غضروف ها در هنگام باز شدن مفصل زانو تاثیر داشته باشد.

مفصل زانو دارای دو عضو غضروفی به نام منیسک است. منیسک میانی در داخل مفصل زانو قرار گرفته و منیسک طرفی خارج مفصل زانو قرار دارد. هر دو این منیسک ها بین استخوان فیمور و تیبیا قرار دارند. به هر حال، پارگی مینیسک می تواند باعث شود بخش های بزرگی از منیسک پاره شده در داخل مفصل زانو قرار گرفته و عملکرد مفصل را با مشکل مواجه کنند. در این حالت بخش های جدا شده می توانند فرآیند باز شدن مفصل زانو را تحت تاثیر خود قرار داده و باعث قفل شدن زانو شوند.

عدم قرار گیری مناسب عضلات و استخوان ها به خاطر کشیدگی عضله یا یک آسیب دیدگی نیز می تواند باعث قفل شدن زانو شود. در هر کدام از این شرایط، زانو ممکن است سفت شده یا در اصطلاح یخ بزند. این شرایط با درد شدید برای بیمار همراه است. برای درمان مشکل زانوی قفل شده یا قفل شدن زانو، مهم است که دلیل ایجاد این شرایط در ابتدا تشخیص داده شود.
تشخیص

آزمایش خون- در هنگام آزمایش خون مسائل زیر مورد توجه قرار می گیرند:

شمارش سلول های سفید خون: افزایش مقدار سلول های سفید خون می تواند نشانه ای از عفونت مفصل زانو باشد.
فاکتور روماتوئید در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید افزایش پیدا می کند.
نسبت بالای رسوب گلبول قرمز در افراد مبتلا به آرتروز التهابی مشاهده می شود.
آرتریت روماتوئید یا لوپوس‌ اریتماتوی‌ سیستمیک
بالا رفتن سطح اسید اوریک در خون می تواند نشان دهنده ابتلای فرد به نقرس باشد.

بررسی مایع مفصلی- این مایع از نظر سطح سلول های قرمز خون در حالت خون ریزی مفصل زانو بررسی می شود. همچنین در این حالت مقدار سلول های سفید خون برای تشخیص عفونت مورد توجه قرار می گیرد و سلول های غضروفی (که در موارد ابتلا به استئو آرتریت وجود دارند) و کریستال های اسید اوریک (در بیماری نقرس) مورد بررسی قرار می گیرند.

عکس برداری رادیولوژی- عکس رادیولوژی می تواند به تشخیص ابتلا به آرتروز دژنراتیو (تخریب کننده) در مفصل زانو که می تواند باعث ایجاد محدودیت در حرکت زانو و قفل شدن آن شود، کمک موثر نماید.

اسکن ام آر آی (MRI)- این نوع اسکن می تواند در تشخیص ایجاد مشکلات زیر که نقش موثر در قفل شدن زانو دارد، موثر باشد:

پارگی مینیسک
شکستگی یا در رفتن رباط صلیبی
شکستگی یا در رفتن استخوان کشکک
شکستگی تیبیا یا فیبولا در محل مفصل زانو

راه ها و روش های درمان

روش های درمان قفل شدن زانو به شرح زیر هستند:

مصرف داروهای ضد التهاب غیر استروئید (NSAIDs) می تواند به منظور درمان التهاب، درد و تب همراه با قفل شدن زانو برای بیمار توسط پزشک تجویز شود.
داروهای ریلکس کننده عضلات معمولاً برای کاهش درد زانو، بهبود سفتی آن و شل کردن عضلات زانو استفاده می شود.
گرما و سرما درمانی
فیزوتراپی برای درمان زانوی قفل شده از تمرین های حرکتی، کششی، ماساژ و دستکاری مفصل زانو استفاده می کند.
عمل جراحی زانوی قفل شده می تواند شامل موارد زیر باشد:

۱) خارج کردن بخش های رها شده در مفصل زانو که باعث گرفتگی و قفل شدن آن شده است. در این حالت غضروف پاره شدن از مفصل خارج می شود و به این ترتیب دیگر نمی تواند اختلالی برای حرکت های مفصل ایجاد نماید.

۲) عمل جراحی منیسکتومی برای خارج کردن تمام بخش های منیسک پاره شده که باعث ایجاد مشکل قفل شدن زانو شده استفاده می شود.

۳) ترمیم منیسک را می توان به منظور ترمیم غضروف پاره شده مفصل که باعث ایجاد مشکل قفل شدن زانو می شود، به صورت سرپایی بر روی بیمار انجام داد.

۴) پیوند منیسک

۵) تعویض مفصل زانو

انسداد خروجی معده

انسداد خروجی معده هر بیماری مکانیکی مانع تخلیه معده را شامل می شود. انسداد کانال از پیلور و اثنی عشر که از طریق آن به معده خالی است. انسداد خروجی معده (GOO)، همچنین به عنوان انسداد پیلور شناخته می شود آن نتیجه بالینی و پاتوفیزیولوژیک از هر گونه فرایند بیماری می باشد که تولید یک مانع مکانیکی در تخلیه معده باشد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، علل بالینی که می تواند به طور کلی سبب GOO شود به دو نوع خوش خیم و بدخیم طبقه بندی شده است این طبقه بندی بحث مدیریت و درمان را تسهیل می کند در گذشته، هنگامی که بیماری زخم پپتیک (PUD) بیشتر شایع بود علل خوش خیم شایع ترین بودند با این حال، بررسی نشان داد که تنها ۳۷ درصد از بیماران مبتلا به GOO بیماری خوش خیم و بقیه بیماران انسدادی ثانویه به بدخیمی داشتند.

سرطان لوزالمعده شایع ترین بدخیمی است که باعث انسداد مسیر خروجی معده می شود.

علل خوش خیم از انسداد مسیر خروجی معده شامل زخم پیلور و پولیپ معده در بزرگسالان، تنگی پیلور و شبکه مادرزادی دوازدهه در کودکان و آسیب با مواد سوزاننده در تمامی محدوده های سنی می باشد.

انسداد خروجی معده می تواند یک معضل تشخیصی و درمانی باشد با وجود پیشرفت های پزشکی در مکانیزم سرکوب اسید، بروز GOO در PUD یک مشکل شایع خوش خیم باقی مانده است همچنین، افزایش در تعداد موارد GOO به نظر می رسد که ثانویه به بدخیمی باشد.

به عنوان بخشی از بررسی های اولیه، امکان حذف علل غیر مکانیکی کاربردی از انسداد، مانند گاستروپارزی دیابتی وجود دارد هنگامی که یک انسداد مکانیکی تایید شده است تمایز بین فرآیندهای خوش خیم و بدخیم لازم است چرا که درمان قطعی به تشخیص علت زمینه ای خاص بستگی دارد.

انجام تشخیص و درمان سریع، لازم است تاخیر نیز بیشتر سبب پیچیده کردن مداخله جراحی است مطالعات بلع باریوم و آندوسکوپی فوقانی آزمون اصلی است که برای کمک به تشخیص استفاده می شود.

اتیولوژی

انسداد خروجی معده می تواند با توجه به علل بدخیم یا خوش خیم تقسیم بندی شود.
علل بدخیم انسداد خروجی معده

سرطان در داخل و اطراف معده از دلایل اصلی برای انسداد خروجی معده پس از بیماری زخم پپتیک (PUD) می باشد. این شامل :

سرطان لوزالمعده. نوع اصلی از بدخیمی که باعث انسداد خروجی معده می شود.
سرطان آمپول واتر. سرطان در بخشی از مجرای صفراوی مشترک که صفرا را به داخل اثنی عشر حمل می کند تشکیل می شود.

کلانژیوکارسینوما. نوعی بدخیمی در هر بخشی از سیستم مجرای صفراوی است.

سرطان معده. به خصوص زمانی که بدخیمی در پیلور معده باشد.

سرطان متاستاتیک. که از محل های دیگر به معده یا اثنی عشر گسترش یافته و منجر به انسداد می شود.

لنفوم ( از سایر علل بدخیمی شیوع کمتری دارد و به عنوان ” تومور نرم” شناخته می شود)

علل خوش خیم انسداد خروجی معده

زخم های گوارشی دوازدهه یا معده (رایج ترین). این زخم های باز که در دیواره خروجی معده (پیلور) یا اثنی عشر تشکیل می شود تنگی در اثر زخم حاد باعث تورم منطقه آسیب دیده می شود. در موارد مزمن، بافت اسکار در منطقه آسیب دیده تشکیل و این باعث تنگی شده است.

پولیپ معده رشد در دیواره معده می باشد. پولیپ های کوچکتر، معمولاً خوش خیم هستند اما پولیپ های بزرگتر این پتانسیل را دارند که سرطانی شوند. این یک بیماری نادر است که در اثر گاستریت مزمن و استفاده طولانی مدت از داروهای سرکوب کننده اسید ایجاد شده و با مهارکننده های پمپ پروتون (PPI ها) مرتبط است.

کیست کاذب پانکراس.

واریس معده.

بیماری های گرانولوماتوز، به عنوان مثال، بیماری کرون، سارکوئیدوز، سل.

تنگی، به عنوان مثال، از مصرف ماده سوزاننده

حلقه آنترال معده: شبکه آنترال معده یک حلقه از مخاط در دیستال معده (آنتروم معده) که می تواند به انسداد خروجی معده منجر شود حلقه محیطی مخاط نیز “دیافراگم آنترال معده” نامیده شده است این بیماری با آندوسکوپی فوقانی قابل درمان است.

تنگی پیلور هیپرتروفیک (HPS): اشاره به ضخامت ایدیوپاتیک عضلات پیلور معده که پس از آن سبب انسداد پیشرونده خروجی معده می شود.
این بیماری یک علت شایع تر از انسداد خروجی معده در نوزادان و کودکان است. عضلات پیلور غیر طبیعی ضخیم می شود در نتیجه سبب باریک شدن خروجی معده می شود. آن معمولاً یک مشکل مادرزادی است به این معنی که از بدو تولد وجود داشته است.

سنگ کیسه صفرا. انسداد سنگ صفرا (سندرم Bouveret) است که در آن یک سنگ صفرا در خروجی معده و یا قسمت اول دئودنوم گیرافتاده است. اغلب سنگ های کیسه صفرا از خروجی معده عبور می کنند اما یک سنگ بسیار بزرگ می تواند سبب انسداد شود. این نوع از انسداد نادر است.

Bezoars توده هایی که در خروجی معده گیر کرده است. که می تواند یک قطعه هضم نشده غذا، دارو، مو و یا اشیاء غیرقابل هضم خارجی بلع شده باشد. می توان آن را حذف و حرکت طبیعی از طریق معده شروع شود و پس از آن بلافاصله دوباره بازسازی می شود.

علائم انسداد خروجی معده

علائم اولیه که در آن انسداد نسبی قابل توجهی مانع حرکت مواد غذایی از معده باشد هیچ نشانه ندارد. علائم اولیه تا حد زیادی سبب به تعویق افتادن دلیل تخلیه معده می شود. با این حال، با پیشرفت انسداد اغلب با عوارض ناشی از انسداد خروجی معده در ارتباط است.

علائم اولیه انسداد خروجی معده

هنگامی که علائم آشکار شده، یک فرد با انسداد خروجی معده ممکن است با ارائه:
استفراغ بعد از غذا خوردن، معمولاً در عرض یک ساعت پس از مصرف یک وعده غذایی با غذاهای جامد است. استفراغ حاوی ذرات غذای هضم نشده است.

تهوع معمولاً وجود دارد اما ممکن است بدون هیچ استفراغی رخ دهد.

درد در ناحیه بالایی شکم میانه (منطقه اپی گاستر) که همیشه ممکن نیست به علت انسداد باشد.

نفخ یا احساس پری در ناحیه فوقانی شکم.

سیری زودرس که در آن فرد احساس سیری پس از خوردن فقط مقدار کمی از مواد غذایی دارد.

از دست دادن وزن متوسط که ممکن نیست سبب نگرانی باشد.

علائمی انسداد خروجی معده که دیرتر ظاهر می شوند

با بدتر شدن بیماری، سپس علائم اضافی ممکن است علاوه بر علائم اولیه رخ دهد که این علائم شامل:

استفراغ جهنده.

کاهش وزن شدید.

کم شدن آب بدن به علت استفراغ بیش از حد.

از دست دادن اشتها.

تغییرات در اجابت مزاج مانند یبوست.

اتساع شکم.

تغییرات در شیمی خون مانند هیپوکالمی و آلکالوز متابولیک به خاطر کم آبی شدید است.

تشخیص انسداد راه خروجی معده

تاریخچه و یافته های یک معاینه بالینی پزشکی بیمار ممکن است برای تشخیص اولیه انسداد خروجی معده کافی باشد. با این حال، آزمایش بیشتر برای تأیید تشخیص مورد نیاز است. مسیر اصلی برای تحقیقات شامل مطالعات تصویربرداری های مختلف مانند اشعه ایکس یا آندوسکوپی دستگاه گوارش فوقانی است. آزمایش خون ممکن است به نظارت بر عوارض مانند تغییرات در شیمی خون کمک کند.

اشعه ایکس

اشعه ایکس که معمولاً نخستین بررسی های تصویربرداری است که ممکن است انسداد را نشان دهد معده متسع به نظر می رسد و غذا در آن تجمع یافته است و گاهی اوقات تنگی (تنگی) ممکن است قابل رویت باشد به خصوص اگر آن کلسیفیه باشد.
بلع باریم
با بلع سولفات باریم، معده، دوازدهه و انسداد می تواند با یک اشعه ایکس برجسته شود. و یکی از روش های ارجح قطعی شناسایی انسداد است.

آندوسکوپی

گوارش فوقانی (GI) آندوسکوپی روش ارجح برای تایید انسداد و حتی شناسایی علت احتمالی آن است. یک تیوپ نازک که دارای یک دوربین و منبع نور در انتها است از طریق دهان به پایین به مری وارد شده، و از طریق معده به محل انسداد می رود. این نه تنها برای شناسایی انسداد است بلکه یک نمونه (بیوپسی) از بافت برای تحلیل بیشتر می تواند انجام شود.

درمان انسداد خروجی معده

انسداد خروجی معده اگر در عرض چند روز حل و فصل نشود معمولاً نیاز به درمان جراحی دارد.

دارو

دارو سود کمی در انسداد خروجی معده ارائه می دهد مواد دارویی برای سرعت بخشیدن به حرکت از طریق روده فوقانی، که به عنوان پروکینتیک شناخته شده نباید استفاده شوند.

داروهای سرکوب کننده اسید مانند مهارکننده های پمپ پروتون و H2 بلاکرها ممکن است در کاهش التهاب به معده و اثنی عشر مفید باشد. این به کاهش تورم در منطقه کمک خواهد کرد و سبب درمان بیماری زخم پپتیک می شود درمان حمایتی در موارد شدید بسیار مهم است. سرم می تواند به کم آبی کمک کند و یک لوله معده به حذف محتویات معده کمک خواهد کرد.

جراحی

چندین عمل جراحی بسته به شدت انسداد، علت و عوارض ممکن است در نظر گرفته شود این روش ها عبارتند از:

اتساع با بالون برای انسداد خروجی معده تنها وقتی مفید است که علت زمینه ای نیز به طور همزمان درمان شود.

آنترکتومی که در آن بخشی از قسمت پایین معده (آنتروم) با جراحی برداشته می شود.

این است که معمولاً همراه با یک واگوتومی و گاهی اوقات در ترکیب با یک گاستروژنوستومی انجام می شود.

پیلوپلاستی یک روشی است که سبب گشاد کردن خروجی معده (پیلور) می شود. این ممکن است خود به تنهایی یا با یگ واگوتومی انجام می شود. واگوتومی که در آن بخشی از عصب واگ با جراحی قطع می شود و این به کاهش ترشح اسید معده کمک می کند.
این ممکن است خود به تنهایی یا با آنترکتومی و یا با یک پیلوروپلاستی انجام شود و به ندرت از روش درمانی با بالون به دلیل خطر عوارض جانبی انجام می شود.

گاستروژوژنستومی (بازسازی Biliroth II) که در آن معده به قسمت دوم از روده کوچک ( ژژنوم) متصل می شود. آن می تواند با آنترکتومی و واگوتومی برای بهترین نتایج انجام شود.

بزرگی خوش خیم پروستات

پروستات غده ای است که مایعی را تولید کرده، بخش اعظم مایع منی را تشکیل می دهد. پروستات یکی از غدد جنسی بدن مرد است که دارای ترشحات مخصوص است که این ترشحات با اسپرم‌هایی که در بیضه‌ها ساخته می‌شود، مخلوط شده و مایعی به نام منی را تشکیل می‌دهد که در انزال از طریق مجرای ادراری (پیشابراه) خارج می‌شود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، پروستات در حالت طبیعی ۲۰ گرم وزن دارد و درست در زیر مثانه قرار دارد و مجرای ادراری از داخل آن عبور می‌کند و حدود ۲٫۵ سانتیمتر از مجرای ادراری (پیشابراه) در داخل آن قرار دارد.

بزرگی خوش‌خیم پروستات یا هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات که به BPH معروف است  (Benign Prostatic Hyperplasia)، یکی از شایعترین بیماریهای مردان است که با بالا رفتن سن در مردان ، پس از ۴۵ سالگی بروز می‌کند و هر چه سن بالاتر برود احتمال ابتلا به آن بیشتر می‌شود. بطوریکه بعد از ۸۰ سالگی از هر ۱۰ مرد ۹ نفرشان به این بیماری مبتلا می‌شوند حدود ۴/۱ مردان در سن ۵۵ سالگی و نصف مردان در سن ۷۵ سالگی علایم این بیماری را پیدا می‌کنند.

در این بیماری اندازه پروستات بزرگ می‌شود، اما نشانه بدخیم بودن و سرطانی شدن بافت آن وجود ندارد.

پروستات مایعی را می سازد که اسپرم ها در آن می توانند برای مدّت محدودی در خارج از محیط بدن به حیات خود ادامه دهند. به همین دلیل است که اهمیّت اوّلیه پروستات مربوط به باروری و نه در ارتباط با مسایل زناشویی است

پروستات (Prostate)  در کجای بدن واقع شده است؟

پروستات محدوده ای را که مثانه به مجرای ادرار وصل می شود، احاطه می کند.

آیا همه پروستات (Prostate) دارند؟

همه افراد مذکر پروستات دارند.

اندازه پروستات طبیعی چقدر است؟

این بسته به سن فرد است. در افراد مذکر جوان به اندازۀ یک گردوی کوچک (به قطر ۲ cm) و به وزن تقریبی ۲۰ –  ۱۵ گرم می باشد.

چرا مشکلات پروستات باعث بروز مشکلات ادراری می شوند؟

به دلیل که پروستات کاملاً چسبیده به خروجی مثانه بوده و قسمت اوّل مجرای ادرار از درون آن عبور می کند، بزرگی غده می تواند سبب اختلال در جریان ادرار شود.

علائم بزرگی خوش خیم پروستات (Benign Prostatic Hyperplasia، BPH یا Prostate Enlargement) چیست؟

علایم شایع بزرگی پروستات شامل:

کاهش فشار جریان ادرار و بعضاً قطع جریان ادرار (زور زدن و فشار دادن، جریان ادرار را افزایش نمی دهد).

اشکال در شروع دفع ادرار

تمایل شدیدتر برای دفع ادرار، احتیاج به دفع مکرر ادرار که هر بار با دفع مقدار کمی ادرار همراه است.

دفع مکرر ادرار شبانه

احساس خالی بودن کامل مثانه وجود ندارد.

نشت ادرار پس از دفع ادرار و دفع بی اختیار ادرار

بزرگ شدن پروستات با وارد کردن فشار به مجرای ادراری که در داخل پروستات است، موجب انسداد و بسته شدن آن شده و باعث اختلال در خروج ادرار می‌شود. همچنین پاسخ ثانویه مثانه به انسداد مجرای ادراری باعث تحریک مثانه و علایم تحریکی ادرار می‌شود، زیرا به تدریج دیواره مثانه ضخیم شده و ظرفیت مثانه کاهش پیدا می‌کند. بنابراین دو نوع علایم داریم:

علایم انسدادی

کاهش نیرو و قطر جریان ادرار ، تاخیر در دفع ادرار ، زور زدن جهت دفع ادرار ، احساس تخلیه ناکامل مثانه و به دنبال آن تکرر ادرار و قطره قطره آمدن ادرار که این علایم به تدریج ظاهر می‌شوند و وقتی پروستات به حدی بزرگ شود که مجرای ادراری تقریبا بسته شود، اجازه خروج ادرار را نمی‌دهد و حالت احتباس ادراری پیش می‌آید و مثانه بزرگ می‌شود ولی بیمار نمی‌تواند ادرار کند.
در این حالت بیمار باید سریع به بیمارستان برده شده و به بیمار سوند گذاشته شود.

احتباس ادرار خطرات زیادی دارد که از جمله آن برگشت ادرار به کلیه و ایجاد نارسایی کلیه است. همچنین باقیمانده ادرار در مثانه زمینه را برای رشد باکتریها مساعد کرده و موجب عفونت مثانه می‌شود.

علایم تحریکی

این علایم شامل تکرر ادرار ، بخصوص تکرر ادرار شبانه و فوریت در ادرار کردن است، که ناشی از تحریک مثانه می‌باشند.

در سرطان پروستات هم همه این علایم دیده می‌شود، و تشخیص ایندو از هم در درجه اول با معاینه پزشکی و بعد با سونوگرافی و آزمایش P.S.A افتراق داده می‌شود. البته در بیمار BPH وضعیت کلیه‌ها و عفونت باید بررسی شود.

چگونه پزشک بزرگی پروستات (Benign Prostatic Hyperplasia یا Prostate Enlargement) را تشخیص می دهد؟

برای تشخیص بزرگی پروستات، پزشک پرسش هایی در ارتباط با سلامت کلی شما و مسائل ادرای با شما مطرح می کند.

در بیشتر مواقع این پرسش ها به صورت یک لیست استاندارد است که جدول بین المللی نمرده دهی با نشانه های پروستات نامیده می شود (I-PSS).

ارائه پاسخ های مبتنی بر مشکلاتی که شما تجربه کرده اید برداشت خاصی را به پزشک اورولوژیست خواهد داد. معاینات عمومی شامل توشه رکتال (معاینات پروستات از طریق راست روده) توسط پزشک انجام می گردد. بررسی های تکمیلی قبل از تشخیص هم ممکن است لازم باشد.

چگونه می توانید اندازه پروستات را تعیین کنید؟

راه آسان اندازه گیری ابعاد پروستنات TRUS (بررسی سونوگرافیک پروستات از طریق داخل راست روده) می باشد. با این روش اندازه واقعی، طبیعت غده و شکل آن مشخص می شود. این عمل با به کارگیری وسیله ای به اندازه انگشت دست انجام می شود که بدون درد در داخل راست روده قرار می گیرد.

بزرگی پروستات چگونه درمان می شود؟

بزرگی خوش خیم پروستات می تواند با داروها، عمل جراحی و یا انتظار و بررسی (صبر و انتظار) درمان شود. نوع درمان انتخابی بستگی به شدت شکایت بیمار از مشکلات ادراری ، میزان اشکال در عبور ادرار از مجرا، نظر پزشک اورولوژیست و همین طور نظر شخص بیمار دارد.

درمان

پیگیری بیماری

بیمارانی که علایم خفیف دارند ممکن است نیاز به درمان نداشته باشند و فقط باید بیماری خود را توسط یک پزشک پیگیری کنند. چون بزرگی خوش‌خیم پروستات همیشه پیشرفت نمی‌کند و حتی بعضی از بیماران خودبخود بهبود می‌یابند.

درمان دارویی

داروهایی مثل آلفا بلوکرها ، (پرازوسین ، ترازوسین و فنوکسی بنزامین) و همچنین فیناستراید اثر خوبی در بیماران دارند.

درمان جراحی

در صورتی که بزرگی خوش‌خیم پروستات باعث احتباس ادراری مقاوم ، یا عفونت مکرر کلیه ، نارسایی کلیه و خونریزی شدید شود، باید جراحی پروستات انجام شده و قسمتی از پروستات برداشته شود. که امروزه انواع جراحی (جراحی باز ، جراحی از طریق مجرا و …) روی پروستات انجام می‌شود.

و بالاخره گیاه درمانی که مکانیسم اثر و ضررهای آن شناخته شده نیست.

چه داروهایی برای درمان پروستات وجود دارد؟

در حال حاضر ۲ گروه عمده دارویی برای درمان بزرگی پروستات وجود دارد:
مسدود کننده های گیرنده های آلفا – ۱ مثل تامسولوسین

مهار کننده های آنزیم آلفا -۵ ردوکتاز مثل فیناستراید

تامسولوسین چگونه عمل می کند؟

تامسولوسین عضلات صاف واقع در پروستات، گردن مثانه و مجرای ادرار را شل کرده و سبب بهبود جریان ادرار می شود. همچنین تامسولوسین علایم تحریک مثانه را که عالباً همراه با بزرگی پروستات هستند، کاهش می دهد.

سرطان پستان

سرطان پستان، ناشی از رشد خارج از قاعده سلول‌های غیرطبیعی در پستان است. در تمام دنیا، این بیماری شایعترین سرطان در بانوان و یکی از قابل درمان‌‌ترین آنها است.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، مانند تمام انواع سرطان، سرطان پستان از یک سلول آغاز می شود. سلول‌ها، کوچکترین اجزای ساختمانی موجود زنده هستند که می‌توانند در بدن به طور مستقل فعالیت کنند. سلول‌های سالم در محدوده قوانین مشخصی رشد می کنند و رشد آنها نیز بعد از رسیدن به تکامل سلولی متوقف می‌شود ولی سلول‌های سرطانی خیلی سریعتر رشد می کنند و تا اندازه ای این رشد را ادامه می دهند که باعث تخریب سلولهای سالم شوند. برخلاف سلول‌های سالم، سلولهای سرطانی نمی توانند رشد خود را قطع کنند. این رشد و تکثیر غیرعادی نتیجه تغییرات یا جهش‌هایی در ماده ژنتیکی داخل آنها است. این وضعیت می تواند از والدین به ارث برسد یا اینکه در اثر مواجهه زیاد و طولانی مواد جهش زا ایجاد شود البته عوامل دیگری نیز در ایجاد این بی نظمی در رشد سلولی تأثیر دارند.

تفاوت تومورهای خوش خیم و بدخیم چیست؟

در تمام تومورها رشد سریع و زیاد سلول‌ها وجود دارد. خواه این تومور خوش خیم باشد یا بدخیم. آنچه حائز اهمیت است و تفاوت اصلی این دو نوع تومور را سبب می‌‌شود این است که روند زیاد شدن سلول‌ها در تومورهای خوش خیم در مرحله مشخصی متوقف می شود ولی در تومورهای بدخیم به صورت غیرقابل مهار ادامه می یابد. این رشد سلولی در تومورهای بدخیم که همان سرطان است تا حدی ادامه می‌یابد که در صورت عدم درمان تمامی قسمت‌های بدن را تحت تأثیر قرار داده و از کار می‌اندازد. این در حالی است که این اتفاق، هرگز در تومورهای خوش‌خیم نمی‌افتد.

آیا تمام انواع سرطان پستان شبیه هم هستند؟

پاسخ این سؤال در یک کلام این است: خیر. در واقع بسته به اینکه غده سرطانی از کدام یک از سلول‌های پستان منشاء گرفته باشد، انواع متعددی از سرطان پستان وجود دارد.

هر پستان از سلولهای شیر ساز، مجاری شیری و سلول های نگهدارنده تشکیل شده است. در هر پستان ۲۰- ۱۵ قسمت به نام «لوب» وجود دارد که آنها هم حاوی بخشهای کوچکتری بنام «لوبول» هستند. لوبول ها و لوبها از طریق مجاری شیری به یکدیگر متصل می شوند (شکل ۲-۲). بنابراین برخی از سلول ها وظیفه شیرسازی و برخی دیگر وظیفه انتقال شیر و برخی دیگر وظایف دیگری دارند. به این ترتیب، بسته به اینکه سرطان از کدامیک از این سلول ها منشاء گرفته باشد، نوع سرطان‌ها با هم فرق می کنند. شایع ترین نوع سرطان پستان، سرطان از منشاء مجاری شیری است و از آنجا که این نوع بافت بیشتر در یک چهارم بالایی و خارجی پستان وجود دارد، در حدود نیمی از سرطان‌های پستان در یک چهارم فوقانی و خارجی آن یافت می شوند، اما در هر بخشی از بافت پستان، می‌تواند سرطان پستان ایجاد شود.

علائم سرطان پستان

۱- توده یا تومور پستان:

توده، شایعترین علامت سرطان پستان می باشد که در اغلب موارد توسط خود بیمار بصورت اتفاقی کشف می شود و در بقیه موارد توسط پزشک در معاینه بالینی مشخص می شود. این توده ممکن است دردناک باشد ولی در اغلب موارد بدون درد است. و از آنجا که هم در بیماری های خوش خیم و هم در سرطان پستان می تواند دیده شود، بهتر است در صورت لمس هر توده در پستان، جهت بررسی آن به پزشک مراجعه نمایید. در بعضی موارد سرطان پستان بصورت توده های متعدد بروز می کند.

توده‌های مشکوک به سرطان در لمس به صورت سفت یا سخت، گاه غیرمتحرک و با چسبندگی به اطراف لمس می‌شوند. همان گونه که قبلاً گفته شد، اغلب این توده ها منفرد و بدون درد هستند. باید توجه داشت که قضاوت در مورد خوش خیم یا بدخیم بودن توده، بعهده پزشک معالج بوده و پس از بررسی های دقیق مقدور خواهد بود.

شایعترین علامت سرطان پستان، بروز یک توده منفرد و بدون درد در پستان است.

۲- ترشح از نوک پستان:

ترشح از نوک پستان معمولاً به دنبال بیماری های خوش خیم پستان ایجاد می‌شود. با اینکه ترشحات نوک پستان معمولاً همراه با سرطان پستان نیستند، ولی به علت احتمال وجود سرطان در برخی از موارد، بررسی دقیق آنها ضروری است. وجود ترشح از هر دو پستان و از چند مجرا بطور معمول ناشی از یک اختلال هورمونی، مصرف دارو، کیست پستانی و یا بیماری خوش خیم

فیبروکیستیک است. ترشحات پستان می توانند به رنگ‌های مختلف مشاهده شوند (سفید، قهوه‌ای، آبی، خاکستری، قرمز، سبز و یا بدون رنگ). ترشح ناشی از سرطان پستان معمولاً خون واضح و یا خونابه‌ای یا در برخی از موارد بی رنگ می باشد.

ترشح خونی یا آبکی که خودبخودی بوده و از یک پستان و از یک مجرا خارج شود، یا همراه با غده‌ای در پستان باشد، شک به سرطان را افزایش می دهد.

ترشحاتی که شک به وجود سرطان را بر می انگیزند :

۱- ترشحات خونی یا آبکی

۲- ترشحاتی که خودبخودی و بدون فشار خارج می شوند.

۳- ترشحاتی که از یک پستان و از یک مجرای نوک پستان خارج می شوند.

۴- ترشحاتی که همراه با توموری در پستان باشند.

۳- تغییرات پوست پستان:

این تغییرات به صورت فرورفتگی و یا کشیدگی پوست پستان بروز می کنند. فرورفتگی پوست پستان ممکن است بطور ثابت و مشخص وجود داشته باشد و یا در حالات خاصی از معاینه پستان دیده شود. کشیدگی پوست، اگر چه علامتی مهم است ولی یافته‌ قطعی دال بر سرطان نیست و گاهی به دنبال بیماری های خوش خیم پستان نیز دیده می شود.

در بعضی موارد، چسبندگی تومور سرطانی به قسمت زیر پوست، باعث تغییر شکل پستان می شود. تغییر شکل هاله اطراف نوک پستان نیز می تواند دلیل بر وجود بافت سرطانی در زیر آن قسمت باشد. تهاجم تومور سرطانی به پوست ممکن است باعث ایجاد زخم در پوست شود. همچنین ورم در پوست پستان و شبیه شدن آن به پوست پرتقال نشانه‌ی پیشرفت بیماری است.

۴- تغییرات نوک پستان:

در بعضی افراد فرورفتگی نوک پستان ممکن است بعد از شیردهی یا پس از دوران بلوغ ایجاد شود که معمولاً به طور خود به خودی و یا با دستکاری خود فرد به حالت اول برمی گردد. در حالیکه در سرطان، این فرورفتگی حالت ثابت دارد و با معاینه دقیق پستان ممکن است وجود غده ای در زیر نوک و هاله پستان مشخص شود.

نوعی از سرطان پستان نیز به نام بیماری پاژه وجود دارد که در آن تغییرات پوستی نوک پستان بصورت ضایعات اگزمایی (شبیه به حساسیت پوستی) دیده می‌شود. علائم این بیماری شامل خارش، سوزش، قرمزی، سفتی و پوسته پوسته شدن نوک پستان می باشد که بتدریج و در صورت عدم درمان، بیماری به هاله اطراف نوک پستان و پوست نیز گسترش می‌یابد. گاهی این بیماران با تشخیص اشتباه اگزما و بیماریهای پوستی، مدتها تحت درمان با پمادهای موضعی قرار می گیرند و همین مسئله درمان را به تأخیر می اندازد.

بنابراین در هر بیماری که علائم پوستی نوک پستان مشاهده می شود، باید به فکر سرطان بود تا پس از نمونه برداری و قطعی شدن تشخیص، اقدامات درمانی مناسب توسط پزشک انجام شود.

قرمزی و خارش نوک پستان همراه با پوسته پوسته شدن و ترک خوردن آن، می تواند علامت نوعی از سرطان پستان به نام پاژه باشد مگر اینکه خلاف آن ثابت شود.

۵- بزرگی غدد لنفاوی زیر بغل:

همانگونه که قبلاً گفته شد، سلول‌های سرطانی توانایی پخش شدن از طریق خون و لنف و تهاجم به سایر نقاط بدن را دارند. شایعترین محل تهاجم سرطان های پستان به غدد لنفاوی زیربغل می باشد. گاهی بزرگی غدد لنفاوی، همراه با لمس غده‌ای واضح در پستان است ولی گاهی غده مشخصی لمس نمی شود. در این موارد انجام ماموگرافی برای تشخیص سرطان پستان به عنوان منشاء بزرگی غدد لنفاوی زیربغلی، کمک کننده است. آنچه از اهمیت ویژه ای برخوردار است این موضوع است که بزرگی غدد لنفاوی زیربغل می تواند به دلیل ضایعات خوش خیم و حتی التهاب ها و ضربه به ناحیه دست و یا پستان باشد. بنابراین اگرچه این علامت بیمار را به سمت بررسی های بیشتر هدایت می کند ولی باید دانست که این حالت از ابتدا نگران کننده نیست.

۶- تغییراندازه پستان:

گاهی اوقات به علت بزرگی بیش از حد یک تومور و یا التهاب قابل توجه دور تومورهای کوچکتر، پستان در یک طرف، بطور واضحی بزرگتر از طرف مقابل می‌شود. البته اندازه دو پستان در افراد سالم نیز کاملاً مشابه نیست ولی بزرگی یک پستان نسبت به طرف دیگر که اخیراً ایجاد شده است، باید مورد توجه قرار گیرد و با انجام معاینه از عدم وجود توده و سلامت پستان مطمئن شد. گاهی هم تومورهای خوش‌خیم و نیز ضربه به پستان، خونریزی و یا التهاب ناشی از تجمع شیر در پستان (بویژه در خانم‌های باردار و شیرده) و کیست‌های بزرگ، باعث این عدم تقارن می‌شوند که با معاینه و استفاده از روش های تشخیصی، می توان نوع آنها را تعیین نمود (۳ و ۲).

۷- تهاجم به اعضای دیگر(متاستاز):

ندرتاً سرطان پستان بدون هیچ علامتی در خود پستان، علائمی در اعضای دیگر نشان میدهد که ممکن است بصورت درد استخوانی در یک محل خاص، تنگی نفس به دنبال درگیری ریه، زردی و سایر علائم ناشی از بزرگی کبد و… باشد. در این موارد معاینه دقیق بیمار و بررسی های تشخیصی می توانند وجود بیماری را در پستان مشخص نمایند. (شکل ۲-۸)

انواع سرطان پستان

سرطان غیر مهاجم:

سرطان غیر مهاجم یا «درجا» می تواند از منشا مجاری شیری یا لوبول‌های ترشح کننده شیر باشد. در حقیقت این کلمه به مفهوم آن است که سرطان به مجاری شیری یا لوبول‌ها محدود بوده و هنوز به بافت اطراف آنها گسترش نیافته است و از آنجا که هنوز تهاجم به بافت اطراف وجود ندارد، در بسیاری از مواقع همانند یک سرطان واقعی، خطرناک تلقی نمی شود.

سرطان درجا از منشا لوبولی (LCIS) :

نوعی از سرطان غیرمهاجم که از لوبول‌ها منشأ می گیرد سرطان غیر مهاجم لوبولی نامیده می شود. در این بیماری، سرطانی شدن سلول ها از لوبول‌ها شروع می‌شود، اما به خارج از دیواره آنها انتشار پیدا نمی کند. این نوع سرطان نسبتاً کمیاب است و بسیاری از متخصصین بر این عقیده‌اند که این بیماری به انواع مهاجم سرطان پستان تبدیل نمی شود. اما زنانی که دارای این شکل از بیماری هستند در مقایسه با سایر بانوان در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سرطان پستان دو طرفه هستند. در حقیقت این بیماری طبق نظر بسیاری از متخصصین، جزو بیماری های سرطانی محسوب نشده و تنها یک ضایعه پیش سرطانی می باشد. بنابراین درمان این بیماری مورد اختلاف نظر جدی است. در حالی که برخی معتقدند برداشتن توده پستان و حتی پیگیری بیمار بدون اقدام شدید درمانی، به تنهایی درمانی قابل قبول بوده و کافیست، برخی دیگر درمان های شدیدتری را توصیه می کنند. این توصیه‌ها از استفاده از داروها جهت پیشگیری تا برداشتن یک چهارم پستان، برداشتن یک پستان و حتی در برخی موارد که بیمار عوامل خطر متعددی دارد، برداشتن پستان به صورت دوطرفه متفاوت است. به طور خلاصه آنچه اهمیت زیادی دارد این است که بیماران مبتلا به این بیماری، در صورت درمان مناسب، طول عمر طبیعی خواهند داشت.

سرطان درجا از منشا مجاری (DCIS) :

انواعی از سرطان غیر مهاجم که از مجاری منشاء می گیرند، سرطان غیر مهاجم مجاری نامیده می شوند. این بیماری نوع شایعی از تومورهای مجاری شیری است که به خارج از دیواره مجرا گسترش نمی یابد. به عقیده بسیاری از متخصصین، این بیماری باعث مرگ در اغلب افراد مبتلا نمی شود و بسیاری از زنان «با» این نوع از سرطان فوت می کنند نه «به علت آن»!

بر خلاف نوع اولی، این نوع از سرطان پستان در صورت عدم درمان در تعداد قابل توجهی از بیماران به سرطان مهاجم تبدیل می شود. نکته مهم این است که تشخیص بیماری در این مرحله بسیار مشکل بوده و نیاز به معاینات دقیق، انجام ماموگرافی یا سایر روش‌های تشخیصی دارد که در بخش های بعدی مفصلاً توضیح داده خواهند شد. حدود سی سال پیش، سرطان غیر مهاجم مجرایی ۶% از مجموع موارد سرطان پستان را تشکیل می داد ولی امروزه در بسیاری از کشورهای پیشرفته بیش از ۲۵% از بیماران با این نوع از بیماری تشخیص داده می شوند. درمان این نوع از بیماری معمولاً جراحی با یا بدون پرتو درمانی است.

نکته مهم در این دو نوع بیماری این است که با توجه به عدم گسترش سلول‌های سرطانی به سایر نقاط بدن، به جز در موارد خاص، در قریب به اتفاق این بیماران شیمی درمانی لزومی پیدا نمی کند.

سرطان‌های مهاجم

سرطان مهاجم با منشاء مجاری شیری شایعترین نوع سرطان پستان است که از سلول‌های مجاری شیری منشاء می‌گیرد و به خارج از مجاری، یعنی بافت نگهدارنده اطراف آنها انتشار می یابد. با گذشت زمان، ممکن است سلول‌های سرطانی از طریق سیستم لنفاوی یا جریان خون به غدد لنفاوی یا سایر اعضای بدن منتشر شوند. این نوع از بیماری تقریباً ۸۵% از کل موارد سرطان پستان را شامل می شود.

سرطان‌های مهاجم با منشاء لوبول‌های پستانی از داخل لوب‌های پستان که شیر را در مواقع مورد نیاز تولید می کنند، شروع می شوند و مانند نوع قبلی می توانند توسط خون یا لنف به بخش های دیگر بدن انتشار یابند. حدود ۱۲% از موارد سرطان پستان از لوبول‌ها یا لوب‌های پستان منشاء می‌گیرند و جزو این گروه می‌باشند.

سرطان التهابی پستان

این بیماری نوع کمیابی از سرطان پستان است که باعث قرمزی، تورم و افزایش دمای پوست پستان می شود.

در سرطان التهابی سلول‌های سرطانی در عروق لنفاوی پوست پستان جای دارند و به جای اینکه به صورت یک غده رشد کنند، به صورت همه جانبه در پستان گسترش می‌یابند. سلول‌های سرطانی، مجاری لنفاوی را مسدود می‌کنند و باعث تورم پوست پستان می‌شوند. در این بیماری سلول‌های سرطانی، در داخل بافت پستان، بدون ایجاد تورم مشخص یا توده قابل لمس منتشر می شوند. نکته مهم این است که بروز این نوع از سرطان می‌تواند باعث افزایش تراکم پستانی در مقایسه با ماموگرافی‌های قبلی بیمار شود و این یافته باید به عنوان یک یافته مشکوک در نظر گرفته شود. علائم این نوع از بیماری شامل موارد زیر است:

– تورم، خارش، کبودی یا افزایش ضخامت پوست پستان که معمولاً ناگهانی است و گاهی طی چند روز منجر به تنگ شدن لباس زیر در سمت مبتلا می شود.

– تغییر رنگ صورتی، قرمز یا تیره قسمتی از پوست پستان که گاهی به صورت پوست پرتقالی درمی‌آید.

– فرورفتگی نوک پستان، ترشح یا تغییر در رنگ و قوام آن

– افزایش حرارت پوست پستان

توجه داشته باشید که علائم این بیماری در بسیاری از موارد، شبیه عفونت یا التهاب پستان می باشد که به علل مختلف از جمله شیردهی یا ضربه ایجاد می شوند. بنابراین قبل از مراجعه به پزشک و تشخیص قطعی نگران نباشید.

بیماری پاژه

این بیماری نوعی از سرطان پستان است که با خارش و پوسته ریزی پیشرونده نوک پستان خود را نشان می‌دهد. در بسیاری از موارد این بیماری با اگزما یا حساسیت‌های پوستی اشتباه می شود. در این وضعیت سلول‌های سرطانی در پوست نوک پستان جای دارند، ولی می‌توانند در داخل بافت پستانی نیز یافت شوند و به صورت یک توده خود را نشان دهند. این بیماری معمولاً همراه با یک سرطان غیر مهاجم می باشد و از نظر طبقه بندی جزء سرطان های غیر مهاجم قرار می گیرد.

سرطان چگونه به خارج از پستان منتشر می شود؟

سلول‌های سرطانی می‌توانند از غده سرطانی خارج شوند و از طریق خون یا جریان لنف به اعضای دیگر بدن از جمله کبد، ریه یا استخوان‌ها گسترش یابند. به همین دلیل است که هنگامی که سرطان پستان در شما تشخیص داده می شود، پیش از شروع درمان، پزشک شما معایناتی انجام می‌دهد و آزمایشاتی نظیر آزمایش خون، رادیولوژی یا اسکن استخوان درخواست می‌کند تا مشخص کند که آیا سرطان به خارج از پستان منتشر شده است یا خیر.

سرطان پستان با چه سرعتی رشد می کند؟

توجه به این نکته هنگام تصمیم‌گیری‌های درمانی مفید است که اغلب سرطان‌های پستان به آهستگی رشد می کنند. به همین دلیل اگر چه منتظر شدن برای آگاهی از نتایج آزمون‌های تشخیصی، جهت تصمیم‌گیری، مشکل به نظر می‌رسد، اما شما برای کسب اطلاعات لازم در مورد نوع بیماریتان و در نظر گرفتن اینکه چه درمانی برایتان مناسب تر است، وقت کافی خواهید داشت.

متوسط زمان دو برابر شدن سلول‌های سرطانی در پستان، ۱۰۰ روز است. برای ایجاد توده سرطانی با اندازه یک سانتی متر وجود حدود یک میلیارد سلول ضروری است و این بدین معنی است که به طور متوسط بیشتر سرطان‌ها حدود ۱۰- ۶ سال قبل از اینکه به صورت توده قابل لمس درآیند یا در ماموگرافی دیده شوند، وجود داشته‌اند.

در حالیکه اغلب انواع سرطان پستان رشد آرامی دارند، برخی دیگر سریعاً رشد می کنند. اینکه یک تومور سرطانی با چه سرعتی رشد کند، بسته به نوع بیماری و شرایط بیمار، در هر فرد با دیگری متفاوت است و نمی توان پیش‌بینی دقیقی در مورد سرعت رشد سرطان در یک بیمار انجام داد.

بنابراین:

هرگز خود را با هیچ بیمار دیگری مقایسه نکنید.

چرا تحمل معالجات برای بیماران مشکل است؟

سرطان مانند ویروس یا باکتری، از خارج وارد بدن ما نمی شود. این بیماری مانند ضربه و جراحت نیز نیست. سرطان یک بیماری خودی است، یعنی سلول‌های خود بدن تغییر کرده و به طرز خارج از کنترلی رشد می کنند، به همین دلیل است که متوقف کردن رشد سلول‌های سرطانی در بسیاری از موارد بدون صدمه به سلول‌های سالم امکان‌پذیر نیست. از طرفی، پیشرفت‌های علمی هر روز ما را به یافتن راه‌های جدید که بتوان به کمک آنها به طور تخصصی تر فقط سلول‌های سرطانی را از بین برد، نزدیک و نزدیک تر می کنند.

هدف اصلی ما بایستی پیدا کردن راهی برای از بین بردن سلول‌های سرطانی باشد. تحقیقات مؤثر، کلید درمان سرطان است. انسان می تواند به ماه سفر کند، چرا قادر به از بین بردن سرطان نباشد؟

چگونه می توانم بفهمم که سرطان من در چه مرحله ای است؟

مرحله بندی، پی بردن به این است که سرطان در چه وسعتی و در کجای بدن شما قرار دارد. دانستن مرحله سرطان در خصوص تعیین پیش آگهی بیماری و انتخاب مؤثرترین درمان به پزشکتان کمک خواهد کرد. برای مرحله بندی دقیق بیماری، در اختیار داشتن اطلاعات زیر از تومور ضروری است:

– اندازه تومور

– گرفتاری غده های لنفاوی و تعداد آنها

– متاستاز یا گسترش سلولهای سرطانی به خارج از پستان و غده های لنفاوی در زمان تشخیص

بیشتر سرطان ها در زمان تشخیص در مرحله ۱ یا ۲ هستند و در این مراحل تا اندازه زیادی قابل درمان می‌باشند. طبق مطالعات انجام شده، در کشور ما متأسفانه هنوز درصد قابل توجهی از بیماران در مراحل بالاتری تشخیص داده می‌شوند. پزشک ما مرحله بیماری را با اخذ شرح حال، انجام معاینات بالینی و نتایج گزارش آسیب شناسی مشخص خواهد کرد.

سایر آزمایشاتی که به پزشک شما برای تعیین مرحله بیماری کمک خواهند کرد عبارت از گزارش پاتولوژی نمونه گرفته شده در حین جراحی، عکس قفسه سینه، اسکن استخوان، آزمایش خون و سایر اقدامات تشخیصی نظیر CT‌ اسکن و سونوگرافی می‌باشند. این موارد به تنهایی یا مجموعی از آنها برای هر بیمار بنا به صلاحدید پزشک معالج درخواست خواهند شد. آنچه اهمیت دارد این است که پس از اتمام مراحل درمانی نیز باید آزمایشات مختلفی در فواصل زمانی مشخص، برای اطمینان از سرکوب دائمی بیماری انجام دهید. بنابراین عکس قفسه سینه و ماموگرافی بخشی از ارزیابی‌های شما پس از خاتمه درمان هستند و طی سالیان پس از درمان نیز بایستی انجام شوند.

خلاصه

سرطان پستان ناشی از رشد خارج از قاعده سلول‌های غیرطبیعی در پستان است. در هر دو نوع تومورهای خوش خیم و بدخیم، رشد سریع و زیاد سلول‌ها وجود دارد. روند زیاد شدن سلول‌ها در تومورهای خوش خیم در مرحله مشخصی متوقف می شود، در تومورهای بدخیم این رشد به صورت غیر قابل مهار ادامه می یابد تا حدی که در صورت عدم درمان، تمامی قسمت‌های بدن را تحت تأثیر قرار داده و از کار می‌اندازد.

شایع ترین نوع سرطان پستان، سرطان از منشاء مجاری شیری است و از آنجا که این نوع بافت بیشتر در یک چهارم بالایی و خارجی پستان وجود دارد، در حدود نیمی از سرطان‌های پستان در ربع فوقانی و خارجی آن یافت می شوند.

سلول‌های سرطانی می‌توانند از غده سرطانی خارج شوند و از طریق خون یا جریان لنف به اعضای دیگر بدن از جمله کبد، ریه یا استخوان‌ها گسترش یابند.

مرحله بندی، پی بردن به این است که سرطان در چه وسعتی و در کجای بدن شما قرار دارد. دانستن مرحله سرطان شما به پزشکتان برای تعیین پیش آگهی بیماری و انتخاب مؤثرترین درمان کمک خواهد کرد.

کبد چرب

انباشته شدن چربی در سلول‌های کبدی می‌تواند به التهاب این سلول‌ها منجر شود و در صورت بروز اختلال در آن چربی در کبد رسوب کرده و موجب بروز کبد چرب می‌شود

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، یکی از فعالیت‌های مهم کبد، ذخیره سازی و سوخت و ساز چربی‌ها در بدن است. کبد طبیعی حاوی ۵ گرم چربی در ۱۰۰ گرم وزن خود است.

هر گاه مقدار چربی بیش از ۵ درصد وزن کبد افزایش یابد، بیماری کبد چرب عارض می‌شود. که متاسفانه شیوع بسیاری هم پیدا کرده است.

کبد چرب در انسان به دلایل مختلفی بروز می‌کند. چاقی و اختلال در چربی خون، بیماری دیابت، مصرف مشروبات الکلی، بد غذایی و سو تغذیه، مصرف برخی از داروهای کورتون دار،داروهای ضد تشنج، مصرف بی رویه هورمون‌ها از جمله علل و عوامل ابتلا به کبد چرب است.

علایم و نشانه‌های:

این بیماری معمولا علامتی ندارد و با انجام آزمایش دوره‌ای اختلال در آنزیم‌ها کبدی مشخص می‌شود. اما دربرخی موارد با علایمی مانند خستگی و احساس ناراحتی در قسمت فوقانی شکم همراه است.

درمان کبد چرب

مهمترین روش درمانی در این بیماری رفع علت زمینه‌ای است. در درمان این بیماری در مراحل اولیه با کاهش وزن در افراد چاق، تغییر در شیوه زندگی، افزایش فعالیت‌های جسمی و کنترل قند خون می‌توان به نتیجه خوبی رسید.

در صورت عدم درمان به موقع در دراز مدت مقادیر زیادی چربی در کبد رسوب می‌کند و موجب بروز التهاب کبدی می‌شود که این امر ممکن است موجب بروز سیروز در کبد شود، بنابراین نبایستی نسبت به این عارضه بی تفاوت بود.

مصرف برخی از داروها مانند داروهای ضد فشار خون، افسردگی، مسکن، می‌تواند به اختلال در آنزیم‌های کبدی منجر شود که با قطع آنها میزان آنزیم‌ها طبیعی می‌شود.

دیابت و اختلالات چربی خون

یکی از مهمترین علل بروز این بیماری، دیابت یا افزایش غیر طبیعی قند خون است. دیابت به دو دلیل در بدن ایجاد می‌شود؛ اختلال یا نقض در هورمون‌های انسولین که از غده لوزالمعده انسان ترشح می‌شود و دوم مختل شدن جذب و مصرف انسولین توسط سلول‌های بدن.

دیابت در حال حاضر قابل درمان نیست اما این بیماری قابل کنترل است و با کنترل می‌توان از عوارض آن جلوگیری کرد.

وی در خصوص افزایش چربی خون گفت: افزایش چربی خون می تواند منجر به کبد چرب شود اختلالات چربی اغلب در افراد چاق و با سابقه بیماری دیابت در خانواده همراه است.

مصرف چربی اشباع شده باید در غذاهای مصرفی کاهش یابد و همچنین افزایش فیبرهای غذایی، قطع استعمال دخانیات، عدم مصرف الکل، ورزش منظم و تغذیه مناسب در جلوگیری از بیماری کبد چرب موثر است.

چاقی و کبد چرب

کبد چرب در افراد چاق شایع است عواملی چون عدم تکامل جسمانی، توسعه تکنولوژی، زندگی ماشینی، شهر گرایی، مصرف بی رویه مواد غذایی عواملی هستند که موجب شده است تا چاقی روز به روز بیشتر شود.

حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد از جمعیت کشور به کبد چرب مبتلا هستند اضافه کرد: کبد چرب در افراد چاق شایع است و در ۸۰ تا ۹۰ درصد موارد چاقی مفرط این بیماری دیده می شود. بیماری دیابت و بالا بودن چربی های خون در افراد چاق دو عامل بروز بیماری کبد چرب است.

نقش ورزش در کاهش وزن:

انجام تمرینات ورزشی تاثیر جدی در جلوگیری از ابتلا به این بیماری دارد و ورزش هر چند به میزان اندک اما مداوم و روزانه تاثیر مهمی در سلامتی افراد دارد.

اگر دچار بزرگی کبد شدیم چکار کنیم

روش درمان بزرگ شدن کبد به علت آن بستگی دارد. به عنوان مثال اگر نوشیدن الکل باعث بزرگ شدن کبد شده است، بایستی مصرف آن را قطع کنید تا کبد آسیب بیشتری نبیند، و یا اگر شما یک بیماری زمینه ای دارید، مصرف دارو و یا سایر روش های درمانی توصیه می شود.

وقتی کبد بزرگ تر از اندازه طبیعی خود می شود، هپاتومگالی رخ می دهد. بزرگ شدن کبد، نشانه ای از یک بیماری است. علل زیادی باعث بزرگی کبد می شوند، مثل بیماری هپاتیت.

بسته به علت این مشکل، بزرگی کبد گاهی اوقات باعث نارسایی کبد می شود. نارسایی کبد وقتی رخ می دهد که بخش زیادی از کبد از کار بیفتد و تخریب شود.

کبد یک اندام حیاتی در بدن است و در قسمت راست بالای شکم واقع شده است، به عنوان مثال کبد باعث سم زدایی از بدن می شود و موادی را تولید می کند که در فرآیندهای بدن مثل لخته شدن خون مورد استفاده قرار می گیرند.

اگر دچار بزرگی کبد هستید، بایستی با مراجعه به پزشک متخصص، علت آن را پیدا کرده و درمان مناسب را انجام دهید.

علائم بزرگ شدن کبد

بزرگ شدن جزئی کبد، علامتی ندارد، ولی بزرگی شدید کبد علائم زیر را ایجاد می کند:

– احساس سیری یا پری معده

– ناراحتی و درد شکم

هنگام بیمار شدن کبد، علائم زیر نیز ایجاد می شوند:

– زردی

– خستگی

– احساس ضعف

– حالت تهوع

– کاهش وزن
اگر بزرگی کبد درمان نشود، باعث نارسایی کبد می شود. با مراجعه به پزشک متخصص، او می تواند علت آن را تشخیص دهد و درمان مناسب را شروع کند

تشخیص بزرگ شدن کبد

پزشک با معاینه بدنی شما می تواند بزرگی کبد را در قسمت راست شکم شما تشخیص دهد. ولی برای تعیین علت بزرگ شدن کبد، آزمایشات زیر انجام می شوند:

۱- آزمایش خون برای بررسی آنزیم های کبدی و سایر موارد غیرطبیعی مرتبط با بیماری کبد

۲- سی تی اسکن، ام آرآی (MRI) و سونوگرافی کبد

۳- ERCP؛ یک نوع آزمایش برای بررسی مشکلات مجرای صفراوی

۴- MRCP؛ یک نوع MRI خاص برای بررسی داخل مجرای صفراوی

۵- نمونه برداری از بافت کبد برای بررسی سرطان کبد و یا کبد چرب

علل بزرگ شدن کبد

۱- التهاب کبد یا کبد چرب می تواند باعث بزرگ شدن کبد شود که در اثر مشکلات زیر رخ می دهد:

– یک عفونت مثل عفونت ویروسی و یا آبسه (چرک کردن)

– برخی داروها

– سموم

– برخی انواع هپاتیت، مثل هپاتیت الکلی

– بیماری خود ایمنی

متابولیک

– اختلالات  ژنتیکی که باعث تجمع چربی، پروتئین و سایر مواد در کبد میشود.

۲- توده های غیرطبیعی در کبد باعث بزرگ شدن آن می شوند و در اثر عوامل زیر بروز می کنند:

– کیست ها

– تومورهای کبد و یا تومورهایی که از سایر قسمت های بدن به کبد می رسند

۳- یک مشکل در جریان خون نیز باعث بزرگ شدن کبد می شود که در اثر بیماری های مختلفی ایجاد می شود، مثل:

– نارسایی احتقانی قلب: قلب نمی تواند خون را به خوبی پمپاژ کند

– ترومبوز ورید کبدی: گرفتگی سیاهرگ های کبد

درمان بزرگی کبد

اگر بزرگی کبد درمان نشود، باعث نارسایی کبد می شود.

با مراجعه به پزشک متخصص، او می تواند علت آن را تشخیص دهد و درمان مناسب را شروع کند.

وزوز گوش

وزوزگوش عبارت است از شنیدن صدایی غیر طبیعی در گوش یا درک آن در مغز در غیاب صدای خارجی. صدا معمولاً به صورت زنگ می باشد. این حالت می‌تواند به صورت موقتی یا دائمی باشد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، وزوز نوعی صدا است که در گوش و گاهی در سر حس میشود بدون اینکه این صدا منبعی خارجی داشته باشد. دو نوع وزوز داریم ، بالینی و غیر بالینی. وزوز بالینی به دو دسته تقسیم می شود. نوع اول وز وزی است که علاوه بر بیمار ، اطرافیان نیز آن را میشنوند. نوع دیگر وزوزی است که فقط خود شخص بیمار آنرا می شنود.

این نوع وزوز ذهنی نام دارد. وزوز به صورت صداهای مختلفی تجربه می‌شود، مثل صدای سوت، باد، همهمه و …. این صداها ممکن است دائمی یا منقطع باشند. وزوز بیماری یا اختلال نیست بلکه نشانه ضایعات شنوایی است. وزوز در همه گروه‌های سنی ممکن است به وجود آید. فرکانس وزوز با افزایش سن زیاد می‌شود. به نظر می‌رسد در گوش چپ نسبت به گوش راست، وزوز بیشتری وجود دارد. حدود ۷۵ درصد افراد ناشنوا وزوز دارند.
● وزوز ضربانی
وززو ممکن است از راه‌های دیگری غیر از صدای باد، سوت، هیس و…. نمایان شود. بعضی افراد صدای ضربه مانندی مثل ریتم ضربان قلب خود را احساس می‌کنند. این نوع وزوز، ضربانی نام دارد. اکثرا این نوع وزوز بعد از ورزش کردن یا فعالیت شدید روی می‌دهد ولی در بعضی افراد این صدا هرگز متوقف نمی‌شود. دلایل این نوع وزوز زیاد هستند.

● چه عواملی موجب وزوز می‌شود؟

▪‌ صدمه به اعصاب گوش در اثر صداهای بلند
▪ مواد شیمیایی و داروهایی که به گوش داخلی آسیب می‌زنند (مثل آسپرین)
▪ نیکوتین که باعث فشرده شدن رگ‌های خونی می‌شود
▪ فقدان منگنز که باعث سرگیجه، وزوز و کم شنوایی می‌شود
▪ استرس
▪ وجود جرم و مایع در گوش
▪ مشکلات هورمونی
▪ فشارخون بالا
▪ ضربه به سر
▪ آنمی
▪ پارگی پرده گوش
▪ حساسیت غذایی
▪ بیماری‌هایی مثل مین‌‌یر، ام‌.‌اس، صرع، میگرن، پرکاری تیروئید

● درمان وزوز

در تحقیقاتی که راجع به وزوز انجام شده، چند روش برای درمان آن وجود دارد که تی‌.‌آر.‌تی یکی از آنهاست و روشی است که از طریق مغز باعث می‌شود وزوز نادیده گرفته شود.

تی‌.‌آر.‌تی سه مرحله درمانی دارد:

۱) جمع‌آوری اطلاعاتی درباره بیمار و تاریخچه و عادت‌های روزمره زندگی او.
۲) استفاده از وسایلی که پشت گوش قرار می‌گیرد و توجه بیمار را از وزوز منحرف می‌کند.
۳) روان درمانی که به بیمار آموزش می‌دهد وزوز را نادیده بگیرد. این روش شامل تمرینات عمیق و کنترل استرس است و باعث می‌شود هیجان و نگرانی بیمار کاهش یابد.
هدف‌ نهایی روش تی‌.‌آر.‌تی عادت کردن کامل به صدا است. روش دیگر درمان وزوز، استفاده از muskw است که شبیه به وسایل کمک شنوایی است و صداهایی تولید می‌کند که وزوز را می‌پوشاند یا حذف می‌کند. بعضی افراد این صداهای خارجی و مصنوعی را به صداهایی که وزوز تولید می‌کند، ترجیح می‌دهند. طی یک روز پرمشغله، حواس‌پرتی از فعالیت‌های روزانه و صداها باعث می‌شود که وزوز کمتر آشکار شود. به این دلیل اغلب به نظر می‌رسد که وزوز در شب‌ها شدیدتر می‌شود.

توصیه‌های زیر نیز در بهبود وزوز موثر است:

▪ پرهیز از صداهای بلند و محیط‌های شلوغ
▪ خودداری از مصرف الکل، کافئین، کوکائین، نیکوتین، ماری جوانا و آسپرین
▪ متعادل نگه داشتن فشار و چربی خون

● چگونه با وجود وزوز بخوابیم

صدای زنگ یا سوتی که در گوش احساس می‌شود ممکن است استراحت شبانه را بر هم بزند.
توصیه‌های زیر کمک می‌کند که با وجود وزوز بهتر بخوابید:
▪ تمرینات آرام‌بخش و منظم که کمک می‌کند بهتر بخوابید ولی از تمرینات نزدیک به زمان خواب بپرهیزید.
▪ زمانی که احساس خواب آلودگی می‌کنید، به رختخواب بروید. اگر طی ۲۰ تا ۳۰ دقیقه خوابتان نبرد، بلند شوید و به اتاق دیگری بروید و کاری آرام‌بخش مثل کتاب خواندن انجام دهید و دوباره به رختخواب بروید.
▪ سعی کنید میزان کافئین و نیکوتینی را که در شب مصرف می‌کنید، کاهش دهید.
▪ دمای اتاق را در حد متعادل نگه دارید، نه خیلی گرم و نه خیلی سرد.
▪ هنگامی که در رختخواب هستید، از تماشای تلویزیون و کتاب خواندن بپرهیزید زیرا موجب می‌شود هوشیاری‌تان بیشتر شده و خواب از سرتان بپرد.

علل و علائم کیست کلیه

کیست ساده کلیه، یک کیسه گرد و صاف با پوستی نازک یا یک کیسه شبیه به جیب پیراهن و با سر بسته است که با مایع پر شده است. کیست کلیه ممکن است به صورت تکی و یا چند تایی در کلیه ها شکل بگیرد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، کیست ساده، شایع ترین نوع کیست در کلیه ها می باشد. این بیماری با بیماری کلیه پلی کیستیک متفاوت است. کلیه پلی کیستیک یک بیماری پیشرونده و خطرناک است که به از دست دادن کلیه ها منجر می شود. کیست ساده کلیه اغلب باعث ایجاد مشکل حادی نمی شود.

علل کیست کلیه ساده چه چیزهایی هستند؟
علت بروز کیست ساده کلیه ها هنوز به درستی کشف نشده است اما به نظر نمی رسد که یک بیماری ارثی باشد. این بیماری در مردان شایع تر است. سن نیز یکی از عوامل اصلی موثر در بروز کیست کلیه است. تقریبا نیمی از افراد بالای ۵۰ سال یک یا چند کیست ساده کلیه دارند. اندازه ی این کیست ها با افزایش سن بزرگتر می شود به گونه ای که بعد از ۱۰ سال ممکن است دو برابر شوند.

علائم کیست ساده کلیه چیست؟
کیست ساده کلیه معمولا علائم خاصی ندارد. در اکثر موارد، پزشک در حین انجام یک سونوگرافی و یا توموگرافی کامپیوتری که به منظور تشخیص بیماری دیگری انجام می شود، کیست ساده کلیه ها را تشخیص می دهد. با این حال کیست های ساده کلیه ممکن است علائمی از جمله موارد زیر داشته باشند:

• اگر این عارضه ها بزرگ شوند و به سایر اعضای بدن فشار وارد آورند می توانند منجر به احساس درد در پهلو ها، پشت و یا بالای شکم شوند.
• خونریزی
• ایجاد عفونت و بروز علائم ناشی از عفونت مانند تب و لرز
• مختل کردن عملکرد کلیه ها (نادر است)

کیست ساده کلیه با فشار خون بالا همراه است اما هنوز رابطه بین این دو بیماری معلوم نیست.

درمان کیست ساده کلیه چگونه است؟
اگر کیست کلیه شما علائم یا عوارض خاصی را ایجاد نمی کند نیازی نیست که به فکر درمان باشید. البته حتما به پزشک مراجعه کنید تا پزشک تائید کند که کیست ساده کلیه شما هیچ مشکلی را ایجاد نمی کند. با این حال در مواردی نادر که کیست شما باعث بروز علائم یا عوارض می شود، شما ملزم هستید برای درمان کیست کلیه های خود اقدام کنید.

درمان کیست ساده کلیه ممکن است شامل مراحل زیر باشد:
پزشک با استفاده از یک سوزن بلند و از طریق پوست و با کمک دستگاه سونوگرافی وارد کلیه ها شده و کیست را سوراخ می کند.

پزشک کیست را تخلیه می کند و ممکن است داخل آن را با محلولی که حاوی الکل است پر کند. این کار باعث می شود که بافت سخت شده و شانس عود کردن آن پایین بیاید.

در برخی موارد کیست دوباره عود کرده و با مایع پر می شود. در چنین مواردی ممکن است پزشک به انجام یک عمل جراحی سنگین تر که مستلزم بیهوشی عمومی و ایجاد یک برش بزرگتر است مجبور شود. در این عمل، پزشک به کمک لاپاراسکوپ و سایر تجهیزات پزشکی مایع داخل کیست را تخلیه کرده و دیواره ی آن را حذف می کند و یا می سوزاند. این کار از شکل گیری مجدد آن پیشگیری می کند.

در این عمل ممکن است لازم باشد که شما برای یک یا دو روز در بیمارستان بستری شوید.

بیماری‌ مادرزادی قلب کودکان

اگر برای کودک شما تشخیص بیماری قلبی سرشتی (مادرزادی ) گذاشته شده باشد،این به این معنی است که او با یک مشکل در ساختمان قلب بدنیاآمده است.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، این خبر بدون شک شما را مضطرب میکند و شما نگران اثرات فوری و درازمدت این بیماری درسلامت کودک خود هستید.ولی اطلاعات کافی شما در مورد بیماری قلبی سرشتی (مادرزادی ) کودکتان به شما کمک میکند که از وضعیت او بهتر آگاهی پیداکنید وبدانید در ماه ها و سالیان بعد چه انتطاراتی داشته باشید .

آگاهی کافی شما از بیماری قلبی سرشتی (مادرزادی ) فرزندتان درهمکاری بهتر با پزشکان معالج در امر درمان ومراقبت از کودک شما بسیار موثر و ضروری است.

برخی از بیماریهای قلبی سرشتی (مادرزادی) ساده هستند،مثل سوراخ کوچک بین دیواره دو بطن (VSD) وخود بخود بهبودی پیدا میکنند.

گروهی از بیماریهای قلبی سرشتی (مادرزادی) پیچیده ترند و نیاز به درمان های متعدد، جراحی یا اینترونشنال در طول سالیان بعد دارند.

بیماری‌های مادرزادی قلب معمولا یک یا بیشتر از قسمت‌های زیر را در بر می‌گیرند:

۱- دیوارهای داخلی قلب (دیواره دهلیزها یا بطن‌ها و یا هر دو)
۲- دریچه‌های قلب
۳- عروقی که خون را به قلب و یا از قلب به بدن هدایت میکنند.
۴- سیستم الکتریکی قلب که عملکرد پمپ قلبی را ایجاد می‌کند.

طیف وسیعی از بیماریهای مادرزادی قلب وجود دارند. در یک سوی طیف نقائص ساده قلبی وجود دارند که هیچگونه علامتی ندارند و در سوی دیگر طیف بیماری‌های متشکل از چند نقص توام مادرزادی قلب، با علائم قابل توجه دیده می‌شوند.

بسیاری از این نقائص قلبی کم اهمیت بوده و بدون درمان رفع می‌شوند. ولی در موارد قابل توجهی نوزادان مبتلا به بیماریهای شدید و گاه پیچیده مادرزادی قلبی هستند.

این نوزادان نیاز به مراقبت و پیگیری دقیق از بدو تولد دارند.

تشخیص و درمان بیماری‌های مادرزادی قلب در طی چند دهه اخیر بهبودی خارق العاده پیدا نموده‌اند. به همین دلیل تعداد کودکانی که با این بیماریهای مادرزادی قلب به سنین بزرگسالی می رسند بطور فزاینده در حال افزایش است.

برآورد می‌شود که در کشور ایران سالانه حدود ۱۰۰۰۰ نوزاد با بیماری مادرزادی قلب متولد می شوند ولی آمار موثقی از بزرگسالان مبتلا به بیماری مادرزادی قلب درکشورمان وجود ندارد .

علل بیماریهای مادرزادی قلب:
تشکیل قلب و اغلب دستگاههای بدن انسان بین هفته دوم تا دهم بارداری اتفاق می افتد. با توجه به اینکه تشکیل قلب جنین مراحل بسیار پیچیده ای دارد لذا بیماریهای مادرزادی قلب بسیار شایع بوده و علیرغم پیشرفت های چشمگیر در درمان این بیماریها هنوز هم متاسفانه بیشترین میزان مرگ و میر را در بین بیماریهای مادرزادی دارد. بنابرین توجه به این بیماریها از نظر شناخت، پیشگیری و درمان بسیار اهمیت دارد .

بیماریهای مادرزادی قلبی علل متعددی دارد . در هشت درصد موارد علت بیماری فقط ژنتیکی می باشد و در دو درصد موارد علت بیماری فقط محیطی است.در حالیکه در بقیه موارد علل ان ژنتیکی- محیطی ( چند عا ملی ) می باشد .در اغلب موارد عملأ علت دقیق بیماری را نمی توان مشخص کرد.

بطور کلی علل بیماریهای مادرزادی قلب به سه دسته تقسیم می شود :
الف- علل مادری
ب- علل جنینی
ج- علل ژنتیکی و اختللات کروموزومی

علل مادری شامل :
– بیماریهای مادر از قبیل دیابت ، فشار خون بالا ،اختلالات تیروئید ،فنیل کتون اوری و لوپوس
– عفونت های مادر مثل سرخجه، اوریون و سرخک
– مصرف بعضی از داروها مثل داروهای ضد تشنج ، لیتیوم و وارفارین
– تابش اشعه ایکس در ده هفته اول بارداری به مادر
– مصرف الکل توسط مادر

علل جنینی :
هیدروپس ، بیماریهای خارج قلبی جنین مثل فتق دیافراگماتیک ، ترنر ، سندرم داون
علل ژنتیکی و اختللات کروموزومی : سابقه بیماری مادرزادی قلب در والدین و یا خواهر وبرادر
سندرم مارفان ، سندرم نونان ، دی جورج

انواع بیماریهای مادرزادی قلب:
بیماریهای مادرزادی قلب از دوران جنینی وجود دارند ولی در اغلب موارد در جنین مشکلی را ایجاد نمی کنند ولی بعد از تولد ممکن است در دوره نوزادی ، شیرخواری ، کودکی ، جوانی و یا بزرگسالی علایم بالینی و یا مشکلات خود را نشان دهند .با این حال تشخیص این بیماریها در جنین نیز از جهاتی دارای اهمیت می -باشد. بیماریهای مادرزادی قلب بر حسب محل درگیری قلب بسیار متنوع می باشد .

بطور کلی بیماریهای مادرزادی قلبی به چند گروه تقسیم می شود :
۱- بیماریهای که در انها بدلیل ارتباط بین بطنی (VSD (،ارتباط بین دهلیزی) (ASD2یا ارتباط بین آئورت و شریان ریوی PDA)) جریان خون ریوی افزایش می یابد. در این نوع بیماریها بر حسب نوع بیماری و شدت ان مشکلات بالینی ان ممکن است بصورت نارسائی قلبی ،عدم وزن گیری مناسب ،عفونت مکرر تنفسی و یا تنها بصورت صدای غیر طبیعی قلبی باشد .

۲- بیماریهای که در انها کبودی علامت عمده می باشد .در این گروه از بیماریها جریان خون ریوی کاهش یافته می باشد.بیماری ممکن است بصورت تنگی شدید دریچه ریوی و سوراخ بین بطنی ( TOF ) ، عدم تشکیل دریچه ریوی ( PA ) ,غیره باشد .کبودی در این گروه از بیماریها ممکن است از بدو تولد یا ماهها بعد دیده شود .

۳- گروه سوم از بیماریهای مادرزادی قلبی بیماریهای هستنند که در انها یکی از دریچه های قلبی آ ئورت (AS ) یا دریچه ریوی ( PS ) یا رگ آ ئورت تنگی داشته باشد ( COA ). در این گروه از بیماریها اغلب کبودی وجود ندارد.
۴- گروه بعدی از بیماریهای مادرزادی قلبی بیماریهای کمپلکس می باشد که اغلب چند اختلال قلبی بطور همزمان در بیمار وجود دارد. مثل عدم تشکیل دریچه سه لتی ، سوراخ بین بطنی وتنگی شدید دریچه ریوی که بطور همزمان در یک بیمار وجود داشته باشد

علائم بیماریهای مادرزادی قلب:
با توجه به اینکه بیماریهای مادرزادی قلب از دوره جنینی وجود دارد بعضی از این بیماریها در جنین باعث بروز علائم می شوند.بعنوان مثال اگر در جنین دریچه سمت راست قلب ( تری کوسپید ) دچار نارسائی شود می تواند باعث نارسائی قلب جنین و در نهایت باعث تجمع مایع در قسمت های مختلف بدن جنین گردد ( هیدروپس فیتالیس ) که این بیماری از طریق اکو کاردیو گرافی جنین قابل تشخیص میباشد. در حالیکه اکثر بیماریهای مادرزادی قلب در جنین علامتی ایجاد نمی کنند ولی بر حسب نوع بیماری ممکن است علائم انها بعد از تولد ، ماهها یا سا لها بعد از تولد ایجاد شود .

شیرخواران :
تعداد زیادی از نوزادانی که بیماری مادرزادی قلبی دارند ممکن است هیچگونه علامت بالینی در روزهای اول بعد از تولد نداشته باشند و فقط در معا ینه قلب نوزاد پزشک ممکن است به صدای غیر طبیعی قلب پی ببرد.به همین دلیل در اغلب زایشگاهها و بیمارستانها قبل از ترخیص تمام نوزادان توسط پزشک ویزیت می شوند.

بعضی از شیرخواران مبتلا به بیماری مادرزادی قلب در روزهای اول بعد از تولد دچار کبودی می شوند که در اغلب موارد با افزایش سن بیمار شدت کبودی افزایش پیدا می کند .اگر چه کبودی مختصر در انتهای دستها یا پاها اغلب ناشی از سرما بوده و معمولا نگران کننده نمی باشد .یکی دیگر از علایم بیماری مادرزادی قلب در شیرخواران تنگی نفس یا افزایش تعداد تنفس می باشد که معمولا در زمان تغذیه تعداد تنفس بازهم افزایش پیدا می کند .

خستگی زودرس یکی دیگر از علایم بیماری مادرزادی قلب می باشد که اغلب شیرخوار موقع شیر خوردن خیلی زود دچار خستگی می گردد لذا از ادامه شیر خوردن خوداری میکند و بعلت خستگی به خواب می رود و چون سیر نشده بدلیل گرسنگی خیلی زود از خواب بیدار می شود و همین مسئله باعث اختلال خواب شیر خوار شده و ممکن است با بیماریهای دیگر از جمله دل درد شیرخواری قابل اشتباه باشد.

اختلال در وزن گیری یکی دیگر از علامت های بیماریهای مادرزادی قلب می باشد .البته وزن گیری نا مناسب علل بسیار متعدد دارد و باید علت ان بر حسب شرایط خاص هر بیمار مورد بررسی قرار گیرد. علت کاهش وزن در بیماران قلبی بدلیل کاهش اشتها ، عفونت های مکرر تنفسی ،افزایش فعالیت قلب، کاهش جذب مواد غذائی از روده و غیره می باشد.

کودکان :
بعضی ازعلایم بیماریهای مادرزادی قلب در کودکان ممکن است مشابه شیرخواران باشد ولی در این گروه سنی یکی از علایم شایع تنگی نفس در زمان فعالیت می باشد طوریکه این بیماران ممکن است نتوانند پا به پای همکلاسیهای خود به فعالعیت های ورزشی ادامه دهند.درد قفسه سینه یکی دیگر از علایم بیماریهای قلبی می باشد که معمولا در زمان فعالیت اتفاق می افتد.البته در کودکان بر خلاف بزرگسالان مبتلا به بیماری قلبی درد قفسه سینه شایع نیست و در صورت وجود معمولا علت غیر قلبی دارد.

طپش قلب نیز یکی دیگر از علایم بیماری قلبی در کودکان می باشد که بیشتر در زمان فعالیت تشدید پیدا می کند.تعریق فراوان نیز می تواند یکی از علایم بیماری قلبی باشد.باید توجه داشت که در یک کودک مبتلا به بیماری قلبی ممکن است یک یا چند تا از علایم فوق بطور همزمان وجود داشته باشد. البته نبودن هیچکدام از علایم فوق در یک کودک به ظاهر سالم نمی تواند رد کننده بیماری قلبی باشد. در واقع تعداد زیادی از کودکان مبتلا به بیماری مادرزادی قلبی در ظاهر هیچ علامتی ندارند و زمانیکه به علت دیگری مثل سرماخوردگی به پزشک مراجعه می کنند در معاینه قلب به بیماری قلبی انها پی برده می شود .

بنابراین با خودداری از نگرانی بیهوده، عاقلانه ترین راه اینکه در کودکانی که احتمال بیماری مادرزادی قلیی زیاد می باشد( سا بقه بیماری مادرزادی قلبی در والدین یا فرزاندان قبلی ،داشتن بیماری ژنتیکی یا کروموزومی ،داشتن اختلال مادرزادی در چند ارگان بدن ) و یا علایم بیماری قلبی دارند با مراجعه به پزشک متخصص زودتر بیماری تشخیص و درمان لازم انجام شود .

یکی از مشکلات رایج در مورد بیماریهای مادرزادی قلب مراجعه دیرتر بیمار بدلیل نداشتن علامت بالینی می باشد .با توجه به اینکه اغلب بیماریهای مادرزادی قلب بطور کامل قابل درمان می باشند تشخیص به موقع بسیار اهمیت دارد.

بهترین زمان جراحی در کودکان :

هرگاه نارسایی قلبی پیش بیاید، در هر زمانی که بیماری تشخیص داده شود، عمل جراحی باید صوت گیرد، حتی در کمتر از یک سالگی نیز ممکن است عمل جراحی لازم شود.

هرگاه با معاینه و تشخیص پزشک، تعجیلی در انجام عمل جراحی در کار نباشد، در اغلب مواقع به عنوان مثال در مورد همان ساده ترین بیماری قلبی یعنی سوراخ بین دهلیز، قبل از ورود کودک به دبستان باید عمل جراحی صورت گیرد، زیرا هر نوع تاخیری در انجام عمل جراحی (بجز موارد ذکر شده) تاخیر در درمان بوده و کوتاهی عمر کودک را به ارمغان می آورد و چقدر مظلوم است کودکی که در عصر امروز، عمل جراحی قلبی اش به تاخیر بیفتد.

وجود سوراخ در دیواره دو حفره قلب (VSD)

VSD وجود یک سوراخ در دیواره دو حفره پایین قلب موسوم به بطنها می باشد. در اثر این نقص خون بطن چپ که قبلا از اکسیژن اشباع شده است به بطن راست رفته و مجددا” به ریه فرستاده می شود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، این امرنه تنها سبب افزایش کار قلب و بزرگی آن میشود بلکه حجم بیشتری از خون از طریق بطن راست بدرون ریه رانده می شودو باعث پرخونی ریه میشود.

انتقال فشار بالاتر بطن چپ به بطن راست از طریق سوراخ VSD سبب می شود که حجم بالای خون بطن راست با فشاربالا وارد عروق ریوی شده وفشار عروق ریوی را بالا ببرد. ( به مبحث بالا رفتن فشار عروق ریوی PAHمراجعه شود ).

VSD (سوراخ بین بطنی) ، ۲۰% بیماری ها مادرزادی را تشکیل می دهند.

در هر۱۰۰۰ نوزاد متولد شده ،۵نوزاد مبتلا به VSD هستند.

VSD شایع ترین بیماری مادرزادی قلب است، البته در صورتی که MVP و دریچه ی آئورت دو لتی را کنار بگذاریم، چون این دو از VSD شایع ترند.

VSD اکثرا در قسمت ممبرانوس (غشایی) است و اکثرا خود به خود بسته می شود.

در معاینه بیمار چون حجم افزایش می یابد ضربه ی پره کوردیوم هیپرکینتیک می شود و بیماران S3 دارند.

در سمع قلب سوفل هولوسیستولیک در LSB دارند و اگر شنت زیاد باشد ممکن است هنگام خروج از دریچه ی پولمونر یک سوفل ejection نیز ایجاد شود.

در VSD دهلیز راست بزرگ نمی شود.

شنت بیش از ۲ به ۱ در CXR موجب پلتورا در CXR می شود.

با تنگ شدن سوراخ شدت سوفل افزایش می یابد. با افزایش فشار پولمونر شدت سوفل کاهش می یابد و ممکن است در این حالت سوفل فقط در ابتدای سیستول شنیده شود.

نشانه دیگری که مطرح کننده هیپرتانسیون پولمونر است تشدید P2 می باشد.

VSD چون اکثرا بسته می شودضرورتا نیاز به جراحی ندارد.

جراحی در مواردی انجام می شود که بیمار شنت بیش از ۲ به ۱ یا هیپرتانسیون پولمونر داشته باشد. در سندرم آیزن منگر نمی توان VSD را جراحی و ترمیم کرد.

بیماران دچار VSD و ASD اگر به دلیل هیپرتانسیون پولمونر شدید دچار معکوس شدن جهت شانت شدند سندروم آیزن منگر در نظر گرفته می شود. در این موارد نمی توان جراحی ترمیمی انجام داد، اما اگر هیپرتانسیون پولمونر به تنهایی ذکر شد (نه هیپرتانسیون پولمونر شدید) اندیکاسیون جراحی وجود دارد.

علائم سوراخ بین بطنی :

در سوراخ های کوچک که حجم اندکی از خون از سوراخ عبور می کند،بزرگی قلب و پرخونی ریه وجود ندارد وبیماران معمولا بدون علامت هستند. در سوراخ های متوسط وبزرگ کار قلب افزایش یافته و ممکن است بیمار دچار نارسائی قلب شود .

در معاینه بالینی ضربان قلب شدت پیدا می کند وصدای عبور خون از سوراخ دیواره قلب بصورت سوفل قلبی شنیده می شود. بیماران ممکن است دچار تنفس تند ، تعرق در هنگام تغذیه وعدم رشد کافی شوند.به علت پر خونی ریه بیمار بصورت مکرر دچار عفونت ریه میشوند.

در عکس برداری از قفسه سینه بزرگی قلب دیده می شود .تشخیص کامل با اکوکاردیوگرافی ممکن می شود . گاهی جهت ارزیابی ضایعات دیگر همراه VSD ویا ارزیابی دقیق فشار خون درون قلب وفشار عروق ریوی انجام کاتتریزاسیون ضرورت مییابد .

اکثر قریب به اتفاق بیماران با سوراخ های متوسط وبزرگ دراوایل شیر خوارگی علا ئم بیماری را نشان میدهند.اکثراین بیماران وقتی به سنین بالای دو سالگی میرسند در صورتیکه درمان نشده باشند یا به علت بالا رفتن فشار عروق ریوی غیر قابل درمان هستند ویا سوراخ بین بطنی آنها کوچک شده است. این امر اهمیت درمان به موقع بیماران مبتلا به سوراخ های متوسط وبزرگ را نشان میدهد.

VSD چگونه درمان می شود:

سوراخ های کوچک معمولا” خود بخود بسته می شوند ولیکن حتی اگر بسته نشوند نیاز به درمان ندارند مگر آنکه درمراحل بسته شدن خودبخود اختلال در کارکرد اجزا مجاور قلبی بخصوص دریچه آئورت رخ دهد.

احتمال کوچک شدن وحتی بسته شدن در سوراخ های متوسط و بزرگ هم وجود دارد.

بستن سوراخ های بین بطنی معمولا” با روش جراحی است، هر چند امکان بستن برخی از انواع این سوراخ ها با وسیله مخصوص ودر هنگام کاتتریزاسیون وجود دارد .

روش های جراحی بستن سوراخ :

معمولا” باعمل جراحی باز سوراخ توسط یک وصله از بافت مصنوعی ویااز پرده دور قلب(پریکارد)، ویا فقط با بخیه تنها ترمیم می شود .

در شیر خواران کوچک که VSD بزرگ ، یا چند VSD ویا ضایعات دیگر قلبی بصورت همزمان دارند ممکن است در اوائل شیر خواری امکان عمل باز وبستن سوراخ قلبی نباشد .در این حالات عمل PA Band انجام مشیود.

عمل PA Band:

با عمل جراحی قلب بسته، یک نوار (باند ) دورشریان ریوی قرار داده ومیزان عبور خون عرق ریوی را کاهش می دهند. با این عمل موقت از افزایش فشار عروق ریوی جلوگیری شده و حال عمومی بیمار بهبودی قابل توجه می یابد .این بیماران در سنین بالا تر (معمولا”بعد از یک سالگی) تحت عمل بستن سوراخ یا سوراخ های قلبی قرار گرفته وهمزمان تنگی ناشی PA Band رفع می شود ( برداشتن PA Band).

بستن VSD از طریق کاتتریزاسیون :

این روش فقط در برخی از بیماران قابل انجام است. عواملی همچون اندازه سوراخ بین بطنی ، محل سوراخ ، سن بیمار وضایعات همراه با سوراخ های بین بطنی در انتخاب بیمار جهت بستن با وسیله از طریق کاتتریزاسیون نقش اساسی دارند.

نحوه بستن سوراخ بین بطنی VSD به طریق کتتریزاسیون :

وسایل مختلف ,در اندازههای متفاوت برای بستن سوراخ بین بطنی وجوددارد که پزشک معالج باتوجه به چگونگی ساختار سوراخ(شکل،اندازه ،محل) ،یکی ار آنها را انتخاب میکند.

اکثراین وسایل دارای استاندارد های بین المللی بهداشتی(اتحادیه اروپا و یا انجمن نظارت بر دارو غذا آمریکا) بوده و تحت نظارت وزارت بهداشت ودرمان کشور وارد و مصرف میشوند.جنس و پوشش این وسایل به نحوی طراحی شده اند که با بافت بدن وقلب سازگاری داشته و ایجاد واکنش جسم خارجی را نمی نماید.ر موارد نادری حساسیت پوستی به نیکل در برخی از بیماران(فقط در برخی از وسایل)رخ میدهد، که گذرا ودرمان پذیر هستند.

جهت بستن با وسیله از طریق کاتتریزاسیون دولوله( کاتتر) ظریف در عروق کشاله ران قرار داده واین کاتترها به درون قلب در دوطرف سوراخ قلبی هدایت می شوند (به مبحث کاتتریزاسیون مراجعه شود). از طریق این کاتترها وسیله مخصوص بستن VSD ( تصویر ۲ ) ، که قابلیت ارتجاعی دارد توسط یک کابل مخصوص بدرون قلب هدایت میشود.هر دیسک این وسیله در یک طرف سوراخ قرار می گیرد وسوراخ بین این دودیسک پوشیده می شود (تصویر متحرک۳) .

پس ازاین اقدام کاتترها وکابل از بدن بیمار خارج میشوددر طول این عمل که حدودا” ا الی ۴ ساعت بطول می کشد کودک شما تحت بیهوشی عمومی قرار دارد .

در طول ۳ الی ۶ ماه بعداز این اقدام تمام این وسیله مسدود کننده سوراخ قلبی توسط بافت دیواره قلب پوشیده شده واین وسیله جزئی از دیواره قلب بیمار می شود .

خطرات ناچیزی ممکن است در حین بستن سوراخ قلبی رخ دهد ، برخی ازاین خطرات به شرح زیر است :

۱- کاتتر ممکن است به دیوارقلب آسیب برساند .

۲- ممکن است وسیله مسدود کننده سوراخ قلبی در محل مناسب خود قرار نگیرد ویا جابجا شود . دراین حالت معمولا خارج کردن آن از طریق همان کاتترها انجام می شود ولیکن گاهی این اقدام میسر نمی باشد وباید عمل جراحی قلب باز در همان روز صورت گیرد .

در صورت نیاز به عمل جراحی قلب باز جهت خارج کردن وسیله همزمان سوراخ بین بطنی باروش جراحی بسته می شود.

۳- اختلات ریتم قلبی نسبتا” شایع وزودگذر هستند ولی بلوک قلبی که درارتباط مستقیم هدایتی قلب قطع میشود در۲% بیماران قلبی فوق رخ می دهد درصورت بروز بلوک قلبی پزشک در مورد جزئیات آن با شما صحبت خواهد کرد در صورت بروز بلوک قلبی ممکن است به طریقه جراحی وسیله از قلب خارج شود . ودر برخی از موارد بلوک قلبی که مدتی بعد از بستن سوراخ قلبی رخ داده باشد ویا با خارج کردن وسیله بهبودی نیابد بیمار باید بصورت مادام العمر از وسیله ای موسوم به ضربان ساز قلب ( پیس میکر ) استفاده کند

مراقبتهای بعداز بستن سوراخ بین بطنی

کودک شما برای ۴۸ ساعت در بیمارستان تحت نظر خواهد بود ودر این مدت باکمک نوار قلب واکوکاردیوگرافی محل قرار گرفتن وسیله واختلالات احتمالی ریتم قلبی ومشکلات احتمالی دیگر بررسی می شود پس از ترخیص کودک شما باید تا ۶ ماه قرص آسپرین جهت رقیق شدن خون وپیشگیری ازایجاد لخته های کوچک روی وسیله درون قلب دریافت نماید .

در طول ۲۴ ساعت اول بعد از بستن سوراخ قلبی، مشابه انجام هرنوع کاتتریزاسیون قلبی احتمال خونریزی جزئی از محل کشاله ران وجود دارد ( مراجعه به مراقبتهای بعداز کاتتریزاسیون )

در موارد زیر باید آسپرین حتما” قطع وبه پزشک معالج اطلاع داده شود :

۱- بروز تب یا سرماخوردگی در کودک

۲- تماس کودک بابیمار مبتلا به آبله مرغان

در این موارد تجویز استامینوفن بلامانع خواهد بود .

« برگه‌ی پیشبرگه‌ی بعد »