بلفاریت چیست

بلفاریت یا ورم ملتحمه التهاب پلک ها و و فولیکول های مژه است. این بیماری شایع و اغلب طولانی مدت است ولی خوشبختانه نمی تواند به طور دائمی به بینایی آسیب بزند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، بلفاریت می تواند در اثر عفونت های باکتریایی نیز ایجاد شود ولی مسری نیست. افراد مبتلا به بیماری های پوستی مانند روزاسه، سبوره، دارندگان پوست چرب، شوره سر و یا مبتلایان به خشکی چشم بیشتر مستعد ابتلا به بلفاریت هستند.

یک یا چند علامت از این علائم ممکن است همراه بلفاریت ظاهر شود: قی کردن بیش از حد گوشه چشم هنگام بیدار شدن از خواب، چرب بودن بالا و پایین پلک ها، خارش، سوزش، احساس وجود شی خارجی در چشم با پلک زدن، چشم قرمز یا متورم، التهاب یا شکسته شدن پوست در امتداد لبه های پلک، و اشک بیش از حد. برخی از این علائم در سایر بیماری های چشمی نیز ممکن است مشترک باشد به عنوان مثال در گلوکوم حاد نیز چشم به طور ناگهانی قرمز و دردناک می شود.

خط اول درمان بلفاریت، حفظ بهداشت پلک است. تمیز نگهداشتن پلک ها نیز باید به واسطه شستشوی دائمی و مرتب مژه‌ها با شامپو بچه باشد تا لبه‌های پلک تمیز شود و شوره ‌ها و پوسته ریزی‌ ها تمیز شوند.

شامپو زدن به چشم در این افراد باید مدام انجام شود نه برای چند روز، چرا که این افراد زمینه این بیماری را دارند و در صورت رعایت نکردن این اقدامات ممکن است بلفاریت عود کند.

همین طور عفونت‌ چشم بیمار باید کنترل شود و اگر اشک چشم کم است باید اشک مصنوعی تجویز گردد. گاهی درمان با قطره های چشمی آنتی بیوتیک و پمادها در صورت وجود عفونت ضروری است. قطره های حاوی داروهای ضد التهابی نیز ممکن است کمک کننده باشد.
بلفاریت در هوای آلوده و خشک بیشتر نشان می‌ دهد و افرادی که در محیط ‌های مرطوب و پاک زندگی می ‌کنند کمتر در معرض این بیماری قرار می ‌گیرند.

مروری بر بواسیر یا هموروئید

بواسیر عبارت‌ است‌ از سیاهرگ‌های‌ گشادشده‌ ( واریسی‌) در راست‌ روده‌ یا مقعد. بواسیر ممکن‌ در مجرای‌ مقعدی‌ (بواسیر داخلی‌) یا در مدخل‌ مقعد (بواسیر خارجی‌) واقع‌ شده‌ باشد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، بواسیر ممکن‌ است‌ سال‌ها وجود داشته‌ باشد اما تنها با وقوع‌ خونریزی‌ بدان‌ پی‌برده‌ شود.

علایم‌ شایع‌ :

خونریزی‌. امکان‌ دارد خون‌ قرمز روش‌ به‌ صورت‌ رگه‌هایی‌ در اجابت‌ مزاج‌ دیده‌ شود یا به‌ دنبال‌ اجابت‌ مزاج‌، خون‌ به‌ مقدار کم‌ و به‌ مدت‌کوتاهی‌ چکه‌ کند.
درد، خارش‌ یا ترشح‌ مخاطی‌ پس‌ از اجابت‌ مزاج‌
وجود یک‌ برجستگی‌ در مقعد
احساس‌ این‌ که‌ پس‌ از اجابت‌ مزاج‌، راست‌ روده‌ به‌طور کامل‌ تخلیه‌ نشده‌ باشد (این‌ حالت‌ تنها در مورد بواسیر بزرگ‌ دیده‌ می‌شود).
التهاب‌ و تورم‌

علل‌ :

وارد آمدن‌ فشار مکرر به‌ سیاهرگ‌های‌ مقعد یا راست‌ روده‌
عوامل‌ افزایش‌ دهنده‌ خطر
رژیم‌ غذایی‌ بدون‌ فیبر
نشستن‌ یا ایستادن‌ به‌ مدت‌طولانی‌
چاقی‌
یبوست‌
کم‌شدن‌ تون‌ عضلانی‌ در سنین‌ بالا
جراحی‌ راست‌ روده‌ یا پارگی‌ مجرای‌ تناسلی‌ به‌ هنگام‌ زایمان‌ و دوختن‌ آن‌
بیماری‌ کبدی‌
سرطان‌ روده‌ بزرگ‌
لواط‌
بالا بردن‌ فشار خون‌ در سیستم‌ سیاهرگی‌ دستگاه‌ گوارش‌

پیشگیری‌ :

برای‌ اجابت‌ مزاج‌ عجله‌ نکنید و در عین‌ حال‌ از زور زدن‌ و نشستن‌ طولانی‌مدت‌ در توآلت‌ خودداری‌ کنید.
اگر اضافه‌ وزن‌ دارید، وزن‌ خود را کاهش‌ دهید.
مقدار فیبر غذایی‌ را در رژیم‌ خود افزایش‌ دهید.
روزانه‌ ۱۰-۸ لیوان‌ آب‌ بنوشید.
به‌طور منظم‌ ورزش‌ کنید.

عواقب‌ مورد انتظار :

بواسیر معمولاً با مراقبت‌ مناسب‌ خوب‌ می‌شود، اما علایم‌ ممکن‌ است‌ افت‌ و خیر داشته‌ باشند (یعنی‌ بواسیر ممکن‌ است‌ پس‌ از یک‌ دوره‌ یبوست‌ دوباره‌ ظاهر شود). در مواردی‌ که‌ به‌ درمان‌ محافظه‌کارانه‌ خوب‌ پاسخ‌ نمی‌دهند شاید جراحی‌ مورد نیاز باشد.
عوارض‌ احتمالی‌
کم‌خونی‌ فقر آهن‌ اگر خونریزی‌ قابل‌ توجه‌ باشد.
درد شدید در اثر وجود لخته‌ خون‌ در بواسیر
عفونت‌ یا زخم‌ شدن‌ بواسیر

اصول‌ کلی‌ :

برای‌ تشخیص‌ قطعی‌ ممکن‌ است‌ یکی‌ از روش‌های‌ زیر انجام‌ شوند: آنوسکپی‌ (دیدن‌ مقعد با کمک‌ یک‌ لوله‌ کوتاه‌ به‌ نام‌ آنوسکپ‌، وسیله‌ای‌ لنزدار و دارای‌ یک‌ منبع‌ نورانی‌ در سر آن‌ است‌)، یا پروکتوسکپی‌ (دیدن‌ راست‌ روده‌ و قسمت‌ پایینی‌ روده‌ بزرگ‌ یا وسیله‌ای‌ به‌ نام‌ پروکتوسکپ‌، که‌ وسیله‌ای‌ اپتیک‌ و دارای‌ یک‌ منبع‌ نورانی‌ در سر آن‌ است‌).

درمان‌ با هدف‌ تخفیف‌ علایم‌ صورت‌ می‌گیرد.
هیچ‌گاه‌ برای‌ اجابت‌ مزاج‌ زور نزنید.
پس‌ از اجابت‌ مزاج‌، ناحیه‌ را با ملایمت‌ پاک‌ کنید.
برای‌ تخفیف‌ درد، روزانه‌ چندین‌ بار هر بار به‌ مدت‌ ۲۰-۱۰ دقیقه‌ در آب‌ گرم‌ بنشینید.
برای‌ تخفیف‌ درد و تورم‌ ناشی‌ از وجود لخته‌ در بواسیر یا بیرون‌ زدگی‌ بواسیر، یک‌ روز در رختخواب‌ استراحت‌ کنید و روی‌ ناحیه‌ کیسه‌ یخ‌ بگذارید.

در مواردی‌ که‌ مقاوم‌ به‌ درمان‌ هستند، امکان‌ دارد نیاز به‌ جراحی‌ وجود داشته‌ باشد. روش‌های‌ مختلفی‌ وجود دارند:

بستن‌ یک‌ باند لاستیکی‌ در قاعده‌ بواسیر؛
اسکلروتراپی‌ (تزریق‌ مواد شیمیایی‌ برای‌ بسته‌ شدن‌ سیاهرگ‌ها و تشکیل‌ بافت‌ جوشگاهی‌)؛
جراحی‌ با سرما (یخ‌ زدن‌ بواسیر با نیتروژن‌ مایع‌)؛
انعقاد بواسیر (با اشعه‌ مادون‌ قرمز یا لیزر)؛
در آوردن‌ بواسیر

داروها :

برای‌ درد خفیف‌، خارش‌، یا کاهش‌ تورم‌، می‌توان‌ از داروهایی‌ که‌ اختصاصاً برای‌ تخفیف‌ علایم‌ بواسیر ساخته‌ شده‌اند استفاده‌ کرد. اگر علایم‌ بواسیر به‌ هنگام‌ حاملگی‌ رخ‌ دهند، از پزشک‌ خود در مورد داروهای‌ مناسب‌ که‌ در حاملگی‌ مشکلی‌ ایجاد نکند سؤوال‌ کنید.

اگر نیاز به‌ استفاده‌ از مسهل‌ باشد، از نرم‌کننده‌های‌ اجابت‌ مزاج‌ استفاده‌ کنید.

فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری :

محدودیتی‌ برای‌ آن‌ وجود ندارد. کار روده‌ با آمادگی‌ جسمانی‌ مناسب‌ بهبود می‌یابد.

رژیم‌ غذایی‌ :

برای‌ پیشگیری‌ از یبوست‌، یک‌ رژیم‌ متعادل‌ حاوی‌ مواد غذایی‌ دارای‌ فیبر زیاد، مثل‌ میوه‌های‌ تازه‌، کلوچه‌، حبوبات‌، سبزیجات‌ و غلات‌ سبوس‌دار داشته‌ باشید.
روزانه‌ ۱۰-۸ لیوان‌ مایعات‌ بنوشید.
اگر اضافه‌ وزن‌ دارید، وزن‌ خود را کم‌ کنید.

درچه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟

اگر در همان‌ جایی‌ که‌ بواسیر بوده‌ است‌ یک‌ برجستگی‌ سفت‌ تشکیل‌ شود.
اگر بواسیر باعث‌ درد شدید می‌شود که‌ با درمان‌های‌ ذکر شده‌ در بالا تخفیف‌ نیابد.
اگر خونریزی‌ زیاد باشد (بیش‌ از مقداری‌ که‌ در قسمت‌ علایم‌ ذکر شد). البته‌ باید به‌ یادداشت‌ که‌ خونریزی‌ ممکن‌ است‌ یکی‌ از علایم‌ اولیه‌ سرطان‌ باشد.

شیوه های جدید معالجه هموروئید (بواسیر) :

هموروئید یا بواسیر بیماری بسیار شایعی است که افراد را در سنین مختلف چه جوان و چه پیر مبتلا می کند اما بسیاری افراد به علت شرم از بیان آن و مراجعه به پزشک خودداری می کنند.

مقاله زیر به شیوه هاى جدید درمان این بیمارى مى پردازد.شما ممکن است با اسم هموروئید آشنا نباشید ولى حتماً کلمه بواسیر را شنیده اید. بایستى متذکر شد که هموروئید همان بواسیر است و یکى از بیمارى هاى شایع جراحى است و حدود ۷۵ درصد افراد به ویژه افراد بالاى ۳۰ سال در طول زندگى خود به این بیمارى مبتلا مى شوند.

• هموروئید چیست ؟

هموروئیدها بالشتک هاى عروقى طبیعى هستند که در ناحیه کانال مقعدى در قسمت ۴ سانتى مترى انتهاى روده بزرگ (راست روده) قرار دارند و در دو قسمت داخل و خارج کانال مقعد قرار دارند که به آن هموروئیدهاى داخلى و خارجى مى گویند.

هموروئیدها ارگان هاى طبیعى این ناحیه هستند که در اثر زور زدن به دنبال یبوست مزاج و یا اسهال مى توانند پرخون و متورم شده و در صورت تکرار یبوست و زور زدن موقع اجابت مزاج این بالشتک هاى عروقى متورم و دچار پارگى و زخمى شده و به صورت خونریزى و بیرون زدگى و گاهاً درد به هنگام اجابت مزاج خود را نشان دهند.

• انواع هموروئید:

هموروئیدهاى داخلى از نظر شدت علائم به چهار درجه تقسیم مى شوند.
درجه اول: خونریزى بدون بیرون زدگى
درجه دوم: خونریزى همراه بیرون زدگى که خودبه خود جا مى رود
درجه سوم: خونریزى به همراه بیرون زدگى که با دست جا مى رود
درجه چهارم: خونریزى به همراه بیرون زدگى که با دست جا نمى رود
هموروئیدهاى خارجى معمولاً به صورت یک برجستگى خارجى در بیرون ناحیه مقعد قرار داشته و اکثراً با درد و تورم همراه است.

• چه عواملى باعث ایجاد هموروئید مى شود؟

علت واقعى هموروئید مشخص نیست. ولیکن عوامل مهم و موثر در بروز آن عبارتند از:
۱- یبوست مزمن
۲- اسهال مزمن
۳- زور زدن موقع اجابت مزاج
۴- نشستن طولانى مدت در توالت
۵- افزایش سن
۶- عوامل ارثى
۷- حاملگى
۸- تحرک کم
۹- مصرف غذاهاى کم فیبر، عدم استفاده از میوه جات و سبزیجات، مصرف الکل و…

• علایم و نشانه هاى هموروئید چیست؟

خونریزى: اولین و شایع ترین علامت خونریزى است. خونریزى هنگام اجابت مزاج است که پس از دفع مدفوع سفت ایجاد مى شود و به صورت خون روشن و تازه روى کاسه توالت مى چکد. وضعیت آن طورى است که اکثراً پس از مدفوع است و به عبارتى از مدفوع جدا است.

افراد بایستى متوجه باشند که اگر خون مخلوط با مدفوع باشد بایستى به سایر عوامل مثل سرطان ها، پولیپ ها و کولیت ها مشکوک شده و حتماً بررسى کامل کولون توسط جراح متخصص کولورکتال انجام شود.

خروج توده (بیرون زدگى): دومین علامت بیرون زدگى است که گاهاً بالشتک هاى هموروئیدى از مقعد خارج شده که خود به خود جا رفته و یا براى جااندازى نیاز به دستکارى دارند و گاهى آنقدر وسیع هستند که قابل جااندازى نیستند و بایستى سریع تر به جراح مراجعه شود.

درد: سومین علامت درد است که در هموروئیدهاى درجه سوم، چهارم عارضه دار شده و یا هموروئیدهاى خارجى و مخلوط بروز مى کند.

• درمان هموروئید چگونه است ؟

اصولاً براى برطرف کردن علایم هموروئید با توجه به نوع و تشخیص پزشک متخصص در این رشته چندین روش درمانى وجود دارد.

۱- درمان طبى: که معمولاً براى هموروئیدهاى خفیف درجه اول و یا دوم توصیه مى شود که عبارت است از کنترل یبوست به وسیله مصرف رژیم غذایى پر فیبر مثل میوه جات و سبزیجات، کاهو، آلو، انجیر، نان سبوس دار، اصلاح عادت اجابت مزاج، استفاده از پمادهاى ضد هموروئید و استفاده از ملین ها و لگن آب گرم.

۲- درمان هاى سرپایى : امروزه پزشکان و بیماران درجستجوى راه هاى ساده، موثر و بدون عارضه و یا با کمترین عارضه هستند. از آنجا که روش هاى جراحى معمول با بسترى شدن بیمار، نیاز به بیهوشى، درد پس از عمل، احتمال خونریزى، ترشح، عفونت و از کارافتادگى همراه بوده و نیاز به مراقبت هاى طولانى مدت دارند، لذا تلاش هاى زیادى براى مهار بیمارى هموروئید به روش هاى متعدد سرپایى از قبیل کوتر کردن، منجمد کردن، رابر بند لیگاتور و سایر روش ها بوده است. ولیکن هیچکدام درمان قطعى براى تمام هموروئیدها نبوده و اکثر این روش ها محدودیت هایى دارند. از جمله شایع ترین این روش ها تا کنون روش بستن هموروئید با حلقه لاستیکى است.

• بستن با حلقه لاستیکى ( رابر بند):

یکى از روش هاى جدید و شایعى که طرفداران زیادى دارد بستن هموروئید با حلقه لاستیکى (رابر بند) است. این روش در مورد هموروئیدهاى درجه دوم و سوم مناسب بوده و به صورت سرپایى بدون استفاده از بى حسى و بیهوشى در مطب قابل انجام است. محدودیت هاى آن در مورد هموروئیدهاى خارجى و یا مخلوط است.
در این روش با کمک یک وسیله یک بارمصرف حلقه لاستیکى را روى قاعده هموروئید قرار داده تا به تدریج هموروئید سیاه شده و بیفتد. این روش در ایران و در بسیارى از مطب ها و درمانگاه هاى تخصصى کولورکتال انجام مى شود. مزیت این روش به سایر روش ها هزینه کم و نداشتن خطر ابتلا به بیمارى هاى عفونى است.

• روش بستن شریان هموروئید با استفاده از داپلر (DG-HAL ) :

در این روش نوین درمان، با پاکه (بالشتک) هموروئید برخورد غیرمستقیم مى شود. یعنى عروق اصلى تغذیه کننده هموروئید مسدود مى شود که نهایتاً منجر به کاهش و یا قطع جریان خون به بالشتک هموروئیدى شده و تورم آن از بین رفته، هموروئید چروکیده شده و در نتیجه علائم نیز از بین مى رود.

طبق گزارشات متعدد این روش بر انواع هموروئیدها نتایج خوبى داشته است.

این روش براى اولین بار در سال ۱۹۹۵ ابداع و از آن زمان در مراکز معتبر متعدد جهان به طور موفقیت آمیزى به کار رفته و امروزه استفاده از این روش تحول اساسى در درمان آسان و بدون عارضه و بدون بیهوشى هموروئید به وجود آورده و مورد استقبال جراحان قرار گرفته است. از مزایاى آن به کوتاه بودن زمان عمل، عدم نیاز به بیهوشى کامل در حین عمل، نداشتن درد و خونریزى و درصد موفقیت بالا مى توان اشاره کرد. خوشبختانه این روش در ایران نیز قابل انجام است.

• درمان به روش لیزر :

یکى دیگر از روش هاى جدید براى معالجه هموروئید استفاده از لیزر است که در نهایت برش و برداشتن بافت هموروئیدى است که با امواج لیزر صورت مى گیرد که روشى گران است و مزیت چندانى نسبت به جراحى ندارد. به طور کلى امروزه گرایش به اعمال جراحى سرپایى بخصوص رابربندینگ و روش DG – HAL رو به افزایش است و استقبال جراحان از این روش رو به فزونى است، که هر دو روش مذکور در سال هاى اخیر در ایران معرفى گشته و در حال حاضر انجام مى گردد.

هیچ کس، به غیر از یک متخصص روده و مقعد، دوست ندارد در مورد بواسیر صحبت کند. اطلاعات کمی در مورد این بیماری در میان عموم وجود دارد، و از طریق رسانه های گروهی نیز اطلاعات کمی ارائه می شود، از اینرو افراد معمولاً تصور می کنند که این بیماری جزء بیماری های نادر است. درصورتی که برخلاف این تصور، افراد بسیار زیادی به آن مبتلا می شود. برطبق تحقیقاتی که در سال ۱۹۹۱ بر این بیماری انجام گرفت، مشخص شد که حدود ۱۰۰ میلیون امریکایی به آن مبتلا هستند.
مبتلایان بسیاری، احتمالاً از روی خجالت، به دنبال درمان آن برنمی آیند. برای این دسته از افراد، عمل دفع و نشستن بر سطوح سفت و سخت، بسیار دردناک و عذاب آور خواهد بود.
اما برای مبتلایان و همچنین آن دسته از افراد که به این بیماری مبتلا نیستند خبر خوبی داریم: راه های بسیاری برای پیشگیری و درمان این بیماری وجود دارد.

انواع مختلف بواسیر :

همه ی ما در قسمت مقعد، رگ های بواسیری داریم. اگر این رگ ها تحریک شوند، ممکن است ملتهب شده، ورم کرده یا حتی خونریزی کنند. این وضعیت معمولاً بواسیر نامیده می شود. بواسیر دو نوع دارد: بواسیر خارجی و بواسیر داخلی.

بواسیر خارجی :

بواسیر خارجی برآمدگی نرمی در اطراف دهانه ی مقعد است. گاهی اوقات ممکن است حالتی به نام بواسیر ترومبوز رخ دهد. در این وضعیت، یک لخته ی خونی ایجاد شده و آن برآمدگی سفت می شود. از آنجا که بافت های اطراف مقعد پوشیده از پایانه های عصبی است، بواسیر خارجی معمولاً بسیار دردناک است.

بواسیر داخلی :

از آنجا که پایانه های عصبی حساس در مقابل درد زیادی در داخل کانال مقعد وجود ندارد، این نوع بواسیر خیلی دردناک نیست. اما ممکن است که حین عمل دفع، این بواسیرها خونریزی کنند. گاهاً ممکن است این نوع بواسیر تا اندازه ای ملتهب شود که به خارج دهانه ی مقعد کشیده شود. این وضعیت سقوط و پایین آمدن بواسیر نامیده می شود.
به طور کلی، شدت بواسیر داخلی چهار درجه یا مرحله دارد:
در مرحله ی اول، بواسیرهای کوچکی در لایه ی داخلی دهانه ی مقعد ایجاد می شوند. در اکثر این افراد، این مرحله مورد توجه قرار نمی گیرد، مگر اینکه کشیده شدن مدفوع سخت بر روی سطح مقعد ایجاد کمی خونریزی کند.

دردرجه ی دوم، قسمت کوچکی از بواسیر در حین عمل دفع از دهانه ی مقعد بیرون می آید. اما بافت پیوندی کانال مقعد هنوز آنقدر سخت و محکم هست تا این بواسیرها را دوباره به داخل مقعد برگرداند.

در مرحله سوم، بواسیرهای دردناک در حالت پایین افتادگی و بیرون از مقعد باقی می مانند. اما می توان با دقت زیاد آنها را با دست به داخل دهانه ی مقعد بازگرداند.

شدیدترین و جدی ترین مرحله از این بیماری زمانی است که میزان زیادی از این بواسیرها در یک زمان از دهانه ی مقعد بیرون می آیند. این موقعیت دردناک و خطرناک نیاز به جراحی فوری دارد.

علائم :

افرادی که به این بیماری مبتلا گشته اند، معمولاً حین عمل دفع دچار خونریزی، خارش، درد و ناراحتی در ناحیه مقعد می شوند. در موارد شدید، بواسیرهای داخلی ممکن است از دهانه ی مقعد بیرون بیایند، و بواسیرهای خارجی لخته های خونی ایجاد خواهند کرد.
آیا شما نیز در خطر ابتلا هستید؟

همه می توانند به بواسیر مبتلا شوند. در واقع بیش از نیمی از افراد پس از ۵۰ سالگی گرفتار این بیماری می شوند.

در اکثر موارد این بیماری از فشار و درد در هنگان انجام عمل دفع ایجاد می شود. از عوامل دیگر این بیماری می توان به وراثت، بالا رفتن سن، یبوست، اسهال، و عمل جنسی اشاره کرد.

وقتی کسی یکبار به این بیماری مبتلا شود، احتمال تکرار مداوم آن بسیار زیاد است. این به این دلیل است که تورم باعث ضعیف شدن دیواره های رگ ها می شود و در نتیجه آمادگی بیشتری برای تورم دوباره پیدا می کنند.

آیا راه هایی برای پیشگیری وجود دارد؟

اگر تابه حال آنقدر خوش شانس بوده اید که به این بیماری مبتلا نشوید، در اینجا راه هایی برای پیشگیری از آن آورده ایم. حتی اگر مبتلا به آن هستید، با این روش ها می توانید از ابتلا شدن دوباره در آینده جلوگیری کنید.
موادغذایی فیبردار بیشتر بخورید: خوردن بیشتر میوه جات، سبزیجات و حبوبات باعث می شود مدفوع بزرگتر شده و آسان تر دفع شود.

مایعات بیشتر بنوشید: خوردن مایعات زیاد، مدفوع را نرم تر می کند و فشار هنگام عمل دفع کمتر می شود.

عمل دفع را سرموقع انجام دهید: به تاخیر انداختن عمل دفع باعث خشک و سفت شدن مدفوع می گردد و دفع آن بسیار دشوار خواهد شد.

ورزش کنید: فعالیت بدنی باعث کاهش فشار وارد بر رگ ها شده و احتمال یبوست را نیز کاهش می دهد.

به مدت طولانی ننشینید و نایستید: نشستن و ایستادن به مدت طولانی بر رگ ها فشار وارد می آورد. اگر کارتان طوری است که باید برای مدتی طولانی بنشینید، حتماً هر از چند گاهی بلند شده و در اطراف چرخی بزنید.

خود درمانی برای تسکین موقت :

گرچه اکثر بواسیرها به خودی خود درمان می شوند، راه هایی هست که بتوانید این فرایند درمانی را سریعتر کرده و از میزان درد خود بکاهید.

حمام کنید: خوابیدن در وان آب گرم به مدت ۱۰ تا ۱۵ دقیقه از تورم و درد می کاهد.

یخ بگذارید: با گذاشتن کمپرس یخ بر روی قسمت آسیب دیده می توانید از تورم آن بکاهید.

از کرم استفاده کنید: کرم های موجود در بازار که حاوی عصاره ی فندق، هیدروکورتیزون یا سایر عوامل ضد التهاب هستند، می توانند به کاهش تورم و درد کمک کنند.

درمان های پزشکی و جراحی :

این نوع درمان ها معمولاً برای موارد حاد از بواسیر توصیه می شوند و شامل انواع زیر هستند:
بستن رگ: یک بند لاستیکی به دور بواسیر بسته می شود تا ورود جریان خون به آن را متوقف کند. پس از چند روز، بواسیرها و بند لاستیکی خشک و چروک شده و می افتند، اما ممکن است هفته ها طول بکشد تا ناحیه ی آسیب دیده به طور کامل درمان شود. این مرحله معمولاً بسیار دردناک و همراه با خونریزی است.
تصلب درمانی: یک محلول شیمیایی به داخل رگ تزریق می شود تا بواسیرها را جمع کرده و کوچک کند.

انعقاد: از یک لیزر برای سوزاندن و جمع کردن بافت های بواسیری استفاده می شود.

بواسیر برداری: این روش معمولاً زمان سقوط و پایین افتادن بواسیرها استفاده میشود. این روش به صورت عمل جراحی انجام می شود که نیاز به بستری شدن دارد.

مکمل های گیاهی :

روش دیگر برای درمان بواسیر استفاده از ترکیبات گیاهی است. یک مکمل گیاهی به نام همارون برای درمان بواسیر بسیار مفید شناخته شده و هیچ عوارض جانبی نیز ندارد.
عنصر فعال اصلی در همارون، عصاره ی تصفیه شده ی سوفورا ژاپونیکا یا درخت پاگودای ژاپنی است، که باعث نرمال کردن خاصیت نفوذپذیری رگ ها و مویرگ ها شده، دیواره های رگی را مستحکم می کند و مودغذایی لازم برای سلامت رگ ها را فراهم می کند. همارون باعث تسکین درد، خارش، حساسیت و ناراحتی بواسیر می شود.
تحقیقات انجام شده بر روی عصاره های سوفورا نشان داده است که %۹۴ از افرادی که از این ترکیب گیاهی استفاده کرده اند، فارغ از هرگونه خونریزی، خارش، تورم و التهاب بوده اند

بواسیر چیست؟

بواسیر عبارت‌ است‌ از سیاهرگ‌های‌ گشادشده‌ ( واریسی‌) در راست‌ روده‌ یا مقعد. بواسیر ممکن‌ در مجرای‌ مقعدی‌ (بواسیر داخلی‌) یا در مدخل‌ مقعد (بواسیر خارجی‌) واقع‌ شده‌ باشد. بواسیر ممکن‌ است‌ سال‌ها وجود داشته‌ باشد اما تنها با وقوع‌ خونریزی‌ بدان‌ پی‌برده‌ شود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، بواسیر ناشی از فشار زیاد روی ورید های لگن و ناحیه مقعد است که باعث متورم شدن آنها می شود. یکی از مهم ترین عوامل ایجاد کننده بواسیر، زور زدن زیاد هنگام اجابت مزاج است که میتواند ناشی از یبوست باشد. همچنین حاملگی به ویژه در شش ماه آخر به خاطر تغییرات هورمونی که موجب افزایش خون رسانی به لگن می شود و بزرگ شدن جنین که موجب فشار بر عروق لگنی می شود، یکی از شایع ترین علل بواسیر در خانم ها می باشد. چاقی نیز از دیگر عوامل شایع ایجاد کننده ی بواسیر است.

بنابراین از عوامل ایجاد کننده ی بواسیر می توان به دلایل زیر اشاره کرد : تعجیل در کامل کردن اجابت مزاج، سپری کردن مدت طولانی در توالت و زور زدن زیاد، زور زدن به علت یبوست یا اسهال شدید، چاقی به ویژه در نواحی شکم و لگن، حاملگی و زایمان، بیماری های طولانی مدت قلبی و کبدی که بر جریان خون تأثیر می گذارند و در نهایت وجود توده در لگن که علت نادری است.

حدود ۴۰ درصد از مبتلایان به هموروئید یا بواسیر هیچ گونه علائم شایع خونریزی، خارش مقعد و درد را ندارند. اما در یک معاینه فیزیکی، و یا در طول یک آزمایش مانند کولونوسکوپی برای غربالگری سرطان روده، ممکن است پی به وجود بواسیر برد.

بواسیر از رگ‌های خونی در کانال مقعد به وجود می‌آید و در واقع می‌توان به آن رگ‌های واریسی مقعد گفت. هموروئیدهای خارجی همراه با احساس برآمدگی در خارج مقعد هستند در حالی که بواسیر داخلی ممکن است پنهان بماند. با بالاتر رفتن سن بواسیر شایع می‌شود. همچنین افرادی که بیشتر یبوست را تجربه می‌کنند، و یا با فشار اجابت مزاج دارند، بواسیر را تجربه می‌کنند. گاهی اوقات در افرادی که اسهال دارند یا در طول یا پس از بارداری هستند، نیز بواسیر رخ می‌دهد.

افراد مبتلا هنگام اجابت مزاج متوجه خون قرمز روشن می‌شوند و اگر خونریزی از رکتوم توسعه داشته باشد، باید حتماً به پزشک مراجعه کرد.

تغییر رژیم غذایی می‌تواند به جلوگیری از بروز بواسیر کمک کند. افزایش فیبر در رژیم غذایی، خوردن مقدار زیادی میوه و سبزیجات و استفاده کردن از ملین‌ها می‌تواند برای بیماران مفید باشد. ضمن این که افرادی که بدون علامت هستند، و بواسیر در آنها پنهان است، ناچار به انجام جراحی و برداشتن آن هستند.

نقرس

نقرس در واقع رسوب بلورهای اسید اوریک در ناحیه مفاصل است که باعث التهاب و درد شدید در این نواحی می‌شود. این رسوبات معمولا به شکل توده‌ای زیر پوست احساس می‌شود. در اکثر موارد اولین حمله بیماری در شست پا دیده می‌شود. و به مرور می‌تواند پاشنه پا، قوزک، زانو و آرنج دست را نیز درگیر کند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، بیماری نقرس یکی از اشکال پیچیده ورم‌ مفاصل است که می‌تواند هم مردان و هم زنان را مبتلا کند، با اینحال در زنان یائسه بسیار شایع تر است.

نشانه بیماری درد ناگهانی و شدید، سرخی و سفت شدن مفاصل (معمولا مفصل شست پا) می‌باشد. درد نقرس می‌تواند با درد شدید شست پا و احساس اینکه شست پایتان آتش گرفته است، شما را در شب از خواب بیدار کند.

مفصل تحت تاثیر داغ، متورم و چنان حساس هست، که حتی وزن ملافه برروی آن فشار و درد وارد می‌کند. خوشبختانه نقرس درمان پذیر و تاحدودی قابل پیشگیری است.

سید اوریک در بدن به پورین تجزیه می‌شود که به طور طبیعی در خون حل و همراه با ادرار دفع می‌شود و زمانی که فرد در خوردن غذاهای حاوی پورین‌دار مانند گوشت قرمز، جگر و حبوباتی نظیر نخود و لوبیا زیاده روی کند و بدن قادر به دفع آن نباشد، اسید اوریک اضافه در بدن تجمع می‌کند.

افزایش اسید اوریک در بدن، علاوه بر نقرس، احتمال تشکیل سنگ‌های کلیوی اسید اوریکی را نیز زیاد می‌کند.

عموما حمله‌های نخستین این بیماری ظرف حداکثر ده روز حتی بدون درمان بهبود می‌یابد و ممکن است تا ماه‌ها یا حتی سال‌ها، بیماری حمله دیگری از خود نشان ندهد.

بیماری نقرس تحت تاثیر مشکلات روحی، روانی شدت می‌گیرد.

این بیماری موجب ورم و درد شدید مفاصل و سفتی آن شده و مفاصل گرم و قرمز رنگ می‌شوند.

علایم ابتلا به بیماری نقرس

نشانه های و علایم ابتلا به این بیماری تقریبا شدید بوده و معمولا ناگهانی و در شب اتفاق می‌افتند، این نشانه ها شامل:

درد شدید مفاصل:

نقرس معمولا انگشت شست پا را تحت تاثیر قرار می‌دهد، اما ممکن است در مفاصل دیگر از جمله مفاصل پا، زانو، آرنج و یا دستهایتان هم رخ دهد. درد ایجاد شده توسط نقرس معمولا در ۱۲ تا ۲۴ ساعت اولیه در بیشترین حد خود است.

باقی ماندن درد مفاصل:

بعد از فارام شدن درد شدید اولیه، بعضی از مفاصل ممکن است از چند روز تا چند هفته ملتهب و دردناک باشند. هرچه این بحملات این بیماری قدیمی تر شود، درد آن بیشتر باقی می‌ماند.

التهاب و سرخی:

مفصل و یا مفاصل مبتلا متورم، حساس و قرمز می‌شوند.

دلایل ابتلا به بیماری نقرس

هرچند اکثر اسید اوریک بالا درخون نشانه ابتلا به این بیماری نیست و خیلی از افرادیکه اسید اوریک بالایی دارند، دچار این بیماری نمی‌شوند، اما ابتلا به نقرس بدلیل وجود مقادیر بالای اسید اوریک در خون بوجود می‌باشد. زمانیکه مقدار اسید اوریک درخون شما بالا رود ممکن است این اسید اوریک به شکل کریستال هایی در مفاصل شما در بیاید. بعضی از عواملی که باعث بوجود آمدن این کریستال ها می‌شوند، عبارتند از:

– چاقی
– مصرف الکل
– مصرف زیاد خوراکی های حاوی اسید اوریک شامل گوشت قرمز، سیرابی، ماهی کولی، شاه ماهی، مارچوبه و قارچ
– بیماریهای خاص شامل فشارخون بالای درمان نشده، بیماری های مزمن ماننددیابت، چربی یا کلسترول بالای خون و باریک شدن رگها نیز می‌تواند باعث افزایش خطر ابتلا به نقرس شود.
– بعضی از داروها شامل دیورتیک ها (برای درمان فشارخون استفاده می‌شوند)، آسپرین و داروهایی که برای افرادیکه پیوند عضو انجام داده‌اند، تجویز می‌شوند.
– سابقه خانوادگی
– سن و جنس. نقرس در مردان بیشتر از زنان رخ می‌دهد، هرچند که در زمان یائسگی خطر ابتلای هر دو جنس به نقرس یکسان می‌شود. همچنین سن ابتلای مردان به نقرس عموما بین ۴۰ تا ۵۰ سالگی بوده در حالیکه خانم ها معمولا بعد از یائسگی به این بیماری مبتلا می‌شوند.

عوارض ابتلا به نقرس

افرادیکه مبتلا به بیماری نقرس هستند، در خطر ابتلا به بیماریهای شدیدتر ازجمله:

نقرس پیشرفته:

نقرس درمان نشده می‌تواند باعث انباشته شدن کریستال‌های اسید اوریک زیر پوست و در گره‌هایی که به آن ها توفی (TOE-fi) می‌گویند، شود. توفی می‌تواند در نوای مختلفی همچون انگشتان، دستها، پا، آرنج و یا تاندون آشیل بوجود آید. هرچند که توفی معمولا دردناک نیست اما هنگام حملات نقرسی می‌تواند حساس و متورم شود.

سنگ کلیه:

کریستالهای اورات ممکن است در دستگاه ادراری افراد مبتلا به نقرس جمع شده و باعث بوجود آمدن سنگ کلیه شود. البته داروهایی برای کاهش خطر ابتلا به سنگ کلیه وجود دارد.

راههای تشخیص بیماری نقرس

آزمایشهایی که برای تشخیص این بیماری استفاده می‌شوند شامل:

آزمون مایع مفصل:

پزشکتان ممکن است توسط سرنگ برای کشیدن مایعات از درون مفصل مبتلا اقدام کند. زمانیکه این مایع زیر میکروسکوپ بررسی شود، نشان می‌دهد که کریستال در آن وجود دارد یا خیر.

آزمایش خون:

پزشکتان برای بررسی میزان اسید اوریک در خون شما، ممکن است، آزمایش خون برایتان تجویز کند. توجه کنید که بعضی از افراد با اینکه اسید اوریک بالایی دارند هیچگاه به بیماری نقرس مبتلا نمی‌شوند و همچنین بعضی از افراد با اینکه اسید اوریک نرمالی دارند دچار این بیماری می‌شوند.

درمان بیماری نقرس

درمان نقرس معمولا شامل استفاده از دارو می‌شود. داروهای درمان نقرس می‌توانند برای درمان حملات بیماری و پیشگیری از بازگشت این حملات و یا برای کاهش عوارض بیماری مانند توفی یا سنگ کلیه تجویز شوند.
داروهای درمان نقرس

داروهایی که برای درمان بیماری نقرس استفاده می‌شوند، شامل:

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs):

شامل داروهایی همچون ایبوبروفن، ناپروکسن و یا داروهای قوی تر که برای دریافت آنها نیاز به نسخه پزشک است همچون، ایندومتاسین (Indocin) می‌شوند، که برای کاهش التهاب و درد استفاده می‌شوند.

کلشی سین (Colchicine):

اگر داروهای NSAIDs برای شما قابل تجویز نباشد، پزشک از این مسکن کلشی سین برای شما استفاده می‌کند.

کورتیکواستروئیدها (Corticosteroids):

پزشکتان ممکن است از داروهای کورتیکواستروئید برای کاهش درد و التهاب استفاده کند، این داروها در دوشکل خوردنی و تزریقی تجویز می‌شوند، از عوارض جانبی کورتیکواستروئیدها می‌توان به:

– نازک شدن استخوان ها
– درمان دیر و ضعیف زخم ها
– کاهش قدرت مبارزه با عفونت

برای کاهش این عوارض پزشکتان سعی می‌کند، کم ترین میزانی که برای شما کفایت می‌کند، از این داروها تجویز کند.
داروهایی که از ابتلا به نقرس پیشگیری می‌کنند

درصورتیکه شما تنها چندبار در سال دچار حملات نقرس می‌شوید و یا اینکه حملاتتان پی در پی نبوده اما دردناک‌اند، پزشکتان ممکن است داروهایی برای کاهش خطر ابتلا به نقرس و عوارض نقرس برای شما تجویز کند، این داروها شمال:

– دراوهایی که جلوی تولید اسید اوریک را می‌گیرند.
– داروهایی که دفع اسید اوریک را بهبود و افزایش می‌بخشند.

درمان خانگی نقرس

هرچند که درمان دارویی نقرس از همه انواع درمان ها موثرتر است، با اینحال دستورالعمل‌های زیر که توسط انجمن رژیم غذایی آمریکا (ADA) برای زمانیکه تحت حملات نقرس هستید، توصیه شده است، نیز می‌تواند مفید باشد.

– حدود ۲ تا ۴ لیتر مایعاتی که حداقل نصف آن آب است، مصرف کنید.
– از مصرف الکل خودداری کنید.
– مصرف معتدل پروتئین، بخصوص از منابع سالم همچون، لبینیات کم چرب و یا بدون چربی، تخم مرغ و کره بادام زمینی.
– مصرف روزانه گوشت قرمز، مرغ و ماهی را در اندازه ۱۱۳ تا ۱۷۰ گرم نگه دارید.

درمان نقرس با طب سنتی

شما می‌توانید از راهکارهای طب سنتی یا جایگزین برای درمان بیماری نقرس استفاده کنید. هرچند که قبل از امتحان این نوع درمان می‌بایست با پزشک خود مشورت نمایید تا مبادا این نوع درمان با درمان داروییتان تداخل ایجاد کند. بعضی از مواردیکه در ادامه بیان می‌کنیم، تاثیراتی بر کاهش اسید اوریک در خون دارند.

-قهوه:

محققان رابطه‌ای بین مصرف قهوه (هر دو نوع معمولی و بدون کافئین آن) و کاهش اسید اوریک خون یافته‌اند.

ویتامین ث :

هرچند که دررابطه با تاثیر ویتامین ث برنقرس اطلاعاتی دردسترس نیست، اما ویتامین ث می‌تواند باعث کاهش سطح اسید اوریک درخون شوند. البته فکر نکنید که اگر کمی ویتامین ث برای شما خوب است، پس مصرف زیاد آن بهتر است، چراکه مصرف زیاد ویتامین ث ممکن است سطح اسید اوریک خون را بالا ببرد.

گیلاس:

در تحقیقات نشان داده شده که مصرف گیلاس می‌تواند به کاهش سطح اسید اوریک خون کمک کند، با اینحال تا کنون تحقیقی برای بررسی ارتباط بین گیلاس و نقرس وجود ندارد.

پیشگیری از ابتلا به نقرس

مصرف بالای مایعات. میزان مصرف مایعات خود را به میزان ۲ تا ۴ لیتر(۸ تا ۱۶ لیوان)، افزایش دهید. دقت کنید که حداقل نصف این میزان مایعات از آب باشد.

اجتناب از مصرف الکل.

رژیم غذایی متعادل، که تاکید آن بر میوه، سبزی، غلات کامل و لبنیات کم چرب و یا بدون چربی باشد.

دریافت پروتئین بدن از منابع کم چربی لبنی.

محدودکردن مصرف گوشت، مرغ و ماهی.

حفظ وزن مناسب.

پرولاپس دریچه میترال

شهریور ۱۱, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : بيماريهاي غير واگير شايع, مشروح اخبار

افتادگی یا پرولاپس دریچه قلب در واقع همان سندروم افتادگی دریچه میترال به طرف دهلیز چپ طی انقباض قلب است. در این حالت یک یا هر دو دریچه ممکن است خوب بسته نشوند که باعث بازگشت (پس‌زنی) خون می‌شود. این پس زنی خون می‌تواند منجر به مورمور یا سوفل قلبی (صدای غیرطبیعی در قلب که مربوط به جریان خون غیرطبیعی است) شود. پس‌زنی میترال معمولاً حالت خفیفی دارد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، دریچه میترال بین دهلیز چپ و بطن چپ قرار گرفته‌است و شامل دو لت (لنگه)است.وجه نامگذاری این دریچه به خاطر شباهت آن به میتر، یعنی کلاهی است که اسقف‌های کاتولیک در مراسم خود می‌پوشند. به طور طبیعی لت‌های این دریچه طی انقباض بطن چپ (سیستول) به وسیله تارهای نگه‌دارنده محکم بسته نگه داشته می‌شوند.

دریچه میترال دو پره یا لیف لت  دارد و بین حفرات سمت چپ قلب یعنی دهلیز چپ و بطن چپ قرار دارد. در حین انقباض دهلیز چپ دریچه باز و خون از دهلیز چپ وارد بطن چپ میشود ولی در حین انقباض بطن چپ بسته می شود و مانع ورود خون به دهلیزها می گردد.

در برخی افراد یکی از این پره ها یا هر دوی آن ها بزرگتر بوده یا بافت نرمتر داشته  و بنابراین  هنگامی که بطن چپ منقبض می شود و دریچه ها بسته می شوند ، پره های دریچه بجای گرفتن شکل قیفی شکل نرمال، به سمت عقب و به درون دهلیز چپ (مانند یک چتر نجات به داخل ) خمیده می شوند ( افتادگی یا پرولاپس). و این ناهنجاری در بسته شدن دریچه میترال قلبی را  پرولاپس دریچه میترال( MVP )می نامید.

پرولاپس‌ یا افتادگی دریچه‌ میترال‌ یک‌ اختلال‌ نسبتاً شایع‌ و اغلب‌ خوش‌خیم‌ است.MVP شایع ترین شکل بیماری دریچه قلب است و گاهی می‌تواند به همراه درجاتی‌ از نشت خون از ورای‌ دریچه‌‌ (نارسایی‌ میترال‌) باشد.

علایم‌ شایع‌ :

این‌ اختلال‌ در خانم‌های‌ جوان‌ تا میانسال‌ شایع‌تر از اقایان است‌.اما فرمی از بیماری در مردان بالای ۵۰ سال دیده می شود و این مردان نسبت به زنان و جوانترها سه برابر بیشتر در معرض خطر نارسایی میترال (MR) شدید هستند .

در اغلب‌ موارد علامتی‌ وجود ندارد و لی پرولاپس‌ دریچه‌ میترال‌ یک‌ صدای‌ قلبی خاص ‌(کلیک clik میان سیستولیک و گاهی یک سوفل قلبی انتهای سیستولیک در صورت پس زدن خون) ‌ ایجاد می‌کند که با گوشی‌ پزشکی‌ شنیده‌ شود و معمولا این‌ اختلال‌ در طی‌ یک‌ معاینه‌ معمول‌ کشف‌ می‌گردد.پس اغلب‌ موارد شکایتی وجود ندارد ، اما گاهی علائم زیر را می دهد:

– درد سینه‌ (تیرکشنده‌، مبهم‌ یا فشارنده‌) یا ناراحتی قفسه سینه،
– تپش‌ قلب و ‌ اضطراب‌
-احساس‌ سبکی‌ سر هنگام‌ برخاستن‌ از حالت‌ نشسته‌ یا خوابیده‌
– خستگی و تنگی نفس

برخی از بیمارانی که MVP پرولاپس دریچه میترال دارند، علایمی را نشان می دهند که که به نظر می رسد که به این بیماری ارتباطی ندارد مانند: حملات پانیک، طپش قلب، اضطراب، خستگی، طپش قلب، میگرن، افت فشارخون و سندرم روده تحریک پذیر.

علل‌ :

علت‌ این‌ اختلال‌ در بسیاری‌ موارد ناشناخته‌ است‌ اما به نظر می رسد در برخی بیماران ناشی از اختلال ژنتیکی بافت کلاژن باشد. این‌ اختلال‌ ممکن‌ است‌ با برخی بیماری‌های‌ مادرزادی‌ قلب‌ همراه‌ باشد.

روش های پاراکلینیک برای تشخیص :

الکتروکاردیوگرام :

اگرچه در بیماران مبتلا به MVP الکتروکاریوگرام ممکن است اطلاعات نسبتاً ارزشمندی فراهم کند اما بیماران معمولاً ECG طبیعی دارند. الکتروکاردیوگرام ها ممکن است در اثبات آریتمی ها در بیمارانی که ط+پش قلب دارند سودمند باشد.

اکوکاردیوگرام :

یک اکوکاردیوگرافی مفید ترین آزمون غیر تهاجمی برای تشخیص MVP است. این روش در شناسایی وضعیت غیرطبیعی و پرولاپس لت های دریچه میترال موثر است. اکوکاردیوگرام ها در تعیین اندازه دهلیز چپ، اندازه و عملکرد بطن چپ نیز سودمند است. اکوکاردیوگرام در تعیین میزان پس زدن خون از میترال کمک میکند .

در بیماران مبتلا به MVP بدون علامت اکوکاردیوگرام های متوالی معمولاً ضروری نیست مگر در بیمارانی که نشانه های بالینی بدترشدن بیماری شان را نشان می دهند.

سیر بالینی و پیش آگهی :

پرولاپس دریچه میترال اختلالی قابل پیشگیری نیست. بیماران مبتلا به MVP می توانند زندگی طبیعی و بدون علامتی را داشته باشند. پیش آگهی برای فرد مبتلا به MVP خفیف بدون نارسایی آئورت (پس زدن خون از دریچه)  عالی است. شدت پرولاپس دریچه میترال طیف وسیعی دارد. اغلب بیماران مبتلا به این بیماری بدون علامت هستند در حالی که برخی دیگر علایمی دارند که کیفیت زندگی آنان را تغییر می دهد.

در کل معمولاً یک‌ اختلال‌ خوش‌خیم‌ است‌ که‌ زندگی‌ طبیعی‌ را مختل‌ نمی‌کند و پیش آگهی دراز مدت این بیماری عالی است اما زیرمجموعه کوچکی از بیماران عوارضی شدیدی نشان می دهند مثل:  نارسایی‌ میترال‌ (پس‌ زدن‌ خون‌ از طریق‌ دریچه‌ میترال‌) و به‌ ندرت‌ بروز عوارض‌ زیر: نارسایی‌ احتقانی‌ قلب‌ ، سکته‌ مغزی‌ ، آندوکاردیت‌ عفونی‌.

بروز این علائم با شدت بیماری دریچه ای مرتبط است و در موارد خفیف بیماری بسیار بسیار نامحتمل است.

اگر پزشکتان به شما اطمینان میدهد که بیماری خفیف و بدون عارضه جدی دارید و امکان عوارض بسیار کم است حرف ایشان را پذیرفته و بدون هیچ دغدغه ای برای کار ، زندگی ، ازدواج و بارداری و خلاصه آینده خود برنامه ریزی کنید.

خوشبختانه با پیشرفت پزشکی موارد شدید هم  به راحتی قابل درمان بوده می توانند برای یک زندگی طولانی مدت برنامه ریزی نمایند.

عوارض :

در کل معمولاً یک‌ اختلال‌ خوش‌خیم‌ است‌ که‌ زندگی‌ طبیعی‌ را مختل‌ نمی‌کند و پیش آگهی دراز مدت این بیماری عالی است اما زیرمجموعه کوچکی از بیماران عوارضی شدیدی نشان می دهند

نارسایی‌ میترال‌ (MR) :

شایع ترین و مهم ترین عارضه MVP است. در این وضعیت دریچه میترال دچار نشت خون از ورای دریچه شده و اجازه می دهد که خون به سمت عقب و به دهلیز چپ پس بزند.

پیشرفت تدریجی MR در بیماران مبتلا به MVP ممکن است منجر به افزایش گشادی و نقص عملکرد دهلیز و بطن چپ شود. شدید شدن MR می تواند به آریتمی های قلبی، نارسایی احتقانی قلب و افزایش خطر مرگ ناگهانی بینجامد.

بیمارانی که از MR شدید رنج می برند در معرض خطر افزایش بروز اندوکاردیت عفونی نیز هستند که می تواند کشنده باشد. معاینه در تشخیص MR همیشه قابل اعتماد نیست و نمی تواند شدت MR را به درستی اندازه گیری کند بنابراین بطور دوره ای اکوکاردیوگرافی ذر این بیماران لازم میشود .

بیماران مبتلا به MR ممکن است سال ها بدون علامت باشند. متوسط فاصله از زمان تشخیص تا شروع علایم ۱۵ سال است.

بیشتر مرگ ها ناشی از نارسایی قلبی هستند اما مرگ ناگهانی نیز گاهی دیده میشود.

اندوکاردیت :

بیماران مبتلا به MVP که پس زدن را تجربه می کنند در معرض سه تا هشت برابر خطر بیشتر بروز اندوکاردیت عفونی قرار دارند. از آن جایی که اندوکاردیت با شیوع فراوان ناتوانی و مرگ و میر همراه است، به بیماران مبتلا به پس زدن MVP توصیه می شود که پیش از انجام اعمال دندان پزشکی و برخی انواع جراحی آنتی بیوتیک مصرف کنند. با آنتی بیوتیک درمانی پیشگیرانه، احتمال ابتلای بیماران به اندوکاردیت عفونی کمتر است. در بیمار مبتلا به MVP و بدون پس زدن، شیوع اندوکاردیت عفونی مشابه جمعیت عامه مردم است و بنابراین پیشگیری با آنتی بیوتیک لازم نیست.

انواع افتادگی دریچه میترال :

افتادگی دریچه میترال به دو دسته با نارسایی و بدون نارسایی میترال تقسیم می شود.

در افتادگی دریچه میترال بدون نارسایی هیچ خطری فرد را تهدید نمی کند و هنگام مراجعه به دندانپزشکی فرد نیازی به استفاده از آنتی بیوتیک ندارد، ولی افرادی که دچار نارسایی میترال همراه با افتادگی دریچه قلب هستند، هنگام انقباض قلب خون مختصری به دهلیز چپ آنها وارد می شود. این مسئله موجب می شود تا دریچه میترال تحت فشاری نامتناسب قرار بگیرد و در این حالت فرد مستعد می شود تا میکروب ها روی لت دریچه قلبش بنشینند و ایجاد عفونت کنند. به این علت این افراد باید هنگام جراحی، دندانپزشکی، مشکلات مربوط به دستگاه گوارش و.‎.. حتماً آنتی بیوتیک استفاده کنند.

نکته دیگر که باید به آن اشاره کنم این است افرادی که نارسایی دارند، درجات مختلفی از این بیماری را شامل می شوند و در یک رده از ریسک بیماری عفونی قرار ندارند و این مسئله به شدت به نارسایی میترال قلب آنان بر می گردد. هر چه شدت نارسایی بیشتر باشد، خطر ایجاد عفونت دریچه ای بیشتر خواهد بود. در مواقعی که شدت نارسایی زیاد است، بیمار نیاز به ترمیم یا تعویض دریچه قلب پیدا می کند.

آیا بارداری روی دختران یا زنانی که دچار این بیماری هستند، خطرناک نیست؟

بارداری مشکل ساز نیست، ولی باید تحت نظر باشند، زیرا در صورت بارداری تپش و درد در ناحیه قلب آنها بیشتر می شود و بر میزان اضطراب آنها اضافه می کند. این دسته از زنان همین طور باید هنگام زایمان و جراحی، از آنتی بیوتیک استفاده کنند.

افتادن دریچه قلب در کودکان :

خانواده ها از افتادن دریچه قلب ترسیده و وحشت زده می شوند و به محض آن که متوجه این مسئله می شوند، ناراحتی روحی در میان اعضای خانواده بالا رفته و به کودک و فردی که دچار این مشکل است، فشارهای روحی بیشتری وارد می شود. در حالی که موارد خفیف اصلا اهمیت تشخیصی ندارند و والدین باید آن را کم اهمیت تلقی کنند تا کودک دچار اضطراب نشود.

داشتن آرامش، مهم ترین اصل در این بیماری است. متاسفانه از وقتی انجام اکوکاردیوگرافی مد شده است، تشخیص این بیماری راحت تر شده وهمین مسئله باعث بروز اضطراب در افراد می شود

توصیه برای مربیان و معلمان

میزان اضطراب در این بچه ها بالاست و زود عصبی می شوند. این بیماران حساس هستند و در موقع امتحانات، بخصوص امتحانات شفاهی هیجانات بیشتری را از خود بروز می دهند. بنابراین باید به علت وجود این هیجانات و حساسیت ها، با آنها برخوردهای مناسبی شود و رفتار های قهرآلود باعث تشدید علائم بالینی در آنان می شود. این دسته از دانش آموزان باید از انجام ورزش های سنگین معاف شوند و مربیان ورزش باید این مسئله را مورد توجه خاصی قرار داده و آنان را در ورزش های استقامتی شرکت ندهند.

درمان‌ :

بیماران بدون علامت:

بیشتر بیماران مبتلا به MVP بدون علامت بوده و در معرض خطر بالای بروز عوارض جدی قرار ندارند. بیماران بدون علامت با پس زدن خفیف یا عاری از آن را می توان هر ۳ تا ۵ سال از نظر بالینی ارزیابی کرد. اکوکاردیوگرام های متوالی لازم نیست مگر علایم قلبی عروقی بروز کند یا پزشک مشکوک به پیشرفت MR شود.

بیماران باید تشویق شوند که یک شیوه زندگی سالم را انتخاب کرده و به طور منظم ورزش کنند. در بیماران دچار عارضه MR پیشگیری از آندوکاردیت باکتریال با مصرف‌ آنتی‌بیوتیک‌ها جهت‌ برخی اعمال‌ دندانپزشکی( مثل کشیدن دندان یا پرکردن ریشه)‌ یا اقدامات‌ جراحی‌ مربوط‌ به‌ مجاری‌ ادرار یا دستگاه کوارش و روده‌ها توصیه‌ می‌گردد. در غیاب وجود عوارضی مثل پس زدن خون ، محدودیتی از نظر فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری وجود ندارد

رژیم‌ غذایی خاصی مورد نیاز نیست‌. اما در مورد بعضی‌ علایم‌ نظیر درد سینه یا تپش‌ قلب‌، قطع‌ مصرف‌ مواد حاوی  کافئین،قهوه، نسکافه،شکلات کاکائو، چای پررنگ یا کهنه دم و نیز مشروبات الکلی‌ ممکن‌ است‌ سودمند باشد.

بیماران علامت دار:

بیماران MVP که طپش قلب مرتبط با تاکی کاردی، افزایش علایم آدرنرژیک، درد قفسه سینه، اضطراب یا خستگی دارند اغلب به درمان با دوز پایین داروهای مسدودکننده بتا خوب پاسخ می دهند. علایم مرتبط با تغییرات ارتواستاتیک مانند افت فشارخون وضعیتی با افازیش مصرف مایعات و نمک درمان می شود.

اگر بیماران علایم ارتواستاتیک شدیدی را تجربه کردند، درمان با مینرالوکورتیکوئیدها ممکن است لازم شود. بیماران علامت دار مبتلا به MVP با سابقه حملات ایسکمی گذرا می توانند از فواید آسپرین درمانی بهره مند شوند. به بیماران علامت دار مبتلا به MVP با سابقه سکته و حملات ایسکمی گذرای راجعه در حالی که آسپرین درمانی دریافت می کنند توصیه می شود درمان طولانی مدت ضد لخته مانند وارفارین را نیز دریافت کنند.

بیماران مبتلا به سندرم MVP اغلب تشویق می شوند که به منظور تصحیح نقص عملکرد اتونومیک خود معیارهایی را در نظر بگیرند. برخی معیارها مانند رژیم غذایی مناسب، محدودیت مصرف کافئین و افزایش فعالیت های ورزشی هستند. مکمل منیزیم ممکن است علایم را بهبود بخشد و از خستگی ، درد قفسه سینه، تنگی نفس، طپش قلب و اضطراب بکاهد.

انتخاب های جراحی:

بیماران علامت دار مبتلا به MR شدید باید نسبت به تعمیر دریچه میترال ارزیابی شوند که گاهی اوقات نیز تعویض دریچه ضروری است. جراحی دریچه برای بیماران بدون علامت اما مبتلا به MR شدید همراه با فیبریلاسیون دهلیزی یا هایپرتانسیون ریوی توصیه می شود. انواع مختلف روش های جراحی برای بیماران ترمیم و تعویض دریچه میترال هستند.

جراحی والوولوپلاستی یا آنولوپلاستی یا ترمیم دریچه میترال یک فرایند جراحی است که دریچه میترال بیمار را حفظ می کند. جراح تلاش می کند تا دریچه میترال اصلی را اصلاح کند تا برگشت جریان خون به عقب را از بین ببرد.

تعویض دریچه میترال هنگامی که ترمیم دریچه ممکن نیست انجام می شود. در این فرآیند جراح دریچه میترال آسیب دیده را با یک دریچه مصنوعی جایگزین می کند. دو نوع دریچه مصنوعی به کار می رود که دریچه های مکانیکی و بافتی نامیده می شوند. دریچه های مکانیکی از فلز ساخته می شوند. بیمارانی که این روش را انتخاب می کنند برای بقاء زندگی شان به یک داروی ضد انعقاد نیاز خواهند داشت. دریچه های بافتی از بافت بیولوژیک مانند دریچه های قلبی خوک یا گاو ساخته شده اند و بیماران نیازی به مصرف داروی ضد انعقاد ندارند. معمولاً دریچه های مکانیکی نسبت به دریچه های بافتی طول عمر طولانی تری دارند.

چه کسانی باید جهت پیشگیری به پزشک مراجعه نمایند؟

با توجه به  امکان زمینه ارثی اگر یکی‌ از اعضای‌ خانواده دارای‌ سابقه پرولاپس‌ دریچه‌ میترال‌ باشد می توانید با پزشک مشورت کنید.

علائم آمبولی ریه

فروردین ۵, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : بيماريهاي غير واگير شايع, مشروح اخبار

آمبولی ریه یکی از شایع ترین علل مرگ در بیمارستانهاست . آمبولی ریه وجود لخته خون یا چربی (به ندرت‌) در یکی از سرخرگ‌هایی که به بافت شش‌ها خونرسانی می‌کنند.

لخته خون نخست در یکی از سیاهرگ‌های عمقی اندام زیرین یا لگن شکل می‌گیرد. آمبولی چربی بیشتر از ناحیه یک شکستگی استخوانی پایه ریزی می‌شود.

لخته خون یا آمبولی چربی از راه جریان خون و با گذشتن از قلب به یکی از سرخرگ‌های خونرسان بافت شُش راه یافته و در آنجا مستقر می‌گردد. این پدیده سبب بسته شدن سرخرگ شده و بنابراین توانایی تنفسی کاهش می‌باید و گاهی بافت ریه از میان می‌رود.

آمبولی ریه در همه سن‌ها می‌شود رخ دهد ولی در بزرگسالان رایج‌تر است.

علائم و نشانه ها

– کوتاهی نفس ناگهانی

– غش کردن یا حالت غش پیدا کردن

– درد قفسه سینه

– سرفه (گاهی همراه با خلط خونی‌)

– تندی تپش قلب

– تب اندک پیش از بروز علایم بالا بیشتر تورم و درد اندام زیرین هست.

گلوکوم یا آب سیاه

این بیماری پیشرونده چشمی که بدون نشانه قبلی و در مراحل پیشرفته خود را بروز می‌دهد و به دنبال افزایش فشار داخلی چشم و وارد شدن آسیب به عصب بینایی و نابینایی ‌منجر می‌شود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، این بیماری خطرناک با تشخیص و رسیدگی زودرس به کمک درمان های دارویی، لیزر و جراحی قابل کنترل و تا حد قابل توجهی درمان است. البته بیمار مبتلا به گلوکوم حتی پس از طی مراحل درمانی و کنترل بیماری اش باید تا پایان عمر تحت نظر قرار بگیرد.

از آنجا که در بیشتر مبتلایان به آب سیاه، پیشرفت بیماری و اثرات تخریبی آن بر عصب بینایی با نشانه های ظاهری چون کاهش و تاری دید همراه نیست، چکاپ های سالانه چشمی در همه افراد پس از چهل سالگی و بخصوص در کسانی که سابقه بیماری گلوکوم در خانواده شان وجود دارد، از عوارض حاد و غیرقابل برگشت بیماری آب سیاه جلوگیری می کند.

از آنجا که درون کره چشم ما پر از مایع است که به طور دائم از طریق کانال هایی به بیرون از چشم نیز جریان دارد؛ نه تنها تغذیه بافت های داخلی چشم بخوبی صورت می گیرد، بلکه فشار داخلی این عضو نیز با خروج مقادیر مشخصی از مایع داخلی آن تنظیم می شود. حال ممکن است علت های مختلفی از جمله علل ژنتیک، ارثی، مادرزادی و نیز ساختاری موجب بسته شدن این کانال ها و افزایش فشار داخل چشمی شود.

متخصصان چشم با شرح اثرات بسته شدن این کانال ها یا زاویه چشم در واقع به علت بروز بیماری آب سیاه می رسند و معتقدند: افزایش فشار داخل چشم موجب آسیب به عصب بینایی می شود؛ عصب اصلی انتقال دهنده پیام های بینایی به مغز که آسیب به آن موجب اختلال در میدان بینایی و در نهایت نابینایی می شود.

به یاد داشته باشیم که تخریب عصب بینایی در بیماری گلوکوم در بیشتر موارد بتدریج و بدون پیش آگهی اتفاق می افتد،

به دنبال بالارفتن فشار داخلی چشم ابتدا سلول های عصبی چشم در اطراف میدان بینایی آسیب می بیند که با افت بینایی در شخص همراه نیست، اما وقتی این آسیب به مرکز بینایی برسد، بیمار در معرض نابینایی قرار می گیرد و درمان بیماری اش تقریبا ممکن نیست.

آب سیاه اعم از لیزر، جراحی و دارو درمانی با هدف به تعویق انداختن سیر پیشرفت بیماری و جلوگیری از ورود آب سیاه به مراحل حاد خود صورت می گیرد، می گوید: خوشبختانه با امکانات درمانی و داروهای موثر فعلی در اغلب موارد اگر بموقع اقدام به درمان بشود، امکان توقف بیماری وجود دارد.

در آن دسته از بیمارانی که بیماری آب سیاه به شکل حاد و به طور ناگهانی بروز می کند به علت بروز علائم ظاهری چون قرمزی چشم، افت بینایی، دیدن هاله نور اطراف اجسام، سردرد و تهوع امکان کنترل بیماری با اقدامات اورژانسی وجود دارد، اما در موارد دیگر، تشخیص زودهنگام بیماری تنها از طریق چکاپ های سالانه بخصوص پس از چهل سالگی بویژه در شرایطی که زمینه ارثی نیز محتمل باشد، فراهم است.

گلوکوم؛ از نوزادی تا بزرگسالی

به گفته دکتر فخرایی، گلوکوم مادرزادی در نوزادان و شیرخواران با علائمی چون اشک ریزش، ترس از نور و جمع کردن پلک ها مشخص می شود. گاهی نیز قرنیه چشم بزرگ و کدر می شود. البته درمان آن در همان مراحل نوزادی از طریق جراحی ممکن است، اما این بیماری در بزرگسالان به غیر از مواردی که بیماری به طور ناگهانی و با درد، قرمزی، تاری دید، رویت هاله در اطراف نورها، سردرد و تهوع نمایان می شود تا به مراحل بسیار پیشرفته نرسد، هیچ گونه نشانه ای ندارد و هر فرد بظاهر سالمی نیز ممکن است به آن مبتلا باشد.

این فوق تخصص گلوکوم تاکید می کند: گلوکوم در بسیاری موارد ابتدا علامت خاصی ندارد. دید طبیعی بوده و دردی وجود ندارد، اما با ادامه یافتن بیماری، بیمار متوجه می شود هر چند اشیایی را که جلویش قرار دارند خوب می بیند، ولی اشیایی را که در کنار قرار داشته و باید از گوشه چشم به آنها نگاه کند، بخوبی نمی تواند ببیند یعنی دید کناری ندارد. ناگفته نماند فشار بالای چشم، سن بالای 40 سال، سابقه فامیلی ابتلا به گلوکوم، دوربینی، فشارخون بالا، دیابت و استفاده درازمدت از کورتون ها می تواند فرد را مستعد ابتلا به گلوکوم کند.

روش های درمانی مفید برای خشکی چشم

اشک برای سلامت کلی چشم و دید واضح ضروری است. خشکی چشم در افراد در سنین بالای ۵۰ شایع است. کمبود ترشح اشک در میان زنان به خصوص پس از یائسگی نیز شایع‌تر است.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، خشکی چشم یک از شایع ترین علت های مراجعه افراد به درمانگاه چشم پزشکی است.

بیماری خشکی چشم که ناشی از تغییر در کیفیت یا کمیت اشک چشم می باشد می تواند افراد را در همه گروه های سنی مبتلا کند اما شیوع آن در افراد مسن تر بیشتر است. به علاوه این بیماری بیشتر زنان را مبتلا می کند.

علائم این بیماری ممکن است از سوزش و خارش خفیف چشم در موقع انجام کارهای چشمی تا ایجاد سوراخ قرنیه در موارد خیلی شدید متغییر باشد.

احساس وجود جسم خارجي، سوزش، خشکي، ترس از نور، در موارد نادري تاري ديد، قرمزي چشم، خستگي و سنگيني چشم از علائم شايع اين بيماري است که با بالا رفتن سن و پس از سن يائسگي در زنان قابل ملاحظه است.

درمان خشکی چشم بستگی به علت آن دارد. درنتیجه ابتدا باید پزشک تعیین نماید آیا علت زمینه‌ای وجود دارد یا خیر. و در صورت وجود بیماری زمینه‌ای آن بیماری را درمان نماید.

همچنین اگر دارویی که برای درمان بیماری دیگری مصرف می‌شود، باعث خشکی چشم شده باشد، پزشک‌ شما می تواند دارویتان را عوض کند.

اگر لنزهای تماسی باعث خشکی چشم‌های شما شده باشد، چشم‌پزشک تان می تواند استفاده از نوع دیگر لنز را به شما توصیه کند، یا از شما بخواهد ساعت‌های استفاده از لنزتان را کاهش دهید.

چشم‌پزشک برای حل مشکل خشکی چشم ممکن است از عمل بستن منافذ خروجی اشک در گوشه‌های داخلی پلک‌ها که اشک را به درون بینی می‌فرستند، استفاده کنند.

“پلاگ‌های اشکی”(lacrimal plugs) یا “پلاگ‌های پونکتوم”(punctual plug)، وسیله ظریفی است که به طور موقت یا دائمی در منفذ مجرای اشکی قرار داده می‌شود.

در برخی از موارد هم عمل جراحی “کوتری پونکتوم” (سوزاندن منفذ خروجی اشک با کوتر) توصیه می‌شود که به طور دائم منافذ خروجی اشک را می‌بندد.

گرچه قطره‌های چشمی استروئید نیز ممکن است مورد استفاده قرار گیرند، اما معمولا برای درمان درازمدت توصیه نمی‌شوند.

سایر گزینه‌های درمانی ممکن است شامل پمادها، ژل‌ها و اینسرت‌ها باشد.

اسیدهای چرب اومگا ممکن است به تخفیف علائم خشکی چشم کمک کنند. اسیدهای چرب اومگا در غذاها و مکمل‌ها وجود دارند. همیشه پیش از مصرف مکمل‌های غذایی با دکترتان مشورت کنید.

یک بررسی جدید که در جورنال معتبر Cornea منتشر شده است نشان می‌دهد که مصرف مکمل‌های غذایی حاوی اسیدهای چرب اومگا علائم خشکی چشم را تسکین می‌دهند. این بررسی در کالج پزشکی بیلور بر روی 38 زن در دوران پس از یائسگی که دچار اختلال کارکرد اشکی در هر دو چشم بودند، انجام شد.

محققین اعلام کردند: “پیش از بررسی، شواهد بالینی چندانی دال بر مفید بودن مکمل‌های غذایی در درمان خشکی چشم در دست نبود. اما یافته‌های این بررسی نشان داد که پس از سه ماه، گروهی از زنان که با مکمل درمان شده بودند، تحریک چشمی کمتری را تجربه کردند، و پیشرفتی به سمت التهاب یا مشکلات قرنیه در آنها مشاهده نشد. در زنان گروه شاهد که دارونما دریافت می‌کند، علائم خشکی چشم در طول این مدت بررسی بدتر شد.

به عنوان یک نکته کلیدی به یاد داشته باشید که رژيم ‌هاي متعادل مي ‌توانند به پيشگيري و بهتر شدن خشکي چشم کمک کند، به طوري که يکي از دلايل اختلال در توليد لايه موسيني اشک را کمبود ويتامين A عبوده و رژيم‌ های غذايی متعادل می ‌توانند تا حد زيادي کمک‌ کننده باشند.

لازم به ذکر است که گرما و سرماي زياد، جريان هواي تند (کولر و گرم ‌کننده‌ ها)، رطوبت کم هوا، استفاده زياد از کامپيوتر، تابش مستقيم خورشيد و آلودگي هوا مي ‌تواند از علل تشديد کننده خشکي چشم محسوب شود.

ناخنک چیست؟

یک بافت اضافی دارای عروق است که درناحیه سفیدی چشم (بیشتر دربخش داخلی چشم )درمجاورت قرینه ( بخش رنگی چشم )بوجود می آید.

علت ناخنک چیست؟

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز،اگرچه علت بیماری دقیقا مشخص نیست ولیکن نورآفتاب هوای خشک وگرم گردوغباروزمینه ارثی ازعوامل موثر درایجاد آن می باشد.

علائم بیماری چیست؟

در مراحل اولیه که ضایعه کوچک است وروی قرینه رانگرفته است علائم بمیاری نیز خفیف می باشد ولی بتدریج ایجاد خارش سوزش و قرمزی چشم رامی کند.

درموارد پیشرفته تر بیماری ناخنک یک ضایعه عروقی قرینه چشم رادرگیر می کند و سبب تاری دید دربیمارمی شود. ناخنک درافرادی که ازلنز تماسی طبی و یارنگی استفاده می کنند باعث ثبات لنز تماسی بر روی چشم شده و سبب ناراحتی چشم درزمان استفاده ازلنز می شود.

درمان

درمراحل اولیه بیماری قطره های چشمی ضدالتهابی قرمزی و ناراحتی چشم راکنترل می کند .

درصورت درگیری قرینه (بیشتراز۲ میلی متر)، ناراحتی بیمار، مزاحمت دراستفاده از لنز تماسی و یا مسئله زیبائی این ضایعه باید باعمل جراحی برداشته شود. مسئله مهم در جراحی ناخنک عود مجدد آن است.

براساس مطالعات انجام شده، برداشتن ناخنک به تنهائی سبب عود آن درتقریبانیمی ازبیماران می گردد.

هم اکنون جهت کاهش میزان عود ازداروهای ضد رشد ناخنک مثل درحین عمل ویاپس ازآن ویااز پیوندهای مختلف استفاده می شود. این پیوند می تواندازخود فرد ویاغشاء آمنیون باشد که بنا به صلاحدید جراحی تصمیم گیری می شود.

عمل جراحی می تواند تحت بی حسی موضعی یابیهوشی عمومی انجام گیرد .

قطره های چشمی ضد عفونت و ضد التهاب بنا به صلاحدید تاچندین هفته پس ازعمل جراحی باید توسط بیمار استفاده شود.

قرمزی مختصر درناحیه عمل شده معمولا ظرف۲ تا۳ ماه بطورکامل از بین می رود. داروهای ضد ناخنک بسیارسمی می باشند لذا درصورت تجویز پزشک بایستی مرتبا توسط پزشک ویزیت شود تاازعوارض دارو جلوگیری شود.

توصیه ها

جهت جلوگیری ازآثارسوءاشعه های خورشید حتما ازعینک آفتابی استفاده کنید.

تاجای ممکن ازکار طولانی درمحیط های گرم و خشک وگرد و غبارپرهیز نمایید.

ازمصرف قطره های مختلف بدون تجویز چشم پزشک جدا خودداری نمایید. قطره های ضدالتهاب معمولا دارای عارضه هستند و حتما باید توسط پزشک تجویز شود.

آب مروارید چیست؟

آب مروارید به معنای کدر شدن لنز چشم می باشد. این کدورت باعث کاهش و یا اختلال در بینایی میشود .در اکثریت موارد آب مروارید بعلت افزایش سن رخ می دهد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، تا کنون هیچ روشی جهت پیشگیری و یا به تعویق انداختن آب مروارید شناخته نشده است.

علائم بیماری چیست؟

معمولا در سنین بالای ۵۰ سال ( بندرت زیر۵۰ سال ) این مشکل بتدریج شروع می شود و تشدید می شود.

درگروهی ازافراد بنا بردلایل مختلف پیشرفت بیماری سریع تر است. کاهش بینایی علامت این بیماری است. اگر چه اختلال در بینایی بصورت پخش نور و یا بندرت دو بینی در یک چشم نیز از علائم آب مروارید می باشد .

دریک نوع آب مروارید قدرت نزدیک بینی به تدریج افزایش می یابد بطوریکه فرد نیاز به عینک نزدیک بین جهت مطالعه نخواهد داشت .در موارد پیشرفته، آب مروارید می تواند منجر به آب سیاه ( افزایش فشار داخل جشم ) گردد.

لذا مراجعه بموقع این بیماران از بروز آب سیاه جلوگیری خواهد کرد. متاسفانه باور غلط در مورد آب مروارید این است که بیمار زمانی به پزشک مراجعه کند که نتواند انگشتان دست خود را بشمارد. در صورتیکه در این زمان آب مروارید سخت تر و شانس عوارض آن بیشتر است.
لذا زمان انجام عمل حتما باید توسط جراح در طی معاینات چشم پزشکی مشخص گردد.

درمان

درمان آب مروارید جراحی و جایگزین کردن لنز کدر شده با یک لنز مصنوعی داخل چشمی می باشد. هم اکنون روش نوین و پیشرفته جراحی آب مروارید، استفاده از دستگاه ماورا صوت (فیکو) و کارگذاری لنز داخل چشم می باشد این عمل در اکثریت موارد تحت بی حسی موضعی با قطره بی حسی و یا تزریق مختصر انجام می پذیرد و حدود ۳۰ دقیقه طول می کشد.

این عمل با برش بسیار کوچک (در حد۵/۳ – ۳ میلیمتری ) در قرنیه انجام می شود و لنز جایگزین روی هم تا شده ودر داخل چشم کار گذاری می شود. در ا کثریت موارد نیاز به زدن بخیه نمی باشد.

توصیه های پس از عمل:

استفاده به موقع از قطره های چشمی

حفاظت از چشم در مقابل ضربات

مراجعه به موقع جهت بررسی وضعیت چشم

از هر ۱۰۰۰ نفر بیمار یک نفرشانس ابتلا به عفونت دارد . پس بیمار باید مراقب علائم عفونت چشم از قبیل قرمزی درد و یا کاهش دید باشد و در روزها و هفته های بعد از عمل باشد. در صورت مشاهده هر گونه از این علائم بلافاصله با جراح خود تماس بگیرید.
معمولا عینک مطالعه و یا دور، در صورت نیاز ۲- ۱ ماه پس از عمل جراحی برای بیمار تجویز می شود.

بیمار می تواند ۷۲- ٤۸ ساعت پس از عمل استحمام نماید .ولیکن از مالش چشم و ضربه به آن جدا اجتناب شود.

« برگه‌ی پیشبرگه‌ی بعد »