زخم پای دیابتی

در طی ۲۰ سال اخیر افزایش مرگ و میر ناشی از دیابت بیشتر ناشی از عوارض عروقی دیابت بوده است که شامل درگیری عروق ریز مانند درگیری‌های کلیه و رتینوپاتی و درگیری عروق بزرگ شامل عروق انتهای اندام تحتانی که به دنبال آن اختلال در فرایند ترمیم زخم رخ می‌دهد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، پای دیابتی به هر گونه آسیب و پاتولوژی که نتیجه مستقیم دیابت و یا عوارض دراز مدت (و یا مزمن) دیابت در پای بیمار است گفته می‌شود.

حضور آسیب‌های دیابتی مختلف در پا٬ سندرم پای دیابتی نامیده می شود. اتیولوژی زخم‌های دیابتی شامل موارد بسیاری است.

در یک مطالعه، ‎۶۳٪ زخم‌های دیابتی به ۳ مورد نوروپاتی حس محیطی، دفرمیتی ( تغییر شکل ) و تروما نسبت داده شده‌اند که بیشترین پاتولوژی و آسیب در پای بیمار اتفاق می‌افتد

دیابت با چند مکانیسم موجب زخم پای دیابتی می‌شود. معمولاً علت اصلی ایجاد زخم فقدان حس درد در زمینه نوروپاتی است. از طرفی دیگر خود نوروپاتی پوست پا را خشک و شکننده می‌کند و استعداد ترک برداشتن پوست را افزایش
.
از طرف دیگر به علت اختلال سیستم ایمنی، ساز و کار مقابله با میکروب‌ها در افراد دیابتی اختلال دارد و زخم افراد دیابتی در عفونی شدن قرار دارد. از طرف دیگر به علت درگیری عروقی، خون رسانی به بافت‌های آسیب دیده مختل است و همین ترمیم بافت را با اختلال مواجه می‌کند.

به دلیل آثار سمی قند بالا بر بافت های مختلف بدن، بیماران مبتلا به دیابت در معرض ابتلا به عوارض حاد و مزمن متعددی هستند. زخم پا از عوارض جدی بیماری دیابت است.

زخم پا

بیماری‌های مربوط به پا‌ مانند زخم‌ها، عفونت‌ها و گانگرن علل اصلی بستری‌شدن بیماران دیابتی را تشکیل می‌دهند. زخم‌های اندام تحتانی زندگی اجتماعی و اقتصادی بیماران را تحت تاثیر منفی خود قرار می‌دهند که این اثر ناشی از کاهش توانایی و عملکرد بیمار، کاهش درآمد و افت کلی کیفیت زندگی بیمار است.

زخم‌های اندام تحتانی در بیماران دیابتی به چند دسته طبقه‌بندی می‌شوند، از جمله زخم‌های نوروپاتیک که به دلیل اختلال اعصاب حسی و حرکتی پاها به وجود می‌آیند، یا زخم‌های ایسکمیک که به دلیل تنگ شدن و نارسایی شریان‌های محیطی پا به وجود می‌آیند. زخم‌های عفونی نیز معمولا به دلیل آسیب اولیه پوست یا ناخن، ورود میکروب‌ها و ایجاد کانون عفونت در پاها به وجود می‌آیند.

هر کدام از زخم‌های فوق، ویژگی‌های خاص خود را دارند، مثلا زخم‌های نوروپاتیک به طور مزمن روی پینه‌ای که در اثر فشار طولانی‌مدت بر قسمتی از پا به وجود آمده است ایجاد می‌شوند و معمولا فاقد درد هستند، در صورت عدم درمان ممکن است دچار عوارضی چون عفونت، عفونت استخوانی و در برخی موارد،‌ قطع عضو درگیر شوند. زخم‌های ایسکمیک ابتدا به صورت تاول ایجاد می‌شوند و به تدریج بافتی که مرده است (ناحیه نکروتیک) در زیر آن آشکار می‌شود. زخم‌های عفونی ممکن است به دلیل ورود میکروب‌ها از هر گونه سوراخ یا فرورفتگی در پوست و حتی گوشه ناخن ایجاد شوند.

اگر بیمار مبتلا به دیابت در معاینه پاهایش دچار کاهش حس، کاهش تعریق، تحلیل عضلانی، تغییر شکل پا و انگشتان، پینه و فقدان یا ضعف نبض باشد، در معرض خطر زخم پاها است.

مهمترین اقدام پیشگیری از ایجاد زخم است.

– جلوگیری از تحت فشار قرار گرفتن نقاطی از پا که معمولاً تحت فشار قرار می‌گیرند.

– جلوگیری از سوختگی پای دیابتی به وسیله دوری از وسایل گرمازا

– مرطوب نگه داشتن پاها به وسیله وازلین و مرطوب کننده‌ها

اصول اساسی برای درمان زخم پای دیابتی

1) پرهیز از فشار آوردن به زخم:

هنگام فعالیت‌های روزانه مثل راه رفتن، نباید به محل زخم فشاری وارد شود تا امکان بهبود زخم فراهم شود. گچ گرفتن، آتل‌بندی و استفاده از کفش‌های مخصوص از راه‌های حذف فشار هستند.

2) کنترل عفونت:

از آنجا که سیستم دفاعی بدن بیمار دیابتی ضعیف شده و نمی‌تواند به طور طبیعی عفونت‌ها را از بین ببرد، در بسیاری از موارد (هنگامی که عمق زخم بیش از لایه سطحی پوست باشد) نیاز به تجویز آنتی‌بیوتیک‌هایی مثل کلیندامایسین، سیپروفلوکساسین و سفالکسین برای پیشگیری از عود زخم وجود دارد.

3) خون‌رسانی کافی:

تا زمانی که خون‌رسانی مناسب به محل زخم وجود نداشته باشد، زخم ترمیم نخواهد شد. گاهی برای تامین خون‌رسانی کافی، به پیوند عروق نیاز است.

4) دبریدمان:

حتما باید تمام نسوج مرده و له‌شده یا عفونی تا حد امکان از محل لبه‌های زخم و کف زخم برداشته شوند. باید نحوه مراقبت از پاها به بیمار دیابتی  دقیقا آموزش داده شود.

بیماران دیابتی باید روزانه پاها را از نظر قرمزی، تاول، بریدگی، تغییر حرارت (گرمی یا سردی)، تورم و از دست رفتن حس بررسی نمایند

از دست دادن پاها

از شایع ترین عوارض دیابت از دست دادن پا می‌باشد. علل ایجاد پای دیابتی متعدد است که شامل درگیری اعصاب محیطی توسط دیابت، ضربه‌های خفیف و تکراری، زخم‌های پوستی، عفونت، کاهش خونرسانی به پا در اثر درگیری عروق و مراقبت از زخم می‌باشد.

جالب است بدانیم که شایع ترین نوع استرس مکانیکی در نتیجه راه رفتن اتفاق می‌افتد. بیمارانی که به علت درگیری اعصاب محیطی پای بی‌حسی دارند و درد را درک نمی‌کنند، با هر قدم راه رفتن منجر به تخریب و التهاب بافتی می‌شوند. نواحی حساس به فشار مداوم راه رفتن عبارتند از انگشت بزرگ و سر استخوان های کف پا.

اساس پیشگیری از مشکلات پای دیابتی، آموزش بیمار است. در هر جلسه ویزیت، باید به بیمار آموزش بدهیم و راجع به اهمیت کنترل دقیق و مناسب قند خون و مراقبت منظم پا و اثرات مضر سیگار کشیدن روی سیستم عروقی و اهمیت استفاده از پوشش مناسب برای پای بی‌حس تاکید کنیم.

باید به بیمار لیستی از بایدها و نبایدها بدهیم و نحوه مراقبت صحیح از پا را به وی بیاموزیم؛ مثلا اگر حس پا کاهش یافته بود، برداشتن میخچه‌ها و پینه‌ها و ناخن‌هایی که در پوست فرو رفته‌اند فقط باید توسط کارشناسان بهداشتی صورت گیرد. پینه‌ها باید پس از تمیز کردن پوست برداشته شود (به ویژه پینه‌های روی برجستگی های استخوانی).

شرايط زير در پاي ديابتي همراه با افزايش خطر قطع عضو است:

– نوروپاتي محيطي و از دست دادن حس محافظتي (Protective)
– تغيير در بيومكانيك پا (درحضور نوروپاتي)
– مداركي دال بر افزايش فشار بر پا 0قرمزي و خونريزي در زير پينه(كالوس))
– تغيير شكل استخوان
– بيماري عروق محيطي (كاهش يا نبودن نبض)
– سابقه زخم يا قطع عضو
– پاتولوژي شديد ناخن

درمان پاي ديابتي

– بيماراني كه دچار نوروپاتي يا علايمي دال برافزايش فشار برپا هستند. بايد كفش مناسب بپوشند. به بيماران بايد در مورد از دست دادن حس پا و مشاهده روزانه پاها آموزش داده شود
– بيماراني كه دچار اريتم، گرمي و پينه در پا هستند، بايد كفشي بپوشند كه فشار را بر پا متعادل كند.
– كالوس بايد دبريد شود (به وسيله متخصص مربوطه)
– بيماران دچار تغيير شكل استخوان، بايد كفش‏هايي كه عرض زياد و عمق زياد دارد، بپوشند يا كفش مناسب براي آنها تهيه شود.
– از نظر بررسي عروق محيطي، شرح حال لنگيدن در بيمار سوال شود و نبض‏هاي پا لمس شود و اندكس مچ پايي- بازويي (Ankle- Brachial Index= ABI) اندازه‏گيري شود و در صورت نياز، بررسي عروقي، دارودرماني و يا اقدام جراحي انجام شود.
ميزان نرمالABI  بين 3/1-1 مي‏باشد. درصورتيكه كمتر از 9/0 باشد به احتمال 95% درگيري عروق محيطي در آنژيوگرافي تأييد خواهد شد. در كسانيكه عروق محيطي آنها كالسيفيه و non compressible باشد اين ميزان به بالاتر از 3/1 افزايش خواهد كرد.
– بيماراني كه سابقه زخم پا داشته‏اند، بايد از نظر عوامل مساعد كننده بررسي شوند.
– بيمار از نظر خشكي پوست و عفونت قارچي بررسي شود.
درمان بيماران ديابتي داراي زخم پا، در الگوريتم 3 آورده شده است.
پيشنهادها براساس Evidenced- Based Medicine
– تمام افراد ديابتي، بايد ساليانه از نظر تشخيص گروه پرخطر، معاينه شوند، كه شامل بررسي حس محافظتي، ساختمان پا، بيومكانيك آن، بررسي وضعيت عروقي و پوست پا مي‏باشد.
– بيماراني كه يك يا چند عامل خطر دارند، از نظر پيدايش ساير عوامل خطر مكرراً بررسي شوند.
– بيماراني كه نوروپاتي دارند، در هر ويزيت پاي آنها مشاهده شود.
– در افراد كم‏خطر بررسي وضعيت نورولوژيك با استفاده از آزمون مونوفيلامان است.
– بيماران ديابتي و پرخطر از نظر زخم بايد با توجه به عوامل خطر و درمان آن آموزش داده شوند.
– بيماريابي اوليه براي عروق محيطي شامل پرسيدن شرح حال لنگيدن و بررسي نبض‏هاي پا است و نيز چون بسياري از بيماران مبتلا به عروق محيطي بدون علامت هستند، اندكس مچ پايي- بازويي را بايد تعيين نمود.

زوال عقل (Dementia) چیست؟

زوال عقل از بین رفتن توانایی تفکر است. دمانس عبارت است از تخریب پیش رونده کارکردهای شناختی که در زمینه‌ای از هشیاری کامل (بدون وجود دلیریوم بسته به نوع عامل آن) بروز می‌کند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، دمانس از علائم بیماری و به صورت مجموعه‌ای از عملکردی‌های بد بالینی شامل اختلالاتی در حافظه، اختلال زبان، تغییرات روان‌شناختی و روان‌پزشکی، و مختل شدن فعالیت‌های روزمره تظاهر می‌یابد. امروزه حدود ۱۲ میلیون نفر در جهان دمانس دارند و انتظار می‌رود که این تعداد در سال ۲۰۴۰ به ۲۵ میلیون برسد.

دمانس ( dementia )٬ یا زوال عقل، در پزشکی و روان‌پزشکی٬ اختلال مزمن و گاهی حاد فرایندهای روانی به علت بیماری عضوی مغز، که با تغییر شخصیت و موقعیت‌ناشناسی و اختلال در حافظه و داوری و اندیشه همراه است.

شایع‌ترین نوع دمانس٬ زوال عقل سالخوردگی یا آلزایمر است. از دیگر عوامل ایجاد دمانس می‌توان به سکته مغزی٬ دلیریوم ناشی از توکسیک شدن بدن در اثر مواد مخدر و روان‌گردان و بیماری‌های ناشایع ولی معروف مانند جنون گاوی اشاره نمود.

افراد مبتلا به به زوال عقل ممکن است دچار گیجی باشند، قادر به یادآوری مطلب نباشند یا مهارت هایی که داشته اند از جمله فعالیت های عادی روزمره را از دست بدهند.

سرانجام ممکن است آنها اعضای خانواده یا دوستان را نشناسند و ممکن است این افراد مضطرب به نظر آیند.

زوال عقل در افراد سالمند شایع تر است اما، پیامد طبیعی سالمندی نیست.

علائم و نشانه های زوال عقل عبارتند از:

– از دست دادن تدریجی حافظه

– گیجی

– تفکر مبهم، شامل عدم توانایی حل مسئله

– رفتار مضطربانه یا توهمات

– گم شدن بیمار در اماکنی که قبلاً با آنها آشنا بوده است.

– بی علاقگی نسبت به انجام فعالیت های روزانه

بیماری آلزایمر

بیماری آلزایمر شایع ترین علت زوال عقل است. در افراد مبتلا به بیماری آلزایمر سلول های عصبی مناطقی از مغز که مرتبط با عملکرد حافظه است از بین می روند. همچنین در این افراد پروتئین های غیر طبیعی در برخی از سلولهای مغز تجمع می یابند.

اغلب، بیماری آلزایمر افراد سالمند را گرفتار می کند. اما گاهی اوقات ممکن است در افراد جوان تر نیز آغاز شود.

علت بیماری آلزایمر

علت بیماری آلزایمر ناشناخته است. عوامل خطر ساز برای بیماری آلزایمر شامل سابقه خانوادگی، وجود یک ژن اختصاصی و سن بالا می باشد.

سایر علل زوال عقل

زوال عقل عروقی معمولاً در اثر سکته های مغزی ایجاد می شود. در این بیماری، عروق مناطقی از مغز که مربوط به حافظه و تفکر است برای مدتی درگیر می شوند.
بعضی از بیماریها مانند پارکینسون (نوعی بیماری مغزی که باعث ایجاد لرزش و سفتی عضله می شود)

با تاثیر بر بافت مغز می توانند موجب زوال عقل شوند.

نشانه های مشابه آنچه که در زوال عقل وجود دارد، ممکن است به وسیله عوامل دیگری از جمله داروها و بعضی بیماریها ایجاد شوند.

انجام ارزیابی دقیق بوسیله پزشکی برای جستجوی عوامل قابل درمان مهم است.

درمان

تشخیص زوال عقل باعث می شود که فرد و اعضای خانواده اش نسبت به این بیماری آگاهی پیدا کنند.

بیماری زوال عقل عروقی یا آلزایمر قابل درمان نیستند. برخی دستورهای دارویی باعث کندی روند پیشرفت زوال عقل می شوند. پزشک می تواند در تصمیم گیری درباره مفید بودن دارو کمک کند.

ممکن است روزی تحقیقات پزشکی درباره پیشگیری، تشخیص زودهنگام و درمان های مؤثر بیماری آلزایمر و سایر موارد زوال عقل کمک کننده باشد.

عوامل‌ افزایش‌دهنده‌ خطر:

۱. سن‌ بالای‌ 60 سال‌

۲. بالا بودن‌ فشار خون‌ یا بیماری‌ آترواسكلروز (تصلب‌ شرایین‌)

ـ پیشگیری‌:

۱. در مورد بیماری‌های‌ زمینه‌ای‌ باید درمان‌ مناسب‌ انجام‌ شود.

۲. خود را در برابر آسیب‌ به‌ سر محافظت‌ كنید. در اتوموبیل‌ كمربند ایمنی‌ را ببندید. به‌ هنگام‌ راندن‌ دوچرخه‌، موتورسیكلت‌، و ورزش‌های‌ پر برخورد از كلاه‌ ایمنی‌ استفاده‌ كنید.

۳. برای‌ پیشگیری‌ از آترواسكلروز، سیگار نكشید، چربی‌ كمتر بخورید، مرتباً ورزش‌ كنید، و هر مقدار كه‌ می‌توانید استرس‌ خود را كم‌ كنید.

۴. از پزشك‌ خود درباره‌ اقدامات‌ پیشگیرانه‌ راهنمایی‌ بخواهید.

ـ عواقب‌ مورد انتظار:

این‌ بیماری‌ در حال‌ حاضر علاج‌ناپذیر است‌. مصرف‌ داروها ممكن‌ است‌ از بدتر شدن‌ بیماری‌ جلوگیری‌ كند، اما نمی‌تواند آن‌ مقدار از كارهای‌ مغز كه‌ از دست‌ رفته‌ است‌ را دوباره‌ برگرداند.

ـ عوارض‌ احتمالی‌:

عفونت‌ها، یبوست‌، زمین‌ خوردن‌ و صدمات‌ دیگر، و تغذیه‌ نامناسب‌. این‌ عوارض‌ به‌ این‌ علت‌ ایجاد می‌شوند كه‌ فرد بیمار نمی‌تواند از خود مراقبت‌ كند.

ـ درمان‌:

۱. تغییرات‌ رفتاری‌ اولیه‌ را متوجه‌ شوند و سریعاً به‌ پزشك‌ اطلاع‌ دهند.

۲. برای‌ بیمار یادآورهایی‌ مثل‌ ساعت‌، تقویم‌ روزانه‌، یا برچسب‌ اسامی‌ فراهم‌ كنند. به‌ بهداشت‌ وی‌ كمك‌ كنید.

۳. تغییرات‌ در محیط‌ اطراف‌ و كارهای‌ روزانه‌ را به‌ حداقل‌ برسانید.

۴. بیمار را تشویق‌ به‌ فعالیت‌ها و تماس‌های‌ اجتماعی‌ نمایید.

۵. با احترام‌ و مهربانی‌ با بیمار رفتار كنید.

۶. در صورتی‌ كه‌ بیمار نتواند به‌ مراقبت‌ از خود بپردازد، باید یك‌ محیط‌ حفاظت‌ شده‌ و بدون‌ پیش‌ داوری‌ فراهم‌ شود. اگر نتوان‌ بیمار را در خانه‌ نگاه‌ داشت‌، باید وی‌ را به‌ یك‌ مركز نگهداری‌ مناسب‌ انتقال‌ داد.

۷. مرتباً برای‌ ملاقات‌ پیش‌ وی‌ بروید حتی‌ اگر شما را نشناسد.

۸. برای‌ افراد خانواده‌ نیز می‌توان‌ جلسات‌ مشاوره‌ یا روان‌ درمانی‌ ترتیب‌ داد.

ـ داروها:

داروهایی‌ كه‌ برای‌ درمان‌ سایر بیماری‌ها مورد استفاده‌ قرار می‌گیرند ممكن‌ است‌ باعث‌ گیجی‌ یا خواب‌آلودگی‌ شوند؛ از پزشك‌ خود در مورد تغییر یا قطع‌ مصرف‌ آنها سؤال‌ كنید. داروی‌ مناسب‌ برای‌ درمان‌ بیماری‌ زمینه‌ای‌.

ـ فعالیت‌:

بیمار را تشویق‌ كنید تا حدی‌ كه‌ می‌تواند فعالیت‌ داشته‌ باشد. خانه‌ را از جهت‌ احتمال‌ بروز حوادث‌ ایمن‌ كنید. در زمینه‌ جلوگیری‌ از گم‌ شدن‌ بیمار اقدامات‌ لازم‌ را به‌ عمل‌ آورید.

ـ رژیم‌ غذائی‌:

بیمار باید یك‌ رژیم‌ غذایی‌ متعادل‌ داشته‌ باشد.

ـ در این‌ شرایط‌ به‌ پزشك‌ خود مراجعه‌ نمائید:

اگر شما متوجه‌ علایم‌ زوال‌ عقل‌ در یكی‌ از اعضای‌ خانواده‌ شده‌اید.

مروری بر اختلالات نوک پستان

ترشح از نوک پستان

خروج ترشح از پستان زنی که شیر نمی دهد، ممکن است ناشی از علل متعددی باشد، غده های خوش خیم یا بدخیم در پستان، کیست و داروهای متعدد از جمله کلرو پرومازین و داروهای مشابه، قرص های ضد بارداری خوراکی، حاملگی، هورمون درمانی، تحریک مکرر پستان از عوامل مستعد کننده ترشح پستان هستند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، در زنانی که ورزش می کنند ممکن است طی دویدن یا ورزش های هوازی ترشح پستان ایجاد شود. ترشح پستان اکثراً علامت خطرناکی نیست، ولی باید توسط پزشک یا فرد ارائه کننده ی مراقبت بهداشتی مورد ارزیابی قرار گیرد. از هر سه زن، یک نفر در اثر فشار دادن نوک پستان ترشح آبکی دارد که معمولاً طبیعی است ترشح سبز رنگ ممکن است نشان دهنده ی عفونت باشد.

هر نوع ترشح خود به خودی، مداوم و یا یک طرفه باید مورد توجه قرار بگیرد و توسط معاینه کننده بوسیله یک پنبه خشک مورد ارزیابی قرار گیرد.

ترشحات خونی ممکن است نشانه بدخیمی باشد ولی گاهی اوقات توسط رشد خوش خیم توده های شبیه زگیل در داخل مجاری ایجاد می شوند، ترشح از نوک پستان باید از نظر، وجود خون مخفی بوسیله آزمایش گایاک بررسی شود.

برای شناسایی اختلالات غیر طبیعی در داخل مجاری هم می توان از روش گالاکتوگرافی استفاده کرد. در صورتی که شک زیادی نسبت به وجود ضایعه باشد نمونه برداری از راه جراحی که برداشت مجرا نیز نامیده می شود ممکن است انجام شود.

عفونت های پستان

التهاب یا عفونت بافت پستان که معمولاً در زنان شیرده ایجاد می شود، هر چند ممکن است در زنان غیر شیرده نیز دیده شود.

عفونت ممکن است در اثر انتقال عامل عفونی توسط دست های بیمار یا عفونت های دیگر از شیر خوار مبتلا به عفونت دهان، چشم، یا پوست به پستان ایجاد شود.

عفونت پستان ممکن است در اثر انتقال عوامل عفونی از خون هم ایجاد شود.

با پیشرفت التهاب قوام پستان سخت یا خمیری شده و بیمار از درد شدید در ناحیه دچار عفونت شکایت می کند. در صورت خروج ترشحات چرکی، سرم، یا خون از نوک پستان، این قسمت باید مورد ارزیابی قرار گیرد.

درمان شامل مصرف آنتی بیوتیک و استفاده از سرمای موضعی برای تسکین ناراحتی است ممکن است آنتی بیوتیک وسیع الطیف برای مدت 7-10 روز تجویز شود.

بیمار باید از سینه بند راحت استفاده کند و کاملاً بهداشت شخصی را رعایت کند. استراحت کافی و مصرف مایعات فراوان بسیار مفید است.

التهاب همراه با قرمزی در پستان

عارضه ای غیر شایع است که معمولاً با حاملگی، صدمه، ضربه یا جراحی پستان همراه است، این عارضه سطحی است و در رگهای تخلیه کننده قسمت خارجی پستان موجب درد و قرمزی و سفتی می شود.

این توده معمولاً به صورت خطی است و حساس و قرمز است. درمان شامل مسکن و گرما است.

مروری بر سندرم داون

سندرم داون که در گذشته مونگولیسم نیز نامیده می‌شد، یک بیماری ژنتیکی است که به دلیل حضور تمام یا بخش از یک کروموزم اضافی در جفت کروموزم ۲۱ به وجود می‌آید.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، این بیماری دارای علایم مختلف از جمله ناهنجاری‌های عمده و یا خفیف در ساختار یا عمل کرد ارگان‌ها می‌باشد. از جمله علایم عمده و زودرس که در تقریباً همه بیماران مشاهده می‌شود وجود مشکلات یادگیری و نیز محدودیت و تاخیر رشد و نمو می‌باشد.

نام این سندرم از نام یک پزشک انگلیسی به نام جان لانگزدان داون (John Langsdon Down) گرفته شده‌است که برای اولین بار این سندرم را در سال ۱۸۶۶ توصیف نمود. افراد مبتلا به سندرم داون توان ذهنی پایین تر از حد میانگین دارند و به طور معمول دچار ناتوانی ذهنی خفیف تا متوسط هستند.

تعداد کمی از مبتلایان به سندرم داون دچار ناتوانی شدید ذهنی هستند. متوسط میزان بروز این سندرم مابین ۱ در ۶۰۰ تا یک در ۱۰۰۰ مورد از تولد نوزادان زنده گزارش شده‌است که این میزان در مادران جوان کم تر و باافزایش سن مادر افزایش می‌یابد. با این وجود در حدود دو سوم مبتلایان به سندرم داون از مادران زیر ۳۵ سال متولد می‌شوند.

علت:

تقسيم غير طبيعي در كروموزوم شماره 21 است.

انواع سندرم داون :

–  شايعترين نوع سندرم داون كه تقريبا 95 درصد از همه انواع آن راتشكيل مي دهد Nondisjunction   يا  نوع جدا نشده است كه هنگام تقسيم تخم يا اسپرم باعث به وجود آمدن3 كروموزوم 21 به جاي 2 كروموزم مي شود،كه به آن تريزومي هم مي گويند.

– نوع ديگر Translocation يا جابجايي است كه در آن به هنگام تقسيم، يك قسمت از

كروموزوم 21 جدا مي شود و به كروموزوم ديگر مي چسبد.اين نوع از سندرم داون

3 تا 4 درصد همه موارد است

–  Mosaicism نوع آخر است كه  تنها در 1 تا 2 درصد از همه انواع سندرم داون ديده  مي شود كه به علت تقسيم غير طبيعي در سلولهاي جنيني در ساعات اوليه است

و در اين نوع ،بعضي از سلول ها 46 كروموزوم و بعضي ديگر 47 كروموزوم دارند.

علائم :

– هیپوتونی عمومی (شلی عمومی بدن)

– استخوان پشت سری صاف و نامتقارن

– شکاف چشمی تنگ و مورب (شبیه موغولها)

– استخوانهای گونه بلند

– پلک سوم (Epicanthal fold )

– فاصله بیش از معمول بین دو چشم(  هایپرتلوریسم)

– کاتاراکت – استرابیسم – نیستاگموس – هیدرپس قرنیه

– صورت گرد و پهن و صاف – نیمرخ تخت

– پهن بودن تیغه بینی –  پل بینی مسطح – بینی کوچک

– قاعده بینی فرورفته و سوراخهای بینی کمی سر بالا

-دهان کوچک

– زبان بزرگتر از معمول و سطح آن شیارهای عمیق دارد.

(بزرگی زبان نسبت به دهان)

– گوش کوچک و گرد با ارتفاع کم  که نرمه آن به پوست چسبیده.

– وجود خط عرضی در کف دست (( Simian creaseکه موازی خط مفاصل انگشتان

و کف دست میباشد. (وجود یک خط افقی در کف دست بجای دو خط افقی)

– فقدان یکی از بندهای انگشتان و معمولا انگشت پنجم (Clinodactyly)

– Origin(شروع) انگشت اول از پائینتر است.

– انگشتان کوچک هستند و بسمت داخل انحنا دارند.

-گردن کوتاه- هنگام تولد پوست پشت گردن شل و چین خورده است.

– زیاد بودن فاصله بین انگشت شصت پا و انگشت کناری که بصورت شیاری

به کف پا امتداد یافته و به عقب کشیده میشود.

(این علامت شایعتر از خط افقی دست است)

– موهای بدن نازک و ظریف و تنک میباشد.

– عدم وجود رفلکس مورو

IQ=25-50 – (عقب ماندگی ذهنی شدید تا متوسط)

– در دوران نوزادی پوست بدن شل و قابل کشش بوده ،

ممکن است سیانوزه باشد و بعدا” رنگ پریده و یا چرب به نظر آید.

– شل بودن عضلات شکم

– شکم برآمده- ممکن است فتق نافی دیده شود.

– ناهنجاری لگن –  تغییر شکل و پهن بودن استخوانهای لگن

– وزن پایینتر ازسن جنینی در هنگام تولد

– در بدو تولد آرام و بیش از معمول می خوابد و معمولا هنگام گرسنگی برای شیر خوردن گریه نمی کند.

– ناهنجاریهای قلبی شایع (60-40) درصد می باشد.

– مردان معمولا عقیم و زنان دچار بلوغ دیررس و یا ئسگی زودرس می باشند

و در خانمها نسبت به افراد عادی باروری کمتر است  و 50% احتمال بدنیا آمدن فرزند مبتلا  وجود دارد.

– طول عمر متوسط 40 سال

– آندوکرین – اختلالات تیروئید (هیپو تیروئیدیسم)– آترزی روده – اختلالات مادرزادی قلبی و دیابت

-احتمال افسردگی و آلزایمر در این بیماران  بیشتر است.

– صرع

– اغلب کوتاه قد و چاق

– Imperforated Anus – مقعد سوراخ نشده- احتمال درگیری در دو جنس برا بر است.

تشخیص :

تشخيص قطعی سندروم داون با اتکا به مشخصات ظاهری نوزاد گاهی دشواراست

به همين دليل با انجام کاريوتايپ(Karyo Type)تشخيص قطعی مشخص می شود همچنین کاریوتیپ جهت تشخیص موارد تریوزومی آزاد و چسبیده کمک کننده بوده

وبدین ترتیب احتمال تکرار این سندرم را در فرزندان بعدی وحتی کودکان دیگر فامیل می توان تعیین نمود.

تشخیص در بارداری :

HCG – آلفا فتوپروتئین – استرادیول سه ماده ای هستند که در هنگام بارداری درخون مادر یافت شده و درهفته 16-18 بارداری با اندازه گیری و تطبیق آنها با جداول مخصوص سن بارداری می توان به برخی از بیماریهای مادرزادی مشکوک گردید که از جمله آنها سندرم داون می باشد.

آلفا فتوپروتئین در کبد و کیسه زرده جنین ساخته میشود و در سندرم داون کیسه زرده کوچکتر از حد معمول است لذا   کاهش آلفا فتوپروتئین را داریم.

استریول توسط جفت و کبد و آدرنال ساخته میشود و میزان آن در سندرم داون کاهش می یابد.

بتا HCG در سندرم دان افزایش می یابد.

نتايج مثبت حتما به معني اين نيست كه  جنين سندرم داون دارد بلكه مانند تست هاي غربالي ديگر به ما مي گويد كه بايد براي چه كساني آزمايشهاي دقيق تري انجام دهيم.

مهمترين آزمايش مرسوم آمنيوسنتز(بررسی کروموزومی بر روی مایع حاوی سلولهای جنینی که از مایع اطراف  جنین تهیه می گردد.) است كه  معمولا در هفته 15 تا 20 (18-14) بارداري انجام مي شود و نتايجش 98 تا 99  درصد صحيح است.

عوارض جانبی آمنیوسنتز:

– کرمپ (گرفتگی عضلانی)

– خونریزی

– عفونت

– لیک مایع آمنیوتیک

– افزایش خفیف سقط

نمونه گيري از پرزهاي كوريوني جفت يا CVS :

آزمايش ديگر نمونه گيري از پرزهاي كوريوني جفت يا CVS  است.كه سلول هايي از جفت مادر براي بررسي كروموزومي جدا مي كنند و در هفته 10  تا 12 بارداري انجام مي شود . نتايج آن هم 98 تا 99 درصد صحيح است.

سونوگرافی :

رایجترین یافته سونوگرافی در سندرم داون افزایش ضخامت چین پشت گردن میباشد.

سونوگرافي مي تواند مواردي از بيماري هاي قلبي مادرزادي يا انسداد هاي روده اي كه مي توانند با سندرم داون همراه باشد را نشان دهد.

بسیاری از متخصصان زنان و زایمان معتقدند که،عدم مشاهده استخوان بيني درسونوگرافي

درهفته هاي 11 تا 14 حاملگي شاخص مطمئني براي تشخيص سندرم داون در مراحل ابتدائي بارداري است.

چند نکته:

– افزایش بروز بیماری با بالا رفتن سن مادر به اثبات رسیده .

ریسک داشتن فرزندی با سندرم داون تا سن 30سالگی تقریبا ثابت بوده وازآن پس بطور تصاعدی بالا میرود.

– سندرم‌ داون‌ بعنوان‌ شايعترين‌ اختلال‌ كروزومي‌شناخته‌ مي‌شود.

– بررسی اپیدمیولوژیک در ایران نشان میدهد که نسبت جنس مذکر به مونث 2/3 میباشد.

– تشخيص هيپوتيروئيديسم در مبتلايان به سندرم داون دشوار است.

زيرا اين بيماري يك اختلال شايع همراه با سندرم داون است و از طرفي علائم باليني هيپوتيروئيديسم ممكن است با علائم باليني «سندرم داون» اشتباه شود. بنابراين امروزه در كليه شيرخواران با سندرم داون بررسي TFT در بدو تولد، 6 ماهگي، يكسالگي و بعد سالانه پيشنهاد مي‌شود. بيماري گريوز از ديگر اختلالات همراه با سندرم داون است

– زماني معتقد بودند كه به تمامي كوكان مبتلا به سندرم داون، حتي در صورت طبيعي بودن تست تیروئید ، هورمون   تيروئيدي داده شود ولي در مطالعات انجام شده اثر مثبتي از اين درمان ديده نشد حتي در افرادي كه TFT در حد پايين  نرمال مي‌باشد نيز بهبود شناختي مشاهده نشد(در واقع امروزه معتقدند مصرف هورمون‌هاي تيروئيدي، در صورت وجود هيپوتيروئيديسم در سندرم داون انديكاسيون دارد)

– خطر عود حدود یک درصد می باشد.

– خطر برای مادران زیر 30 سال 4/1 درصد می باشد و در مادران مسنتر با همان افزایش سن است.

آلفا فیتو پروتئین ( AFP)

آلفافیتوپروتئین بطور معمول در خون مردان سالم و زنان غير باردار يافت نمي‌شود و یا ميزان آن بسيار اندک است. اندازه گیری سطح سرمی آلفا فیتوپروتئین در مادران حامله بخشی از آزمایشهای غربالگری است و از آن مي‌توان جهت تشخيص برخی بيماري‌ها و ناهنجاریهای جنین استفاده کرد مانند نواقص کانال نخاعی، انانسفالی ، سندروم داون و بیماریهای نادر مانند سندروم‌های کروموزومی (تريزومی) يا امفالوسل که يک نقص مادرزادی در ديواره شکمی است.

در مسدود شدن کانال نخاعی (Spinabifida)، چنانچه میزان AFP خون زودتر از ۱۵ هفتگی مورد بررسی قرار بگیرد، قابل اطمینان نیست. بابررسی AFP موجود در خون به همراه نتایج دو تست دیگر بنامهای «استریول» و HCG می‌توان سندروم داون (Down) را تشخیص داد.

هنگامی که این سه تست با هم انجام شوند به آن تست تریپل می گویند. این تست جهت اسکرین (تشخیص) مشکلات جنینی، بسیار دقیق تر از تست مجزای AFP است. این تست بر روی سرم خون مادر انجام می‌شود.

اسکرین جنین یک زن باردار جهت تشخیص سندروم داون: سطح پایین AFP در ۶۰ درصد موارد می‌تواند نشانه سندروم داون باشد اما هنگامی که نتایج تست AFP همراه با نتایج دو تست استریول و HCG مورد بررسی قرار گیرد، احتمال تشخیص سندروم داون تا ۸۰ درصد افزایش می‌یابد.

در صورتی که داروهای ضد انعقاد مانند آسپرین یا وارفارین مصرف می‌کنید، قبل از انجام خونگیری، به پزشک اطلاع دهید. ممکن است مقادیر نرمال AFP در آزمایشگاههای مختلف با هم تفاوت داشته باشند. این مقادیر نرمال بسته به سن جنین فرق می‌کند.

شاید AFP بالا یا پایین به این معنی باشد که سن جنین اشتباه محاسبه شده‌است. به کمک سونوگرافی خیلی دقیق تر می‌توان سن جنین را محاسبه کرد. انجام آمینیو سنتز نیز به منظور اندازه گیری AFP مایع آمینیون توصیه می‌شود.

در زنان باردار مقدار AFP در هفته چهاردهم بتدریج شروع به افزایش می‌کند. این حالت تا یکی دو ماه قبل از تولد ادامه یافته و سپس بتدریج کاهش می‌یابد. مقادیر AFP در زنان سیاهپوست معمولاً کمی بالاتر از زنان سفید پوست است. برای تخمین صحیح سن جنین لازم است مقدار AFP را بدقت اندازه گیری کرد.

اندازه نرمال مقدار AFP برای هر خانم بر اساس وزن، نژاد، وضعیت دیابت(یعنی اینکه آیا شخص نیاز به تزریق انسولین دارد) و سن جنین وی تنظیم شده‌است. اگر طی سونوگرافی تخمین سن جنین تغییر کند باید مقدار AFP را دوباره با آن تطبیق داد.

میانگین این اندازه تطبیق داده شده را MOM می‌نامند. مقدار MOM را برای خانم مورد آزمایش، نرمال در نظر می‌گیرند.

مقدار بالای AFP در یک زن باردار می‌تواند به این دلایل باشد: سن نامناسب بارداری، یک حاملگی چند قلویی، جنین با نقص لوله عصبی، نقص دیواره شکمی (Omphalocele) و جنین مرده. برای اصلاح Omphalocele یا نقص دیواره شکمی، نوزاد باید پس از تولد مورد عمل جراحی قرار بگیرد.

مقدار کمتر از حد نرمال AFP در یک زن باردار مقدار پایین AFP می‌تواند به این دلایل باشد: سن نامناسب آبستنی، جنین مبتلا به سندروم داون.

عوامل تأثیر گذار بر روی تست آلفا فیتو پروتئین : سیگار کشیدن باعث افزایش مقدار AFP خون می‌شود ؛ نگهداری بد و نامناسب خون در یخچال و آلوده بودن خون از دلایلی هستند که می‌توانند در نتایج تست اختلال ایجاد کنند.

AFP یک تست اسکرینیینگ است که احتمال وجود مشکلات را در جنین جستجو می‌کند. چنانچه نتایج AFP غیر طبیعی باشد باید تستهای اضافه دیگری را نیز انجام داد. برای ارزیابی AFP غیر طبیعی از سونوگرافی استفاده می‌شود.

سونوگرافی علاوه بر اینکه مواردی از قبیل چندقلویی زایی و تخمین سن جنین را مشخص می‌کند، علت افزایش مقدار AFP خون را هم نشان می‌دهد. در صورتی که با سونوگرافی نتوان علت AFP غیر طبیعی را تشخیص داد باید آمنیوسنتز انجام شود. مقدار AFP موجود در مایع آمینوتیک را می‌توان به کمک آمنیوسنتز اندازه گیری کرد.

غربالگری سه ماهه اول بارداری

شیوه انتخابی موسسه جهانی پزشکی جنین است و در بین هفته ۱۱ تا ۱۴ حاملگی به همه مادران باردار توصیه می‌شود.

در این روش از مارکرهای سونوگرافی، بیوشیمی، مشاوره و نرم‌افزار استاندارد استفاده می‌شود.

در صورت انجام در مراکز مورد تایید موسسه جهانی پزشکی جنین ۹۰ تا ۹۵ در صد دقت دارد.

غربالگری سه ماهه دوم بارداری

در صورت رعایت کلیه استانداردها تا بین ۷۵ تا ۸۵ در صد دقت دارد و در مادرانی که در سه ماهه اول موفق به انجام غربالگری سه ماهه اول نشده‌اند و یا در مواردی که امکان دسترسی به روش‌های پیشرفته سه ماهه اول وجود ندارد توصیه می‌شود.

غربالگری تجمعی

از ترکیب ریسک محاسبه شده در سه ماهه اول و دوم بدست می‌آید و در صورت رعایت همه استاندردها تا ۹۵ در صد دقت دارد. در این روش ریسک محاسبه شده سه ماهه اول به اطلاع مادر رسانده نمی‌شود و به همین دلیل در مواردی که ریسک محاسبه شده سه ماهه اول پرخطر تعیین شده عده‌ای خلاف موازین اخلاق پزشکی می‌دانند و آن را توصیه نمی‌کنند.

مروری بر بیماری ام.اس

اسكلروز متعدد (اِم . اِس) يك اختلال مزمن درگيركننده بسياري از عملكردهاي دستگاه عصبي . يك سوم بيماران داراي بيماري خفيف و غيرپيشرونده هستند. در يك سوم ديگر بيماري پيشرفت آهسته اي دارد و در يك سوم باقيمانده پيشرفت بيماري سريع است .

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، اين بيماري بزرگسالان جوان (سنين 40-20 سال ) از هر دو جنس را مبتلا مي سازد ولي در خانم ها شايع تر است .

علل

علل آن ناشناخته است . تحقيقات در اين باره حاكي از آن است كه مولتيپل اسكلروز (ام . اس ) ممكن است ناشي از يك اختلال خودايمني يا يك ويروس داراي فعاليت آهسته باشد. لكه هايي از ماده سفيد در مغز و نخاع تخريب شده و نمي توانند تحريكات عصبي طبيعي را منتقل كنند.

عواقب مورد انتظار

گاهي بهبود خودبه خود رخ مي دهد. ولي در بيشتر موارد، ام . اس غيرقابل علاج است . علايم آن قابل تسكين يا كنترل است ، و اين بيماري اغلب براي ماه ها تا سال ها پايدار باقي مي ماند. به طور شايع بيماران تا 30-20 سال پس از بروز بيماري زنده مي مانند.

تشخيص

آزمون خاصي براي تشخيص اين بيماري وجود ندارد. بررسي هاي تشخيصي ممكن است شامل سي تي اسكن ، ام آرآي ، پاسخ فراخوانده بينايي (پاسخ الكتريكي نسبت به تحريك يك دستگاه حسي )، آزمايش مايع نخاع و معاينه فيزيكي باشد.

علایم بیماری ام.اس

علایم بیماری ام.اس، بسته به اینكه چه منطقه ای از سیستم اعصاب مركزی گرفتار شده باشد، بسیار متغیر هستند و الگوی بیماری ام.اس از هر فردی به فرد دیگری متفاوت است. این علایم حتی در یك فرد خاص در طول سیر بیماری تغییر می كند.

علایم شایع این بیماری شامل :

۱- اختلالات بینایی : تاری دید ، دو بینی ، حركات غیر ارادی و سریع چشم و به ندرت از دست دادن كامل بینایی.

۲- اختلالات تعادل : لرزش ، عدم تعادل در راه رفتن ، سرگیجه ، ضعف و كرختی اندامها ، اختلال در انجام حركات موزون.

۳- سفتی عضلات

۴- اختلالات حسی : گزگز و مور مور ، احساس سوزش، بی حسی و درد.

۵- اختلالات تكلم : صحبت كردن آهسته و شمرده ، تغییر حالت تكلم ، كشیدن كلمات و اختلال بلع.

۶- خستگی.

۷- مشكلات مثانه و اختلال در اجابت مزاج.

– اختلالات مثانه شامل : تكرر ادرار ، فوریت در ادرار كردن، دفع ناقص مثانه یا دفع غیر ارادی.

– اختلالات اجابت مزاج شامل : یبوست و به ندرت بی اختیاری.

۸- مشكلات جنسی : ناباروری ، كم شدن میل جنسی.

۹- حساسیت به گرما : گرما در بسیاری از موارد باعث تشدید علایم می شود.

۱۰- اختلالات شناختی : اختلال در حافظه كوتاه مدت ، اختلال در تمركز و قدرت تصمیم گیری.

باید توجه داشت که علاوه بر علایم آشکار، نشانه های پنهانی چون خستگی ، اختلالات حافظه و تمركز هم در بیمار ایجاد میشود که چندان مورد توجه اطرافیان قرار نمیگیرد.

درمان:

اين بيماري درمان اختصاصي ندارد. فروكش بيماري خودبه خود رخ داده و ارزيابي ميزان موفقيت درمان را مشكل مي سازد.

حمايت هاي روحي رواني . تشويق و اطمينان دادن به بيماران جهت كمك به جلوگيري از پيدايش نااميدي به درمان ضروري است .

براي ادراره يك زندگي طبيعي تا حدامكان تلاش كنيد ولي خود را خسته نكيند.

از محيط هاي گرم ، حتي از دوش آب داغ گرفتن ، اجتناب كنيد. گرما مي تواند به طور موقت علايم را تشديد كند.

از ماساژ مكرر نواحي درگير استفاده كنيد. اين كار به پيشگيري از ايجاد جمع شدگي عضلات كمك مي كند.

از استرس بپرهيزيد زيرا ممكن است علايم را بدتر كند.

گذاشتن سوند ادرار توسط خود بيمار در موارد تخليه ناكامل مثانه

برخي درمانگران طبي غيرمتعهد درمان هاي اثبات نشده بي ارزشي را ارايه مي دهند. قبل از صرف هزينه خود بابت اين درمان ها با گروه پزشكي خود در مورد درمان هاي غيرمعمول اين بيماري مشورت كنيد.

بستري كردن بيماران يا مراقبت از آنها در آسايشگاه هاي بيماران بسته به شدت بيماري ممكن است لازم باشد.

داروها

داروهاي كورتوني در طي دوره هاي عود بيماري يا تشديد علايم .

سيكلوفسفاميد به مهار واكنش مضّر دستگاه ايمني كمك مي كند.

شل كننده هاي عضلاني براي كنترل گرفتگي عضلات

اينترفرون و ساير درمان ها در دست بررسي قرار دارند. درمان هاي جديدي ممكن است به زودي عرضه گردند.

فعاليت

يك برنامه منظم از تمرين هاي فيزيكي و فعاليت هاي ذهني ضروري است . درمان فيزيكي و بازتواني عضلاني با وسايل مكانيكي (استفاده از بريس ، عصا يا واكر) براي غلبه بر معلوليت هاي فيزيكي توصيه مي گردد.

دوره هاي منظم استراحت را برنامه ريزي كنيد.

در صورت امكان فعاليت جنبي خود را ادامه دهيد. مشاوره با متخصص مربوط در اين باره ممكن است سودمند باشد.

رژيم غذايي

از يك رژيم غذايي عادي متعادل شده ، و البته پر فيبر براي پيشگيري از يبوست ، استفاده كنيد.

اختلال شخصيت پارانوييد

افراد مبتلا به اختلال شخصيت پارانوييد (Paranoid Personality Disorder) بيش از حد حساس بوده و تمايل دارند كه محيط اطراف خود را برای يافتن نشانه‌هايی مبنی براينكه بدرفتاری ديگران، دليل تنها ماندن آنان است، مورد بررسی قرار دهند. افراد مبتلا به اختلال شخصيت پارانوييد غالباَ اهل جرّ و بحث، عصبی و خشك هستند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز،  ويژگی‌های غالب اختلال شخصيت پارانوييد عبارتند از يك بی‌اعتمادی نافذ و طولانی مدت و بدگمانی نسبت به ديگران ،آنها آمادة حمله به نظر مي‌رسند. متمايل به مبالغه‌اند و اينكه از كاه، كوه بسازند.

آن‌ها در تلاشند كه انگيزه‌هاي پنهانی و معاني خاصی را به رفتارهای ساده و بي‌غرض ديگران نسبت دهند.

آنها می‌خواهند كه ديگران را برای تمام مشكلات خود سرزنش كنند ولی خود به هيچ عنوان سرزنش و يا قبول مسئوليت شكست را برنمی‌تابند.

مردان بيش از زنان از اختلال شخصيت پارانوييد رنج می‌برند.

علائم A.

يك حالت بي‌اعتمادي و بدگماني نافذ نسبت به ديگران به‌طوري كه انگيزه‌هاي آنان بدخواهانه تعبير مي‌شود. در اوايل بزرگسالي شروع شده و در دامنة متنوعي از موقعيت‌هاي مختلف خود را نشان مي‌دهد و در چهار مورد (و يا بيشتر ) از موارد زير آشكار مي‌گردد:

(1) بي‌دليل و بدون مدرك و مبناي كافي به ديگران شك دارد و گمان مي‌كند كه آنها درصدد بهره‌كشي، آسيب رساندن و يا فريفتن او هستند.

(2) با شك و ترديدهاي نابجا در رابطه با وفاداري و قابل اعتماد بودن دوستان و ساير معاشران اشتغال ذهني دارد

(3) تمايلي به درميان گذاشتن حرف‌هاي خود با ديگران ندارد، زيرا به دليل ترس ناموجهي كه دارد فكر مي‌كند كه از اين اطلاعات به شيوه‌اي بدخواهانه، برعليه او استفاده مي‌شود.

(4) از اظهارات عادي و رويدادها، معاني تحقيرآميز و يا تهديدكننده برداشت مي‌كند،

(5) همواره احساس كينه‌توزي دارد. يعني از توهين،‌ آسيب و يا بي‌اعتنايي ديگران درنمي‌گذرند.

(6) احساس مي‌كند كه به شخصيت و اعتبار او حمله شده است درحالي كه ديگران چنين برداشتي ندارند و او همواره آماده است كه سريع و با عصبانيت واكنش نشان دهد و يا متقابلاً حمله نمايد،

(7) بي‌دليل نسبت به وفاداري همسر و يا شريك جنسي‌اش بدگمان است.

B . (اين اختلال) منحصراً همزمان با دوره‌هاي اسكيزوفرني، يك اختلال خلقي با ويژگي‌هاي روان پريشي،‌ و يا يك اختلال روان پريشي ديگر روي نمي‌دهد.

علل تحت تأثير عوامل ژنتيكي قرار دارد(ميزان شيوع آن در خانواده‌هاي بيماران اسكيزوفرنيك بالاتر است)

ميزان شيوع همزمان آن با اختلالاتی به‌ويژه افسردگي،اضطراب و سوء مصرف مواد، بالاست.
علايم اختلال با بالارفتن سن شروع مي‌شوند به‌ويژه اين امر پس از تغييرات عمده در زندگي روي مي‌دهد.

عوارض درمان شناختي ـ رفتاري

درمان شناختي ـ رفتاري اختلال شخصيت پارانوييد بر خود ـ افشايي و اعتماد تأكيد دارد.از اهداف آن افزايش حس خود ـ كارآمدي مراجع باتوجه به توانايي او براي اداره كردن موقعيت‌هاي مشكل و ايجاد يك ديدگاه واقع‌بينانه‌تر در مورد نيّات و اقدامات ديگران. اين امر به مراجع اجازه مي‌دهد تا از حالت تدافعي كه معمولاً در مقابل احساس خطر به خود مي‌گيرد، خارج شود.

برقراري يك رابطه‌ي مشاركتي ميان درمانگر و مراجع هميشه مهم است،‌ اما اين امر در كار با مراجعان پارانوييدي كه بدگمان بوده و ديگران را بدخواه و فريبكار مي‌دانند، اهميت ويژه پيدا مي‌كند.يك شيوة موثر براي افزايش راحتي مراجع در جريان درمان اين است كه آزادي و كنترل بيشتري در زمينة تعيين محتوا و تعداد جلسات درمان به او داده شود.

عوارض درمان شناختي ـ رفتاري

درمان شناختي ـ رفتاري اختلال شخصيت پارانوييد بر خود ـ افشايي و اعتماد تأكيد دارد.از اهداف آن افزايش حس خود ـ كارآمدي مراجع باتوجه به توانايي او براي اداره كردن موقعيت‌هاي مشكل و ايجاد يك ديدگاه واقع‌بينانه‌تر در مورد نيّات و اقدامات ديگران. اين امر به مراجع اجازه مي‌دهد تا از حالت تدافعي كه معمولاً در مقابل احساس خطر به خود مي‌گيرد، خارج شود.

برقراري يك رابطه‌ي مشاركتي ميان درمانگر و مراجع هميشه مهم است،‌ اما اين امر در كار با مراجعان پارانوييدي كه بدگمان بوده و ديگران را بدخواه و فريبكار مي‌دانند، اهميت ويژه پيدا مي‌كند.

يك شيوة موثر براي افزايش راحتي مراجع در جريان درمان اين است كه آزادي و كنترل بيشتري در زمينة تعيين محتوا و تعداد جلسات درمان به او داده شود.

مروری بر آمبولی ريه

خون داخل سیاهرگهای عمقی گاهاً در شرایط بی حركتی طولانی بعلت تجمع و ساكن ‏بودن در این شرایط مستعد تشكیل لخته می شود. مسافرت طولانی مدت با وسایل نقلیه، ‏بستری در بیمارستان مخصوصاً بعد از عمل جراحی و یا شكستگی اندام تحتانی عوامل ‏خطرساز می باشند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، برخی از افراد به صورت ژنتیكی استعداد به تشكیل لخته های وریدی ‏دارند و ضمناً برخی داروها از قبیل داروهای ضدبارداری خوراكی با افزایش خطر این ‏عارضه همراه می باشند. ‏

تشكیل لخته وریدی اندام تحتانی( ‏DVT‏ )با درد و تورم و گرمی اندام تحتانی مبتلا همراه ‏بوده و معمولاً عضلات پا سفت شده و پوست ملتهب به نظر می رسد. در صورت ایجاد ‏این علایم فرد مبتلا باید از ایستادن برروی پا پرهیز كرده و اندام درگیر شده بی حركت ‏حفظ شود.

مراجعه فوری به بیمارستان الزامی است. بیمار معمولاً برای یك هفته در ‏بیمارستان بستری شده واز داروهای ضد انعقادی استفاده می شود. در اغلب موارد داروی ‏وارفارین برای مدت ۶-۳ ماه توصیه می شود. ‏

خطرناكترین عارضه ایجاد شده براثر تشكیل لخته های وریدی كنده شدن لخته می باشد. ‏لخته كنده شده از طریق سیاهرگ های بزرگ و پس از عبور از حفره های راست قلب ‏وارد سرخرگ ریوی شده ودر این سرخرگها گیر كرده و منجر به انسداد آنها می شود. ‏

این عارضه خطرناك كه اصطلاحاً آمبولی ریه نام دارد با تنگی نفس ناگهانی و گاهاً درد ‏قفسه سینه و یا غش (سنكوپ) همراه افت فشار خون تظاهر می یابد. بیمار مبتلا باید در ‏بخش ویژه بستری شده و داروهای ضد انعقادی سریعاً تزریق شوند. گاهاً در صورت ‏وجود لخته های بزرگ در شریان ریوی استفاده از داروهای حل كننده لخته لازم می ‏باشد.

عمل جراحی باز قفسه سینه برای خارج كردن لخته در تعداد بسیار كمی از مراكز ‏درمانی كشور به صورت اورژانسی انجام می شود. بیمار حداقل یك هفته در بیمارستان ‏بستری بوده و در صورت بهبود وضعیت بالینی با توصیه به مصرف وارفارین برای حداقل ۶ ‏ماه مرخص می شود.
آمبولي ريوي هنگامي‌رخ مي‌دهد كه  لخته خوني از وريد‌هاي بخش ديگري از بدن اغلب ساق‌ پا به رگ‌هاي ريه وارد مي‌شود. لخته‌خون در شريان ريوي گير مي‌كند و انسدادي كه در مسير جريان خون به وجود مي‌آورد ممكن است به آسيب ريه‌ها و ساير اندام‌ها منجر شود. آمبولي ريوي در بسياري موارد مرگبار است.

موسسه ملي  قلب، ريه و خون آمريكا  مي‌گويد كه هر سال در اين كشور تقريبا  ۶۰۰۰۰۰ مورد  آمبولي ريوي تشخيص داده مي‌شود كه ۶۰۰۰۰ مورد آنها به مرگ بيماران مي‌انجامد. افرادي كه به علت دچار بودن به بيماري‌هاي مختلف مجبورند مدت‌ها در بستر دراز بكشند بيش از همه  مستعد آمبولي ريوي‌ هستند.

علل بروز بيماري :

۱ـ بي‌تحركي به مد‌ت طولاني

۲ـ سوختگي‌ها

۳ـ د‌رمان‌هاي شيميايي

۴ـ نارسايي احتقاني قلب

۵ـ سابقه‌ لخته د‌ر وريد‌ عمقي

۶ـ شكستگي‌هاي استخواني

۷ـ همولتيك (كم‌خوني ليزكنند‌ه)

۸ـ هپارين (ضد‌لخته‌اي كه با كاهش گلبول قرمز همراه است)

۹ـ وجود‌ هموسيستين د‌ر اد‌رار

۱۰ـ حاملگي

۱۱ـ د‌اروهاي استروژن (به مقد‌ار زياد‌)

۱۲ـ ازد‌ياد‌ چربي‌هاي خون

۱۳ـ چاقي

۱۴ـ سكته قلبي

۱۵ـ مصرف قرص‌هاي ضد‌بارد‌اري

۱۶ـ سنين بالا

۱۷ـ مصرف فنوتيازين

۱۸ـ گروههاي خوني A

۱۹ـ لوله‌هاي اد‌راري (سوند‌)

۲۰ـ پد‌يد‌ه بهجت (د‌انشمند‌ ترك كه وجود‌ لخته د‌ر شبكيه و از د‌ست رفتن بينايي بر اثر ويروس را كشف كرد‌… البته لخته مي‌تواند‌ د‌ر تمام اند‌ام و اعضاء ايجاد‌ مشكل كند‌.)

وضعيت ظاهري بدن: بنابر گزارش سازمان جهاني بهداشت، افراد چاق در خطر بيشتري براي ايجاد لخته هستند. علت دقيق اين مسئله هنوز معلوم نيست ولي يک فرضيه اين است که هورمون «لپتين» در ايجاد لخته موثر است. اين هورمون توسط سلول‌هاي چربي توليد مي‌شود و افراد چاق هم سلول‌هاي چربي بيشتري دارند. بر پايه گزارش سازمان جهاني بهداشت، همچنين افراد قدبلند (بلندتر از ۱۹۰سانتيمتر) و کوتاه قد (کوتاهتر از ۱۶۰ سانتيمتر) نيز در خطر بيشتري قرار دارند.

جراحي: اعمال جراحي به‌ويژه جراحي‌هاي تعويض مفصل زانو يا لگن از دلايل عمده ايجاد لخته به شمار مي‌روند. به همين دليل در اين افراد قبل و بعد از عمل، داروهاي ضد انعقاد خون تجويز مي‌شود. شکستگي‌هاي عمده که دوره بهبودي طولاني‌مدت دارند، مانند شکستگي استخوان ران پا و لگن نيز وضعيت مشابهي دارند، زيرا در اين حالات بيمار به مدت طولاني نمي‌تواند پاهاي خود را حرکت دهد. به‌طور کلي هر عاملي که باعث شود شما مجبور شويد به مدت طولاني در بستر استراحت کنيد، خطر تشکيل لخته را بالا مي‌برد.

بارداري: خانم‌هاي باردار يا خانم‌هايي که به تازگي زايمان داشته‌اند، در خطر بيشتري براي ابتلا به ترومبوز وريد عمقي هستند. در واقع، آمبولي ريوي شايعترين علت مرگ زنان در هنگام زايمان است.

مصرف قرص‌هاي پيشگيري از بارداري: خانم‌هايي که OCP مصرف مي‌کنند، ۳ تا ۴ برابر بيشتر از ديگران در خطر ابتلا به تشکيل لخته هستند. اين خطر در خانم‌هاي سيگاري يا داراي اضافه وزن بيشتر است. البته هورمون درماني جايگزين در خانم‌هاي يائسه (HRT) هم اين خطر را افزايش مي‌دهد. هورمون استروژن موجود در OCP و HRT باعث افزايش فاکتورهاي انعقادي مي‌شود.

افزايش فاکتورهاي انعقادي در خون: برخي از انواع سرطان‌ها به‌ويژه سرطان پانکراس، ريه و تخمدان باعث افزايش انعقاد‌پذيري خون مي‌شوند و شيمي درماني هم اين وضع را تشديد مي‌کند.

بيماري‌هاي قلبي: افراد مبتلا به بيماري‌هاي قلبي- عروقي يا افرادي که سابقه سکته قلبي يا مغزي دارند، بيشتر در خطر تشکيل لخته در سياهرگ‌ها هستند. فشار خون بالا و ابتلا به بيماري‌هاي التهابي روده (نظير کوليت اولسراتيو و کرون) نيز خطر ايجاد لخته را افزايش مي‌دهند.

سابقه خانوادگي يا شخصي ترومبوز وريد عمقي: بيش از نيمي از موارد آمبولي ريوي ناشي از ترومبوز وريد عمقي، مربوط به يک اختلال انعقادي ارثي است.

فلج: افرادي که به هر دليل فلج شده‌اند، به‌دليل بي‌حرکتي در خطر بيشتري قرار دارند.

سيگار: به‌دلايلي که به‌طور دقيق مشخص نشده، مصرف تنباکو برخي افراد را مستعد تشکيل لخته مي‌کند، به‌ويژه اگر با ساير عوامل خطرساز فوق همراه باشد.

علاوه بر علت‌هاي مطرح‌شد‌ه، د‌و علت شاخص و اساسي د‌يگر وجود‌ د‌ارد‌ كه نقش مهّمي د‌ر بروز آمبولي ريه ايفا مي‌كند‌.

۱ـ ايست د‌ر وريد‌ها به مد‌ت طولاني (د‌ر نتيجه استراحت مطلق يا نسبي)

۲ـ اخيراً به اثبات رسيد‌ه است كه مقاومت به يك نوع پروتئين فعال به نام پروتئين C شايع‌ترين علت ماد‌رزاد‌ي براي لخته‌شد‌ن د‌ر وريد‌ عمقي بود‌ه است.

نارسايي اولّيه يا اكتسابي د‌ر پروتئين C به وجود‌ آورند‌ة لخته د‌ر وريد‌ عمقي شد‌ه كه منجر به آمبولي ريوي مي‌شود‌.

عوامل تشدید کننده بیماری

سن‌ بالاي‌ 60 سال‌
هرگونه‌ آسيب‌ يا بيماري‌ مستلزم‌ استراحت‌ طولاني‌ در بستر
نشستن‌ در يك‌ وضعيت‌ ثابت‌ به‌ مدت‌ طولاني‌ مثلاً در طي‌ مسافرت‌ با هواپيما
جراحي‌ اخير
نارسايي‌ احتقاني‌ قلب‌
اختلالات‌ ريتم‌ قلب‌
پلي‌سيتمي‌؛ كم‌ خوني‌ هموليتيك‌
شكستگي‌ استخوان‌
چاقي‌؛ استعمال‌ دخانيات‌
بارداري‌
مصرف‌ قرص‌هاي‌ ضد بارداري‌ به‌ خصوص‌ در خانم‌هاي‌ سيگاري

‌علایم‌ شایع‌
کوتاهی‌ نفس‌ ناگهانی‌
غش‌ کردن‌ یا حالت‌ غش‌ پیدا کردن‌
درد قفسه‌ سینه‌
سرفه‌ (گاهی‌ همراه‌ با خلط‌ خونی‌)
تندی‌ ضربان‌ قلب‌
تب‌ خفیف‌ قبل‌ از بروز علایم‌ فوق‌ معمولاً تورم‌ و درد اندام‌ تحتانی‌ وجود دارد.

علائم بالینی :

این بیماری به طور ناگهانی ظاهر می شود و درد شدیدی در یک طرف سینه منتشر می شود . بیمار سرفه های خشکی می کند و به سختی نفس می کشد . پوست کبود می شود ، بیمار مضطرب است و احساس سنکوپ به او دست می دهد . درمان :

باید بیمار را بستری کرد و داروهای ضد لخته شدن خون ، اکسیژن و مراقبت شدید تجویز نمود . این بیماری کشنده است و تشخیص آن به دلیل کمی علائم آسان نیست .

تشخيص

تشخیص آمبولی ریه دشوار است، به ویژه اگر فرد مبتلا یک بیماری قلبی یا عروقی زمینه‌ای نیز باشد. پزشک برای یافتن لخته، یک پرونده رادیولوژی از قفسه سینه، اسکن ریه و آنژیوگرافی ریه درخواست می‌کند.

آنژیوگرافی ریه دقیق‌ترین روش تشخیص آمبولی ریه است. طی آنژیوگرافی ریه، یک ماده رنگی به داخل سیاهرگ بازو یا اندام‌ تحتانی تزریق می‌شود. هنگامی که این ماده در شریان‌های ریه گردش می‌یابد، سرخرگ‌ها، روی عکس تهیه شده با اشعه ایکس قابل رویت می‌شوند و اگر لخته‌ای وجود داشته باشد دیده می‌شود. پزشک ممکن است آزمایش‌های دیگری را نیز درخواست دهد.

پیشگیری‌
از استراحت‌ طولانی‌مدت‌ در بستر در طی‌ بیماری‌ خودداری‌ کنید. در طی‌ دوره‌ نقاهت‌ از جوراب‌ کشی‌ استفاده‌ کنید (چه‌ در هنگام‌ استراحت‌ در بستر و چه‌ در هنگام‌ برخاستن‌ از بستر)
پس‌ از جراحی‌ هر چه‌ سریعتر حرکت‌ اندام‌های‌ تحتانی‌ و راه‌ رفتن‌ را شروع‌ کنید.
خودداری‌ از استعمال‌ دخانیات‌، به‌ خصوص‌ در خانم‌های‌ ۳۵ سال‌ به‌ بالا که‌ قرص‌ ضد بارداری‌ مصرف‌ می‌کنند.
اجتناب‌ از جراحی‌های‌ غیر ضروری‌. در این‌ موارد از روش‌های‌ دیگری‌ غیر از جراحی‌ استفاده‌ کنید.
در طی‌ سفر هر ۲-۱ ساعت‌ مدتی‌ ایستاده‌ و راه‌ بروید.
مصرف‌ یک‌ قرص‌ آسپرین در روز ممکن‌ است‌ نقش‌ پیشگیری‌ کننده‌ در این‌ زمینه‌ داشته‌ باشد؛ در این‌ باره‌ با پزشک‌ خود مشورت‌ کنید.

عواقب‌ مورد انتظار

معمولاً مراقبت‌های‌ ویژه‌ در عرض‌ ۱۴-۱۰ روز بهبود می‌یابد.
عوارض‌ احتمالی‌
مرگ‌ سریع‌الوقوع‌ در اثر یک‌ لخته‌ بزرگ‌ که‌ بیش‌ از ۵۰% جریان‌ خون‌ ریه ها را مسدود کند.
خونریزی‌ شدید داخل‌ ریه‌ دراثر لخته‌های‌ کوچکتر

درمان‌

اصول‌ کلی‌

بررسی‌های‌ تشخیصی‌ ممکن‌ است‌ شامل‌ رادیوگرافی‌ قفسه‌ سینه‌، اسکن‌ ریه‌، آنژیوگرافی ریه‌، نوار قلب‌، سمع‌ قلب‌ و ریه‌، و آزمایش‌های‌ خون‌ جهت‌ اندازه‌گیری‌ عوامل‌ انعقادی‌ و زمان‌ پروترومبین‌ باشد.
هدف‌ درمانی‌ عبارتست‌از:
حفظ‌ عملکرد قلب‌ و ریه‌ در حد قابل‌ قبول‌ (تا برطرف‌ شدن‌ لخته‌) و جلوگیری‌ از عود آمبولی‌
جراحی‌ ممکن‌ است‌ به‌ منظور بستن‌ ورید بزرگ‌ منتهی‌ به‌ قلب‌ و ریه‌ (ورید اجوف‌) یا قرار دادن‌ یک‌ صافی‌ در داخل‌ آن‌ برای‌ جلوگیری‌ از عبور لخته‌ها به‌ سمت‌ قلب‌ لازم‌ باشد (به‌ ندرت‌)
استفاده‌ از جوراب‌کشی‌ یا پیچیدن‌ ساق‌ پا با باند کشی‌
از نشستن‌ به‌ حالتی‌ که‌ ساق‌ها یا مچ‌ پاها را روی‌ یکدیگر بیندازید خودداری‌ کنید.
در هنگام‌ نشستن‌ طولانی‌ مدت‌ طوری‌ بنشینید که‌ پاها بالاتر از ران‌ها قرار گیرند.
در هنگام‌ خوابیدن‌ پاها را بالاتر از سطح‌ بستر قرار دهید.
داروها
داروهای‌ ضد انعقاد در جهت‌ حل‌ کردن‌ لخته‌ و جلوگیری‌ از ایجاد دوباره‌ آن‌. سطح‌ داروهای‌ ضد انعقاد باید به‌ طور مرتب‌ اندازه‌گیری‌ شود تا اطمینان‌ حاصل‌ شود سطح‌ آنها در حد مطلوب‌ و بی‌خطر است‌.
تجویز اکسیژن‌، در صورت‌ نیاز
آنتی بیوتیک ها، در موارد آمبولی‌ عفونی‌
فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری

تا هنگام‌ برطرف‌ شدن‌ علایم‌ التهابی‌ ناشی‌ از لخته‌ شدن‌ خون‌ در بستر استراحت‌ نمایید. در طی‌ استراحت‌ در بستر اندام‌های‌ تحتانی‌ را به‌ طور مکرر حرکت‌ دهید تا به‌ جریان‌ یافتن‌ خون‌ در آن‌ها کمک‌ شود.

رژیم‌ غذایی‌

رژیم‌ خاصی‌ نیاز نیست‌.

میگرن

میگرن، نوعی اختلال سردرد است که با ترکیب متنوعی از تغییرات عصبی و گوارشی مشخص می شود. درد میگرن اغلب اوقات به صورت درد ضربان دار یک طرفه است که ابتدا خفیف است وکم کم شدید میشود. دردهای میگرنی در همه موارد با بی اشتهایی و تهوع و گاهی اوقات با استفراغ همراه هستند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز،  درهنگام حملات میگرنی، بیماران به وضوح دچار تحمل نکردن نور هستند و برای استراحت، به محلی تاری می روند. ممکن است تحمل نکردن صدا و گاهی اوقات تحمل نکردن بوها نیز وجود داشته باشد. در کودکان، میگرن اغلب با حملات دردشکم، بیماری حر کت و اختلالات خواب همراه است.

شروع دیررس میگرن)در سنین بالای 50 سال( نادر است؛با وجود این، عود میگرنی که بهبود یافته است، غیرمعمول نیست. تشخیص بیماری براساس خصوصیات سردرد و علایم همراه صورت می گیرد. چرا که نتایج معاینه فیزیکی و مطالعات آزمایشگاهی به طور معمول طبیعی است.

در موردمیگرن انواع متعددی از آن توصیف شده اندکه شایعترین آنها عبارت اند از: میگرن معمولی)میگرن بدون وجود پیش درآمد( و میگرن کلاسیک ) میگرن همراه با مرحله پیش درآمد( .

تظاهر میگرن، بصورت یک درد ضرباندار و شدید است که معمولاً درد دریک طرف سر بیمار شکل مي گیرد.

میگرن در زنها سه برابر مردان شیوع دارد. بعضي افراد قادر هستند که آغاز یک حمله میگرنی را با حالت هایي که به آن اورا گفته مي شود، تشخیص دهند )اورا شامل اختلالات دیداري است که بصورت جرقه هاي نوري آشکار مي شود( .استرس یا اضطراب مي تواند آن را تحریک کند.

افرادي که دچار میگرن هستند با شرایطي مثل غذاهاي محرک، اختلال در خواب، قرار گرفتن در معرض نور شدید، ویا (در زنان) بهم خوردگي هورموني مي توانند تجربه میگرن را مجدداً داشته باشند. در اغلب موارد سابقه فامیلي میگرن وجود دارد.

دردهاي شدید، حالت تهوع و استفراغ، حساسیت به نور، بي حالي، مشکل در گفتار، بیزاري از بوها، نور هراسي و تعرق علایم میگرن هستند. برای آنکه راه مقابله با این درد آزار دهنده مزمن را انتخاب کنیم بهتر است انواع آن را بشناسیم تا با آگاهی کامل به آن حمله کنیم.

انواع سردرد:

سردرد تنشی:

سردرد تنشی یک سردرد انقباضی فراگیر باند مانند ( مثل اینکه دور سر را با یک باند یا پارچه محکم ببندند) است و معمولا ناشی از انقباض عضلات ناحیه های پیشانی، گردن و شانه هاست. استرس، اضطراب، خستگي يا مصرف داروهاي مختلف بخصوص داروهاي كافئين دار مي تواند باعث بروزاين نوع سر درد شوند. اغلب با تنش یا قراردادن سر بر روی مکان سفت و محکم شروع می شود.

آیا می دانید که: سردرد تنشی، شایع ترین نوع سردرد است، 78 درصد از سردردها را در بر می گیرد.

سردرد میگرنی:

دليل علمي بروز ميگرن تغيير سايز عروق داخل يا روي سطح مغز مي باشد. اما عواملي همچون ارث،خستگي مفرط، استرس، كم خوابي يا زياد خوابي، احساس گرسنگي زياد، مصرف كافئين، قرار داشتن در دوره قاعدگي و مصرف مواد غذايي مختلف مثل گوشت به مقدار زياد، غذاهاي چيني، سس سويا، پيتزا، هات داگ، بادام زميني، جگر مرغ، شكلات و الكل در بروز آن بسيار موثر هستند .

آیا می دانید که 94 درصد از مردمی که با شکایت سردردبه دکتر مراجعه می کنند واقعاً میگرن دارند؟ 50 درصد از مردمی که میگرن دارند تشخیص میگرن را دریافت می کنند.
سردرد سینوسی : در صورت عفونت حاد سینوس شما امکان دارد که دچار سردرد شوید معمولا این سردرد با تب و درد شدید در بالای سینوس همراه است.

آیا شما می دانید که سردرد سینوسی تشخیص بالینی است به صورت گسترده ای پذیرفته شده است. در حالی که متخصصان بسیاری آن را علت غیر معمول سردردهای راجعه ( عود کننده) در نظر می گیرند.

تقریباً 50 درصد مردم مبتلا به میگرن ریزش اشک از چشم یا گرفتگی بینی در زمان حمله سردرد خود دارند. تقریباً 90 درصد مردمی که به عنوان مبتلا به سردرد سینوسی تشخیص داده شده اند واقعاً میگران دارند.

1- سردرد خوشه ای :

آیا شما میدانید که این نوع سردرد نادر است و تنها 2/11 درصد از جمعیت عمومی را تحت تأثیر قرار می دهد این سردرد خیلی شدید است و عموماً در اصراف چشم و شقیقه روی می دهد به صورت میانگین 20 دقیقه تا 2 ساعت ادامه می یابد در این افراد ریزش اشک از چشم و آبریزش بینی شایع است. اما این علائم در انواع دیگر سردرد هم دیده می شود. سردرد خوشه ای یک نوع میگرن نیست این نوع سردرد تشخیص و درمان خاص و منحصر به فرد خود را دارد.

2- سردرد مزمن روزانه:

علت های بسیاری برای سردرد مزمن روزانه وجود دارد اما شایع ترین علت داشتن سابقه ابتلا به میگرن و استفاده بیش از حد از داروهاست که باعث می شود این سردردها مزمن شوند از هر 20 نفر یک نفر سردرد مزمن روزانه دارد.

چرایی ایجاد میگرن هنوز پس از سال ها پژوهش چرایی ایجاد این سردرد مشخص نشده است. درد میگرن در اثر تورم رگهای خونی و اعصاب اطراف مغز که به ساقه مغز معروف است، ایجاد می شود.

به نظر می آید یک ماده شیمیایی موجود در مغز به نام سروتونین نقش اصلی را در این بیماری داشته باشد، گرچه هنوز عاملی که مایه این دگرگونی های در فعالیت ساقه مغز و سطح سروتونین می شود به خوبی شناخته نشده است.

علل دیگر

انتقال دهنده عصبي سرتونين)ميگرن مي تواند با كاهش سطوح سروتونين و يا تغييراتي در آن به وجود آيد(، گرسنگي تغيير در آب و هوا، خستگي، استرس هاي روحي، عادت ماهيانه و تغييرات هورموني،نورهاي درخشان و شديد، برخي داروها )مثل قر صهاي ضدبارداري، داروهاي متسع كننده عروقي( هم می توانند از دلایل دیگر میگرن باشند.

از دید روانشناسی محرک و علت اصلی میگرن، استرس است. از نظر فیزیولوژی میگرن هم به دلیل اختلال در جریان خون و هم به دلیل اشکالات الکتروفیزیولوژیک به وجود می آید.

درمان میگرن در درمان سردرد شما می توانید از روش سنتی آن یعنی دارواستفاده کنید و یا درمان های جدیدتر و جدیدتر و جدیدترو البته مفیدتر و مفیدتر و مفیدتر؛ انتخاب با شماست! بهتراست برای انتخاب روش درمان از مقایسه اثرات درمان های مختلف بهره ببرید.

دارودرماني هيچ داروي خاصي نسبت به ديگر داروها ارجحيت ندارد و اثر قطعي از هيچكدام از آنها مورد انتظارنيست. ضمن اينكه از عوارض جانبي دارو نيز نبايد صر فنظركرد.

درمان رفتاری چهار نوع درمان رفتاری برای سردرد مطرح می شود، این درمان ها شامل آموزش پسخوراند زیستی،آرام سازی یا ریلکسیشن، آموزش پسخوراند زیستی به همراه ریلکسیشن ودرمان شناختی – رفتاری است.

درمان شناختی – رفتاری درمان شناختي-رفتاري ازطريق تغيير افکار، ارزيابي حوادث و وقايع، ارزيابي تفکرات و الگوي پاسخ به حوادث استرس زاي زندگي، رفتار فرد را اصلاح و يا تغيير مي دهد. اين مداخلات فرد را از نقش فرايندهاي تفکر در پاسخ به وقايع استرس آميز و ارتباط بين استرس و سردرد آگاه مي سازد.

ریلکسیشن ریلکسیشن راهی است برای رسیدن به تعادل جسمی و روانی که می تواند درزندگی روزمره بسیار کاربرد داشته باشد.این باور وجود دارد که سردرد به واکنش بدن به وقایع فشارزای روزمره مرتبط است. ریلکسیشن روشی است برای شناسایی نشانه های تنش در بدن و کاهش آنها قبل از آنکه سبب سردرد شوند.

درمان با نوروفيدبک نوروفيدبك در بهبود سردردهاي ميگرني و تنشي بسيار موفقيت آميز نشان داده است. هدف اصلي از آموزش نوروفيدبك بهبود خودتنظيمي مغز است و با القا تغييراتي در حالات فيزيولوژیكي مغز، سبب بالارفتن آستانه آغاز سردرد در مغز مي شود.

اين یك فرايند يادگيري است. بيشتر از 80 درصد افرادي كه دوره آموزش خود را تكميل كرد ه اند درباره بهبود سندروم هاي سردرد خود گزارش داده اند. نوروفيدبك مستقيما عملكرد دستگاه اعصاب مركزي را هدف قرار مي دهد، جايي كه ميگرن ظاهرمي شود.

ما در آتیه دریافته ایم که آموزش به منظورکاهش فعالیت امواج 3-5 هرتز و 28 – 23 هرتز در دو طرف مغز، همزمان با افزایش فعالیت در موج 14 هرتز در سمت راست و امواج -18 15 هرتز در سمت چپ، میگرن را برطرف مي کند. به عبارت دیگر، براي ایجاد میگرن، CNS با ید امواج قوي 3-5 هرتز و 28 – 23 هرتز از دو طرف، همراه با امواج ضعیف 14 هرتز در سمت راست و 18 – 15 هرتز در سمت چپ تولیدکند.

درمان با بیوفیدبک برای درمان میگرن، بیوفیدبک کارکردهای مناسبی دارد. بیوفیدبک یک درمان جامع روانی/فیزیولوژیک را فراهم می کند که شامل کاهش بی ثباتی های عروقی و الکتریکی در بدن است.

براي افزايش کارايي در درمان، معمولا بيوفيدبک همراه با تکنيک آرام سازي مورد استفاده قرار می گيرد. لازم به ذكر است كه در اين روش هيچ دستكاري در بدن بيمار صورت نمي گيرد و تنها خود بيمار است كه به طور ارادي و آگاهانه كنترل خود را بر اندام اعمال مي كند.

بررسي هاي فراتحليلي نشان داده اند که بيوفيدبک، درماني موثر با متوسط اثربخشي 40 درصد و با کاهش باليني علایم ميگرن همراه با دارو مي باشد. شدت و مدت حملات ميگرن به وسیله بيوفيدبک نسبت به دارو درماني بيشتر کاهش مي يابد.

علاوه بر اين بيوفيدبک سبب کاهش نشانه هاي افسردگي و اضطراب مرتبط با ميگرن شده و با افزايش خودکارآمدي سبب بهبود فرايندهاي شناختي مي شود.

دو روش متداول بيوفيدبک در درمان سردرد، بيوفيدبک حرارتي يا روش گرم کردن دست است که براي ميگرن مورد استفاده قرار مي گيرد و « بیوفیدبک برق نگارماهيچه اي » که در درمان، سردرد تنشي استفاده مي شود.

«بیوفیدبک حرارتی » واکنش بیش از حد عروق نسبت به استرس را کاهش می دهد و نوروفیدبک )بیوفیدبک مبتنی بر EEG ( بی ثباتی های الکتریکی مغز را کم می کند.در بيوفيدبك ابتدا با وسايل ديداري و شنيداري كنترل براعمال غير ارادي آموزش داده مي شود و سپس بدون كمك دستگاه اين كنترل صورت مي گيرد و با ارایه تمرين، فرد مهارت كنترل اعمال را به دست مي آورد.

هدف «بيوفيدبک حرارتي » ، کنترل حرارت دست است. در اين روش يک ترميستور)مقاومت گرمايي( به منظور اندازه گيري دماي پوست فرد به انگشتانش وصل مي شود.

سپس از اوخواسته مي شود به طور آگاهانه دماي دست خود را افزايش دهد. در حاليکه فرد سعي در گرم نمودن دست خود دارد مانيتوري با نشان دادن درجه حرارت يا با ايجاد صدايي که با افزايش دما شدت مي يابد به کاربر خود فيدبک مي دهد.

از آنجايي که جريان خون در ميگرني ها در بخشي از سرشان افزايش و در بخش ديگر کاهش مي يابد، بنابراين يک بيمارميگرني مي تواند با تغيير حرارت بخش ديگري از بدن، براي مثال در اینجا دست، از طريق بيوفيدبک جريان خون اضافي را از سر به سمت دست خود به جريان در آورد. اين امر سبب کاهش اتساع و تورم رگ هاي سر شده در نتيجه سرگيجه،تهوع، درد و ساير علایم ميگرني کاهش مي يابد.

اين درمان در کاهش نشانه هاي ميگرن بسيار اثربخش بوده وبه دليل اينکه درمان غيردارويي مي باشد از آن مي توان براي کودکان، زنان باردار و شيرده استفاده کرد.بهترين زمان براي بکارگيري اين درمان در مراحل اوليه درمان مي باشد

فرايند «برق نگاري ماهيچه اي » نيز همانند بيوفيدبک حرارتي است با اين تفاوت که الکترودها يا سنسورهايي به منظور اندازه گيري تنش عضلاني به عضلات صورت، گردن يا شانه ها متصل مي شود. بيوفيدبک در مقايسه با دارودرماني اثربخشي بيشتر يا برابردارد و علاوه بر اين عوارض جانبي دارو را نيز در پي ندارد.

پيشگيري درازمدت، کاهش شدت، تکرار و طول مدت حمله هاي ميگرن اين درمان را از درمان هاي ديگر متمايزمي سازد. با اين وجود ترکيب بيوفيدبک با دارو در درمان ميگرن موثرتر است.

بی اختیاری ادرار

بی اختیاری ادرار می تواند بر توانایی فرد در محیط کار اثر بگذارد.این مشکل می تواند فعالیتهای روزانه و بهنجار مردم را مختل کند و مانع از انجام فعالیتهایی شود که آنها از انجامش لذت می برند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، کلیه،مواد زاید را از مایعات فیلتر می کند و در نتیجه این عمل ادرار تولید می گردد.

ادرار از طریق دو لوله که حالب نام دارند از کلیه ها وارد مثانه می شوند.

مثانه ادرار را ذخیره می کند.برای پر شدن، مثانه خود را منبسط و برای دفع، خود را منقبض می کند.

وقتی که مثانه تان پر است،مغزتان پیام دریافت می کند،سپس مغز پیامی به مثانه می فرستد که می تواند در حال حاضر عمل دفع را انجام دهد.

در این زمان ماهیچه های اسفنکتر آرام هستند و ماهیچه های مثانه منقبض می گردند و به شما اجازه می دهند که ادرار کنید.پیشابراه ادرار را ازمثانه به بیرون هدایت می کند.

نقش ماهیچه ها در ادرار کردن چیست؟

مثانه شما شبیه یک بالن است ، وقتی ادرار را در خود ذخیره می کند منبسط می شود و وقتی که ادرار می کنید منقبض می گردد.در مردان و زنان از پایین مثانه، لوله ای به نام پیشابراه ادرار را به سمت بیرون بدن هدایت می کند.

ماهیچه دترسور در پشت مثانه آرام و بدون حرکت است ،زمانی که مثانه شما از ادرار پر می شود و وقتی که ادرار می کنید منقبض می گردد.ماهیچه های کف لگن از مثانه محافظت می کنند و پیشابراه را بسته نگه می دارند.

ماهیچه های حلقه مانند که اسفنکتر نامیده می شوند، پیشابراه را بسته نگه می دارند تا اینکه ادرار از مثانه قبل از اینکه شما آماده باشید خارج نشود.در فردی که مبتلا به بی اختیاری ادرار است ماهیچه دترسور بیش فعال است و ماهیچه کف لگن ضعیف می باشد و همین امر باعث نشت تصادفی ادرار از مثانه می شود.چندین سیستم در بدن باید با همدیگر کار کنند تا مثانه را کنترل کنند:

• ماهیچه های کف لگن که مثانه را در جای خود نگه می دارند.
• ماهیچه های اسفنکتر که پیشابراه را بسته نگه می دارند.
• ماهیچه های مثانه آرام هستند ، وقتی که مثانه از ادرار پر می شود و وقتی که زمان ادرار کردن فرا می رسد منقبض می شوند.
• زمانی که مثانه پر شده است ، اعصاب پیامهایی را از مثانه به مغز می برند.
• وقتی که زمان ادرار فرا رسیده است ،اعصاب پیامهایی را از مغز به مثانه می آورند.
• هورمونها کمک می کنند تا سطح داخلی مثانه و پیشابراه سالم بماند.
مشکلات کنترل مثانه وقتی شروع می شوند که یکی از مولفه های فوق به درستی کار نکند.
.

چه عواملی باعث می شوند که کنترل مثانه به مشکل بر بخورد؟

– ماهیچه های ضعیف:

اکثر مشکلات کنترل مثانه در نتیجه ضعف ماهیچه های لگنی است.این ماهیچه ها ممکن است در طی حاملگی یا زایمان ضعیف شوند.ماهیچه های ضعیف باعث می شوند که مثانه از جایگاهش در لگن پایین بیاید و باعث گشاد شدن پیشابراه و در نتیجه باز شدن آن و خروج ادرار می شود. ماهیچه ضعیف در بی اختیاری ادراری ماهیچه سالم و قوی در بی اختیاری ادراری

– ضایعه عصبی:

اعصاب آسیب دیده ممکن است در زمانی نادرست سیگنالهایی را به مثانه بفرستند و بدون اطلاع قبلی باعث اسپاسم مثانه شوند و در نتیجه باعث خروج ادرار گردند.گاهی اوقات اعصاب آسیب دیده هیچ سیگنالی را به مغز نمی فرستند و مغز نمی تواند بگوید که چه وقت مثانه پر است. اعصاب می توانند در نتیجه بیماری ها یا تروما صدمه ببینند.

بیماری ها و شرایطی که می توانند به اعصاب صدمه بزنند عبارتند از:

• دیابت
• پارکینسون
• سکته
• مولتیپل اسکلروز (ام اس)

تروماهایی که می توانند به اعصاب صدمه بزنند:

• جراحی کمر یا لگن
• دیسک کمر
علتهای بی اختیاری ادرار موقتی
• عفونت مجاری ادرار
• عفونت واژینال یا برانگیختگی آن
• یبوست
• چاقی
• سیگار کشیدن
• عوارض جانبی برخی داروها ( آلرژی،فشارخون،افسردگی،درد)

علتهای بی اختیاری ادرار دائمی

• ضعف ماهیچه های لگن بخاطر حاملگی و زایمان
• ضعف ماهیچه های اسفتکتر پیشابراه
• ضعف ماهیچه هایی که مثانه را در جای خود نگه داشته اند
• ضعیف شدن مثانه
• ماهیچه بیش فعال مثانه
• سالمندی
• مشکلات حرکتی
• مشکلات نورولوژیکی ( سکته،آسیب نخاعی،مولتیپل اسکلروز )
• سطوح کلسیم بالا در خون
• افتادگی رحم
• دیابت
• نابهنجاری های ساختاری در پیشابراه
• انسداد پیشابراه (بخاطر بزرگ شدن پروستات در مردان)
• عدم تعادل هورمونی

– داروها،الکل،کافئین:

خروج ادرار می تواند وقتی اتفاق بیفتد که داروها بر روی ماهیچه یا عصب اثر می گذارند.در واقع یکی از عوارض جانبی برخی داروها می تواند باعث این اتفاق شود.

اگر دارویی استفاده می کنید که بتوانید بخوابید یا آرام باشید ممکن است اعصاب مثانه را سست کند و زمانی که مثانه پر است اعصاب را از فرستادن پیام به مغز بازدارد و باعث پر و لبریز شدن مثانه گردد.

نوشیدن الکل نیز می تواند باعث شود که اعصاب دچار اشکال شوند.قرص های دیورتیک مایعات را از نواحی مختلف بدن جمع آوری می کنند و آنها را به مثانه می فرستند، پر شدن سریع مثانه باعث می شود که آن بصورت ناگهانی خالی شود.این اتفاق دقیقاً در اثر نوشیدن کافئین (قهوه و چای) نیز رخ می دهد.

– عفونت:

عفونت مجاری ادرار می تواند اعصاب مثانه را تحریک کند و باعث شود مثانه بدون آگاهی قبلی منقبض گردد.این نوع بی اختیاری با درمان عفونت از بین می رود.

– وزن زیاد:

وزن زیاد می تواند به مثانه فشار بیاوردودر بی اختیاری ادرار فشاری موثر است.

انواع بی اختیاری ادرار

– بی اختیاری ادرار موقتی: همانطوری که از اسمش پیداست بی اختیاری ادرار موقتی و زودگذر است و ادامه نمی یابد.

ممکن شما دچار بیماری (عفونت مجاری ادرار) بوده اید که باعث ادرار ناگهانی شده و شما نتوانسته اید آنرا کنترل کنید.

یا ممکن شما دارویی استفاده کرده باشید که یکی از عوارض جانبی آن افزایش ادرار باشد.به محض اینکه این مسائل شناسایی و حل شوند،بی اختیاری فرد هم درمان خواهد شد.

– بی اختیاری فشاری:

اگر شما در هنگام ورزش کردن،خندیدن،سرفه کردن و عطسه زدن دچار نشت ادرار می شوید،شما به بی اختیاری ادرار فشاری مبتلا هستید.

بخاطر داشته باشید که فشارهای روحی روانی باعث بوجود آمدن آن نمی شوند.منظور از فشار نیرویی است که به مثانه وارد می شود.

وقتی که ماهیچه های لگن و اسفنکتر قوی هستند آنها می توانند فشار اضافی ناشی از ورزش کردن، خندیدن، سرفه کردن،عطسه زدن را اداره کنند.اما وقتی که این ماهیچه ضعیف هستند،فشار ناگهانی می تواند باعث خروج و نشت ادرار مثانه گردد.معمولاً بی اختیاری در این مواقع اتفاق می افتد:

• بالا رفتن از پله ها
• قدم زدن
• تکیه کردن به یک طرف
• برداشتن اشیاء سنگین
• بلند شدن از صندلی یا بیرون آمدن از رختخواب
• در حال آمیزش (رابطه جنسی)
• ورزش کردن
• سرفه کردن،عطسه کردن،خندیدن

– بی اختیاری فوری:

اگر شما بعد از نیاز ناگهانی و قدرتمندی برای ادرار کردن دچار نشت و خروج ادرار شدید،دچار بی اختیاری ادرار فوری هستید.این مشکل در کنترل مثانه ممکن است در نتیجه آسیب عصب ناشی از دیابت،سکته،عفونت یا شرایط پزشکی دیگر باشد.

اگر شما بیش از 8 بار در روز ادرار می کنید دچار مثانه بیش فعال هستید.رفتن دوبار یا بیشتر به توالت در شب از علائم دیگر مثانه بیش فعال است.

با مثانه بیش فعال ممکن شما نیاز فوری و ناگهانی برای دفع ادرار داشته باشید.

– بی اختیاری مختلط:

این نوع بی اختیاری آمیزه ای از بی اختیاری فوری و فشاری است. شما ممکن در یک زمان دچار نشت ادرار در اثر سرفه کردن،عطسه زدن،خندیدن شوید و درزمانی دیگر ممکن با نیاز ناگهانی و غیر قابل کنترل برای ادرار کردن مواجه شوید که باعث نشت ادرار در شما گردد.

– بی اختیاری کارکردی:

برخی از افراد به سختی و زحمت خود را به توالت می رسانند.اگر شما دچار نشت ادرار می شوید بخاطر اینکه نمی توانید راه بروید یا مشکلات حرکتی دیگر دارید به بی اختیاری ادرار کارکردی مبتلا هستید.

– بی اختیاری ادرار لبریزی:

این احساس که مثانه شما هیچ وقت بصورت کامل خالی نیست، بلند شدن از خواب در شب برای رفتن به توالت، صرف کردن زمان زیادی در توالت در حالی که مقدار کمی ادرار کرده اید و این احساس که شما نیاز دارید ادرار کنید ولی نمی توانید.

چه آزمایشهای برای تشخیص بی اختیاری ادرار استفاده می شود؟

در ملاقات با پزشک،تاریخچه پزشکی و عادتهای دفع ادرار مورد بررسی قرار می گیرد.بررسی ناحیه مقعد و واژن نیز یکی از مواردی است که بصورت کامل انجام می شود.

بررسی واژینال می تواند باعث آشکارسازی نابهنجاری هایی از قبیل افتادگی پیشابراه، نابهنجاری های ساختاری در پیشابراه،سیستول و افتادگی مثانه شود.

معاینه مقعد نیز برای بررسی و ارزیابی کشیدگی و تونوس اسفنکتر و باقیمانده احتمالی مدفوع مفید است.

یک سری آزمایش و تست های تشخیصی نیز از فرد بعمل می آید.آزمایش ها شامل نمونه هایی از خون و ادرار است.تست های تشخیصی نیز عبارتند از:

• سیستوسکوپیک
• اورودینامیک
• آزمایش فشار(Stress)
• Post-void residual (PVR)
• التراسوند(Ultrasound)

– سیستوسکوپ:

دراین روش یک لوله کوچک با دوربین بسیار کوچکی بر روی سر آن قرار دارد وارد مثانه می شود. پزشک می تواند از طریق آن هر گونه نابهنجاری در مثانه و مجاری ادرار را شناسایی کند.

– اورودینامیک:

در این روش یک لوله کوچک وارد مثانه می شود و عملکرد اسفنکترهای پیشابراه و مثانه مورد بررسی قرار می گیرد.

– آزمایش فشار:

در این آزمایش پس از وارد آوردن فشار به فرد بررسی می شود که آیا فرد دچار نشت ادرار شده است یا خیر.

– آزمایش Post-void residual (PVR):

در این روش از طریق لوله کوچکی که وارد مثانه شده است بعد از ادرار کردن باقیمانده ادرار در آن اندازه گیری می شود.

– التراسوند(Ultrasound):

از طریق امواج صوتی کلیه،پیشابراه،مثانه و حالب دیده می شوند

درمان بی اختیاری ادراری درمانهای موجود برای بی اختیاری ادرار عبارتند از:

*تکنیکهای رفتاری (بیوفیدبک،بازتوانی ماهیچه لگن،بازآموزی مثانه،برنامه ریزی کاهش وزن وتغییر در رژیم غذایی)
*آموزش واژینال
* تحریک الکتریکی
* داروها
*پساری
*کاتتریزاسیون
* ایمپلنت
*تحریک عصب
*جراحی

تکنیکهای رفتاری:

درمانهای رفتاری شامل بازتوانی ماهیچه لگن،بازآموزی مثانه،برنامه ریزی کاهش وزن وتغییر در رژیم غذایی می باشند.

بازتوانی ماهیچه لگن، شامل ورزشهای ماهیچه لگن، بیوفیدبک، آموزش واژینال و تحریک الکتریکی کف لگن می باشد.بسیاری از زنان ترجیح می دهند که برای اولین بار ساده ترین راه را انتخاب کنند.

ورزش های کگل برای تقویت کردن ماهیچه های لگن استفاده می شود و نیاز به هیچ گونه تجهیزات خاصی ندارند.یکبار که شما یاد بگیرید چگونه این ورزشها را انجام بدهید شما می توانید آنرا در هر جایی که بخواهید انجام دهید.

اساس کار در این ورزشها، آموزش روش صحیح انقباض ماهیچه هاست.

دکتر و یا پرستار به شما آموزش می دهد تا بتوانید بدرستی و با اطمینان خاطر ماهیچه هایتان را منقبض کنید.ممکن درمانگرتان شما را به یک فیزیوتراپیست ارجاع دهد تا تقویت ماهیچه های اسفتکتر را بخوبی آموزش ببینید.این تکنیک ها برای استحکام و نیرو بخشی ماهیچه های اطراف واژن و پیشابراه استفاده می شود.

ورزش ماهیچه های لگن شامل منقبض کردن ماهیچه پیشابراه،واژن و رکتوم در طی یک دوره زمانی و سپس آرام کردن آنها می باشد.برای زنانی که به زحمت می توانند ورزشهای کگل را انجام دهند،بیوفیدبک می تواند به آنها کمک کند.

در این روش چند سنسور را بر روی شکم و یک سنسور دیگر را در درون واژن قرار می دهند واز طریق یک ابزار مانیتور کننده نیرو وارده برای انقباض ماهیچه ها نشان داده می شود بطوریکه به مراجع می توان گفت منقبض کردن ماهیچه بدرستی صورت گرفته است یا نه و چقدر نیرو و فشار برای انقباض باید وارد کند. آموزش انقباض این ماهیچه ها می تواند اسپاسم مثانه را متوقف کند و از بی اختیاری ادرار فوری جلوگیری کند.

آموزش واژینال:

در این روش از مخروطهای واژینال استفاده می شود،مراجع دوبار در روز این مخروطها را در واژن خود به مدت 15 دقیقه قرار می دهد.مراجع باید مراقب باشد که مخروط از واژن بیرون نیاید و سعی کند در حین منقبض کردن ماهیچه های آنرا در درون نگه دارد.

تحریک الکتریکی: در تحریک الکتریکی کف لگن از یک سری الکترودها استفاده می شود که در واژن یا رکتوم قرار گرفته اند و از طریق آنها پالس های الکتریکی به این نواحی وارد می شود. این پالس ها باعث انقباض ماهیچه ها می شوند و به ماهیچه کف لگن قدرت و استحکام می بخشند.

ثبت زمان دفع

در دفع برنامه ریزی شده، شما جدولی را پر می کنید که از طریق آن اطلاعاتی در مورد دفع ادرار و نشت آن را ثبت می کنید.

از الگویی که از طریق این جدول به آن می رسید،شما می توانید خالی کردن مثانه تان را قبل از اینکه نشت و خروج ادرار صورت بگیرد را برنامه ریزی کنید.با ردیابی و بررسی کردن زمان هایی که شما ادرار می کنید، ممکن متوجه زمان های خاصی در روز شوید که در آن ساعات احتمال بیشتری دارد که دچار بی اختیاری شوید.

شما می توانید با استفاده کردن از این زمان ها ،پیش از به وقوع پیوستن آن در ساعات مورد نظر اقدام به رفتن به توالت نمایید.وقتی که شما الگوی مناسبی را برای دفع برنامه ریزی کردید می توانید با فاصله انداختن در زمانهای مورد نظر بین توالت رفتن سعی کنید با فشار آوردن بر ماهیچه های لگن ماهیچه هایتان را قوی تر سازید.

کاستن از وزن: وزن بسیار زیاد بدن می تواند باعث فشار فوق العاده ای بر روی مثانه تان گردد.با کاهش وزن قادر خواهید بود که مقداری از فشار را کم کنید و کنترل مثانه تان را در دست بگیرید.

تغییر رژیم غذایی

غذا ها ونوشیدنی های خاصی هستند که باعث تولید ادرار بیشتری خواهند شد.اجتناب از استفاده نوشیدنی های کافئین دار مثل قهوه و چای شما را در کنترل مثانه تان یاری خواهد کرد.

از نوشیدن زیاد مایعات اجتناب کنید بخاطر اینکه باعث تولید مقادیر زیادی ادرار خواهد شد.اگر از ادرار کردن در شب ناراحت هستید، بیشتر در روز از نوشیدنی ها استفاده کنید و از مصرف آنها در بعد از شام اجتناب کنید.

بخاطر داشته باشید که بخاطر ترس از بی اختیاری ادرار از نوشیدن مایعات اجتناب نکنید.برخی از غذاها نیز ممکن مثانه شما را تحریک کند و باعث تشدید بی اختیاری فوری شود.

هیچ گونه رژیم غذایی وجود ندارد که بتوان از طریق آن بی اختیاری را درمان کرد.اما برخی مسائل هستند که شما باید در مورد آنها آگاهی داشته باشید.بعضی از غذا و آشامیدنی ها بر روی مثانه تاثیر می گذارند. محرکهای رایج مثانه عبارتند از:

• قهوه یا چای
• گوجه فرنگی
• محصولات تولید شده از گوجه فرنگی
• شکر
• عسل
• شکلات
• شیر یا محصولات تولید شده از آن
• میوه ها و آب مرکبات
• داروها

هیچ دارویی برای درمان بی اختیاری ادرار فشاری تایید نشده است.علی رغم این موضوع برخی داروها برای درمان این مشکل تجویز می شوند که عبارتند از:افدرین،سودوافدرین،فنیل پروپرانولامین ،هیدروکلراید و امیپرامید.

اگر مثانه بیش فعال دارید دکتر شما داروهایی را برای آرام کردن ماهیچه ها و اعصاب آن به شما خواهد داد.داروهایی که برای درمان آن استفاده می شوند می توانند باعث خشکی چشم،دهان و یبوست گردند.

برخی از داروها انقباضات مثانه بیش فعال را کاهش می دهند.برخی ماهیچه ها را آرام می کنند و باعث می شوند که در طی ادرار مثانه بطور کامل خالی شود.

برخی دیگر ماهیچه ها را در گردن مثانه و پیشابراه می بندد و از خروج ادرار جلوگیری می کنند و برخی دیگر،بخصوص هورمونهایی از قبیل استروژن باعث می شوند که ماهیچه ها در ادرار کردن به درستی کار کنند.

بعضی از این داروها اگر طولانی مدت استفاده شوند عوارض جانبی خطرناکی خواهند داشت.داروهایی که برای درمان بی اختیاری فوری پیشنهاد می شوند عبارتند از:

هیدوکلراید ایمی پرامین،سولفات هیوسیامین،پروپانتلین،اکسی بوتینین ، هیدروکلراید دیسیکلومین، هیدرو کلراید فلاوکسات.

تولترودین(دترول)،داروی جدیدی است که برای درمان این مشکل محبوب ترمی باشد.اگر بیمار یائسه است و بی اختیاری وی بخاطر نازک شدن یا خشک شدن دیواره های پیشابراه است.کرم استروژن واژینال می تواند کارساز باشد.

• پساری

پساری یک حلقه پلاستیکی است،شبیه به دیافراگم ضدبارداری است که در داخل واژن قرار می گیرد.پساری از دیواره های واژن محافظت می کند،مثانه را بالا می برد و باعث می شود که بی اختیاری فشاری کمتر رخ دهد.

یک دکتر یا پرستار می تواند شما را به بهترین شکل و اندازه آن مجهز کند و به شما آموزش دهد که چگونه از آن استفاده کنید.

اکثر زنان از پساری در هنگام ورزش استفاده می کنند و درحالی که برخی پساری را تمام روز استفاده می کنند تا نشت ادرار ناشی از فشار را کاهش دهند.اگر شما از پساری استفاده می کنید باید بصورت منظم برای چک کردن خراش های کوچک درون واژن که می تواند ناشی از استفاده این وسیله باشید دکتر تان را ببینید.

• کاتتریزاسیون

اگر مثانه بعلت صدمه نتواند خود را خالی کند،شما خود می توانید این کار را انجام دهید.این شرایط بی اختیاری ادرار لبریزی نامیده می شود.

ممکن پزشک شما از یک کاتتر برای خالی کردن مثانه تان استفاده کند.کاتتر یک لوله بسیار نازک است که شما می توانید یاد بگیرید از طریق پیشابراه آنرا وارد مثانه کرده و ادرار را خالی کنید.ممکن شما از کاتتر یک بار در روز یا چندین بار استفاده کنید.

اگر شما بصورت مداوم از آن استفاده می کنید،می توانیدآن را از مثانه تان به کیفی که به پایتان متصل است منتقل می کنید.اگر از این وسیله بصورت مداوم استفاده می کنید باید مراقب عفونت مجاری ادرار باشید.

• تحریک عصب

تحریک الکتریکی اعصابی که مثانه را کنترل می کنند می تواند علائم بی اختیاری ادرار فوری را بهبود ببخشد.همچنین تحریک الکتریکی در درمان افرادی که در خالی کردن مثانه دچار مشکل هستند می تواند موثر باشد.

این درمان معمولاً به بیمارانی پیشنهاد می شود که نمی توانند درمانهای دارویی را را تحمل کنند یا این درمانها برای آنها موثر نبوده است.ابتدا دکتر شما از یک وسیله در خارج از بدنتان برای تحریک استفاده می کند، اگر در بهبودی علائم شما موثر بود می توان از این درمان بصورت دائمی استفاده کرد.

در این صورت شما می توانید یک پیس میکر را بطور دائمی داشته باشید.از طریق یک عمل جراحی مختصر این پیس میکر را در کمر برای تحریک اعصاب شما قرار می دهند.

ایمپلنت:

ایمپلنت ها موادی هستند که به درون بافت پیشابراه تزریق می شوند. ایمپلنت فضاهای خالی در پیشابراه را می بندد و بی اختیاری فشاری را کاهش می دهد.

ایمپلنت ها می توانند توسط یک پزشک در حدود نیم الی یک ساعت با بی حسی موضعی تزریق شوند.

این درمان شامل وارد کردن ابزاری برای دیدن ناحیه پیشابراه است (سیستوسکوپ).سپس از طریق سیستوسکوپ یک سوزن وارد پیشابراه می شود که بوسیله آن مقادیری کلاژن وارد پیشابراه می شود.

کلاژن باعث افزایش حجم بافت پیشابراه می شود و فاصله ای که از طریق آن نشت ادرار صورت می گرفت را می بندد.میزان موفقیت آن نسبی است.این تزریق ها باید بصورت مکرر صورت پذیرند، بخاطر اینکه بدن به آهستگی آنها را از بین می برد.قبیل از اینکه تزریق کلاژن را انجام دهید باید تست آلرژی را انجام دهید تا واکنش نامطلوبی به آن نداشته باشید.

جراحی

چنانچه سایر روشهای درمانی برای شما موثر نباشد،انتخاب نهایی عمل جراحی است.جراحی فقط به بی اختیاری ادرار فشاری کمک می کند و برای درمان بی اختیاری فوری مفید نمی باشد.در اکثر موارد عمل جراحی موفق خواهد بود.

اکثر مشکلات بی اختیاری ادرار فشاری ناشی از افتادگی گردن مثانه به سمت واژن است. در عمل جراحی گردن مثانه یا پیشابراه را بالا می آورند و درجایگاه نرمال خود قرار می دهند و آنرا با یک تسمه روبان مانند به استخوان یا ماهیچه متصل می سازند.

جراحی عمدتاً با اهداف زیر صورت می پذیرد.

• گشاد کردن مثانه برای نگاه داشتن مقادیر بیشتر ادرار.
• ترمیم ماهیچه های لگن که ضعیف شده اند.
• برداشتن بافتهایی که باعث انسداد شده اند.
• قرار دادن گردن مثانه در جایگاه خود.

اگر شما دچار بی اختیاری ادرار هستید خجالت نکشید شما تنها نیستید و به یاد داشته باشید که:

• ورزشکاران زن در همه سنین در حین فعالیتهای ورزشی شدید و سخت گاهی اوقات دچار نشت ادرار می شوند .
• زنانی که یائسه شده اند اغلب مشکلات مربوط به کنترل مثانه را گزارش می کنند.
• اغلب زنان وقتی که حامله هستند یا بعد از اینکه زایمان می کنند دچار نشت و خروج ادرار می شوند.
• بسیاری از زنان وقتی که ورزش می کنند،می خندند،سرفه می کنند یا عطسه می زنند دچار نشت ادرار می شوند .
در حدود نیمی از زنان بزرگسال می گویند که حداقل یکبار یا بیشتر نشت ادرار داشته اند.

بسیاری از زنان می گویند که این مشکل را هر روز داشته اند.

خروج ادرار شایعترین مشکل زنان مسن است. اما این بدین معنا نیست که بخش طبیعی از دوران سالمندی است.

شما می توانید آنرا درمان کنید و کنترل مثانه تان را دوباره در دست بگیرید.

• و متاسفانه نیمی از افراد مبتلا، با یک متخصص مشورت نمی کنند.

سرطان مثانه

مثانه یک عضو عضلانی تو خالی و بالون مانند است که در داخل لگن قرار گرفته و ادرار را در خود ذخیره می کند. مثانه توسط دو لوله بنام حالب به کلیه ها متصل است. کلیه ها محل تولید ادرار هستند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، ادرار تولید شده در کلیه ها از طریق لوله های حالب به طرف پائین و مثانه آمده و در آن تا موقع دفع ادرار ذخیره می شود. وقتی مثانه پر شد، سیگنالهای عصبی به مغز ارسال و فرد متوجه می شود که احساس دفع ادرار دارد و باید در فرصت مناسب مثانه خود را خالی کند.

مثانه توسط یک لوله بنام مجرای ادرار به خارج از بدن وصل می شود و از طریق آن محتویات خود را خالی می کند. در خانمها مجرای ادرار کوتاه بوده و در قسمت بالای واژن به بیرون باز می شود. در مردان مجرای ادرار از وسط پروستات عبور کرده و به بیرون متصل می شود.

داخل مثانه از یک پوشش خاص ضد ادرار مفروش شده است که این پوشش اجازه عبور به ادرار به داخل جدار مثانه را نمی دهد. بیش از 90 درصد سرطانهای مثانه از پوشش مخاطی آن منشاء می گیرند.

تومور مثانه در واقع رشد غیرطبیعی سلول ها ی مثانه است.تومور ها ممکن است مهاجم یا غیر مهاجم باشند. خوشبختانه تومور های غیرمهاجم معمولا به داخل دیواره مثانه دست اندازی (متاستاز دادن )نمی کنند.

اگر یک تومور مهاجم باشد, ممکن است سلول های آن به دیواره مثانه و سپس به سایر ارگان های بدن از طریق خون و جریان لنفاوی دست اندازی کنند.

تومور های مثانه معمولا آقایان را 4 برابر خانم ها مبتلا می سازند.این تومور ها بیشتر علاقه مند به گسترش در بدن مردان سفید پوست بالای 50 سال می باشند.

سرطان مثانه چهارمین سرطان شایع در مردان است. سفید پوستان دو برابر سیاه پوستان مبتلا به سرطان مثانه می شوند (برعکس سرطان پروستات که در سیاه پوستها شایعتر است).

در 50 درصد موارد سرطان مثانه موقع تشخیص محدود به مثانه است و در 50 درصد دیگر متاسفانه سرطان به نقاط دیگر بدن دست اندازی کرده است.

فاکتورهای خطر

سرطان مثانه جزو سرطانهائی است که فاکتورهای خطر بسیار شناخته شده دارد و ما در زندگی خود می توانیم با تغییر این فاکتورها شانس ابتلا به سرطان مثانه را نیز تغییر دهیم. عواملی که سبب افزایش خطر ابتلا به سرطان مثانه می شوند به قرار زیر هستند:

کشیدن سیگار:

آن بزرگترین فاکتور خطر برای سرطان مثانه است. هر قدر مدت زمان مصرف سیگار بیشتر و تعداد آن زیادتر باشد، امکان ابتلا به سرطان مثانه بیشتر است. دود سیگار حاوی مواد شیمیائی است که خاصیت سرطانزائی دارند. خطر ابتلا به سرطان مثانه در سیگاریها 2/2 برابر جمعیت عادی است.

قرار گرفتن در معرض مواد شیمیائی:

افرادیکه بعلت ماهیت شغل خود با مواد شیمیائی و رنگی سر و کار دارند (نساجی، رنگرزی، خشک شوئی، پلاستیک، لاستیک، قطران، قیر، ذغال و غیره) خطر ابتلا به سرطان مثانه در آنها بیشتر است. افرادیکه با این مواد سر و کار دارند باید بطور دوره ای از نظر وجود احتمالی سرطان مثانه بررسی شوند.

سن:

سرطان مثانه در زیر سن 40 سالگی نادر است. چون مواد شیمیائی، سیگار و مواد سرطانزا نیاز به زمان دارند تا اثرات خود را ظاهر سازند. ولی سرطان مثانه در هر سنی قابل رویت است.

جنس:

سرطان مثانه در مردان خیلی شایع تر از زنان می باشد.

عفونت:

عفونت مکرر مثانه و سنگ مثانه فرد را مستعد ابتلا به سرطان مثانه می کند. منتهی معمولا نوع سرطان این افراد از نوع خطرناکتر می باشد.

سرطان مثانه چگونه اتفاق می افتد:

در بیشتر موارد سرطان مثانه زمانی اتفاق می افتد که سلول هایی مجاری ادراری , با عوامل شیمیایی سرطان زا برخورد داشته باشند.

مواد شیمیایی می توانند از طرق زیر در مجاری ادراری یافت شوند:

* سیگار کشیدن

درکارخانجات لاستیک سازی , رنگ سازی و پارچه بافی وبه ندرت آرایشگرها, کارگران کارخانه های چرم و نقاشان و خشک شویی ها ,راننده کامیون هاو همچنین کارگرانی که با آلومینیوم سرو کار دارنددر معرض ابتلا هستند.

اگریکی ازاعضا خانواده شما مبتلابه این سرطان است ,احتمال ابتلا شما نیز بیشتر است.

علائم این بیماری چه می باشد؟

1. خون در ادرار
2. احساس درد هنگام ادرار
3. احساس نیاز به ادرار کردن در دفعات مکرر
4. مشکل در شروع ادرار
5. درد در پشت

تشخیص این بیماری چگونه است؟

پزشک یا پرستار از علائم شما خواهد پرسید و شما را معاینه خواهد کرد.ادرار به منظور بررسی وجود عفونت یا خون در آن آزمایش می شود. مراقب بهداشتی شما همچنین ممکن است دنبال سلول های غیر طبیعی در ادرار بگردد.

احتمالا یک تست تشخیصی به نام سیستوسکوبی نیز برای شما انجام می شود؛برای این کار پزشک یک تیوب انعطاف پذیر را که سیستوسکوپ نامیده میشود از طریق پیشابراه رد (مجرایی که ادرار را از مثانه به بیرون بدن هدایت می کند) و به داخل مثانه می برد.در طول این تست پزشک احتمالا یک نمونه بیوپسی نیز می گیرد( بیوپسی یعنی برداشتن یک تکه کوچک از بافت مثانه که غیر طبیعی به نظر می رسد.)این بافت در آزمایشگاه برای این که مشخص شود آیابافت سرطانی هست یا نه بررسی می شود.

همچنین ممکن است برای شما یک عکس رادیولوژی و سی تی اسکن نیز انجام شود:

پیلوگرافی داخل وریدی: شامل یک عکس رادیولوژی است که تمام مجاری ادرار شما را نشان می دهدو قیل از آن یک ماده خشک به داخل سیاهرگ های بازوی شما تزریق می شود ؛که این ماده از طریق رگ های بدن به کلیه می رسد و پس از آن از طریق کلیه ها به داخل مجاری ادراری ترشح می شود و باعث می شود که مجرای ادرار هنگام عکس گرفتن دیده شوند.

– یک سیتی اسکن از شکم نیز گرفته می شود.
– کلیه و مثانه نیز سونوگرافی می شوند.

اگر مشخص شود که توده در مثانه شما هست, تست های بیشتری برای مشخص شدن اینکه این که آیا سلول های تومور به داخل دیواره مثانه راه یافته اند یا به نزدیکی غدد لنفاوی آن ناحیه از بدن رسیده اند , یا به سایر اندام ها ی بدنتان دست اندازی کرده اند ؛انجام می شود. به عنوان مثال ممکن است یک عکس رادیوگرافی از قفسه سینه شما یا سیتی اسکن از استخوان ها صورت بگیرد.

این بیماری چگونه درمان می شود؟

درمان تومور مثانه به مهاجم یا غیر مهاجم بودن آن بستگی دارد. برای تومور های غیر مهاجمی که زود تشخیص داده می شوند پزشک سعی می کند تومور را از طریق یک اشعه الکتریکی شدید که به وسیله سیستوسکوپ وارد مثانه می شود تخریب کند,این روش درمانی فولگوریشن نامیده می شود؛ برای تومور های کوچک این روش تنها روش لازم است و نیاز به سایر اقدامات نمی باشد.یک روش درمانی دیگر شامل ریختن داروهای شیمی درمانی در درون مثانه است. این روش درمانی هیچ عارضه خاصی را برای شما ایجاد نمی کند.

تومورهای بزرگتر که به درون عضلات دیواره مثانه راه یافته اند باید به وسیله عمل جراحی برداشته شوند. بعضی اوقات قسمتی از مثانه یا تمام آن برداشته می شود,این عمل جراحی سیستکتومی نام دارد .اگر کل مثانه برداشته شود تحت بیهوشی, عمل صورت می گیرد.

حالب ( مجرایی که ادرار را از کلیه به مثانه هدایت می کند )به قسمتی از روده کوچک که ایلئوم نامیده می شود, متصل می شود تا ادرار از کلیه به ایلئوم هدایت شود. سپس سوراخی بر روی شکم ایجاد می شود تا ادرارازطریق این مجرااز روده خارج شود.یک کیسه پلاستیکی مخصوص نیز به این سوراخ متصل می شود.

سایر اقدامات درمانی برای تومور های مهاجم شامل رادیو تراپی وشیمی درمانی برای تومور هایی است که سلول های آن ها به خارج مثانه دست اندازی کرده اند.
ممکن است درمان شما ترکیبی از درمان های ذکر شده باشد.

درمان تا چه زمانی ادامه دارد؟

مانند سایر فرم های سرطان ,درمان سرطان مثانه نیز زمانی موفقیت آمیز خواهد بود که قبل از انتشار آن به سایر قسمت های بدن درمان شروع شود وبه همین دلیل است که سرطان باید هرچه زود تر تشخیص داده شود؛ بنابراین اگر علائمی از سرطان مثانه را دارید هرچه زود تر به دکتر خود مراجعه کنید.

اگر تومور شما غیر مهاجم است شانس درمان شما بسیار عالی است,اگرچه باید به صورت منظم تست سیستوسکوپی را انجام دهید چون تومور های کوچک اغلب اوقات برگشت پذیرند و احتمال گسترش و دست اندازی تومور جدید وجود دارد.

برداشتن تومور مهاجم به همراه قسمتی از مثانه باعث کوچک شدن سایز آن می شود.و این به این معنی است که حفره مثانه مفدار کمتری از ادرار را می تواند در خود جای دهد بنابرین دفعات رفتن به دستشویی افزایش پیدا می کند.

چگونه میتوانم از خودم در طول این بیماری مراقبت کنم؟

دستور العمل هایی را که مراقب بهداشتی شما می دهد در کل دوره درمان رعایت کنید.

اگرتمام مثانه شما برداشته شده است سوراخ خروجی را که بر روی شکم قرار دارد همیشه تمیز نگه دارید تا مانع از عفونت در بدن خود شوید؛کیسه آن را قبل از اینکه خیلی پرشود خالی کنید .

در اوایل درمان حتما با یک مشاور روانشناس در مورد تغییراتی که در بدن و اعتماد به نفس شما ایجاد شده صحبت کنید. حرف زدن با یک مشاور و یا فرد مورد اطمینان می تواند در جلوگیری از مشکلات روحی بعدی کمک کننده باشد.

یک دورنمای مثبت برای زندگی خود در نظر بگیرید.حتی اگر لازم است تغییراتی را در مدل و نحوه زندگی خود بدهید, این تغییرات می تواد شامل رژیم غذایی سالم ,مقدار زیاد مایعات ,تمرینات ورزشی و دوره هایی از استراحت و زمانی برای صرف فعالیت هایی که از انجام آنها لذت می برید؛ باشد.

سیگار نکشید.

چگونه می توانم از سرطان مثانه پیشگیری کنم؟

1. سیگار نکشید
2. در محل کاراز وسایل محافظت کننده هنگام مواجهه با وسایل شیمیایی سرطان زا استفاده کنید.
3. مایعات فراوان بنوشید.
4. موادغذایی پیشگیری کننده در سرطان مثانه:

· مصرف چای سبز منجر به کاهش التهابات در جدار مثانه و سایر سلول های بدن می شود.
· سبزیجات به خصوص کلم بروکلی و فلفل سبز (فلفل سبز سرشار از ویتامین A و Cاست که از جمله ویتامین های ضد اکسیدان هستند و روی رادیکال های آزاد که اثر تخریبی برروی سلول های سالم دارند ؛اثرگذارند) استفاده کنید.
· ترب و تربچه نیز نقش پیشگیری کننده ای در وقوع سرطان مثانه دارند.
· مصرف ماست نیز در خانم ها 46% ودر آقایان 36%نقش پیشگیری کننده دارد.

« برگه‌ی پیشبرگه‌ی بعد »