درمان شکستگی بینی

دی ۵, ۱۳۹۵ توسط :   موضوع: : اخبار علمی پزشکی, مشروح اخبار

شکستگی استخوان بینی یکی از شایع‌ترین آسیب‌های صورت است، زیرا که بینی برجسته‌ترین قسمت صورت است و بیشتر در معرض ضربات قرار دارد. در ضربات شدید یکطرفه، هر دو استخوان بینی به یک سمت رانده می‌شود، ولی در ضربات خفیف‌تر بر اثر نیروی وارده به کنار بینی، یک سمت فرورفته و سمت دیگر برآمده می‌شود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، ضربه‌هایی هم که از جلو یا بالا به بینی وارد می‌شوند، به دلیل فرو رفتن پل بینی باعث تغییر شکل ظاهری بینی و خونریزی می‌شوند. این ضربات خطرناک است و باعث فرورفتن استخوان بینی در سینوس‌های بین چشمی می‌شود.

شیوع:

شکستگی بینی بیشتر در مردان اتفاق می افتد و نسبت آن حدود ۲ به ۱ در مرد به زن و در سنین ۱۵ تا ۳۰ سال شایع تر می باشد . آسیب به صورت در بیماران جوانتر ، بیشتر باعث جابجایی و شکستگی قطعات بزرگتر استخوان بینی می شود ، در حالیکه بیماران مسن تر استخوانهای شکننده دارند و بیشتر دچار خُرد شدگی استخوان می شوند . هنگامیکه استحکام بینی از دست برود ممکن است تغییرات نامطلوب در ظاهر و عملکرد بینی ایجاد شود . بنابراین جراح گوش و حلق و بینی باید بر مبنای ماهیّت و وسعت آسیب ، درمان خاصی را در نظر قرار دهد . ۸۰% شکستگی های بینی در منطقه تبدیل قطعه نازک انتهایی به قطعه ضخیم ابتدایی در ۳/۱ تا نیمه استخوان بینی است .

شیوع آسیب به صورت در کودکان بسیار کمتر از بالغین است . فاکتورهای فیزیکی مهم در کودکان و اندازه کوچک بینی آنها باعث می شود که نیروهای شدید را محدود کرده و بافت نرم ، زیاد در حکم حفاظتی برای اسکلت صورت عمل می کند . آسیب های بینی در کودکان کم سن و سال بیشتر در غضروف اتفاق می افتد تا استخوان ، قابلیّت ارتجاع و نرم بودن غضروف استخوان در کودکان مسئول عدم جابجایی قابل توجه در شکستگی این ساختمان ها است .

طبقه بندی ؛

شکستگی های بینی به ۲ دسته تقسیم می شوند :

۱) انواع کناری ؛ که در اثر نیروی وارد به کنار بینی ، باعث فرورفتگی یک سمت و برآمدگی سمت دیگر بینی می شود . این نوع شکستگی شایع تر است .

۲) انواع قدامی یا روبرو ؛ در این حالت آسیب از بالا به صورت و بینی وارد می آید . این نوع شکستگی ناشایع تر است و معمولاً نیاز به نیرویی با انرژی بالایی دارد . در این حالت پُل بینی فرو رفته می شود و تغییر شکل ظاهری مشخصی را ایجاد می کند .

تشخیص شکستگی بینی بدلیل آنکه پس از آسیب ، تورم ایجاد می شود و تغییر شکل های جزئی را می پوشاند ، پس از کاهش تورم ، ۲ ـ ۴ روز پس از آسیب انجام می گیرد .

بررسی های رادیولوژیک :

ارزیابی رادیولوژیک گرچه در بسیاری از مراکز اورژانس به صورت استاندارد انجام می شود ولی در حال حاضر برای شکستگی های معمول بینی ، غیر ضروری تشخیص داده شده است . برخی از مقالات تأثیر بسیار محدودی برای این تصاویر رادیولوژیک در درمان و عوارض بیماری قائل هستند . علاوه بر این نماهای رادیولوژیک ، قدیمی یا جدید بودن شکستگی را نشان نمی دهد . در نهایت اینکه انجام رادیوگرافی استخوان های بینی به صورت معمول به علل پزشکی قانونی دیگر ارزش ندارد .

درمان شکستگی بینی منحصراً بر اساس ارزیابی از ظاهر و عملکرد آن انجام می شود و توجیهی برای انجام رادیوگرافی معمول به دنبال یک صدمه به بینی وجود ندارد . با این وجود اگر پس از انجام معاینات بالینی ، شک به آسیب های قسمت میانی صورت وجود داشت ، رادیوگرافی صورت باید انجام شود . در کودکان ارزش بررسی رادیولوژیک آسیب بینی حتی از بالغین هم کمتر است زیرا که اکثراً آسیب ها در اسکلت غضروفی رخ می دهد که ۳/۲ ساختمان بینی آنها را تشکیل می دهد و در رادیوگرافی دیده نمی شود .

عوارض شکستگی بینی

عفونت بینی و سینوس‌ها، از دست دادن حس بویایی، آسیب به کیسه اشکی، انحراف تیغه بینی، شوک در اثر خونریزی از بینی و… از عوارض احتمالی آسیب بینی است.

شکستگی بینی در مردان بیش از زنان بوده و در جوانان این آسیب باعث جابه‌جایی و شکستگی ساده استخوان بینی و در سالمندان که استخوان‌های ضعیف و شکننده‌تری دارند، به خرد شدن این استخوان منجر می‌شود.
با گذاشتن کیسه یخ روی بینی آسیب دیده، از ورم آن جلوگیری کنید

نشانه‌های شکستگی بینی

درد، ورم، خونریزی، تغییر شکل کلی یا جزئی، کبودی و عدم توانایی در تنفس از راه بینی از شایع‌ترین علائم شکستگی بینی است.

تشخیص شکستگی بینی

شکستگی بینی بر خلاف شکستگی عضوهای دیگری مانند دست و پا، با عکس تشخیص داده نمی‌شود، بلکه با معاینه بالینی باید این کار انجام شود، چرا که در عکس ممکن است شکستگی‌های کاذب در بینی دیده شود.

شکستگی غضروف بینی نیز در عکس مشخص نمی‌شود، بنابراین لازم است به منظور تشخیص شکستگی بینی، یک پزشک متخصص، بینی فرد را به طور دقیق معاینه کند.

معمولا تشخیص شکستگی بینی به دلیل ورم و تغییر شکل جزئی، چند روز پس از آسیب توسط پزشک قابل شناسایی خواهد بود.

چه باید کرد؟

۱ ـ مصدوم را در وضعیت نشسته قرار دهید و از او بخواهید که از راه دهان تنفس کند. در اثر ضربه، بافت‌های بینی متورم می‌شود و احتمال انسداد راه هوایی بینی وجود دارد.

۲ ـ اگر مایعی شفاف یا زردرنگ، گاهی از بینی نشت کرد، نشان از خروج مایع مغزی ـ نخاعی و شکستگی جمجمه است. در این هنگام مصدوم را بلافاصله در همان وضعیت ثابت نگه دارید و از خروج این مایع جلوگیری نکنید.

۳ ـ اگر بینی آسیب‌دیده خونریزی می‌کند، سر مصدوم را کمی به جلو و پایین خم کنید تا خون خارج شود. بلعیدن خون و ورود آن به حلق موجب تهوع و سرفه شده و از سویی تنفس از راه دهان را مشکل می‌کند. در صورت امکان، قسمت غضروفی بینی را به هم فشار دهید تا لخته ایجاد و خونریزی مهار شود. از وارد کردن پنبه یا گازاستریل به داخل حفره بینی خودداری کنید.
معمولا تشخیص شکستگی بینی به دلیل ورم و تغییر شکل جزئی، چند روز پس از آسیب توسط پزشک قابل شناسایی خواهد بود

۴ ـ اگر بینی متورم و دردناک است، بلافاصله برای کاهش التهاب، روی سر و صورت مصدوم کیسه یخ بگذارید. سرما با انقباض عروق ناحیه آسیب‌دیده علاوه بر کاهش ورم، موجب کاهش خونریزی نیز می‌شود.

بیماران باید ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از ضرب‌دیدگی بینی، روی قسمت ضربه خورده کیسه آب یخ بگذارند و پس از گذشت ۴۸ ساعت از حوله‌ مرطوب‌شده با آب ولرم استفاده کنند.

۵ ـ مصدوم را بلافاصله به بیمارستان برسانید.

نکته:

۱- وارد شدن هر ضربه‌ای به بینی در کودکی به معنای تغییر شکل آن در بزرگسالی نیست. اگر بینی پیش از یک سالگی دچار ضربه شود، در صورتی شکل آن در بزرگسالی تغییر می‌کند که صفحه رشد بینی ضربه خورده باشد. با هیچ روشی مانند معاینه، عکس، سی‌تی اسکن و ام آر آی نمی‌توان مطمئن شد که صفحه رشد بینی کودک آسیب دیده است.

۲- شکستگی‌های مختصر که بدون تغییر شکل بینی باشند، معمولا در عرض دو تا چهار هفته التیام می‌یابند، اما شکستگی‌های عمده با جراحی قابل ترمیم است.

زمان جا انداختن :

تورم قابل ملاحظه بافت های نرم بینی و اطراف آن می تواند درمان مؤثر اولیه را محدود کند . بین ۵ تا ۱۰ روز پس از آسیب استخوان های بینی تا حدی جوش خورده و حرکت دادن آنها مشکل می شود . تثبیت استخوان معمولاً در عرض ۲ تا ۳ هفته در بیماران جوان و سالم ایجاد می شود . در کودکان ، تثبیت شکستگی بینی به زمان حدود ۴/۱ تا ۲/۱ بالغین نیاز دارد . جراح گوش و حلق و بینی باید زمانی را برای جا انداختن انتخاب کند که ارزیابی درستی قابل انجام است و استخوان ها هنوز متحرکند . جا انداختن به روش یسته باید بین روزهای ۳ تا ۷ در کودکان و ۵ تا ۱۰ روز در بالغین انجام شود . در بیمارانی که مقدار تورم خیلی کم است ، جا انداختن زودتر انجام می شود . هنگامیکه آسیب های قابل توجه دیگری وجود دارد ، جا انداختن شکستگی بینی اولویّت ندارد و می توان آن را به تأخیر انداخت .

روش جراحی :

جا انداختن بسته (Close) ؛ به عنوان درمان استاندارد بیشتر شکستگی های بینی ، مدت های زیادی است که مورد استفاده قرار می گیرد . اعمال جراحی جهت جا انداختن شکستگی بینی می تواند به صورت سرپایی و یا بستری در بیمارستان انجام شود . انتخاب محل جا اندازی معمولاً به نوع و وسعت آسیب های همراه ، وضعیّت عمومی بیمار و امکانات درمانی بستگی دارد .

شکستگی های ساده بینی در بالغین را می توان با استفاده از مواد بی حس کننده موضعی و سطحی در مطب درمان نمود . استفاده از این تکنیک های موضعی از نظر نتیجه ظاهری و عملکردی با بی هوشی عمومی برابر است . اگرچه معمولاً استفاده از بی حسی برای بیمار ناراحت کننده است اما در مطالعات به عمل آمده ۶۳% بیماران عمل مذکور را از نظر سختی بدتر از پُر کردن دندان نمی دانند و ۹۶% اظهار داشتند در صورتی که مجدداً دچار شکستگی بینی شوند از همان بی حسی موضعی استفاده خواند کرد .

بعد از جا اندازی شکستگی بینی ، داخل بینی پانسمان می شود و روی بینی گچ گیری به عمل می آید . تمام این پانسمانها ۵ روز پس از جا اندازی برداشته می شوند .

جا اندازی با روش باز (Open) ؛زمانی مدّ نظر قرار می گیرد که تغییر شکل بینی یا انسداد بینی پس از جا اندازی بسته باقی بماند . در این روش ، پس از بلند کردن پوست ، قطعات شکسته استخوان باید به دقت حرکت داده شوند و در محل مناسب جاگذاری گردد و ثابت شوند . بیماریانیکه علاقه به انجام یک رینوپلاستی (جراحی زیبایی بینی) در زمان تصحیح تغییر شکل بینی پس از صدمه را دارند ، به سپتورینوپلاستی کنترل نیاز خواهند داشت . دوره مناسب جهت عمل جراحی رینوپلاستی ، ۳ ـ ۶ ماه پس از آسیب است که تمام تورم از بین رفته و استخوانها کاملاً تثبیت شده اند . در کودکان عمل جراحی را می توان تا ۱۵ ـ ۱۶ سالگی به تأخیر انداخت که در آن سن ، رشد صورت تقریباً کامل شده است.

جسم خارجی در بینی کودکان

دی ۴, ۱۳۹۵ توسط :   موضوع: : اخبار علمی پزشکی, مشروح اخبار

بعضی از اجسام مانند غذا، مداد، پاک کن، اسباب بازی های کوچک، کاغذ، دانه ها، حبوبات، سنگریزه، … گاهی توسط کودکان داخل بینی می شود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، هر چند که جسم خارجی بینی (Foreign body ) بیشتر در کودکان ۲ تا ۵ ساله دیده می‌شود، اما گاهی این رخداد در بزرگسالان نیز دیده می‌شود. این امر بویژه در مورد بزرگسالان مبتلا به عقب‌ماندگی ذهنی و بیماری‌های روانی صدق می‌کند.

از آنجا که معمولا تا سن ۹ ماهگی کودک قادر نیست اجسام را به دست گرفته و نگه دارد، مشاهده این مشکل نزد کودکان کمتر از ۹ ماه ، کم است.

در مقایسه با جسم خارجی در گوش، جسم خارجی در بینی دیرتر علائم خود را نشان می‌دهد و از آنجا که ممکن است این جسم در داخل حفره بینی، در لابه‌لای شاخک‌های بینی گیر کرده باشد، ممکن است در معاینه بالینی به راحتی قابل رویت نباشد.

با توجه به دو علت فوق، تشخیص جسم خارجی بینی نسبت به جسم خارجی گوش با تاخیر انجام می‌شود.

بعضی اجسام مثل دکمه و دانه تسبیح و … ممکن است تا مدت‌ها علامتی ایجاد نکند، اما بعضی دیگر مثل تکه‌های کاغذ، ذرات اسفنج ظرفشویی، نخود، لوبیا و … ممکن است باعث تحریک مخاط بینی شده و سریع‌تر باعث بروز مشکلاتی شوند.

باتری ساعت مچی که امروزه در بسیاری از اسباب‌بازی‌ها هم به کار می‌رود از خطرناک‌ترین اجسام خارجی بینی است، زیرا اولا از نظر شکل ظاهر و اندازه به گونه‌ای است که به راحتی داخل بینی می رود، و ثانیا پس از وارد کردن به بینی، مواد شیمیایی موجود در این باتری در عرض چند ساعت با مخاط بینی واکنش داده و باعث سوزاندن مخاط و تخریب ساختارهای بینی می‌شود. لذا بیرون آوردن این نوع باتری‌ها، باید فوری انجام شود.

اجسام گیاهی مانند نخود، لوبیا و ذرات غذایی نیز از اجسام خارجی دردسرساز هستند، زیرا وقتی در داخل بینی می‌مانند، باد کرده و مشکلاتی را ایجاد می‌کنند.

گاهی اوقات ممکن است حشره ای به درون بینی وارد شود و در آنجا تخم‌ریزی کند. این امر بیشتر در افرادی که بهداشت را رعایت نمی کنند، دیده می‌شود. با توجه به تاثیرات مخرب کرم یا لارو حشره روی مخاط بینی، لازم است این حشرات به سرعت از داخل بینی بیرون آورده شوند.

علایم بالینی:

شایع‌ترین علامت وجود طولانی‌مدت جسم خارجی در بینی، ترشحات عفونی یک طرفه بینی است. این ترشحات بدبو است به طوری که ممکن است اطرافیان کودک به دلیل این بوی آزاردهنده، کودکشان را نزد پزشک ببرند.

سایر علائم وجود جسم خارجی در بینی عبارتند ‌از: درد و تحریک بینی، انسداد بینی، خونریزی بینی، سینوزیت، عطسه و خرخر کردن.

وجود جسم خارجی در بینی باعث التهاب، تخریب مخاط بینی و زخم داخل بینی می‌شود و این امر ممکن است باعث خونریزی از بینی گردد.

التهاب مخاطی ناشی از تحریک جسم خارجی می‌تواند باعث مسدود شدن مجاری سینوس‌های داخل بینی شود که به دنبال آن سینوزیت به وجود خواهد آمد.

اگر اندازه و نوع جسم خارجی به گونه‌ای باشد که در داخل حفره بینی دیده نشود و منجر به بروز علامتی هم نگردد، ممکن است تا مدت‌های طولانی در بینی بماند. در این صورت به تدریج ذرات کلسیم، منیزیم، کربنات و فسفات روی آن رسوب کرده و «سنگ بینی» را درست می‌کنند.

در کل علایم اولیه شامل انسداد یک طرفه بینی، عطسه و به ندرت درد می باشد. در یک بررسی گذشته نگر علایم بالینی شامل:

سابقه ی وارد کردن جسم خارجی به بینی (۸۶%)، ترشحات چرکی- مخاطی(۲۴%)، بوی موضعی بینی(۹%)، خون ریزی از بینی(۶%)، انسداد بینی(۳%) و تنفس دهانی(۲%) بوده است.

جسم خارجی مخاط بینی را تحریک کرده و به دنبال آن آب را جذب نموده و بزرگ می شود و علایم انسداد موضعی ایجاد می کند. حتا بیماری می تواند خود را به صورت بوی بد کل بدن Brom hydrosis نشان دهد.

تشخیص:

اگر با توجه به علائم بیمار و معاینه بالینی، پزشک به جسم خارجی مشکوک شود، حتما از والدین در مورد عادت کودکشان سوال خواهد کرد. در اغلب موارد، شرح حال این کودکان مثبت است، یعنی والدین یا مربی کودک یا خود شاهد ورود جسم خارجی به بینی کودک بوده‌اند، یا تایید می‌کنند که کودک چنین عادتی دارد و قبلا چنین کاری را انجام داده است.

معاینه بالینی برای تشخیص قطعی جسم خارجی بینی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. در بسیاری از موارد، پزشک با مشاهده داخل بینی کودک، جسم خارجی را رویت می‌کند. اگر شرح حال بیمار منفی باشد و پزشک هم در معاینه اثری از جسم خارجی مشاهده نکند، باز هم به طور قطع و یقین نمی‌توان گفت که جسم خارجی وجود ندارد. در این صورت معمولا تا بروز علائم تأخیری، تشخیص وجود جسم خارجی به تأخیر می‌افتد.

ذرات فلزی و همین‌طور اجسام خارجی کلسیفیته شده در عکس رادیولوژی قابل دیدن هستند، اما اکثر اجسام خارجی بینی مثل دکمه، ذرات کاغذ و پلاستیک و… در عکس رادیولوژی دیده نمی‌شوند.

اگر خروج چرک از بینی و علایم انسدادی یک طرفه باشد، باید به وجود جسم خارجی شک کرد، که معمولن با معاینه ی بینی توسط اسپکولوم بینی قابل مشاهده است.

ابتدا باید ترشحات چرکی را تخلیه کرد تا جسم خارجی قابل رویت باشد، سپس می توان آن را به کمک ساکشن یا داروهای ضد احتقان خارج کرد. جسم خارجی معمولن در قسمت قدامی قرار گرفته است ولی با دستکاری افراد بی تجربه، به قسمت های عقب تر خواهد رفت.

در صورتی که جسم خارجی، مدت طولانی در محل بماندِ، بافت گرانولاسیون در محل ایجاد کرده و توده ای در بینی تشکیل می شود.

انجام رادیوگرافی لترال جمجمه در تشخیص این که جسم رادیو اپاک است یا فلزی است، کمک کننده می باشد.

عوارض:

وجود جسم خارجی در بینی موجب اضافه شدن عفونت و ترشح چرکی، بدبو ویا ترشح خونی می شود. آسیب موضعی ناشی از جسم خارجی در طولانی مدت، یا آسیب قلیایی ناشی از باتری می تواند منجر به تخریب غضروفی گردد. با از دست دادن مخاط و غضروف دیواره ای ممکن است دیواره بینی سوراخ شود.

باتری ها به عنوان جسم خارجی می توانند بسیار خطرناک باشند و با نشت قلیا، در عرض چند ساعت درد و تخریب موضعی بافتی ایجاد کنند.

یکی از عوارض نادر در موارد وجود جسم خارجی در طولانی مدت، ابتلا به کزاز در کودکان واکسینه نشده است.

درمان:

باید یک معاینه ی سریع انجام شود تا وجود جسم خارجی و نیاز به خارج کردن اورژانسی آن مسجل شود. پس از تشخیص جسم خارجی باید فوری خارج شود تا احتمال آسپیراسیون و بروز نکروز موضعی بافتی به حداقل برسد.

برای خارج کردن، از بی حسی موضعی و فورسپس یا ساکشن بینی استفاده شود. در صورتی که تورم، خونریزی یا رشد بافتی موضعی مشهود باشد باید تحت بیهوشی عمومی اقدام به خروج جسم کرد.

پس از خارج کردن جسم از بینی، عفونت سریع برطرف می شود و معمولن درمان دیگری لازم نیست.

روش بیرون آوردن جسم خارجی از بینی

برای بیرون آوردن جسم خارجی بینی، باید پزشک به امکانات و تجهیزات مورد نیاز این کار دسترسی داشته باشد.

اگر سطح جسم خارجی صاف باشد (مثل ساچمه ریز یا دانه تسبیح) و چنانچه بیمار همکاری لازم را نداشته باشد، ممکن است هر گونه دستکاری جسم خارجی باعث عقب‌تر رفتن آن شود و حتی ممکن است وارد حلق شده، آن را مسدود نموده و خطراتی جدی برای بیمار ایجاد کند، بنابراین در مواردی که بیمار به هر دلیلی همکاری لازم را ندارد، بهتر است که این کار تحت بیهوشی عمومی انجام شود.

توجه داشته باشید که از سرزنش و تنبیه کردن کودکی که چیزی را به درون بینی اش وارد کرده است اجتناب نمایید و با مهربانی، وی را از عواقب این کار آگاه کنید.

سرزنش و تنبیه کردن باعث می شود که اگر کودک مجدداً چیزی را به درون بینی اش وارد کرد از بیان آن خودداری کند و این امر تشخیص را به تأخیر انداخته و احتمال پیدایش عوارض را افزایش می دهد.

اگر در مورد وجود جسم خارجی در درون بینی کودکتان مشکوک هستید و قرار است وی را نزد پزشک ببرید از خوردن و آشامیدن وی جلوگیری کنید، زیرا ممکن است ضرورت داشته باشد که با روش بیهوشی و یا نیمه بیهوشی، جسم خارجی از بینی او بیرون آورده شود.

پیشگیری:

اشیا وسوسه کننده و کوچک مانند مهره های گرد و براق باید تحت نظر والدین استفاده شوند.

باتری های کوچک از دسترس کودکان دور نگه داشته شود.

مصرف روزانه آسپرین خطر ابتلا به سرطان لوزالمعده (پانکراس) را کاهش دهد

پژوهشگران علوم پزشکی در کشور چین می گویند براساس نتایج یک مطالعه جدید، شواهدی وجود دارد که مصرف روزانه دوز پایین آسپرین می تواند خطر ابتلا به سرطان لوزالمعده (پانکراس) را کاهش دهد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، سرپرست تیم مطالعه دکتر «هاروی ریش» از دانشگاه سلامت عمومی و مرکز سرطان ییل آمریکا در این باره می گوید: «این مطالعه نمی تواند یک رابطه علت و معلولی را ثابت کند. با این حال، شواهد در مورد افرادی که برای کاهش خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی و یا سرطان روده بزرگ از آسپرین استفاده می کنند، این نوید را می دهد که این استفاده آنها به احتمال زیاد خطر ابتلا به سرطان لوزالمعده را نیز کاهش می دهد.»

طبق آمار انجمن سرطان آمریکا، سرطان لوزالمعده اغلب به عنوان یک قاتل خاموش شناخته می شود، به این دلیل که علائم آن تا زمانی که تومور پیشرفت کند، ظاهر نمی شود.

در این مطالعه جدید ۷۶۱ نفر مبتلا به سرطان لوزالمعده در شانگهای در سالهای ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ مورد بررسی قرار گرفتند و آنها را با ۷۹۴ نفر که سرطان نداشتند مقایسه کردند. از همه شرکت کنندگان پرسیده شد که آیا آنها آسپرین با دوز پایین را به صورت منظم مصرف می کنند یا نه. گزارش شد که در مقایسه با ۱۱ درصد از بیماران مبتلا به سرطان لوزالمعده، ۱۸ درصد از افراد غیرمبتلا به سرطان، به طور منظم از آسپرین با دوز پایین استفاده می کردند.

در نهایت این محققان تاکید کردند که آسپرین می تواند خطر ابتلا به سرطان لوزالمعده را ۴۶ درصد کاهش دهد.

انجمن پژوهش سرطان آمریکایی می گوید: سرطان لوزالمعده نسبتا نادر است و فقط ۱.۵ درصد از بزرگسالان در طول زندگی خود با آن روبرو خواهند شد. از طرفی مصرف منظم آسپرین می تواند عوارض قابل ملاحظه برای برخی ایجاد کند، بنابراین، هر فرد باید با دکتر خود در مورد مصرف آسپرین مشورت کند.

سینوزیت کودکان

سینوزیت یکی از بیماری های شایع در دوران کودکی و بلوغ است . سینوزیت می تواند همراه با عوارض جدی و خطرناک دیده شودسینوزیت.۲-۰٫۵ درصد از عفونت های مجاری تنفسی فوقانی در کودکان و بالغین سبب سینوزیت حاد باکتریال می شود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، مهمترین علامت سینوزیت حاد ترشحات بینی است. همچنین این بیماری گاهی با تب و سرفه همراه است. علاوه براین سردرد، حالت تهوع، لرز و بی اشتهایی از دیگر علایم این بیماری است. اگر کودکی دچار سینوزیت حاد شود و درمان آن به طور قطعی و جدی انجام نشود خطر ابتلا به منیژیت و یا کوری در کودک وجود دارد. شست و شوی دست‌ها، عدم تماس با بیمار سرما خورده، تزریق سالیانه واکسن آنفلوانزا و تغذیه مناسب از راه‌های پیشگیری از این بیماری است.

سینوس های اتموئید و ماگزیلا از بدو تولد وجود دارند. سینوس اسفنوئید تا سن ۵ سالگی تشکیل می شود و سینوس فرونتال از سن ۸-۷ سالگی شروع به رشد می کند و رشد کامل آن تا سن بلوغ ادامه می یابد. سوراخ تخلیه کننده ی سینوس ها باریک است (۳-۱ میلی متر) و به داخل مه آی میانی تخلیه می گردد.

سینوس
سینوس‌ها حفره‌های خالی در ضخامت استخوان‌های سر و صورت هستند که با منافذ ظریفی به داخل بینی ارتباط پیدا می‌کنند. غشای مخاطی پوشاننده سینوس‌ها و بینی، روزانه بیش از نیم لیتر مایع ترشح می‌کند. این مایع موجب مرطوب شدن سطح مجاری تنفسی می‌شود و همچنین هوای تنفسی را از ذرات ریز و میکروب‌ها تصفیه می‌کند. متعادل کردن حرارت، تامین رطوبت هوای تنفسی، سبک کردن استخوان‌های جمجمه، جلوگیری از انتقال ضربه‌ها به عناصر داخل جمجمه، مشارکت در رشد صورت، تاثیر در کیفیت تشدید صدا و افزایش منطقه حساس بویایی از دیگر اعمالی است که به سینوس‌ها نسبت می‌دهند. از آن جا که حتی در نوزاد تازه متولد شده تعدادی از سینوس‌ها شکل گرفته‌اند، سینوزیت از هر سنی ممکن است فرد را مبتلا کند. با تکامل رشد کودک، بتدریج هر ده سینوس تکامل می‌یابد که شامل پنج سینوس در سمت راست و پنج سینوس در سمت چپ است. در بعضی از کودکان ممکن است بعضی از سینوس‌ها اصلا تشکیل نشوند که بیشترین حالت آن تشکیل نشدن یک یا هر دو سینوس پیشانی است.

عوامل
الف – عواملی که موجب انسداد منافذ خروجی سینوس‌ها می‌شوند که بیشتر علل در این دسته قرار دارند.
ب – عواملی که در حرکت مواد ترشحی سینوس‌ها اختلال ایجاد می‌کنند.
مهمترین علت بسته شدن منفذ سینوس‌ها، سرماخوردگی و عفونت‌های ویروسی حاد است، که شایع‌ترین علت ایجاد کننده سینوزیت به شمار می‌آید.
آلرژی یا حساسیت، به دلیل ایجاد تورم و انسداد مجرای سینوس، عامل مهم دیگر ابتلا به سینوزیت است .
انحراف تیغه بینی، بزرگ شدن شاخک‌های بینی، پولیپ، لوزه سوم، وجود اجسام خارجی در بینی و در موارد نادر تومورهای داخل بینی، همگی ممکن است با مسدود کردن راه خروج ترشحات از سینوس، ایجاد سینوزیت کنند.

ارتباط آسم و آلرژی و سینوزیت
میان آسم، آلرژی و سینوزیت مزمن، یک ارتباط قوی وجود دارد. این ارتباط وجود یک مکانیسم بیماری‌زایی مشترک بین راه‏های هوایی فوقانی و تحتانی یعنی بینی، سینوس و ریه را مطرح می‏کند که با مفهوم بیماری یکپارچه راه‏های هوایی همراه است. تشخیص سینوزیت حاد عمدتا براساس علائم بیماری است. باقی ماندن و یا تشدید علائم بعد از دوره معمولی سرماخوردگی، تشخیص سینوزیت حاد در کودکان را مطرح می‌کند. احساس درد، سنگینی و فشار در ناحیه پیشانی و گونه‌ها، ترشحات چرکی بینی و پشت حلق و گرفتگی بینی از نشانه‌های سینوزیت حاد کودکان است. ترشحات پشت حلقی گاه موجب گرفتگی گوش و ایجاد حالت تهوع می‌شوند. در کودکانی که از سنین پایین دچار تنفس دهانی مداوم هستند، در صورت عدم درمان و طول کشیدن زیاد این حالت، ممکن است تغییراتی در رشد فک و صورت آنها رخ دهد.

عفونت‌های ویروسی
پنج تا ده درصد از عفونت‏های ویروسی بینی در اوایل کودکی دچار عارضه سینوزیت می‏شوند. از آنجا که میانگین رخداد عفونت‏های ویروسی بینی در کودکان شش تا هشت بار در سال است، سینوزیت یک مشکل بسیار شایع در کودکان محسوب می‏شود. سن یکی عوامل موثر در سینوزیت کودکان است. به دلیل سیستم ایمنی نارس، کودکان بیشتر در معرض ابتلا به عفونت‏های ویروسی دستگاه تنفسی فوقانی و متعاقبا سینوزیت حاد ناشی از آن هستند. ارتباطی قوی بین سینوزیت و عفونت‏های تنفسی ویروسی وجود دارد. عفونت‏های ویروسی با صدمه زدن به مژک‏های بافت پوششی سبب اختلال قابل ملاحظه‏ای در تحرکات مژک‏ها برای خارج نمودن ترشحات سینوس‌ها می‏شوند که این امر منجر به تورم شده، دهانه سینوس را مسدود کرده، و شانس اضافه شدن یک عفونت باکتریایی در سینوس‏ها را افزایش می‏دهد. این تورم تخلیه سینوس‏ها را مختل کرده و بیمار را مستعد سینوزیت حاد و مزمن می‏کند. همزمان با بهبود عملکرد مژک‏ها، سینوس‏ها پاک شده و عفونت از بین می‏رود. به همین دلیل موارد زیادی از سینوزیت‌های حاد است خودبه‏خودی بهبود پیدا کنند. بعد از ویروس‌ها، آلرژی دومین عامل مستعد کننده سینوزیت در کودکان است. واکنش‏های حساسیتی با تورم همراهند و سبب روند مشابه عفونت‌های ویروسی می‌شوند.

رادیوگرافی
رادیوگرافی ساده معمولا در نشان دادن سینوس‏ها در کودکان کارایی لازم را ندارد و تجویز آن موجب ورود اشعه غیرلازم، صرف هزینه و وقت و ازهمه بدتر اطلاعات گمراه کننده به پزشک می‌شود. به طور کلی تشخیص سینوزیت حاد براساس شرح حال بیماری از زبان والدین کودک و معاینه دقیق توسط پزشک است. تصویربرداری در کودکان جهت اثبات سینوزیت حاد اکثرا ضروری نیست. در صورتیکه علایم سینوزیت در کودکان بیش از سه ماه طول کشد و به درمان‌های معمول پاسخی ندهد، تشخیص سینوزیت مزمن برای کودک مطرح می‌شود. در سینوزیت مزمن کودکان، ترشحات بینی و پشت حلق به همراه گرفتگی بینی از مهمترین علایم می‌باشد.

برخلاف سینوزیت حاد که تشخیص آن بر اساس علایم بیماری و بدون نیاز به اقدامات تشخیصی دیگر از قبیل رادیوگرافی مطرح می‌شد، در سینوزیت مزمن قبل از اینکه برچسب این بیماری را بر کودک بگذاریم، لازم است اقدامات تشخیصی دقیق‌تری به عمل آوریم. در مواردی که سینوزیت به درمان‌های معمول پاسخ نمی دهد یا علائم بیماری بیش از سه ماه طول می‌کشد، لازم است روش‌های تشخیصی دقیق‌تری از جمله معاینه بینی با اندوسکوپ مورد استفاده قرار گیرد. این روش‌ها از یک طرف علت‌های احتمالی مقاوم شدن سینوزیت به درمان را مشخص می‌کند و از طرف دیگر حتی بیماری‌های دیگری را که با سینوزیت اشتباه می‌شوند، را شناسایی می‌کند.

اتیولوژی سینوزیت

عوامل باکتریال که منجر به سینوزیت حاد در کودکان و بالغین می گردند شامل: استرپتوکوک پنومونی ( حدود ۳۰%)، هموفیلوس آنفلوانزا( حدود ۲۰%) و موراکسلا کاتارالیس ( حدود ۲۰% ) .

در گروه سنی کودکان، استاف ارئوس، سایر موارد استرپتوکوک ها و بی هوازی ها از عوامل ناشایع سینوزیت حاد هستند.

اپیدمیولوژی سینوزیت

سینوزیت حاد باکتریال در هر سنی می تواند بروز کند. عوامل مستعد کننده آن شامل:
عفونت های ویروسی قسمت فوقانی مجرای تنفسی

رینیت آلرژیک
تماس با دود سیگار
نقص ایمنی در کودک
بیماری سیستیک فیبروزیس
اختلال عملکرد مژک ها و اختلال عملکرد فاگوسیت ها
ریفلاکس معده به مری
اختلالات آناتومیک نظیر شکاف کام
پولیپ بینی

علایم بالینی سینوزیت

علایم غیر اختصاصی:

احتقان بینی، ترشحات بینی( یک طرفه یا دو طرفه)، تب و سرفه

علایم غیر شایع تر:

تنفس بدبو( halitosis)، کاهش حس بویایی و ادم پری اوربیتال.
از دیگر علایم ناراحتی دندان های ماگزیلاری، درد یا افزایش فشار حین خم شدن به جلو وکم شدن بویایی است.

در گروه سنی کودکان سردرد و درد صورت شایع نیست.

در معاینه ی فیزیکی مخاط بینی اریتماتو و متورم است و همراه با ترشحات بینی می باشد. تندرنس محل سینوس ها در بالغین و جوانان وجود دارد.

تشخیص سینوزیت

تشخیص سینوزیت حاد باکتریال فقط بر اساس تاریخچه بیماری داده می شود. اگر علایم عفونت تنفسی فوقانی نظیر ترشحات بینی و سرفه برای مدت ۱۴-۱۰ روز ادامه یابد و روند بهبودی مشاهده نشود یا علایم تنفسی شدید همراه با تب ۳۹ درجه و ترشحات چرکی بینی برای ۴-۳ روز متوالی ادامه یابد، احتمال سینوزیت حاد باکتریال مطرح می شود.

در کودکانی که علایم شدید و مداوم دارند، در آسپیراسیون ماگزیلا در ۷۰% موارد، باکتری به دست می آید.

کودکان مبتلا به سینوزیت مزمن دارای سابقه ی علایم تنفسی مانند سرفه، ترشحات بینی و احتقان بینی به صورت پایدار و مداوم برای مدت بیش از ۹۰ روز هستند.

کشت آسپیراسیون سینوس ها تنها روش صحیح برای تشخیص است ولی در عمل به صورت روتین برای بیماران انجام نمی شود. ولی در بیماران با نقص ایمنی که شک به عفونت قارچی دارند، انجام کشت آسپیراسیون سینوس ها ممکن است ضروری باشد.

یافته ها ی رادیوگرافی نظیر رادیوگرافی سینوس ها و سی تی اسکن که کدورت ، افزایش ضخامت مخاط سینوس ها و یا وجود سطح مایع- هوا رانشان می دهد، تشخیصی نیست. این یافته ها دال بر وجود التهاب در سینوس ها می باشد ولی دلیل این التهاب را که عامل ویروسی یا باکتریال و یا آلرژیک است را نشان نمی دهد.

تشخیص های افتراقی سینوزیت

عفونت های تنفسی فوقانی، رینیت آلرژیک، رینیت غیر آلرژیک، وجود جسم خارجی در بینی.

در عفونت های ویروسی علایمی مانند ترشحات بینی غیر چرکی، سرفه و تب مشاهده می شود و علایم فوق کمتر از ۱۴-۱۰ روز طول می کشد.

رینیت آلرژیک ممکن است فصلی باشد و با بررسی ترشحات بینی، ائوزینوفیل ها قابل تشخیص هستند.

درمان سینوزیت

این که درمان آنتی بیوتیکی در سینوزیت حاد باکتریال که به صورت بالینی تشخیص داده شده، موثر است یا نه، هنوز مشخص نیست.
اگر سینوزیت حاد باکتریال بدون عارضه باشد، درمان اولیه با آموکسی سیلین( ۴۵mg-kg-day) در اکثر کودکان مبتلا کافی است. درمان جایگزین در بیماران حساس به پنی سیلین شامل: کوتریموکسازول، سفوروکسیم اگزتیل، سفپودوکسیم، کلاریترومایسین یا ازیترومایسین می باشد.
دوز بالای آموکسی سیلین کلاولانت (۹۰-۸۰ میلی گرم به ازا هر کیلوگرم و ۶٫۴ میلی گرم به ازا هر کیلوگرم از کلاولانت) را در موارد زیر به کار می بریم:
کودکانی که در ۳-۱ ماه اخیر تحت درمان آنتی بیوتیکی بوده اند
سن کمتر از ۲ سال
کودکانی که به مهد کودک می روند

کودکانی که در ۷۲ ساعت اخیر پاسخ مناسبی به تجویز آموکسی سیلین نداشته باشند
ازیترومایسین نیز یک درمان جایگزین است. در صورتی که این روش درمان نیز موثر واقع نشود باید بیمار را به متخصص گوش و حلق و بینی ارجاع نمود تا آسپیراسیون از سینوس ماگزیلاری و کشت ترشحات انجام شود.

طول درمان تا مدت ۷ روز پس از برطرف شدن علایم نیز باید ادامه یابد.

سینوزیت فرونتال می تواند سریعا پیشرفت کند و عوارض شدید داخل جمجمه ای داشته باشد و نیاز به درمان اولیه با سفتریاکسون دارد، سپس پس از بهبود بالینی درمان خوراکی ادامه می یابد.

به علت ناکافی بودن مطالعات در گروه سنی کودکان، استفاده از داروهای ضد احتقان، آنتی هیستامین ها، موکولیتیک ها و کورتیکواستروئیدهای داخل بینی جهت درمان سینوزیت حاد باکتریال بدون عارضه توصیه نمی شود.

عوارض سینوزیت

به علت نزدیک بودن سینوس های پارانازال به چشم ها و مغز، اختلالات چشمی یا داخل جمجمه ای ثانویه به سینوزیت حاد باکتریال ممکن است به وجود آید.

عوارض چشمی: سلولیت پری اوربیتال سبب تورم بافت اطراف حدقه چشم می گردد و سلولیت اوربیتال که ساختمان های داخل حدقه ی چشم را درگیر می کند و سبب proptosis و Chemosis ، کاهش قدرت بینایی، دوبینی، درد چشم و اختلال در حرکات خارجی چشم می شود. در این موارد باید سی تی اسکن انجام شود و سریعا درمان آنتی بیوتیک وریدی آغاز گردد. انجام مشاوره ی اورژانس چشم پزشکی نیز ضروری است.

عوارض داخل جمجمه ای: مننژیت، ترومبوز سینوس کاورنو، آمپیم ساب دورال، آبسه اپیدورال و آبسه ی مغزی. در صورتی که کودک دچار اختلال هوشیاری، سفتی گردن، یا علایم افزایش فشار داخل جمجمه داشته باشند، سریعا باید سی تی اسکن مغز و اوربیت و سینوس ها انجام گردد و درمان با آنتی بیوتیک های وسیع الطیف وریدی ( سفتریاکسون یا ترکیب سفتریاکسون با وانکومایسین) پس از انجام کشت باید شروع گردد.

عارضه ی دیگر: Putt puffy tumor یا استئومیلیت استخوان فرونتال که تورم و ادم پیشانی وجود دارد. درناژ جراحی در این موارد نیاز است.

پیشگیری از سینوزیت

بهترین روش جهت پیشگیری عبارت از شستشوی دست ها و عدم تماس با فرد مبتلا است. با انجام واکسیناسیون سالانه آنفلوانزا و پیشگیری از آنفلوانزامی توان تا حدی از سینوزیت جلوگیری کرد.

درمان خشکی دهان

خشکی دهان می‌تواند شرایطی آزاردهنده و حتی دردناک باشد که بسیاری از مردم جهان را تحت تاثیر قرار می‌دهد، اما درمان‌های موثری برای این حالت وجود دارد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، تشخیص خشکی دهان کار دشواری نیست؛ زبان حسی همانند شن و ماسه را منتقل می‌کند، به نظر می‌رسد توانایی تولید هیچ گونه بزاقی وجود ندارد، و عمل بلع بسیار دشوار می‌شود.

در شرایطی که بیشتر مردم تصور می‌کنند خشکی دهان به واسطه کمبود آب بدن شکل می‌گیرد، اما دلایل مختلفی می‌توانند به شکل گیری آن منجر شوند.خشکی دهان که به نام زروستومیا (Xerostomia) شناخته می‌شود، در درجه نخست با کمبود ترشح بزاق تعریف شده است.

بزاق مایعی بسیار مهم در بدن انسان محسوب می‌شود زیرا به صحبت کردن، جویدن، و گوارش غذا کمک می‌کند، اما تا زمانی که با فقدان آن مواجه نشویم، توجه چندانی به بزاق نداریم.

خشکی دهان می‌تواند به واسطه مصرف برخی داروها مانند آنتی هیستامین‌ها، مسکن‌ها، شل کننده‌های عضلانی، و ضد افسردگی‌ها شکل بگیرد

• علایم خشکی دهان

– احساس خشک شدن دهان

– بروز مشکل حین صحبت کردن، چشیدن و جویدن غذا

– خشک شدن زبان و یا گلو

– ترک خوردگی لب ها

– ایجاد زخم در دهان

– احساس سوزش در ناحیه دهان

• دلایل خشکی دهان

۱- اثرات جانبی مصرف برخی از داروها: مصرف برخی از داروها مانند داروهای ضد افسردگی، داروهای آنتی هیستامین و ضد احتقان، داروهای ضد اسهال، شل کننده های عضلانی، داروهای فشار خون بالا، داروهای بی اختیاری ادراری، داروهای بیماری پارکینسون و ایدز و دیابت می توانند منجر به خشکی دهان در افراد شوند.

۲- بالا رفتن سن: بالا رفتن سن به خودی خود نمی تواند علت مهمی برای خشک شدن دهان باشد، اما معمولا افراد مسن به علت درمان های پزشکی و مصرف داروها با این مشکل دست و پنجه نرم می کنند.

۳- درمان های پزشکی: روش درمان برخی بیماری ها می تواند خشکی دهان را در افراد تشدید کند، مثلا داروهای شیمی درمانی به علت آسیب رساندن به سلول های دهان می توانند در کیفیت و کمیت بزاق ترشح شده اختلال ایجاد کنند و خشکی دهان را سبب شوند.

هم چنین در طی روش پرتودرمانی (رادیوتراپی) اگر اشعه وارد شده به ناحیه گردن و سر، غدد ترشح کننده بزاق را تحت تأثیر قرار دهد، سبب اختلال در تولید بزاق می شود. هم چنین بیمارانی که تحت همودیالیز قرار می گیرند، به علت محدودیت در میزان مصرف مایعات، با خشکی دهان مواجه می شوند.

۴- آسیب های عصبی: اگر طی حادثه ای (مثل تصادف رانندگی)، به ناحیه صورت و یا گردن فرد آسیب وارد شود و یا تحت عمل جراحی ناحیه گردن و یا صورت قرار بگیرد، احتمال دارد به علت آسیب عصب هفتم جمجمه ای (عصب فاسیال)، تولید بزاق دچار مشکل شود.

۵- برخی بیماری ها: ابتلا به برخی بیماری ها می تواند خشکی دهان را ایجاد کند، مثل سندروم شوگرن، دیابت، ایدز، اضطراب، افسردگی، پارکینسون، عفونت های باکتریایی و ویروسی.

• راه کارهای جلوگیری از خشکی دهان

۱- داشتن دندان های سالم یکی از عواملی است که از خشک شدن دهان جلوگیری می کند. حداقل سه بار مسواک زدن در شبانه روز، سبب تمیزی دندان ها شده و دهان را نیز مرطوب نگه می دارد.

۲- نوشیدن مقدار کافی آب در طی شبانه روز برای هر فردی لازم است که این میزان با گرم شدن هوا، بیشتر می شود.

۳- به افرادی که دچار خشکی دهان هستند، توصیه می شود حداقل سالی دو مرتبه به دندان پزشک مراجعه کنند و از سالم بودن دندان های خود اطمینان کافی کسب کنند، زیرا خشکی دهان باعث تسریع خرابی دندان ها می شود. هم چنین دندان پزشک می تواند با بررسی دهان فرد، توصیه های لازم را جهت جلوگیری از خشک شدن دهان ارائه دهد.

۴- جویدن آدامس بدون قند، ارزان ترین و شاید لذت بخش ترین توصیه برای جلوگیری از خشک شدن دهان باشد. جویدن آدامس به تولید و ترشح بزاق کمک زیادی می کند و در تمام اوقات امکان دسترسی به آن برای همه وجود دارد. البته مصرف آدامس های بدون قند توصیه می شود، زیرا مصرف آدامس های دارای قند به سلامت دندان ها آسیب جدی وارد می کند.

۵- به افرادی که از خشکی دهان رنج می برند توصیه می شود که از مصرف نوشیدنی های کافئین دار مانند چای، قهوه و نوشابه سیاه (کولا) خودداری کنند. هم چنین مصرف سیگار و توتون و تنباکو را قطع کنند و هرگز از الکل استفاده نکنند.

۶- به افرادی که از خشکی دهان رنج می برند توصیه می شود که رطوبت محیط زندگی خود را بالا ببرند و از دستگاه بخور در اتاق خود استفاده کنند تا خشک شدن دهان را کمتر احساس کنند.

۷- مقداری آلوئه ورا را به لثه ها و گونه هایتان از داخل دهان بمالید و یک ساعت صبر کنید. پس از یک ساعت اقدام به خوردن و یا آشامیدن کنید. آلوئه ورا علاوه بر مرطوب نگه داشتن دهان، به پاکسازی دهان و دندان نیز کمک زیادی می کند.

۸- نوشیدن چای سبز، دمنوش بابونه و یا دم کرده زنجبیل برای تحریک ترشح بزاق مفید است.
۹- لیمو استفاده کنید.

اسید سیتریک موجود در لیمو و آبلیمو می‌تواند به سرعت تولید بزاق را تحریک کند و همچنین از دهان در برابر عفونت‌هایی که بوی بد دهان و دیگر مسائل دهان و دندان را موجب می‌شوند، محافظت کند. می‌توانید یک برش لیمو را روی زبان خود بمالید، آبلیمو را با عسل ترکیب کنید، یا تنها آب یک لیمو را مصرف کنید تا خشکی دهان برطرف شود.

۱۰- آب بیشتر بنوشید.

کم آبی بدن یکی از دلایل خشکی دهان محسوب می‌شود. اگر میزان مصرف آب روزانه خود را افزایش دهید، احتمال کمتری دارد تا به خشکی دهان مبتلا شوید زیرا ترشح بزاق افزایش می‌یابد و همچنین گلو، لثه‌ها و لب‌ها روان سازی می‌شوند.

۱۱- روغن هسته انگور موثر است.

روغن هسته انگور از ویژگی‌های مرطوب کنندگی طبیعی بهره می‌برد و از این رو، گزینه ای خوب برای پیشگیری یا از بین بردن نشانه‌های خشکی دهان محسوب می‌شود. تنها کافی است مقداری روغن هسته انگور را روی لثه‌ها و زبان خود بمالید و برای چند ساعت دهان خود را مرطوب و هیدارته نگه دارید.

۱۲- مرطوب کننده هوا استفاده کنید.

اگر به طور مرتب نیمه شب با خشکی دهان از خواب بیدار می‌شوید، ممکن است محیطی که در آن حضور دارید هوایی بیش از اندازه خشک دارد. استفاده از یک دستگاه مرطوب‌کننده می‌تواند میزان رطوبت هوا را افزایش داده و روشی راحت و موثر در رفع خشکی دهان و حصول اطمینان از خواب راحت شبانه باشد.

۱۳- آیا داروی جدید استفاده می کنید؟

اگر به تازگی مصرف دارویی جدید را آغاز کرده اید و تا پیش از آن مشکل خشکی دهان نداشتید، با پزشک خود درباره تجویز دارویی دیگر صحبت کنید. برخی داروها موجب خشکی دهان می‌شوند.

۱۴ آبنبات هم موثر است.

برخی شواهد نشان داده اند که مکیدن آبنبات می‌توانند ترشح بزاق را به سرعت تحریک کنند. البته استفاده از محصولات بدون قند را فراموش نکنید.

۱۵- تغییر الگوی تنفس

تنفس مداوم از راه دهان یکی از مورادی است که می‌تواند به سرعت خشکی دهان را موجب شود. ورود مداوم هوای خشک به دهان و گلو موجب از بین رفتن آب در این قسمت‌ها می‌شود و از این رو، خشکی دهان شکل می‌گیرد. با تغییر الگوی تنفس و تلاش برای تنفس از طریق بینی، خشکی دهان را کمتر تجربه خواهید کرد.

۱۶- ترک سیگار مهم است.

کلیه محصولات دارای تنباکو خشکی دهان را موجب می‌شوند. اگر به طور مرتب سیگار می‌کشید یا تنباکو می‌جوید، جای شگفتی نیست که با خشکی دهان مواجه شوید. بهترین روش برای از بین بردن این مشکل چیزی جز ترک محصولات دارای تنباکو نیست. این کار نه تنها برای رفع خشکی دهان خوب است، بلکه فواید سلامت بسیار دیگری نیز دارد.

۱۶- کاهش مصرف کافئین

مطالعات نشان داده اند که کافئین می‌تواند موجب کم آبی بدن و همچنین خشکی دهان شود. از این رو، حذف یا کاهش مصرف کافئین می‌تواند تاثیر قابل توجهی در رفع خشکی دهان و ترشح بزاق داشته باشد.

۱۷- فلفل کاین را امتحان کنید.

هنگامی که جوانه چشایی و پایانه‌های عصبی محرک شدیدی را تجربه می‌کنند، واکنش طبیعی بدن ترشح بزاق است. به عنوان مثال، هنگام خوردن غذای تند، بزاق برای تسکین احساس سوزش ترشح می‌شود. پس اگر از خشکی دهان رنج می‌برید، مقداری پودر فلفل کاین را روی زبان یا لثه‌های خود بمالید.

۱۸- آلوئه ورا سرشار از آنتی اکسیدان‌ است.

استفاده از آلوئه ورا یکی از قدیمی‌ترین و مورد اعتمادترین درمان‌ها برای خشکی دهان است. آلوئه ورا سرشار از آنتی اکسیدان‌ها، مواد مغذی، و مواد طبیعی مرطوب کننده است و همچنین می‌تواند تولید بزاق را تحریک کند. افزون بر این، آلوئه ورا می‌تواند عملکرد جوانه‌های چشایی را بهبود ببخشد و از عفونت دهان و دندان پیشگیری کند.

علت سرد‌ی دائم دست

دی ۴, ۱۳۹۵ توسط :   موضوع: : اخبار علمی پزشکی, مشروح اخبار

بسیاری از ما گاهی اوقات دچار سردی دست ها و پاها می شویم، مخصوصا وقتی هوا سرد می شود. ولی سردی دست ها و پاها در برخی افراد مربوط به فصل سرما نیست و همیشه دچار این مشکل هستند که می تواند نشان دهنده یک اختلال جدی باشد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، اگر انگشتان شما حتی در دمای گرم تر، همیشه سرد و یخ زده احساس می شود، در این صورت، آن می تواند نشانه ای از اختلالی دیگر باشد.

در اینجا، چند علت شایع برای سرد بودن دایمی انگشتان بیان شده است:

• سندرم رینود (Raynaud’s Syndrome)

سندرم رینود، یک علت شایع سردبودن انگشتان دست است. اورین تروم (Orrin Troum)، پزشک و متصخص روماتولوژی در سانتا مونیکا در کالیفرنیا می گوید: «رینود، عارضه ای است که در آن، مویرگ های مربوط به انگشتان دست و گاهی انگشتان پا، گوش ها و بینی در واکنش نسبت به سرما و یا استرس های احساسی و عاطفی تنگ می شوند.»

در هنگام یک جادثه و اتفاق، انگشتان دست به دلیل آن که خون بسیار کمی در آنها جریان دارد و یا به دلیل آن که اصلا خونی در این ناحیه جریان ندارد، سفید و سپس آبی می شوند و آنگاه به محض باز شدن مویرگ ها و بازگشت مجدد جریان خون در آنها، قرمز می شوند. اغلب اوقات در طی یک صدمه و حمله عاطفی، انگشتان دست، سرد، بی حس، همراه با خارش و سوزش و یا دردناک می شوند. بسیاری از موراد در سندرم رینود، دلیل مشخص و شناخته شده ای ندارند.

خبر خوش، در این مورد این است که سندرم رینود، معمولا بجای زیان بخش بودن، پردردسر است. در این عارضه، شیوه زندگی تغییر می کند، مانند پوشیدن لباس های گرم و دستکش در محیط های سرد (حتی در هنگام برداشتن غذا از یخچال که خود بستگی به میزان شدت واکنش شما نسبت به سرما دارد) و اجتناب از استرس های احساسی و عاطفی که معمولا برای کنترل و مهار این بیماری کافی است.

• بیماری های خودایمن

گاهی اوقات یک بیماری نهفته می تواند باعث بروز بیماری لوپوس (Lupus) شود، لوپوس عارضه ای است که در آن، سیستم ایمنی بدن به بافت خودش حمله می کند و اسکلرودرمی (Scleroderma)، بیماری است که منجر به سفت و سخت شدن پوست و بافت های همبند و بروز لکه هایی بر روی آن می شود؛ و روماتوئید آرتریت و بیماری های خودایمن دیگر می توانند منجر به بروز سندرم رینود شوند،

اما پزشکان دقیقا از علت وجود این ارتباط مطمئن نیستند.» و آن به عنوان سندرم ثانوی رینود شناخته می شود. هنگامی که علت نهفته ای وجود دارد، معمولا علایم و نشانه های دیگری موجود است.

به محض تشخیص بیماری اصلی و تحت کنترل قرار گرفتن آن، علایم و نشانه های سندرم رینود رو به بهبود می روند.

• کم کاری غده تیرویید (هیپوتیروییدی، Hypothyroidism)

اگر غده تیرویید شما دچار اختلال شده است، در این صورت، سرد بودن انگشتان دست، حالتی عجیب و غیرعادی نمی باشد. غده تیرویید در اصل، ترموستات بدن است. هنگامی که آن، کم کار می شود، روند اکثر فعالیت ها و عملکردهای بدن کند شده و علایمی مانند خستگی، یبوست، اضافه وزن و احساس همیشگی سرما، از جمله در انگشتان دست ظاهر می شود. کم کاری غده تیرویید در خانم ها و افراد بالاتر از ۵۰ سال شایع تر است.

• اختلال در گردش خون

اغلب افراد تصور می کنند که سرد بودن انگشتان دست، احتمالا ناشی از اختلال در گردش خون است. کم شدن گردش خون، زمانی رخ می دهد که جریان خونی که غنی از اکسیژن و مواد غذایی است، در هنگام گردش یافتن در بدن، در اثر کم شدن قابلیت و توانایی قلب در پمپاژ خون (همانند آنچه که در نارسایی قلبی رخ می دهد) و یا در اثر انسداد شریان های بزرگ و یا مویرگ های کوچک تر از کلسترول و یا به دلایل دیگر کاهش می یابد.

هنگامی که قلب نمی تواند آنچنان که باید، به میزان کافی به سراسر بدن خون رسانی کند، در این صورت، شما بروز این اختلال را در دست ها و پاهای خود به دلیل فاصله زیاد آنها از قلب، به صورت سرد و بی حس شدن و یا گزگز کردن احساس خواهیدنمود.

• کم خونی

کم خونی هنگامی رخ می دهد که بدن به میزان کافی دارای گلبول قرمز نباشد و یا میزان هموگلوبین در خون پایین باشد. کم خونی از کاهش ذخیره اکسیژن در بدن ناشی می شود که می تواند باعث سردشدن دست ها شود.

برخی از دلایل کم خونی، شامل عدم دریافت آهن کافی از مواد غذایی، از دست دادن خون (در اثر عادت ماهانه شدید، زخم معده و خونریزی دستگاه گوارش)، بروز برخی از سرطان ها و اختلالات و ناراحتی های گوارشی (مانند بیماری سلیاک، Celiac: ناتوانی در گوارش و یا بیماری کرون، Crohn: التهاب مزمن روده) است.

علاوه بر سرد شدن دست ها، کم خونی می تواند باعث بروز خستگی، سردرد، سرگیجه، تنگی نفس و رنگ پریدگی پوست گردد. در اکثر موارد، کم خونی ناشی از کمبود آهن و علایم و نشانه های آن می تواند با مصرف مکمل آهن درمان شود.

• کمبود ویتامین b12

ویتامین B12 که در گوشت، مرغ، تخم مرغ، شیر و سایر فراورده های لبنی یافت می شود، در تشکیل گلبول های قرمز نقش مهمی دارد.

کمبود این ویتامین، می تواند به کاهش ساخت گلبول های قرمز و در نهایت کم خونی منجر گردد.

کمبود ویتامین B12 در میان اشخاص گیاهخوار شایع است و ممکن است بسیاری از افراد بالاتر از ۵۰ سال، توانایی جذب این ویتامین از طریق مواد غذایی را از دست بدهند و این شامل افرادی که دچار ناراحتی ها و اختلالات گوارشی مانند بیماری های کرون (التهاب مزمن روده) و سلیاک (ناتوانی در گوارش) می باشند نیز می شود.

یک آزمایش ساده خون می تواند مشخص کند که آیا سرد بودن انگشتان دست، ناشی از کمبود ویتامین B12 می باشد؟ و اگر در اثر کمبود این ویتامین باشد، در این صورت، مصرف مکمل ها معمولا کمک نموده و علایم آن در ظرف چند هفته تا یک ماه، برطرف می شوند.

• فشار خون پایین

پایین بودن فشار خون می تواند به دلایل متفاوتی از جمله کاهش آب بدن، از دست دادن خون، مصرف بعضی از داروها و ناراحتی ها و اختلالات مربوط به غدد مترشحه داخلی باشد.

هنگامی که میزان فشار خون شما پایین است، رگ ها، خون را از بخش های انتهایی بدن به سمت اندام های حیاتی هدایت می کنند که این باعث احساس سردی در انگشتان دست شما می شود.

اگر شما دارای علایم فشار خون پایین مانند سرگیجه، تاری دید، خستگی، حالت تهوع، احساس ضعف و بی حالی هستید، در این صورت، با پزشک خود مشورت نمایید.

• استرس و احساس اضطراب و نگرانی

شما می دانید که استرس می تواند تاثیرات متعددی بر روی اندام های بدن داشته باشد که دست های شما نیز ار آن مستثنی نیست. هنگامی که شما استرس مزمن را تجربه می کنید، بدن تان در وضعیت مبارزه و یا فرار قرار می گیرد. در این حالت، ترشح آدرنالین افزایش می یابد و یکی از نتایج آن، تنگ شدن عروق در بخش های انتهایی بدن است که آن منجر به سردشدن انگشتان دست ها و پاها می شود. کنترل استرس می تواند علایم را کاهش دهد.

• مصرف بعضی از داروها

ممکن است این مورد، نامعقول به نظر برسد که مصرف بعضی از داروها می تواند باعث سردشدن انگشتان دست شود. فریدمن می گوید: «داروهای بسیار زیادی وجود دارند که می توانند باعث تنگی عروق، به ویژه سرخرگ ها گردند و هنگامی که این داروها بدین گونه عمل می کنند، یکی از عوارض جانبی آنها بروز سندرم رینود است.»

بعضی از این داروها، شامل بتا بلاکرها (Beta- Blokers برای تنظیم و کنترل فشار خون تجویز می شوند)، برخی از داروهای مربوط به درمان سرطان، داروهای میگرن و داروهای ضداحتقان که تنها با نسخه پزشک خریداری می شوند، هستند. با پزشک خود و یا دکتر داروساز مشورت نمایید تا دریابید که آیا هیچ کدام از داروهای مصرفی شما می توانند باعث بروز این علایم در شما شوند؟

• استعمال دخانیات

اگر تاکنون دلایل کافی برای ترک سیگار وجود نداشته است، در اینجا دلیل دیگری وجود دارد: نیکوتین موجود در سیگار، باعث تنگی عروق می شود و همچنین آن می تواند موجب افزایش رسوب در سرخرگ ها و کاهش جریان خود در اندام های انتهایی بدن گردد.

طبقه بندی جدید تیک عصبی

آذر ۳۰, ۱۳۹۵ توسط :   موضوع: : اخبار علمی پزشکی, مشروح اخبار

تیک (Tic) یعنی حرکت ناگهانی، سریع و غیرآهنگینی که شامل گروه‌های ماهیچه‌ای مجزا باشد. تیک‌ها ممکن است به چشم دیده نشوند. تیک‌های رایج عبارتند از پلک زدن و صاف کردن گلو و …

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، در طبقه بندی های جدید، اختلالات تیک گروه جدید است که زیر چتر اختلالات عصبی رشدی قرار گرفته و شامل ۳ گروه تشخیص می شود:

۱-اختلال توره یا ژیل دلاتوره
۲-اختلالات تیک حرکتی یا صوتی پایدار
۳-اختلال تیک موقت

حتما شما نیز تا به حال با کودکانی که مدام پلک می زنند یا شانه بالا می اندازند یا صداهای نامتعارفی از خودشان در می آورند مواجه شده اید.

بسیاری از ما والدین و معلمان هنگام مواجهه با این کودکان به آنها تذکر می دهیم یا حتی در مواقعی با عصبانیت برخورد می کنیم ولی این کار خودش به مراتب باعث تشدید علائم در کودک می شود. به راستی تیک چیست؟ آیا ارادی و قابل کنترل است؟

چطور تشخیص داده می شود و آیا درمانی برای آن وجود دارد؟ اینها سوال هایی هستند که مطابق با آخرین نسخه آسیب شناسی روانی کودکان به آنها پاسخ می دهیم.

ژیل دلاتوره که یک نورولوژیست فرانسوی قرن ۱۹ بود، در سال ۱۸۸۵ یک مقاله مورد/ شاهدی، در مورد بیمارانی که از اختلال هایی با حرکات غیرارادی سریع، اکولالیا (تکرار کلمات دیگران)، تحریک پذیری زیاد و تکلم غیرطبیعی رنج می بردند، منتشر کرد.

توصیف او از این ساختار بالینی و علائم مربوط به آن مثل زمینه ژنتیک، شروع در کودکی، نشانگانی را به نمایش می گذاشت که امروزه آن را به نام خودش می شناسیم:

تیک مزمن

تیک مزمن وقتی مطرح می شود که تیک به مدت یک سال پس از شروع پایدار بماند بدون اینکه دوره ای از نبود آن وجود داشته باشد و در صورتی که تیک زودتر از یک سال از بین برود موقتی محسوب می شود. از طرف دیگر، تیک مزمن وقتی به کار برده می شود که فقط تیک صوتی یا حرکتی وجود داشته باشد. تیک های حرکتی مزمن شایع تر از صوتی ها هستند.

معیارهای تشخیصی برای توره

تشخیص توره به ترکیب تیک های متعدد حرکتی و حداقل یک تیک صوتی نیاز دارد که در دوره ای از بیماری وجود داشته باشند اما همزمانی آنها الزامی نیست.

محل، تعداد، فرکانس و ترکیب تیک ها ممکن است در زمان های مختلف متغیر باشد، ولی پس از بروز اولین تیک باید حداقل تا یک سال ادامه داشته باشد.

نکته مهم این است که سن شروع تیک برای توره باید حتما قبل از ۱۸ سال باشد و تیک نباید بر اثر مصرف مواد و مسمومیت یا دارویی ایجاد شده باشد یا اینکه به دلیل یک بیماری شناخته شده مغزی به وجود آمده باشد.

اختلال تیک حرکتی یا صوتی مداوم (مزمن)

در این اختلالات، تیک های منفرد یا متعدد حرکتی یا صوتی در دوره ای از بیماری وجود دارد ولی هردوی آنها با هم هرگز وجود نداشته اند.

در این تیک نیز دفعات تیک کم و زیاد می شود ولی پس از بروز اولین تیک حداقل تا یک سال باید ادامه داشته باشد و سن شروع هم باید قبل از ۱۸ سالگی باشد.

اختلال تیک گذار

در مورد اختلال تیک گذرا همان شرایط زمانی و سنی وجود دارد. اما نکته مهم این است که تیک های منفرد یا متعدد حرکتی و صوتی به مدت کمتر از یک سال ادامه داشته اند یا در طول یکسال فرد مدتی را کاملا بدون علامت طی کرده است.

علل و علایم تیک

مطالعه های اخیر به این نتیجه رسیده اند که افراد مبتلا به تکی که فقط تیک های ساده دارند، در ناحیه حرکتی اولیه قشر مغز مشکل دارند، در حالی که افرادی که ترکیبی از تیک های ساده و پیچیده را نشان می دهند در قشر پیش حرکتی، پیش پیشانی و آهیانه دچار نقصان هستند. علاوه بر عوامل ساختاری و ژنتیکی، عوامل غیرژنتیکی از قبیل استرس و حساسیت نیز نقش بسیار مهم و موثری در بروز این اختلال دارند.

تیک ها دائما در حال کم و زیاد شدن هستند و حمله هایی با دوره هایی کوتاه از بی علامتی که معمولا ۰٫۵ تا ۱ ثانیه طول می کشد و فاصله بین ۲ حمله بین چند دقیقه تا ساعت متفاوت است، مشخص می شود. مسائل بین فردی و درون فردی بسیاری بر بروز علائم تیک تاثیرگذارند. گفته شده تیک ها می توانند حتی در تمام مراحل خواب نیز رخ دهند. بنابراین اختلال خواب می تواند بخش مهمی از اختلال تیک باشد که کیفیت خواب را کاهش و برانگیختگی را افزایش می دهد.

چه باید کرد؟

نکته اول اینکه این کودکان را حتما باید والدین و مربیان تیزبین، تشخیص دهند و تحت مراقبت و نظارت باشند تا به اشتباه در معرض به بازی گرفتن و خنده و شوخی دیگر کودکان قرار نگیرند. اگر علائم تیک را خانواده و معلمان کودکان درست درک نکنند و اطرافیان کودک سعی کنند با تنبیه و تحقیر از علائم و افزایش بیشتر استرس در ارتباطات بین فردی کودک می شوند.

در بسیاری از موارد به خصوص در مورد تیک های گذرا مشاهده شده این اختلال در گذر زمان و به خودی خود درمان شده ولی به علت عوارض ثانوی به خصوص در رابطه با ایجاد تعامل و رویارویی با دیگران، کودک دچار مشکلات ماندگاری مانند قطع ارتباط با دیگران، گوشه گیری، انزواطلبی، کج خلقی و از دست دادن استقلال فردی شده است.

هرچه نگرانی کودک از علائم خود بیشتر باشد این حالات تشدید می شود. بهترین و درواقع اولین اقدام برای رفع انواع تیک در کودکان، رفتاردرمانی و روان درمانی است اما توجه داشته باشید در صورت مزمن شدن علائم و عدم کفایت روان درمانی به تنهایی در رفع علائم، حتما تحت نظر روان پزشک دارو درمانی را برای فرزندتان آغاز کنید تا عملکرد کودک بیش از این مورد تهدید قرار نگیرد دچار افت نشود.

تیک به زبان ساده

تیک ها حرکات یا صداهای ناگهانی سریع، تکرار شونده و غیرریتمیک هستند که یکی یا بیشتر از عضلات را درگیر می کنند و معمولا خارج از کنترل ارادی هستند و به ظاهر از حرکات و رفتارهای طبیعی تقلید می کنند.

تیک ها به صورت ساده، پیچیده یا به صورت تیک های حرکتی یا کلامی/ آوایی دسته بندی می شوند. تیک های ساده حرکتی به حرکت یک عضله خاص یا یک ناحیه خاص محدود هستند و با حرکت سریع، تیز و بی هدف عضله مشخص می شوند.

حرکات پلک چشم، خارش بینی، شانه انداختن، حرکت ناگهانی سر یا شکلک درآوردن از مثال های این نوع تیک هستند.

در مقابل، تیک های پیچیده حرکتی آرام ترند، در مدت زمان طولانی تری رخ می دهند، معنی دارتر به نظر می رسند و مجموعه ای از عضلات را در بر می گیرند مانند حرکاتی مثل لمس اشیاء یا لگد زدن یا پرش، پل زدن، چمباتمه زدن و ژست های صورت و دست.
تیک های ساده کلامی معمولا صداهای گنگی هستند که شامل اصواتی مثل صاف کردن گلو، سرفه، عطسه یا خرخر کردن می شوند.

تیک های پیچیده صوتی شامل کلمات، هجاها و عبارات قابل فهم هستند. کلمات و عبارات ممکن است شامل تکرار کلمات دیگران، تکرار کلمات خود یا فحش دادن باشد.

از طرف دیگر، آنها ممکن است صداهای حیوانات مثل جیک جیک کردن یا پارس کردن یا تغییر ناگهانی آهنگ، بلندی و لحن صدا را نشان دهند. برخلاف تیک های ساده، تیک های پیچیده می توانند با رفتارهای ارادی و خودخواسته اشتباه گرفته شده و باعث تنبیه شدن کودک شوند.

کودکانی که تیک دارند، دقیقا چه چیزی را تجربه می کنند؟

مطالعه های بسیاری در دست است که نشان می دهد تعداد زیادی از افراد مبتلا (۹۳ درصد) تجربه های حسی بسیار بدی را درک می کنند (تنش، انرژی، فشار، خارش، صدا) که به طور معمول قبل از تیک رخ می دهند و موقتی و گذرا ایجاد می شوند. این تجربیات حسی، که برچسب «اخطار قبل از ایجاد» مشخص می شوند را افرادی که تیک دارند گاهی بیشتر از خود علامت تیک شرح می دهند و فرد آن را به شکل یک حس عمومی از تنش درونی یا یک تجربه مشخص و حساس خاصی مثل یک تجربه غیرقابل مقاومت درک می کند.

قبلا تصور می شد اخطار قبل از ایجاد در کودکان زیر ۹ یا ۱۰ سال دیده نمی شود، اما امروزه ثابت شده کودکان کوچک تر نیز این تجربیات را دارند که ممکن است خود را به صورت دوره هایی از خشم و عصبانیت نشان دهد و شامل شروع ناگهانی نمایش غیرقابل پیش بینی و اولیه خشونت فیزیکی/ کلامی می شود که حتی ممکن است باعث خودجرحی شدید یا آسیب به دیگران شود.

البته چنین اعمال انفجاری ای بیشتر در کودکان مشاهده می شود تا بزرگسالان و باعث افت عملکرد در خانه، تضعیف روحیه شدید و مشکلات در مدرسه می شود. نتایج یک مطالعه جدید نشان داد شکل های شدید رفتارهای خودجرحی، همان گونه که با تیک های شدید در ارتباط است، با حضور رفتارهای غیرقابل پیش بینی و رفتارهای پرخطر نیز مرتبط است.

چگونه می توان تیک های عصبی را درمان کرد؟

” تیک ” یا پرش ناگهانی، سریع، غیرارادی، متناوب و تکراری یک عضله، مشکلی با ریشه‌های عصبی است. البته تیک ممکن است در یک یا چند دسته از عضلات یا یک عضو بدن ظاهر شود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، بعضی‌ این نوع تیک‌ها را با گازگرفتن لب‌ها، کشیدن انگشتان یا حرکات غیرارادی دست‌ها، شانه‌ها یا پاها بروز می‌دهند حتی در برخی موارد حرکاتی غیرارادی در چهره یک فرد اتفاق می‌افتد که برای دیگران خنده‌دار است، بدون آن که بدانند واکنش آنها به تداوم این تیک‌های عصبی در شخص منجر می‌شود.

روان‌شناسان می‌گویند تیک عصبی بیشتر در صورت، گردن و سر ظاهر می‌شود و پرش پلک‌ها از شایع‌ترین نوع تیک‌های عصبی است، اما گاهی این پرش‌های ظریف که در پلک تحتانی و فوقانی احساس می‌شود، توسط دیگر افراد قابل مشاهده نیست. به هر حال تیک، نمایانگر نوعی تخلیه روانی و نشانه ناراحتی‌های عصبی است.

چند علت عمده برای پرش‌های ظریف عضلانی صورت شناخته شده است که می‌توان خستگی زیاد، استرس و کمبود کلسیم را از جمله آنها دانست.

حتی استرس موجب اختلالات جسمی چون ضربان قلب، اختلال در تنفس و گوارش و احساس دردهای استخوانی و جسمی می‌شود.

مرگ عزیزان، ستیزه و جدایی در کانون خانواده، ترس از بیکاری، نداشتن امکانات مناسب اجتماعی، شهرنشینی و سکونت در محلات پرجمعیت و ترافیک سنگین در راه خانه و محیط کار، همگی از عوامل استرس‌زا به حساب می‌آید.

تخمین زده می‌‌شود بین ۵ تا ۲۵ درصد کودکان در سنین مدرسه نیز نوعی از اختلال تیک را تجربه می ‌کنند.تیک‌‌ها حرکات غیرطبیعی ناگهانی، مکرر، سریع و هماهنگی هستند که معمولاً به راحتی قابل تقلید هستند. تیک های عصبی در کودکی بسیار شایع‌اند و معمولا پس از یک ‌سال (‌اغلب طی چند هفته) خود به‌ خود بهبود می ‌یابند و عمدتا نیاز به درمان ندارند.

حرکات به‌ صورتی مشابه مکرراً رخ می‌‌دهند و بیمار قادر است به ‌صورتی ارادی برای مدتی کوتاه آنها را مهار کند، اما این امر ممکن است سبب اضطراب بیمار شود.تیک‌ها در نتیجه فشار روانی تشدید می‌شوند و حین فعالیت‌های ارادی و تمرکز فکری کاهش یافته و در خواب از بین می‌روند.

تیک‌ های حرکتی معمول که اغلب در حدود ۵/۳‌سالگی شروع می ‌شوند ،به کودکان کمک می‌ کنند تا انرژی عصبی را آزاد کنند. ۷۵ درصد از کودکان،

این نوع تیک را در عرض ۶ ماه پشت سر می ‌گذارند. اگر کودک شما گرفتار تیک شد، بهترین راه، نادیده گرفتن آن است. هیچ گاه او را سرزنش نکرده و یا تنبیه نکنید. شما می ‌توانید برای جلوگیری از تبدیل شدن این عمل به یک عادت، با تمرین کردن روش ‌های پیشگیرانه،

به کودکان تان کمک کنید، ولی تیک ‌های گذرا نباید در برنامه کامل ترک عادت مورد توجه قرار گیرد. تیک‌ های مزمن: اگر تیک بیش از ۱۲ماه ادامه یابد، تیک مزمن محسوب می‌ شود. تیک‌ های مزمن پایدار هستند و معمولاً انقباض ماهیچه در آن ها بیش از حد و بسیار شدید است.

این تیک ‌ها مشخصاً به‌ صورت حمله‌ های دوره‌ای هستند و غالباً شدت آن ها ماه به ماه، روز به روز یا حتی ساعت به ساعت تغییر می ‌کند. در حقیقت رفتار تیکی ممکن است برای هفته‌ ها یا ماه‌ها کاملاً محو، اما دوباره ظاهر شود. ممکن است در هر سنی پدیدار شوند،

اما اغلب در کودکی شروع می‌ شوند. درمان در اکثر موارد لازم نیست. باید به بیمار توضیح داد که این اختلال اهمیتی ندارد. تیک‌ های ساده یا متعدد مداوم: معمولا از کودکی یا نوجوانی و قبل از ۱۵‌سالگی آغاز می ‌شود. در بسیاری از موارد تیک ‌های موردی روی می ‌دهد،

اما بهبود کامل در خاتمه نوجوانی رخ می‌ دهد. سندرم تیک‌ های حرکتی و صوتی متعدد مزمن: این سندرم به نام پزشک فرانسوی ‌ای که نخستین بار این بیماری را توصیف کرد، “سندرم ژیل دولا توره” نامیده می ‌شود. این اختلال معمولا همراه با تحریک ‌پذیری و وسواس است که می ‌تواند موجب رانده شدن فرد از اجتماع شود .

درمان تیک

معمولا هدف از درمان تیک، قطع کامل آن نیست، چون چنین شرایطی ممکن است عملی نباشد. بنابراین هدف این است که با وجود چنین حرکات و تیک‌هایی، فرد زندگی و عملکرد نرمالی داشته و زندگی‌اش مختل نشود.

علاوه بر دارو درمانی برای بهبود تیک‌ها، روان درمانی نیز بسیار مهم و قابل توجه است. به این معنی که خانواده و خود فرد باید آموزش‌های لازم را در این زمینه کسب کنند تا مشکلات‌شان به حداقل برسد.

درباره تیک‌های خفیف که اختلالی در کارکرد فرد ایجاد نمی‌کند، فقط لازم است بیمار را کنترل کنیم و مراقبش باشیم که اگر تیک شدت یافت، درمان را آغاز کنیم.

بروز اختلال در تعاملات اجتماعی، ناراحتی یا درد فیزیکی و ایجاد اختلال در جنبه‌های مختلف زندگی مانند شغل و تحصیل فرد از مواردی است که به درمان نیاز دارد و نباید فراموش کنیم اولین قدم در درمان تیک، آموزش بیمار، اعضای خانواده و کسانی است که با او در ارتباط هستند.

هدف از درمان، حذف کامل تیک‌ها نیست، بلکه می‌خواهیم احساس ناراحتی فرد کاهش یابد و تیک‌ها نیز تا حدی کنترل شود که تداخلی در زندگی فرد ایجاد نکند.

کاهش استرس، درمان بیماری‌های همراه با تیک مانند بیش‌فعالی و وسواس در درمان علائم تیک موثر هستند. همچنین در مواردی که عملکرد فرد به علت بروز تیک عصبی مختل شود، درمان دارویی صورت می‌گیرد

روش درمان آبله مرغان

اگر دچار آبله شده اید می توانید با روش زیر آن را درمان کنید. دلیل بیماری عفونت با ویروس واریسلا زوستر یک دی‌ان‌ای ویروس است. این ویروس از راه قطره‌های ریز در هوا یا تماس با ضایعات پوستی، از فرد بیمار انتقال می‌یابد. بیماری فوق‌العاده مسری است و انتقال ان بیشتر از راه قطرات تنفسی و هوا صورت می‌گیرد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، ویروس در وزیکول‌ها هم وجود دارد و بنابراین بیماری از ۲۴ ساعت قبل از پیدایش بثورات تا وقتی که ضایعات دلمه ببندد، مسری خواهد بود (بین ۷ تا ۸روز). بیماری بیشتر اوقات در زمستان و بهار دیده می‌شود. تا وقتی که تمام وزیکول‌ها تبدیل به دلمه نشوند کودک نباید به مدرسه برود. مبتلایان به آبله مرغان که بستری می‌شوند

باید در اتاقی ایزوله شوند تا از انتقال هوایی ویروس جلوگیری شود. دوره نهفتگی بیماری، ۲۱-۷ روز است. اگر مادر یک نوزاد پیشتر یا در حین بارداری آبله مرغان گرفته باشد، کودک وی تا چندین ماه در برابر آبله مرغان ایمنی دارد اما این ایمنی در ۱۲-۴ ماه پس از زایش کاهش پیدا می‌کند. آبله مرغان با علائم سرماخوردگی خفیف ظاهر می شود

و همراه تب است. تب در این بیماری ممکن است گاهی پایین باشد و گاهی تا ۴۰ درجه هم برسد. درد شکمی ، احساس ناخوشی عمومی، بی اشتهایی ، بی حالی و سردرد از دیگر علائم آبله مرغان هستند. ضایعات پوستی اولین مشخصه بیماری آبله مرغان است. این جوش های پوستی درمدت ۳، ۴ روز اول بدتر شده و بر تعدادشان افزوده می شود

اما بعد از این مدت کم کم رو به بهبود می روند و التیام پیدا می کنند. این جوش ها در ابتدا شبیه گزش یک حشره است که بعد از گذشت مدتی، یک تاول صاف کوچک در وسط آن ایجاد می شود. بیشتر این تاول ها می ترکند و لکه های قهوه ای جای آنها را می گیرد. بثورات معمولا از روی تنه شروع می شود

و به سمت اندام ها و صورت پخش می شوند. در نهایت بثورات در همه جای بدن از سر و غشاهای مخاطی دهان و پلک ها گرفته تا دست و پا ظاهر می شوند. این جوش ها با خارش زیاد همراه هستند. علایم عمومی این علایم که شبیه علائم آنفلوانزا هست، عبارتند از تب ، بیحالی ، بی‌اشتهایی ،

سردرد و گاهی اوقات درد خفیف شکم که ۲-۱ روز قبل از بروز ضایعات پوستی رخ می‌دهد. این علایم بیشتر در بچه‌های بزرگتر دیده می‌شوند و تا ۵-۴ روز باقی می‌مانند. ضایعات پوستی ضایعات پوستی که علامت اصلی بیماری هستند، ابتدا روی پوست صورت و سینه ظاهر می‌شوند و بعد سایر قسمتهای بدن نیز مبتلا می‌شوند.

ضایعات اولیه شامل ماکولوپاپولهای قرمز (شبیه جوش) شدیدا خارش‌دار است که در نهایت به وزیکولهای حاوی مایع روشن تبدیل می‌شوند سپس این ضایعات دلمه بسته و بهبود می‌یابند. و در یک زمان انواع مختلف این ضایعات روی پوست دیده می‌شوند. ضایعات را می‌توان روی مخاط حلق یا دستگاه تناسلی نیز پیدا کرد.

درمان آبله مرغان

درمان بیماری آبله مرغان در کودکان سالم، بیماری آبله مرغان عموما نیازی به درمان پزشکی ندارد. پزشک ممکن است از داروهای آنتی هیستامین برای بهبود خارش استفاده نماید. در اکثر مواقع بیماری بعد از طی دوره خود بهبود می یابد. درمان آبله مرغان در افراد در معرض خطر در افرادیکه

در خطر بالای ابتلا به آبله مرغان هستند، پزشکان داروهایی برای کاهش دوره عفونت و کاهش اثرات جانبی آن تجویز می نمایند. اگر شما و یا فرزندتان در گروه در معرض خطر هستید، پزشک برای شما داروهایی همچون آسیکلویر(acyclovir) و یا ایمونو گولوبین تزریقی استفاده می نماید.

این داروها در صورتیکه تا ۲۴ ساعت پس از ظاهر شدن راش های پوستی ظاهر می شود تزریق گردد، نتیجه بخش خواهند بود. داروهای ضد ویروسی دیگری همچون والاسیکلویر و فامیسکلویر به کاهش شدت بیماری کمک می نمیاند، اما این داروها فقط برای بزرگسالان تایید شده می باشند.

بعضی اوقات پزشک شما پس از آلوده شدن به ویروس نیز برای کاهش شدت بیماری و یا پیشگیری از آن اقدام به تجویز واکسن می نماید. به هیچ کودک و یا بزرگسال مبتلا به بیماری آبله مرغان داروهای حاوی آسپرین ندهید، این دارو باعث ابتلا به مشکلی بنام سندروم ری شود.

آیا شکستن قولنج ضرر دارد؟

قولنج شکستن به عملی گفته می‌شود که طی آن فرد به مفاصل خود فشار وارد می‌کند تا صدایی شبیه به شکستگی از آن ساطع شود. معمولاً شکستگی و دردی ندارد البته ممکن است در صورت تداول در مدت زمان کوتاه درد خفیفی را ایجاد نماید.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، معمول‌ترین روش قولنج شکستن آن است که فرد انگشتان خود را به سمت کف دست خود کمی بیش از اندازه خم می‌کند. ممکن است گاهی با باز کردن مفاصل یا تکان دادن دست، پا یا کمر قولنجتان بشکند.

تقریبا بیش از ۶۸ درصد افراد عادت به شکستن قولنج انگشتان دست شان دارند. ۵۰ درصد علاوه بر انگشتان دست، قولنج کمر، گردن و شانه های شان را هم می شکنند اما درصد کمی هم وجود دارند که با شکستن قولنج گوش و انگشتان پا و مچ و… احساس خوبی پیدا می کنند.

چرا قولنج می‌شکنیم؟

قولنج شکستن هیچ زمینۀ پزشکی یا ورزشی ندارد. علل عمده به صورت زیر است:

– ممکن است زمینۀ آن استرس باشد.
– عادت کردن؛ شاید زمینه شروع آن چیز دیگری بوده باشد اما اگر فرد به صورت متداول این عمل را تکرار کند و حتی زمینۀ آن از بین برود؛ فرد از سر عادت قولنج شکستن را ادامه دهد.
– قولنج شکستن باعث ایجاد احساسی متفاوت در مفاصل می‌شود که برخی از افراد از آن خوششان می‌آید که می‌تواند آن‌ها را به تکرار این کار تحریک کند.

بسیاری از متخصصان براین باورند قولنج شکستن یا همان خم کردن مفاصل تنها برای افرادی خطرناک است که دچار مشکلات مفصلی و دردهای مزمن استخوانی ـ عضلانی هستند.

براساس بسیاری از بررسی ها، خم کردن مفاصل انگشتان، گردن، کمر و… و شکستن قولنج‌شان تقریبا هیچ ضرری برای افراد سالم ندارد و آسیبی به مفاصل، مهره‌های گردن، کمر و استخوان‌ها وارد نمی‌کند. حتی هیچ پژوهش علمی موثقی در رابطه با شکستن قولنج و ابتلا به آرتروز وجود ندارد.

البته کم نیستند متخصصان سرشناسی که بی‌خطر بودن شکستن قولنج را در طولانی مدت رد می‌کنند و بر این باورند شکستن قولنج برای بعضی‌ها با آسیب‌هایی همراه است چون فرد برای رسیدن به صدای خوشایند ناشی از آن گاهی فشار زیادی به مفاصل وارد می‌کنند و به آنها صدمه می‌زند.

اگر شما هم جزو افرادی هستید که عادت به شکستن قولنج دارید و گاهی اوقات این فشار به حدی است که دچار درد می‌شوید، باید بدانید این کار می‌تواند به بروز آسیب‌های ستون فقرات، دردهای مفصلی در ناحیه کمر، گردن، سردرد، تاری دید و… منجر شود. «در طی حرکت دادن اندام‌ها و استخوان‌های بدن، امکان دارد صداهایی شنیده شود که این صداها به علت فشار منفی ای است که در داخل مفصل ایجاد می‌شود و نام علمی این صداها را هاپینگ می‌گویند. وقتی فشار منفی ایجاد می‌شود،

در داخل مفصل فضای اضافه‌ای به وجود می‌آید و برای اینکه این فضا پر شود، مایع درون کپسول مفصلی به گاز تبدیل می شود که معمولا این گاز CO2 می‌باشد. تبدیل این مایع به گاز باعث ایجاد صدایی می شود که آن را اصطلاحا ها‌پینگ یا شکستن قولنج می‌گویند.

« برگه‌ی پیشبرگه‌ی بعد »