تولید استخوان از بافت چربی بدن انسان امکانپذیر شد

پژوهشگران علوم پزشکی در دانشگاه براون آمریکا می گویند موفق به ساخت سلول های استخوان ساز از سلول های چربی شدند آنها عنوان کردند که با این روش بافت چربی بدن انسان را به سلول های تولیدکننده استخوان تبدیل می کنند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، در این روش سلول های حاوی ژن ALPL با استفاده از نشانگر فلوئورسنت شناسایی می شوند. این ژن بیانگر شاخص بالقوه سلول های تولید کننده بافت استخوانی است.

به محض شناسایی این سلول ها، ابزاری این سلول ها را از بقیه تفکیک می کند. سپس این سلول ها در محیط آزمایشگاهی کشت داده می شوند و سلول های استخوان ساز از آنان استخراج می شود.

با تحریک مناسب سلول های حاوی این ژن می توان سلول هایی تولید کرد که قادر به استخوان سازی هستند. سلول های تولید شده به این روش یبیشترین سازگاری را با بدن انسان دارند.

تحقیقات نشان می دهد که بافت چربی بدن انسان منبع مناسبی برای تولید سلول های ترمیم کننده استخوان و غضروف است‎‎؛ ولی هنوز اطلاعاتی در مورد قابلیت های بافت چربی حیوانات در دسترس نیست.

نتایج این تحقیقات در شماره اخیر نشریه Stem Cell Research & Therapy منتشر شده است.

تولید سلولهای کارآمد ریه از سلولهای بنیادی امید پیوند ریه با موفقت بالا را افزایش داد

پژوهشگران علوم پزشکی در مرکز پزشکی دانشگاه کلمبیا نیویورک می گویند برای نخستین بار دانشمندان موفق شده اند سلولهای بنیادی انسان را به سلولهای کارآمد ریه و مجاری تنفسی تبدیل کنند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، این دستاورد جدید پژوهشگران چشم، انداز امیدبخشی برای مدل سازی از بیماریهای ریوی، غربال گری داروها، مطالعه تکامل ریه انسان، و در نهایت، به وجود آوردن بافت جدید ریه برای پیوند فراهم آورده است. نتایج این پژوهش در نشرییه “نچرال بیوتکنولوژی” منتشر شده است.

هانس ویلم اسنوک، سرپرست این تحقیق، می گوید: “پژوهشگران به توفیق نسبی در تبدیل سلولهای بنیادی بدن انسان به سلولهای قلب، سلولهای بتای لوزالمعده، سلولهای روده، کبد و اعصاب به وجود آورده اند که امید فراوانی به رشته بازآفرینی در پزشکی می بخشد.

اکنون ما سرانجام می توانیم سلولهای ریه و مجاری تنفسی را بسازیم. اهمیت این موضوع در این است که پیش بینی موفقیت پیوند کبد معمولا‌آسان نیست. هر چند تا استفاده بالینی از این دستاورد هنوز سالها فاصله هست، اکنون می توانیم شروع کنیم به فکر کردن در باره پیوند با استفاده از سلولهای پوست خود بیمار برای تولید بافت کاربردی ریه.”

در سال ۲۰۱۱، دکتر اسنوک مجموعه ای از عوامل شیمایی را کشف کرد که می توانند سلولهای بنیادی رویانی انسان (ای اس)، یا سلولهای قابل تبدیل به انواع دیگر سلولها (آی پی اس) را به بافت اولیه ریه و مجاری تنفسی تبدیل کنند. بر اساس این یافته ها، می توان شماری از بیمارهای تنفسی را که منشاء آنها ناشناخته است و درمانی هم برایشان وجود ندارد، مطالعه کرد.

به گفته دکتر اسنورک، با استفاده از این تکنولوژی، پژوهشگران سرانجام می توانند مدلهایی از این بیماری را در آزمایشگاه بسازند و آن را در سطح مولکولی مطالعه کنند تا داروهای موثر در درمان احتمالی آنها شناسایی شوند.

از دید پژوهشگران، سلولهای بنیادی خاصیتی تقریبا جادویی دارند، چون از پیش برنامه ریزی نشده اند و به همین دلیل می توانند به استخوان، ماهیچه، غضروف و بافتهای دیگر تبدیل شوند. اگر دانشمندان بتوانند این سلولها را کنترل کنند، امید می رود که بیماریهایی همچون آلزایمر، دیابت و پارکینسون درمان شوند.

در درازمدت، امید می رود که بتوان با این فراوری، پیوند سلولهای خود بیمار را به ریه اش عملی کرد. به این شکل که ریه یک اهدا کننده عضو گرفته می شود، تمام سلولهای ریه برداشته می شود و فقط سازه ریه بر جای می ماند، سپس سلولهای ریه جدیدی که را که از خود بیمار گرفته شده، در آن سازه کار گذاشت. به این ترتیب مشکل پس‌زدن سلولها از سوی بدن حل می شود.

تحقیق در باره سلولهای بنیادی در آمریکا همواره از مسائل بحث انگیز بوده که ابعاد اخلاقی و دینی نیز پیدا کرده است. جرج بوش رئیس جمهوری پیشین آمریکا، پژوهش در سلولهای بنیادی را که از رویان انسان به وجود می آیند ممنوع کرد. سلولهایی که توانایی شان در تبدیل شدن به سلولها و بافتهای مختلف بدن، امید درمان بیماری هایی را که تا کنون درمان ناپذیر بوده اند به وجود آورده است.

استدلال آقای بوش و بنیادگرایان مسیحی این بود که پس از عمل لقاح، رویان به وجود آمده در حکم انسان زنده است و از بین بردنش در آزمایشگاه در حکم قتل نفس است، حتی اگر رویان در لوله آزمایش تشکیل شده باشد و قرار باشد دور ریخته بشود.

یکی از اولین اقدامهای باراک اوباما بعد از رفتن به کاخ سفید، لغو فرمان رئیس جمهوری پیشین بود. آقای اوباما گفت: “ظرفیت بالقوه این تحقیقات فوق العاده است و با نظارت درست می توان از خطرات آن دوری کرد…برای همین، دستور مجاز بودن تحقیقات در این زمینه را صادر می کنم و از کنگره هم انتظار همکاری دارم.”

با این همه در آمریکا هنوز تحقیق در باره سلولهای بنیادی رویانی، تنها در مورد رویانهایی که در آزمایشگاه و از طریق تلقیح مصنوعی به وجود آمده اند مجاز است، ولی حتی در این مورد هم گاه و بیگاه صدای مخالفتهایی بلند می شود. چنین محدویتی در کشورهای اروپایی وجود ندارد.

پژوهش جدید، امید پیوند ریه با میزان موفقت بالا را فراهم خواهد آورد. و این درحالی است که تحقیق درباره سلول‌های بنیادی در آمریکا همواره از مسائل بحث انگیز بوده که ابعاد اخلاقی و دینی نیز پیدا کرده است.

تفاوت سلول‌های بنیادین با سلول‌های دیگر چیست ؟

بدن همه جانوران، از انسان گرفته تا گنجشک، از سلول درست شده است. سلول‌ها در دوران جنینی تکثیر می‌شوند و بعد در اثر تمایز گروه‌های مختلف‌شان اندام‌ها بوجود می‌آیند. همین تمایز پیدا کردن است که باعث تفاوت سلول‌های قلب با سلول‌های مغز و کبد می‌شود. نتیجه تکثیر و تمایز سلولی این است که اندازه بدن جانور بزرگ می‌شود و اندام‌هایش شکل می‌گیرند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از بی بی سی، همه انواع سلول‌ها از سلول‌های بنیادین درست می‌شوند اما دسته‌ای از همان سلول‌های بنیادین از همان دوران جنینی بطور مداوم تکثیر می‌شوند و از بین می‌روند ولی هرگز تمایز پیدا نمی‌کنند. در نتیجه این سلول‌ها هیچ اندامی را نمی‌سازند و همیشه به همان شکل اولیه خودشان باقی می‌مانند. این‌ها همان سلول‌های بنیادین معروف هستند که همه جا اسم‌شان را می‌شنوید و درباره‌شان می‌خوانید.

بخش هیجان‌انگیز داستان در این است که همان سلول‌های بنیادین تمایز پیدا نکرده را می‌شود به سلول‌های قلبی، مغزی و کبدی تبدیل کرد. یک نکته را همینجا بگویم که متوجه مهم‌ترین قسمت موضوع بشوید، مثال‌ها را هم از بدن انسان می‌آورم که تصورش برای‌تان ساده‌تر باشد. سلول‌های بنیادین از دوران جنینی در بدن انسان وجود دارند و مرتب و بدون تغییر بازتولید می‌شوند، این را که گفته بودم. وقتی به بزرگسالی می‌رسیم باز همان سلول‌های بنیادین به همان شکل دوران جنینی در بدن ما وجود دارند، اما تفاوتش این است که حالا به جای این که در بدن یک جنین باشند در بدن یک بزرگسال قرار گرفته‌اند.

همین تفاوت یعنی این که ما با دو نوع سلول بنیادین سر و کار داریم: سلول‌های بنیادین جنینی و سلول‌های بنیادین بالغ. تفاوت اصلی این دو نوع سلول در این است که سلول‌های بنیادین جنینی را می‌شود به آسانی به هر نوع سلولی دیگری تبدیل کرد ولی سلول‌های بنیادین بالغ در هر اندامی که باشند برای تبدیل به سلول‌های همان اندام مناسب‌ترند.

خوب وقتی درباره سلول‌های تمایز یافته مثل سلول‌های قلب حرف می‌زنیم این را می‌دانیم که چنین سلول‌هایی قادر نیستند خودشان را تکثیر کنند و وقتی از بین می‌روند چیزی جایگزین‌شان نمی‌شود. اما سلول‌های بنیادین حتی در خارج از بدن و در شرایط آزمایشگاهی هم می‌توانند مدام خودشان را تکثیر کنند و زنده بمانند. منتها یک سوال بی‌جواب این است که چطور می‌شود که سلول‌های بدن بزرگ می‌شوند و تمایز پیدا می‌کنند ولی سلول‌های بنیادین هرگز تغییر نمی‌کنند و دست نخورده باقی می‌مانند؟ درست انگار توانایی داشته باشید همه بدن‌تان که بزرگ می‌شود اما پاهای‌تان را آنقدر کوچک نگه دارید که بتوانید کفش‌های دوران نوزادی‌تان را بپوشید.

سلول‌های بنیادین کجا هستند؟برای جواب دادن به این سوال باید اول شما را به یک درمانگاه نازایی ببرم. وقتی یک زوج دچار مشکل نازایی هستند سلول‌های جنسی‌شان را در بیرون از بدن لقاح می‌دهند و وقتی سلول تخم تشکیل شد آن را به رحم مادر منتقل می‌کنند. نام این روش بارداری IVF یا لقاح خارج بدن است و همیشه یک سلول لقاح یافته که از آمیزش سلول‌های جنسی نر و ماده بوجود می‌آید برای تولید یک جنین کافی‌ست. اما بطور معمول زوج‌ها تعداد بیشتری سلول جنسی نر و ماده برای موفقیت عمل IVF در اختیار مراکز درمانی قرار می‌دهند. سلول‌های بنیادین جنینی از لقاح دادن همین سلول‌های جنسی اهدایی و تشکیل تخم، و البته با مجوز قانونی، به دست می‌آیند.

وقتی سلول تخم به چهار یا پنج روزگی می‌رسد شبیه به یک توپ خیلی کوچک می‌شود. این توپ سه تا لایه سلولی دارد که لایه داخلی آن شامل ۳۰ عدد سلول است. این ۳۰ عدد سلول که اسم‌شان سلول‌های لایه داخلی‌ست همان سلول‌های بنیادین جنینی هستند که آن‌ها را در ظروف آزمایشگاهی نگهداری می‌کنند.

اما سلول‌های بنیادین بالغ را کجا باید پیدا کرد؟ جواب این سوال را که بنویسم از یک موضوع دیگری هم سردرمی‌آورید. جواب این است که در بافت‌های مختلف بدن نقاطی هست که به نام منطقه تقسیم نشدنی معروفند. در پوست، در کبد، در عضلات، در رگ‌های خونی، در مغز استخوان و در مغز چنین نقاطی وجود دارد. سلول‌های بنیادین بالغ در همین مناطق تقسیم نشدنی قرار دارند و معروف‌ترین روش استفاده از آن‌ها پیوند مغز استخوان است. اما سلول‌های بنیادین در این مناطق تقسیم نشدنی گاهی تحت تاثیر عوامل نامعلوم شروع به زیاد شدن بدون کنترل می‌کنند، سرطان از همینجا شروع می‌شود. این همان موضوعی بود که حالا از آن سردرآوردید.

مهم‌ترین تفاوت سلول‌های بنیادین جنینی و بالغ این است که سلول‌های جنینی را می‌توانید در محیط آزمایشگاهی نگهداری کنید و اگر نیاز به تعداد زیادتری از آن‌ها بود تکثیرشان کنید ولی سلول‌های بنیادین بالغ را به سختی می‌توانید در محیط آزمایشگاهی حفظ کنید. یک تفاوت دیگر هم این است که سلول‌های جنینی را می‌توانید از هر جنینی بگیرید و به هر نوع سلول دیگری برای افراد دیگر تبدیل کنید ولی سلول‌های بالغ را از بدن هر کسی که بگیرید راحت‌ترین کار این است که به سلول‌های بافت همان فرد تبدیل‌شان کنید، با این مزیت که سلول‌ها برای دستگاه ایمنی بدن فرد دریافت کننده آشنا هستند و آن‌ها را رد نمی‌کند.

با سلول‌های بنیادین چه کارهایی می‌شود کرد؟به نظرم این سوال را می‌توانید جواب بدهید ولی تضمین نمی‌کنم جواب‌تان درست باشد. به احتمال زیاد می‌گویید هر جا بافت معیوبی بود می‌شود سلول‌های بنیادین را در آزمایشگاه تکثیر کرد و یک بافت جدید ساخت و جایگزین بافت معیوب کرد. برای همین گفتم تضمین نمی‌کنم چون داستان در عمل به همین سادگی‌ها هم نیست. چرا؟

دلیل عمده‌اش در این است که هنوز پیام‌هایی که سلول‌های بدن برای هم می‌فرستند به درستی شناخته نشده‌اند. این پیام‌ها همگی شیمیایی هستند و توسط ژن‌ها کنترل می‌شوند ولی تعداد و تنوع‌شان بسیار زیاد است. شبیه‌سازی پیام‌هایی که ژن‌ها ارسال می‌کنند در شرایط آزمایشگاهی هم آسان نیست و در نتیجه تولید بافت‌های سلولی بسادگی صورت نمی‌گیرد. حتی وقتی چنین بافت‌هایی در آزمایشگاه درست می‌شوند، واکنش دستگاه ایمنی بدن به آن‌ها قابل پیش‌بینی نیست و هر اشتباه کوچک در نوع سلول‌ها می‌تواند منجر به رد بافت در بدن دریافت کننده شود.

مثال ساده‌اش اینطوری‌ست که توی خانه‌تان نشسته‌اید و صدای یک نفر را از توی خیابان می‌شنوید که بلند و کشیده می‌گوید “آی لاو سوزی”. پیش خودتان می‌گویید چه انسان شریفی‌ست که روز روشن دارد با صدای بلند عشقش را نثار خانم سوزی می‌کند. می‌روید که این عاشق دلخسته را ببینید اما آن بیرون با یک انسان شریف دیگری روبرو می‌شوید که بلند و کشیده دارد می‌گوید “آی لحاف‌ دوزی”.

اما به نظر می‌رسد تشخیص دقیق صدای بلند و کشیده عاشق دلخسته از آن لحاف‌دوز شریف در زمینه سلول‌های بنیادین دارد آرام آرام میسر می‌شود.

تولید دندان از سلولهای بنیادی به دست آمده از ادرار

پژوهشگران علوم پزشکی در آکادمی علوم کشور چین می گویند با بکارگیری مهندسی زیست مولکولی موفق به تولید دندان از ادرار شدند . این کشف جدید می تواند پیشرفت وسیعی در عرصه پزشکی جهان ایجاد کند .

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، محققین می گویند با استفاده از سلولهای بنیادی به دست آمده از ادرار موفق شدند جوانه‌های ریز دندان تولید کنند.

دانشمندان با استفاده از سلولهای بنیادی به دست آمده از ادرار توانسته‌اند جوانه‌های ریز دندان را تولید کرده و پس از پیوند در دهان موشها به شکل ساختار دندانی شکل رشد دهند.

محققان آکادمی علوم چین بر این باورند که در آینده جوانه‌های دندان زیست مهندسی شده می‌توانند جای دندانهای افتاده انسان را پر کنند.

این روش بعدها میتواند در درمان پوسیدگی دندان مورد استفاده قرار بگیرد.

دانشمندان چینی قبلا نیز از ادرار انسان، سلولهایی به دست آورده بودند که میتواند برای ساخت سلولهای عصبی مغز مورد استفاده قرار بگیرد.

محققان آکادمی علوم چین بر این باورند که در آینده جوانه‌های دندان زیست مهندسی شده می‌توانند جای دندانهای افتاده انسان را پر کنند.

این ساختارهای ابتدایی دندانی شکل اولین بافتهای جامد بدست آمده با یک شیوه جدید هستند که در آن سلولهای دور انداخته شده از ضایعات انسان دوباره می‌توانند به شکل سلولهای بنیادی دربیایند.

این دانشمندان از یک سیستم جدید کشت بافت برای پرورش سلولها به شکل ساختارهای ریز شبیه دندان استفاده کردند که در مرحله بعد در دهان موشها کاشته شد.

سلولهای بنیادی مورد استفاده در این پژوهش از ادرار بدست آمد ودانشمندان از یافته‌های پژوهشهای پیشین در مورد قابلیت تبدیل سلولهای دورانداختنی ضایعات انسانی به سلول بنیادی شبه‌جنینی بهره برده‌اند.

این سلولهای بنیادی در ادامه می‌توانند به انواع مختلف سلول از جمله سلولهای عصب و عضله قلب تبدیل شوند.

این جوانه‌های دندان اولین اندام یا بافت جامد هستند که از سلولهای بنیادی القا شده شبه‌جنینی ساخته شده‌اند.

محققان این ساختارهای دندانی را با وادار کردن سلولهای بنیادی القا شده شبه‌جنینی برای تقلید از دو گونه مختلف سلولی شامل سلولهای اپیتلیالی که مینا را ساخته و سلولهای مزانشیمی که سه جزء اصلی دیگر دندان یعنی عاج، سمان و پالپ را شکل می‌دهند، بوجود آوردند.

آنها ابتدا صفحات مسطح از سلولهای اپیتلیال را بوجود آورده و سپس با سلولهای مزانشیمی جنین موش ترکیب کردند. محصول این کار در موشها پیوند زده شد و سه هفته بعد ساختارهای دندانی شکل رشد کردند.

به گفته محققان، اندام ابتدایی دندانی شکل از لحاظ ساختار و فیزیک شبیه دندان انسان بوده و از قابلیت ارتجاعی مشابه و سلولهای پالپ، عاج و مینا برخوردار است. اما این روش از محدودیتهای خاص خود برخوردار بوده است. در این روش از سلولهای موش استفاده شده، نرخ موفقیت حدود 30 درصد بوده و سختی ساختارها حدود یک سوم دندان انسان است.

دانشمندان بر این باورند که دستکاری ترکیب سلولها و شرایط بافت در حال کشت می‌تواند این مشکلات را حل کند.

به گفته آنها از شیوه اصلاح شده به شکل تئوری می‌توان برای ساخت یک جوانه دندان زیست مهندسی شده استفاده کرد که قابل کشت در محیط آزمایشگاه بوده و سپس می‌توان آنرا در استخوان فک بیمار نیازمند برای ایجاد یک دندان کاملا کاربردی پیوند زد.

همچنین سلولهای بدست آمده ادرار بیمار توسط سیستم ایمنی بدن رد نخواهد شد چرا که از ماده سلولی خود بیمار گرفته شده‌اند.

این پژوهش در مجله Cell Regeneration منتشر شده است.

محققین با استفاده از سلول های بنیادی بدن بیمار موفق به ترمیم كبد آسیب دیده شدند

پژوهشگران علوم پزشکی در چین موفق شدند با برنامه ريزي مجدد فيبروبلاست ها، سلول بنيادي كبدي درست کنند و این سلول های بنيادی كبد كه از سلول های خود بيمار توليد شده بود، با تولید و ترمیم کبد به درمان بيماری های كبدی كمك كند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، هرچند شمار سلول هاي بنيادي اصلي كبدي در كبد انسان كم است اما آنها نقش مهمي در حفظ ساختار و عملكرد اين ارگان ايفا مي كنند. بيماري هاي مختلف كبد را مي توان با استفاده از سلول هاي بنيادي كبدي و تكثير آنها ، درمان كرد.

دانشمندان چيني اين مطالعه را مدت چهار سال بر روي موش انجام دادند.

در اين تحقيق كه دولت چين بودجه آن را تامين كرده است، محققان با برنامه ريزي مجدد فيبروبلاست ها، يك سامانه پايه آزمايشگاهي توليد سلول بنيادي كبدي درست كردند.

سلول هاي بنيادي كبدي را كه به اين روش توليد مي شوند ، مي توان در آزمايشگاه رشد داد و سپس از آنها براي تعمير كبد آسيب ديده استفاده كرد.

نتايج اين تحقيق براي درمان بيماري هاي كبد، ابداع داروهاي جديد و مهندسي بافت كبد بسيار موثر است .

پروفسور هو محقق چيني اوايل دهه ۱۹۹۰، تحقيقاتي را در زمينه سلول هاي بنيادي كبدي آغاز كرد و محور تمركز خود را بر ارتباط ميان اين سلول ها و بيماري هاي كبدي قرار داد.

وي به تدريج متوجه شد كه سلول درماني جديد بر اساس سلول هاي بنيادي كبدي مي تواند درمان موثري براي بيماري هاي كبدي باشد .

اين مطالعه در مجله Cell Stem Cell منتشر شده است.

استفاده از سلول های بنيادی ناخن منجر به رشد مجدد انگشت قطع شده شد

پژوهشگران علوم پزشکی می گویند نتایج تحقيقات اخير آنان نشان داده است كه مناسب ترين گزينه براي ترميم انگشتان آسيب ديده و قطع شده، سلول هاي بنيادي ناخن است.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، سيگنال هاي شيميايي موجب تحريك سلول هاي بنيادي مي شوند و اين سلول ها باعث توسعه بافت هاي جديد ناخن و استخوان مي شوند.

در ادامه اين تحقيقات آمده است كه وظيفه اصلي ترميم انگشتان آسيب ديده به عهده سلول هاي بنيادي است.

مراحل اوليه اين آزمايش روي موش انجام شده است زيرا سلول هاي بنيادي موش و انسان در اين مورد مشابه هستند.

امكان رشد انگشت قطع شده ارتباط تنگاتنگي با وجود سلول ها بنيادي زير ناخن دارد؛ چنانچه سلول هاي بنيادي زير ناخن پس از قطع شدن انگشت سالم باقي بمانند در اين صورت اميد به ترميم انگشت وجود دارد ولي اگر سلول هاي بنيادي موجود در زير ناخن انگشت قطع شده از بين رفته باشند، امكان رشد مجدد انگشت وجود ندارد.

با استفاده از تحريك سلول هاي بنيادي ناخن، انگشت قطع شده دست و پاي موش پس از ۵ هفته مجدداً رشد كرده است.

محققان بر اين باورند كه با توسعه اين روش روي انسان، امكان رشد مجدد برخي اندام ها وجود دارد.

نتايج كامل اين تحقيقات درشماره اخير نشريه نيچر به چاپ رسيده است.

تزریق سلول‌های بنیادی می تواند عوارض سکته مغزی را کاهش دهد

پزشکان دانشگاه ادینبوروی اسکاتلند می‌گویند تزریق سلولهای بنیادی به مغر پنج بیمار که سکته مغزی کرده بودند باعث بهبود حرکت، هوشیاری و تعادل آنها شده بدون آنکه عوارض جانبی داشته باشد. با این حال به گفته دانشمندان هنوز زود است درباره سودمندی این روش درمانی نتیجه‌گیری شود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از بی بی سی ، برای این درمان آزمایشی، نه بیمار که بین ۶۰ تا ۹۰ سال سن داشتند انتخاب شدند و بی خطر بودن روش در آنها برررسی شد. تمام این بیماران بین شش ماه تا پنج سال قبل سکته مغزی کرده بودند.

سپس به قسمتهایی از مغز آنها که بعلت سکته مغزی آسیب دیده بود، سلولهای بنیادی جنینی تزریق کردند.

پروفسور کیت میور استاد دانشگاه گلاسکو که این تحقیق را سرپرستی کرده می گوید از بهبود خفیف تا متوسط عملکرد این بیماران شگفت‌زده شده چرا که حتی انتظار بهبود در یکی از آنها را هم نداشته است.

البته هنوز نمی توان با قطعیت گفت آیا این بهبود ناشی از تزریق سلولهای بنیادی است یا بعلت اینکه به این بیماران در حین درمان توجه ویژه‌ای شده است.

تا به حال تصور بر این بوده که شش ماه بعد از سکته مغزی، در مغز مبتلایان به عوارض سکته مغزی بهبودی ایجاد نخواهد شد.

اما به گفته پروفسور میور تغییرات “جالب” و “شگفت انگیزی” در این بیماران دیده شده؛ مثلا بیماری که سالها فلج کامل بوده اکنون انگشتهایش را تکان می دهد.

“ما دیدیم که بیماران شروع به حرکت در خانه کردند در حالیکه پیش از آن برای حرکت نیاز به کمک داشتند و آگاهی بعضی بیماران از آنچه در اطرافشان می گذرد بهتر شده است.

این تغیییرات کوچک به بیماران کمک می کند تا کارهای روزمره مثل لباس پوشیدن را بهتر انجام دهند و وابستگی‌شان به دیگران کمتر شود.

با توجه به نتایج مثبتی که در مرحله اول این تحقیق بدست آمد، مرحله دوم آن امسال آغاز می‌شود. در این مرحله باید به این سوال پاسخ داد که بهبود بیماران تا چه اندازه بعلت درمان با سلولهای بنیادی است.

حتی اگر در مرحله دوم سودمندی استفاده از سلولهای بنیادی ثابت شود، تا زمانی که این شیوه در سطح وسیع بکار گرفته شود، به سالها زمان نیاز است.

در مرحله سوم تحقیق که باید بشکلی گسترده انجام شود، پژوهشگران به این سوال پاسخ خواهند داد که این درمان برای چه کسانی مفید است و در چه مرحله‌ای از بیماری باید درمان را با سلول بنیادی انجام داد.

استفاده از سلولهای بنیادی که از جنین گرفته می شود منتقدانی دارد که این کار را اخلاقی نمی‌دانند.

لرد آلتون از فعالان مبارزه با سقط جنین می‌گوید “مطمئنا از جنین نمی‌توان برای استفاده از سلولهای بنیادی‌اش رضایت گرفت و همین ملاحظات اخلاقی مهمی را مطرح می کند.”

تأثیر احتمالی تزریق سلول‌های بنیادی بر عوارض سکته مغزی

پزشکان دانشگاه ادینبوروی اسکاتلند می‌گویند تزریق سلولهای بنیادی به مغر پنج بیمار که سکته مغزی کرده بودند باعث بهبود حرکت، هوشیاری و تعادل آنها شده بدون آنکه عوارض جانبی داشته باشد. با این حال به گفته دانشمندان هنوز زود است درباره سودمندی این روش درمانی نتیجه‌گیری شود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از بی بی سی، برای این درمان آزمایشی، نه بیمار که بین ۶۰ تا ۹۰ سال سن داشتند انتخاب شدند و بی خطر بودن روش در آنها برررسی شد. تمام این بیماران بین شش ماه تا پنج سال قبل سکته مغزی کرده بودند.

سپس به قسمتهایی از مغز آنها که بعلت سکته مغزی آسیب دیده بود، سلولهای بنیادی جنینی تزریق کردند.

پروفسور کیت میور استاد دانشگاه گلاسکو که این تحقیق را سرپرستی کرده می گوید از بهبود خفیف تا متوسط عملکرد این بیماران شگفت‌زده شده چرا که حتی انتظار بهبود در یکی از آنها را هم نداشته است.

البته هنوز نمی توان با قطعیت گفت آیا این بهبود ناشی از تزریق سلولهای بنیادی است یا بعلت اینکه به این بیماران در حین درمان توجه ویژه‌ای شده است.

تا به حال تصور بر این بوده که شش ماه بعد از سکته مغزی، در مغز مبتلایان به عوارض سکته مغزی بهبودی ایجاد نخواهد شد.

اما به گفته پروفسور میور تغییرات “جالب” و “شگفت انگیزی” در این بیماران دیده شده؛ مثلا بیماری که سالها فلج کامل بوده اکنون انگشتهایش را تکان می دهد.

“ما دیدیم که بیماران شروع به حرکت در خانه کردند در حالیکه پیش از آن برای حرکت نیاز به کمک داشتند و آگاهی بعضی بیماران از آنچه در اطرافشان می گذرد بهتر شده است.

این تغیییرات کوچک به بیماران کمک می کند تا کارهای روزمره مثل لباس پوشیدن را بهتر انجام دهند و وابستگی‌شان به دیگران کمتر شود.

با توجه به نتایج مثبتی که در مرحله اول این تحقیق بدست آمد، مرحله دوم آن امسال آغاز می‌شود. در این مرحله باید به این سوال پاسخ داد که بهبود بیماران تا چه اندازه بعلت درمان با سلولهای بنیادی است.

حتی اگر در مرحله دوم سودمندی استفاده از سلولهای بنیادی ثابت شود، تا زمانی که این شیوه در سطح وسیع بکار گرفته شود، به سالها زمان نیاز است.

در مرحله سوم تحقیق که باید بشکلی گسترده انجام شود، پژوهشگران به این سوال پاسخ خواهند داد که این درمان برای چه کسانی مفید است و در چه مرحله‌ای از بیماری باید درمان را با سلول بنیادی انجام داد.

استفاده از سلولهای بنیادی که از جنین گرفته می شود منتقدانی دارد که این کار را اخلاقی نمی‌دانند.

لرد آلتون از فعالان مبارزه با سقط جنین می‌گوید “مطمئنا از جنین نمی‌توان برای استفاده از سلولهای بنیادی‌اش رضایت گرفت و همین ملاحظات اخلاقی مهمی را مطرح می کند.”

سلول ها ی بنیادی بینایی را به چشمان یک نابینا بازگرداند

پژوهشگران علوم پزشکی در یک شرکت ارائه دهنده خدمات فناوری پیشرفته سلولی در ایالت ماساچوست طی یک درمان آزمایشی با سلول ها بنیادین، دید مردی که به واسطه تباهی سلولهای شبکیه از دست رفته بود به حالت اول بازگشت و وی بینایی خود را بدست آورد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، مردی که در آزمایش استفاده از سلول های بنیادین جنینی شرکت کرده بود تا درمان دو علت شایع نابینایی کشف شود، اکنون به قدری خوب می بیند که می تواند گواهینامه رانندگی داشته باشد.

این آزمایش از سال 2011 در جریان است، افرادی که در این آزمایش شرکت کرده اند گزارش داده اند که دید آنها پس از انجام این درمان های آزمایشی بهبود نسبتا کمی داشته است اما یک نفر از میان این گروه پیشرفت فوق العاده ای داشت.

دید چشمی که سلول های شبکیه آن از بین رفته بودند از 400.20 که کاملا نابینا است به 40.20 رسید که بینایی درنظر گرفته می شود.

دکتر گری رابین رئیس اجرایی فناوری پیشرفته سلولی شرکتی که این درمان را در ماساچوست اجرایی کرده، گفت: این فرد نابینا بود اما اکنون می تواند ببیند. دید وی به گونه ای است که اکنون می تواند یک گواهینامه رانندگی دریافت کند.

به طور کلی این شرکت 22 نفر را درمان کرده که یا مبتلا به «دژنراسیون ماکولا خشک» بودند یا «دیستروفی قرنیه» بودند، بیماری ارثی که به نابینایی دائمی به دنبال دارد اما تاکنون اطلاعات رسمی در رابطه با اینکه کدام یک از این دو بیماری پیشرفت های بهتری داشته اند، ارائه نشده است.

«دژنراسیون ماکولا» یا «تباهی لکه زرد»، شایعترین علت کوری در افراد مسن است. در این بیماری ماکولا یا لکه زرد تخریب می شود.

ماکولا قسمت حساس به نور شبکیه و مسئول دید مستقیم و واضح است که برای کارهای دقیق مثل خواندن و رانندگی لازم است.

در هر دو بیماری، بیمار به تدریج سلولهای مخروطی رنگی قرنیه را از دست می دهند. این سلول ها برای دید ضروری است چرا که پروتئین را و زائده های چربی که روی قرنیه انباشته می شوند را بازیافت کرده و برای سلول های گیرنده نور مواد مغذی و انرژی فراهم می کنند تا این سلول ها بتوانند نور را گرفته و سیگنال ها را به مغز منتقل کنند.

این شرکت از سلول های بنیادین جنینی برای درمان هر دو شرایط استفاده می کند. اگرچه هدف این آزمایش بررسی ایمنی این سلول های بنیادین است، اما شرکت کنندگان در این درمانهای آزمایشی در گزارش های خود به بهبود دید اشاره کرده اند.

پژوهشگران موفق به رویاندن دندان از سلول‌های لثه شدند

پژوهشگران در در کینگز کالج لندن بریتانیا می‌گویند ممکن است روزی دندانپزشکان قادر باشند دندان‌های از دست رفته افراد را با دندان‌هایی که از سلول‌های لثه ساخته‌اند جایگزین کنند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از بی بی سی، این محققین می گویند با آمیختن سلول‌های لثه انسان بالغ با سلول‌هایی از موش موفق به رویاندن دندان شده‌اند.

به گفته آنان استفاده از منبع آماده این سلول‌ها می‌تواند استفاده از این روش را برای برخی بیماران مهیا کند، با این حال احتمالا سال‌های زیادی تا به‌کارگیری گسترده آن باقی مانده است.

پیش از این روش‌های دیگری برای رویاندن دندان از سلول‌های بنیادی پی گرفته شده بود که نتیجه هم می‌داد اما گران تمام می‌شد.

در روش جدید برای رویاندن دندان، سلول‌های مخاطی از لثه انسان با سلول‌هایی از موش آمیخته شده‌اند.

نقش سلو‌ل‌های موش تحریک سلول‌های مخاطی لثه برای رویاندن دندان بوده است.

آن طوری که در مجله “پژوهش‌های دندانی” گفته شده این روش به رویاندن دندان‌های موشی-انسانی با ریشه‌های قوی انجامیده است.

برگه‌ی بعد »