مغز بازیکنانی که با سر ضربات زیادی به توپ می زنند شباهت به افرادی دارد که مغزشان دچار صدمه و آسیب شده است

پژوهشگران علوم پزشکی می گویند تغییرات در مغز بازیکنانی که با سر ضربات زیادی به توپ می زنند شباهت زیادی به افرادی دارد که مغزشان دچار صدمه و آسیب شده است. و بخش فیبرهای عصبی و یا آکسون فوتبالیست هایی که در سال بین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ بار با سر به توپ ضربه می زنند آسیب می بیند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، این محققان بر این باورند که ضربه زدن با سر، تأثیر مخربی برروی فیبرهای عصبی مغز ندارد ولی در صورتی که این عمل به صورت مداوم انجام شود، روی این فیبرها تأثیرگذار خواهد بود.

دکترمایکل ال. لیپتون از کالج پزشکی «آلبرت انیشتن» در دانشگاه «یشیوا» گفت : از آنجایی که فوتبال محبوب ترین بازی جهان است در این مطالعه محققان فوتبالیست ها را مورد بررسی قرار داده اند.

فوتبال ورزشی است که همه گروه سنی می توانند در آن بازی کنند از این رو نگرانی هایی در مورد این بازی وجود دارد زیرا زدن توپ با سر که از مولفه های اصلی این بازی به شمار می رود می تواند موجب آسیب مغزی شود.

لیپتون گفت: در طول یک بازی توپ فوتبال با سرعتی بیش از ۵۰ مایل در ساعت (۴۶/۸۰ کیلومتر در ساعت) حرکت می کند و فوتبالیست ها معمولا ۳۰ بار یا دفعات بیشتری توپ را با سر می زنند.

با این وجود بعید است که زدن ساده توپ با سر موجب بروز آسیب های تروماتیک مغزی مانند پارگی رشته های مغزی شود اما تکرر این عمل می تواند موجب بروز واکنش هایی شود که در طول زمان موجب تخریب سلول های مغزی می شود.

در این مطالعه محققان با استفاده از تصویر برداری های ام.آر.آی، ۳۷ فوتبالیست آماتور را که متوسط سنی ۳۱ سال داشتند و از کودکی فوتبال بازی می کردند ،مورد بررسی قرار دادند.

افراد مورد مطالعه به طور متوسط ۲۲ سال فوتبال بازی کرده بودند و در سال گذشته ۱۰ ماه به این بازی مشغول بودند.

محققان اعلام کردند: نتایج این مطالعه ناهنجاری هایی را شبیه ضربه مغزی در ماده سفید مغز فوتبالیست هایی نشان داد که بیشترین میزان توپ را با سر زده بودند .

لیپتون گفت: نتایج این مطالعه نشان می دهد که تغییرات مغزی شبیه جراحت های مغزی مانند ترومای خفیف مغزی با تعداد سر زنی های توپ فوتبال درطول چند سال ارتباط دارد.

این یافته ها در مجله اینترنتی Radiology منتشر شده است.

ورزش می تواند نقش مهمی در ترک سیگار داشته باشد

پژوهشگران علوم پزشکی عنوان کردند که نتایج تحقیقات نشان داده است افراد سیگاری که به طور منظم و مداوم ورزش می کنند، در ترک سیگار موفق ترند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، محققین می گویند این بررسی ها حاکی از این بود که احتمال ترک سیگار در سیگاری هایی که ورزش می کنند، نسبت به آنهایی که ورزش نمی کنند ۲ برابر است.

متخصصان معتقدند که ترک سیگار موجب افزایش سطح استرس می شود و از آنجایی که ورزش نقش مهمی در کاهش استرس دارد، می تواند یک عامل کمکی موثر برای افرادی باشد که در حال ترک سیگار هستند.

ورزش های مناسب برای این افراد عبارتند از: دو، دوچرخه سواری، شنا، تنیس و حتی پیاده روی. به این افراد توصیه می شود حداقل ۲۰ تا ۳۰ دقیقه ورزش، ۳ تا ۵ بار در هفته داشته باشند.

افراد سیگاری که به عوارض تنفسی یا قلبی- عروقی مبتلا هستند، لازم است قبل از شروع برنامه ورزشی حتما با پزشک مشورت کنند.

پس از تمرینات ورزشی آب گوجه فرنگی مصرف کنید

محققین رشته تغذیه در انستیتو سلامت کشور یونان می گویند نتایج یک تحقیق نشان داده است که پس از انجام تمرینات ورزشی، مصرف آب گوجه فرنگی بهتر و موثرتر از نوشابه های انرژی زا موجب رفع خستگی و تامین مجدد انرژی بدن می شود .

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، گوجه فرنگی سرشار از ویتامین‌های C و A ، اسیدفولیک یا بتا کاروتن و مقدار کمی ویتامین‌های گروه B شامل B1، B2، B3، B5 و همچنین دارای مواد معدنی مختلف شامل کلسیم، فسفر، پتاسیم، فیبر، سدیم، گوگرد، کمی آهن، مس و روی نیز هست.

کارشناسان تغذیه عنوان کرده اند که گوجه فرنگی حاوی مواد شیمیایی حیاتی است که این مواد به بهبود عضلات و رفع خستگی آنها و نیز بازگرداندن سطح قند خون به وضعیت عادی پس از انجام تمرینات ورزشی و کشیدگی ماهیچه ها و عروق کمک می کنند.

کارشناسان تغذیه آزمایشاتی را روی ۱۵ ورزشکار طی یک دوره دو ماهه انجام دادند. ۹ نفر از این ورزشکاران پس از ورزش، آب گوجه فرنگی نوشیدند و شش نفر دیگر نیز از نوشابه های انرژی زای ورزشی استفاده کردند.

نتایج بررسی ها نشان داد در گروهی که پس از انجام تمرینات از آب گوجه فرنگی استفاده کردند پس از مصرف این نوشیدنی، تنش و فشار عضلانی سریعتر بهبود پیدا کرد و همچنین سطح قند خون آنها زودتر به حالت طبیعی بازگشت.

نتایج این بررسی  در نشریه ” غذا و سم شناسی شیمیایی “  منتشر شده است .

با ورزش کردن و داشتن وزن مناسب احتمال ابتلا به سرطان روده بزرگ کاهش می یابد

پژوهشگران علوم پزشکی می گویند نتایج مطالعات آنان نشان داده است که اضافه وزن و نداشتن فعالیت های فیزیکی کافی خطر احتمال سرطان روده بزرگ در افراد را بالا می برد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز،  نتایج مطالعات محققان آمریکایی حاکی از آن است به هر مقدار که افراد وزن بیشتری داشته باشند و فعالیت های فیزیکی کمتری انجام دهند، احتمال وقوع نوع خاصی از سرطان روده بزرگ را افزایش می دهد.

محققان آمریکایی با طرح پرسشنامه هایی در میان ۱۰۹ هزار و ۴۶ زن و ۴۷ هزار و ۶۸۴ مرد نزدیک به ۲ هزار و ۲۶۳ مورد ابتلا به این نوع سرطان را تشخیص دادند که از این مقدار ۱۴۲۱ زن به این بیماری مبتلا بوده اند.

این محققان در گام بعدی تحقیق خود ارتباط میان میزان فعالیت های فیزیکی و شاخص توده بدنی مورد بررسی قرار دارند و دریافتند هر چه میزان شاخص توده بدنی در افراد بیشتر باشد، این احتمال وجود دارد که به این نوع سرطان مبتلا شود.

به گزارش ایسنا به نقل از Lives Science، محققان این مطالعه معتقدند افراد شرکت کننده در این بررسی که ورزش های ایروبیک انجام داده اند موجب شده است تا کالری بیشتری بسوزانند و ابتلا به این سرطان در آنان کمتر باشد.

پیش از این نیز تحقیقات نشان داده بود که ورزش کردن و تحرک بدنی کافی، خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ را در افراد مستعد کاهش می‌دهد.

البته مکانیسم دقیق اثر ورزش روی کاهش خطر ابتلا به سرطان روده مشخص نیست اما چندین نظریه در این زمینه مطرح می باشند .

عقیده بر این است که ورزش با تشدید حرکات روده مدت زمان تماس مواد غذایی سرطانزا را با دیواره روده کاهش می دهد و به این ترتیب احتمال ابتلا به سرطان را کم می کند .

همچنین معتقدند که ورزش با تقویت سیستم ایمنی و کاهش سطوح انسولین و پروستاگلاندینهای خون که احتمالا در امر ایجاد سرطان نقش دارند خطر ایجاد سرطان روده بزرگ را کاهش می دهند

در هنگام تب از انجام ورزش مخصوصا حرفه ای خودداری کنید

هنگامی که فردی تب دارد میزان مقاومت عروق محیطی و فشار خون او کاهش می‏یابد و با افزایش تب، امکان ابتلاء به اختلالات ناشی از کرما و بی‌آبی بدن زیادتر می‏شود. در ریه، ظرفیت تبادل گازها کاهش پیدا می‏کند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز،  با افزایش تب ، در عضلات قدرت ایزومتریکی کم می‏شود و خستگی زودتر ایجاد می‏گردد. در نهایت همه عوامل فوق باعث کاهش اشتیاق ورزشکار به شرکت در فعالیتهای ورزشی می‏شود.

عفونت‌های مجاری تنفسی (عفونت‌های ویروسی و انواع سرماخوردگیها)، عفونت‌های گوارشی، اسهال، مسمومیت غذائی، عفونت زخمهای پوستی، عفونت‌های قارچی به خصوص بین انگشتان پاها، تبخال.

متخصصین پزشکی ورزشی توصیه می کنند که در هنگام تب از انجام فعالیتهای ورزشی مخصوصا سنگین و حرفه ای خودداری کنید. در صورت احساس کسالت شدید، از هو نوع فعالیت ورزشی خوداری کنید.

مطالعات نشان داده است که فعالیت شدید در دوره نهفتگی، سیر بیماری را بدتر می‏کند.

در عفونت‏های ویروسی چنانچه ویروس بتواند عضله قلب را آلوده سازد، فعالیت بدنی خطرناک است.

در تب شدید که دمای بدن از٣٨ درجه سانتیگراد فراتر می‏رود ، فعالیت را باید متوقف کرد. فعالیت بدنی در هنگام عرق کردن بدن که بعد از فروکشی تب حادث می‏شود ، به کاهش آب بدن می‏انجامد و در نتیجه باید ورزش را به تعویق انداخت، به خصوص اگر فرد دچار اسهال و استفراغ نیز باشد.

در صورت داشتن علائمی مانند تب، احساس بیماری، درد مفصلی یا عضلانی شدید، ضعف، آبریزش بینی و چشم درد، درد سینه، تنفس کوتاه، سرفه عمیق، احساس گرفتگی و کاهش شنوائی، گوش درد، قرمزی و تورم و درد زخم پوستی، تغییر رنگ شدید ادرار، ترشح چرکی و خونی از مجرای ادرار، هرگونه توده و تورم در اطراف گردن، زیر بغل و کشاله ران، تهوع، استفراغ، اسهال، بی اشتهائی شدید و افزایش بی دلیل و زیاد ضربان قلب، تا قبل از معاینه کامل توسط پزشک از شرکت در فعالیتها خودداری کنید.

در صورت شروع علائم فوق، حتما پزشک تیم خود را مطلع سازید و از تماس با دیگر بازیکنان پرهیز کنید.

بسیاری از بیماری های عفونی، از طریق تماس مستقیم و یا انتشار بزاق دهان در فضای اطراف انتقال می یابند. بنابراین در هنگام عطسه و سرفه حتما جلوی دهان خود را با پارچه بگیرید.

به هیچ عنوان به خصوص در هنگام شروع علائم، از ظروف غذای مشترک استفاده نکنید.

در صورت وجود تب، اسهال و استفراغ به نوشیدن مایعات کافی و غذاهای مقوی توجه زیادی داشته باشید. در مصرف داروهای تجویز شده توسط پزشک تیم، بسیار دقیق باشید.

در صورت داشتن تب بالای ۳۹درجه و ضربان قلب استراحت بیش از ۱۰۰ اصراری به شرکت در فعالیت های ورزشی نداشته باشید.

در صورتی که با فرد تب داری برخورد داشتید، برای شروع اقدامات درمانی و پیشگیری کننده حتما پزشک تیم را در جریان قرار بدهید.

گرفتگی عضلات در ورزش

هیچ چیز نمی‌تواند به اندازه گرفتگی عضله، مانع ادامه ورزش شود. علت عمده گرفتگی و اسپاسم عضله خستگی آن است. وقتی کاری که از یک عضله کشیده میشود بیش از توانایی آن باشد بر اثر فعال شدن رفلکس های غیر ارادی که از نخاع سرچشمه میگیرند عضله بی اختیار منقبض میشود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، اگر نرمش های کششی را قبل از شروع ورزش به اندازه کافی انجام نداده باشیم احتمال گرفتگی عضله در حین یا بعد از انجام ورزش بیشتر میشود

گرفتگی عضله ران از شایع‌ترین انواع گرفتگی عضلانی هنگام ورزش است که معمولا در مناطق گرم و مرطوب رخ می‌دهد. با وجود این‌که این وضعیت شایع است، علت آن مشخص نیست. به نظر برخی متخصصان، خستگی ماهیچه علت آن است.

گرفتگی عضلانی بیشتر در ورزشکارانی که خوب تمرین نکرده‌اند و قبل از رسیدن به شرایط فیزیکی مناسب اتفاق می افتد. به نظر دیگران، کم‌آبی بدن و عدم تعادل الکترولیت‌ها علل اصلی بروز این حالت است؛ اگر چه آزمایش خون برای الکترولیت‌های معمول (مانند سدیم و پتانسیم) طبیعی است.

در حقیقت بیشتر مواقع علت واضحی برای این مساله پیدا نمی‌شود، مگر در مورد ورزشکارانی که برای مدت طولانی ورزش می‌کنند یا ورزش‌های سنگین انجام می‌دهند. در این مواقع، کم آبی بدن و عدم تعادل الکترولیتی در گرفتگی عضلات نقش دارد.

بهترین راه برای درمان این دردها انجام تمرینات کششی عضلات پشت ساق پا است که این تمرینات کششی به تدریج می توانند کمک کنند که آن کرامپ و کوتاهی عضلات برطرف شود.

ماساژ دادن و کشش عضله مبتلا به رفع گرفتگی آن کمک خواهد کرد.

البته استفاده از گرمای موضعی یعنی کمپرس گرم و ماساژ هم می تواند برای تسکین درد این افراد موثر باشد و اگر این کمپرس گرم و ماساژ قبل از عمل تمرینات کششی انجام شود می تواند باعث شود که تمرینات کششی موثرتر باشند و اثرات بهتری را برای کنترل درد و مشکل بیمار داشته باشند.

پیاده‌ روی را به بخشی از زندگی روزانه‌ تان تبدیل کنید

پژوهشگران علوم پزشکی هشداردادند که نتایج بررسی های متعدد در جوامع مختلف نشان داده است که گرچه پیاده‌روی بهترین دارو برای یک انسان است اما انسان قرن بیست و یک ام، کمتر از هر زمان دیگری راه می‌‌رود .

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز،  تعداد بسیار زیادی تحقیق پزشکی نشان داده است که ورزش منظم برای سلامتی شما خوب یا در واقع بسیار خوب است. اما بسیاری از بررسی‌ها بر مجموعه‌ای از اشکال فعالیت جسمی متمرکز بوده‌اند و به بررسی این موضوع پرداخته‌اند که مقدار کلی فعالیت جسمی چه تاثیری بر سلامت می‌گذارد.

در گذشته تاکید زیادی بر روی ورزش‌های هوازی سنگین به صورت دویدن می‌شد. گرچه ورزش‌ هوازی با این شدت برای آمادگی برای رقابت‌های ورزشی خوب است و منافع سلامت ‌بخشی هم دارد. اما این امر به معنای آن نیست که ورزش با شدت کمتر اتلاف وقت باشد. فعالیت جسمی در حد متوسط هم برای سلامتی مفید است، و پیاده‌روی یکی از نمونه‌های خوب آن است.

تحقیقات محققین یونیورسیتی کالج لندن نتایج نشان داد که پیاده‌روی خطر بیماری‌های قلبی – عروقی را تا ۳۱ درصد و خطر مرگ را در دوره مورد بررسی را تا ۳۲ درصد کاهش می‌دهد. این مزیت‌ها از لحاظ سلامتی هم برای مردان و هم برای زنان بود.

حفاظت در مقابل بیماری‌های قلبی – عروقی، حتی در مواردی که فرد در هفته ۹ کیلومتر و با سرعت حدود ۳٫۵ کیلومتر در ساعت هم پیاده‌روی می‌کرد، مشهود بود. در افرادی که مسافت طولانی‌تری یا با سرعت بیشتری پیاده‌روی می‌کردند یا هر دوی این کارها را انجام می‌دادند، حفاظت بیشتری به وجود می‌آمد.

با اینکه تمام ما از فوائد راه پیمایی برای سلامتی می دانیم اما متاسفانه تعداد کمی از ما تا محل کارمان پیاده‌روی می‌کنیم، و حتی تعداد بسیار کمتری از ما برای رفتن به خانه یک دوست یا فروشگاه محله‌مان پیاده‌رفتن را انتخاب می‌کنیم. و تاسف انگیزتر اینکه  آسانسور و پله‌برقی‌ها بسیاری از افراد را از بالا و پایین رفتن از پله در محل کار یا زندگی و سایر جاها بی‌نیاز کرده است.

پیاده‌روی مانند سایر اشکال ورزش منظم با شدت متوسط، عوامل خطرساز برای بیماری قلبی مانند کلسترول، فشار خون بالا، دیابت، چاقی، سفتی و التهاب دیواره عروق و استرس روانی را کاهش می‌دهد.

جدای از اینکه پیاده روی موجب حفاظت در برابر بیماری قلبی و کاهش میزان مرگ ومیر می شود،   پیاده‌روی و سایر برنامه‌های ورزشی با شدت متوسط با حفاظت در مقابل زوال عقل و آلزایمر، بیماری‌های شریانی در اندام‌های محیطی، چاقی، دیابت، افسردگی، سرطان روده بزرگ، و حتی اختلال نعوظ در مردان کمک می‌کنند.

سعی کنید پیاده‌روی را به بخشی از زندگی روزانه‌تان تبدیل کنید. برای رسیدن به محل کارتان یا فروشگاه محله‌‌تان پیاده‌روی کنید. اگر فاصله خیلی زیاد است می‌توانید به سمت ایستگاه اتوبوس یا مترو پیاده‌روی کنید و بعد چند ایستگاه مانده به مقصد پیاده شوید، و بقیه راه را هم پیاده بروید. به جای رقابت برای گرفتن نزدیک‌ترین محل پارک یا پرداخت پول بیشتر برای یک جای پارک نزدیک، ماشین‌تان دورتر از محل کار یا مقصدتان پارک کنید و پیاده‌روی کنید. در موقع ناهار به جای گذراندن وقت در کافه‌تریا، پیاده‌روی کنید.

برای پیاده‌روی در حین زندگی روزانه نیاز به تجهیزات خاصی ندارید. کفش‌های خیابانی با کف محکم کفایت می‌کند، اما اگر بخواهید می‌توانید برای پیاده‌روی به سمت محل کار یا موقع ناهار کفش‌های پیاده‌روی بپوشید. و از آنجایی که نیازی نیست عرق خود را در بیاورید، نیازی به لباس خاصی هم ندارید؛ تنها کافی است خودتان را در زمستان گرم و در تابستان خنک، و در هنگام باران خشک نگهدارید. اما هنگامی که وضع هوا آشفته یا خیابان‌ها لغزنده است، بهتر است ایمنی را رعایت کنید و در طول راهروهای طولانی، یا در فروشگاه‌های بزرگ یا روی پله‌های سرپوشیده پیاده‌روی کنید.

برای سالم ماندن تقریبا هر روز ۳۰ تا ۴۵ دقیقه پیاده‌روی کنید. می‌توانید این پیاده‌روی را یک دفعه انجام دهید یا آن را به چند بخش ۵ تا ۱۰ دقیقه‌ای تقسیم کنید. هدف این است که با سرعت ۵ تا ۶٫۵ کیلومتر در ساعت پیاده‌روی سریع انجام دهید، اما توجه داشته باشید که پیاده‌روی با سرعت کمتر هم اگر به طور منظم انجام شود، برای سلامتی مفید است.

ورزش منظم درمیانسالی و پیری از ابتلا به بیماری‌های قلبی و عروقی پیشگیری کند

پژوهشگران علوم پزشکی اعلام کردند نتایج تحقیقات آنان نشان داده است که ورزش کردن در دوران میانسالی و پیری بر عملکرد قلب و عروق موثر است و می‌تواند از ابتلا به بیماری‌های قلبی و عروقی پیشگیری کند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز ،  محققان انگلیسی در جریان تحقیقات خود از بیش از چهار هزار شهروند انگلیسی به این نتیجه رسیدند که تمرین های ورزشی منظم در دوره میانسالی سلاح موثر و فعالی برای محافظت افراد در برابر ابتلا به بیماریهای قلبی می باشد.

محققان افزودند: حتی تحرک متعادل نظیر تمیز کردن خانه و کشاورزی در حیات خانه یا پیاده روی همگی به طور محسوسی در کاهش میانگین ابتلا به بیماری های قلبی سهیم است.این محققان تاکید کردند که ورزش کردن منظم از افزایش خطر ابتلای سالمندان به بیماریهای قلبی نیز پیشگیری می کند.

پژوهشگران می گویند مطالعات حاکی از این است که پیاده روی تند و دوچرخه سواری حتی درخانه و محیط کار می تواند برای میانسالان مفید باشد.

محققان دریافتند داشتن فعالیت بدنی برای یک دهه و یا بیشتر در طول زندگی می‌تواند به سلامت قلب میانسالان کمک کند.

با توجه به تحقیقات جدید منتشر شده، فعالیت‌های روزمره، مانند پیاده روی تند، دوچرخه سواری و یا حتی انجام کارهای خانه یا باغبانی می تواند بسیار مفید باشد.

تنها ورزش شدید مطرح نیست بلکه ورزش معمول هم برای افراد به ویژه افراد مسن‌تر می تواند کمک کننده به سلامت بدن باشد.

البته افراد مسن بایداز ورزش خودسرانه پرهیز کنند این افراد لازم است پیش از ورزش به پزشک مراجعه کرده و آزمایش‌هایی را انجام داده و از وضعیت قلب خود آگاه شوند .

حرکت دادن مفاصل ، دردهای ناشی از التهاب مفصل ( آرتریت ) را کاهش می‌دهد

پژوهشگران علوم پزشکی می گویند نتایج بررسی ورزش در تعداد زیادی از بیماران ثابت کرده است که ورزش دردهای ناشی از التهاب مفصلی ( آرتریت ) را کاهش می‌دهد . آنان عنوان می کنند که با فعالیت ورزشی ، شما می توانید قدرت عضلانی را افزایش دهید ،‌ سفتی مفاصل را کاهش دهید ، انعطاف پذیری را بهبود ببخشید و وضعیت خلقی و اعتمادبه نفس را افزایش دهید . در صورتیکه دچار درد مفاصل و احیاناً التهاب آنها هستید ،ورزش می تواند به شما کمک کند .

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز ،  کارشناسان معتقدند حرکات مفاصل می توانند درد آنها را تخفیف دهند . پزشکان معتقدند که ورزش کردن باعث تقویت عضلات اطراف مفاصل می شوند و در نتیجه تنش مفاصل را کاهش می دهد .

همچنین ورزش سفتی مفاصل را کاهش می دهد و باعث تحکیم مفاصل و خاصیت انعطاف پذیری آنها می شود .ورزش می تواند سطح خلقی و اعتمادبه نفس شخص را نیز ارتقا دهد . ورزش باعث خواب بهتر نیز می شود و در عین حال وزن را نیز تحت کنترل درمی آورد و انرژی بیشتری به شما می دهد . علاوه بر تخفیف دردهای ناشی از آرتریت ، ورزش می تواند سایر مشکلات سلامتی مانند دیابت ، استئوپروز و ناراحتیهای قلبی را کاهش دهد . ولی بخاطر داشته باشید که اگر به تازگی تصمیم به ورزش کردن گرفته اید ، به آرامی شروع کنید و هرگز عجله نکنید .

* قبل از شروع حرکات ورزشی حتماً بدن خود را گرم کنید :

تفاوتی نمی کند که شما از آرتریت رنج می برید یا نه ، حتماً قبل از شروع بدن خود را گرم کنید . پرداختن به یک فعالیت ورزشی بدون گرم کردن عضلات فقط باعث درد و آسیب می شود . با وجود آرتریت شاید بهتر باشد فعالیتهای فوق العاده تری انجام داد تا مفاصل به اندازه کافی گرم شوند . خیلی از مردم تلاش می کنند قبل از شروع فعالیت ورزشی با دوش گرم گرفتن و یا استفاده از کیسه های آب گرم مفاصل خود را گرم کنند و به این ترتیب مفاصل خودر ا به اندازه کافی نرم نمایند . حرکات ورزشی نیز خود ، عضلات را گرم می کنند . مثلاً شما می توانید برای آماده شدن برای یک فعالیت ورزشی نظیر شناکردن یا پیاده روی به مدت کوتاهی پیاده روی یا شنا کنید . فقط خیلی آهسته اینکار را بکنید . حرکات کششی نیز قبل از هر ورزشی می توانند مفید واقع شوند : چند حرکت کششی در بالاتنه انجام دهید و چندبار خم و راست شوید بطوریکه زانوهایتان صاف باشد سعی نکنید که انگشتان پای خود را لمس کنید .

* فعالیتهای ورزشی برای آرتریت :

گروهی از کارشناسان فعالیتهای زیر را برای گرم کردن در آرتریت توصیه می کنند . از هر کدام می توانید ۳ تا ۵ بار تکرار نمائید : به پهلوها خم شوید : دستها را بر روی کمر بگذارید : از کمر در هر کدام از طرفین خم شوید و سپس به بالا برگردید . در طرف مقابل هم تکرار کنید . شانه را بالا بیندازید : هر دو شانه یا یکی از آنها را به سمت گوشهایتان بالا و پایین بیاورید و تکرار کنید . حرکات دورانی در بازوهایتان انجام دهید : دستهایتان را به طرفین باز کنید . سپس بازوهایتان را به سمت جلو بیاورید و بعد به سمت عقب ببرید . پاهایتان را به اندازه عرض شانه ها بازکنید و انگشتان پاها را تا حدودی به بیرون متمایل کنید . به سمت چپ بدنتان بچرخید سپس به سمت راست بچرخید.

* فعالیتهای تقویت کننده برای مبتلایان به آرتریت :

کارشناسان معتقدند تقویت عضلات حتی با جابجایی وزنه های کوچک ، استفاده از میله های فنری و حتی بلند کردن ظرفهای یک لیتری آب حاصل می شود . تقویت عضلات حتی زمانیکه روی صندلی نشسته اید و به تماشای فیلم می پردازید قابل دستیابی می باشد . در صورتیکه می خواهید یک برنامه تقویت عضلات دست را انجام دهید ، از وزنه هایی استفاده کنید که بتوانید ۱۲ تا ۱۵ بار آنها را جابجا کنید . مطمئن باشید که این وزنه ها به شما آسیبی نمی رسانند .

* حرکات چرخشی در عضلات تاکننده :

آرنجهایتان را در طرفین خود بصورت خم نگهدارید . در حالیکه بازوهایتان را در طرفین بدنتان نگهداشته اید ، سمت شانه بالا بیاورید ، سپس به حالت اولیه برگردانید و با دست مقابل تکرار کنید . حرکات بازوها در طرفین : در حالیکه دستهایتان در طرفین شما هستند به آرامی بازوهایتان را تا حد شانه ها بالا بیاورید سپس پایین برده و تکرار کنید . فشار بر دیوار : این حرکت بخصوص برای افرادی که قدرت فشاردادن کمی دارند بسیار مؤثر می باشد . در حالیکه حدود ۳۰ سانتی متر از دیوار فاصله دارید بایستید . دو دست خود را در حالیکه کمی بیشتر از عرض شانه بازکرده اید بر روی دیوار بگذارید . سینه خود را به دیوار نزدیک کنید و سپس به عقب برگردید .

* حرکات ایروبیک برای آرتریت :

برای هر فرد بزرگسالی چه مبتلا به آرتریت باشد یا نه ، سی دقیقه برنامه ورزشی در روز حداقل سه بار در هفته توصیه می شود . البته شما می توانید آنرا به زمانهای کوچکتر تقسیم کنید و حاصل جمع را به مقدار کل برسانید . ابتدا به ۵ تا ۱۰ دقیقه شروع کنید و سپس بتدریج افزایش دهید . پیاده روی ، دوچرخه سواری ، شنا ، یوگا و ورزشهای ایروبیک آبی برای مبتلایان به آرتریت توصیه می شود .

ورزشهای آبی بخصوص بخاطر لطافت آب و حالت شادابی و شناوری آنها ایده آل هستند . در واقع این یک روش مناسب برای گرم کردن و تقویت عضلات و مفاصل می باشد .

علاوه بر اینکه می توانند باعث افزایش قدرت عضلانی شوند . چشمه های معدنی و استفاده از وانهای آب گرم کاملاً آرامش بخش هستند و اجازه فعالیتهای ورزشی سبک را می دهند . اما باید توجه داشت که افراد سالمند مستعد افزایش دمای بدن و حالت گرمازدگی هستند لذا استفاده از وانهای آب گرم باید کوتاهتر باشد . فعالیتهای ایروبیک آبی بخصوص در افراد مبتلا به آرتریت در استخرهای سرپوشیده بیشتر رایج هستند .

در طی فعالیتهای روزمره البته می توانید در بعضی فرایندهای کاهش دهنده درد شرکت نمائید مانند : شستن ماشین ، چمن زنی ، کشیدن جاروبرقی و گشت و گذار در بازارها . در حالیکه به تلویزیون نگاه می کنید ، در اطاقتان قدم بزنید .

شاید زیاد بنظر نرسد لیکن فعالیتهای جزئی می توانند کمک کنند تا حرکات مفاصل شما حفظ شوند ، مضافاً اینکه به این ترتیب شما انرژی مصرف می کنید . اگر هر کدام از فعالیتها منجر به درد شد برای کاستن درد بر روی مفاصل یخ بگذارید . یک کیسه از سبزیجات یخ زده بر روی حوله بسیار مؤثر می باشد .

اگر درد بیش از یکساعت طول کشید شرایط جدی می باشد و باید فعالیت ورزشی خود را قطع کنید و یا با پزشکتان مشورت کنید .

ورزش سبک، برای بیماران مبتلا به آسم بی خطر است

پژوهشگران علوم پزشکی می گویند نتایج تحقیقات جدید حاکی از آن است که ورزش نه تنها برای بیماران مبتلا به آسم بی خطر است بلکه می تواند بروز نشانه های این بیماری و یا حملات آسمی را در بیماران کاهش دهد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز ،  آسم، انسداد متغیر و برگشت پذیر راه های هوایی است که با التهاب و افزایش واکنش راه های هوایی در مقابل محرک ها همراه می شود.. آسم خود را با حملات  دوره ای بدنبال مواجهه با محرکهای مختلف نشان می دهد.

دکتر ‘کریستین کارسون’ مجری این تحقیقات گفت: بسیاری از افراد مبتلا به آسم از انجام ورزش خودداری می کنند چرا که بیم دارند به نشانه های این بیماری از جمله تنگی نفس، خس خس سینه و یا بروز حملات آسمی دچار شوند.این نگرانی و بیم ها می تواند حاکی از عدم توجه مناسب به نشانه های بیماری، تفکر غلط در مورد ورزش و آسم و حتی توصیه پزشک به افراد باشد.

به گفته کارسون در طول زمان بیماران آسمی، تناسب اندام خود را از دست می دهند و دچار کاهش توده ماهیچه ای و همچنین مشکلات قلبی و عروقی می شوند.

وی افزود:این عارضه ها موجب می شود هر گونه تلاش برای فعالیت بدنی در آینده به طور قابل توجهی دشوارتر شود و احتمال ابتلا به خستگی و تنگی نفس در این افراد بیشتر و منع فعالیت بدنی برای آنها تجویز شود.

کارسون و همکارانش تحقیقات پیشین را مورد بررسی قرار دادند و تاثیر فعالیت بدنی را بر روی مبتلایان به آسم بررسی کردند. آنها افرادی که اصلا ورزش نمی کردند و یا فعالیت بدنی کمی داشتند با افرادی که دو بار در هفته، دستکم ۲۰ دقیقه ورزش می کردند مقایسه کردند.

محققان دریافتند بیمارانی که ورزش می کنند حتی پیاده روی ساده در بیرون خانه یا استفاده از تردمیل و یا دوچرخه سواری ، نسبت به آنهایی که ورزش سبک مانند یوگا انجام می دادند، مشکلات کمتری دارند.

به گفته این محققان یافته های آنها نشان می دهد بیمارانی که ورزش می کنند، وضعیت قلب و عروق بهتری دارند و ورزش موجب می شود که نشانه های آسمی آنها در طول زمان کاهش یابد.

Next Page »