آشنایی با بیماری های قلبی عروقی

خرداد ۸, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : آموزش سلامت, مشروح اخبار

بیماری‌های قلبی‌عروقی علت اصلی مرگ و میر در مردان و زنان در سراسر جهان می باشد. بیماری‌های قلبی‌عروقی اشکال مختلفی مانند: فشارخون‌بالا، بیماری‌ تصلب‌شرایین (آترواسکلروز)‌ کرونری و سکته قلبی، نارسایی قلبی، سکته مغزی، آترواسکلروزسایر عروق مثل اندام ها و احشا و… دارند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، بدلیل بار سنگینی که این بیماری‌ها از لحاظ اقتصادی و سلامت بر جامعه وارد می‌سازند، در طول دهه‌های اخیر مطالعات وسیعی انجام گرفته و عوامل خطری را که سبب افزایش احتمال ابتلا فرد به بیماری‌های قلبی‌عروقی می شوند را مشخص نموده‌اند. آگاهی از این عوامل خطر و چگونگی کنترل آنها این فرصت را بوجود می آورد که بتوان از بروز این بیماری ها پیشگیری کرده و یا در صورت ابتلا از شدت آن کاست.

بیماری‌های قلبی‌عروقی(سکته قلبی، سکته مغزی، درگیری عروق محیطی) تهدیدی عمده برای جوامع مترقی انسانی به شمار می‌آید ولی خوشبختانه اغلب می‌توان با یکسری از تغییرات مثبتی در شیوه زندگی ،از ایجاد ویا بدترشدن این بیماری‌ها پیشگیری کرد وحتی بعد از ایجادمی توان میزان عوارض و مرگ و میر ناشی از آنها را به شکل قابل توجهی کاهش داد. این تغییرات پیشگیرانه (شامل تغذیه ‌سالم‌، افزایش‌ فعالیت‌ بدنی، قطع عادات مضرمثل استعمال ‌دخانیات(سیگار،پیپ، قلیان) یا مصرف الکل) اهمیت بسیار زیادی دارند.

بیماری‌های قلبی‌عروقی به آهستگی ایجاد شده و در مراحل اولیه اغلب علامتی نیز ندارند. عواملی چون کلسترول بالا یا فشارخون بالا ممکن است از کودکی وجود داشته یا در جوانی آغاز شده و برای چندین دهه تشخیص داده نشوند، بنابراین بهترین راهکار، بررسی ، تشخیص و کنترل زودرس عوامل خطر و پیشگیری از بیماری‌های قلبی‌عروقی است. ایجاد تغییرات سالم در شیوه زندگی مطابق با رهنمودهایی که از چندین دهه تحقیقات بدست آمده‌اند نه تنها سبب پیشگیری از بیماری‌های قلبی‌عروقی می‌شوند بلکه خطر ابتلا به بیماری‌های خطرناکی مثل سرطان و دیابت را نیز کاهش می‌دهند.

عوامل خطر بیماریهای قلبی عروقی

برخی عوامل‌خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی قابل اصلاح وکنترل هستند، در حالیکه سایر عوامل‌خطر تحت کنترل ما نیستند. برخی از عوامل خطرممکن است در طول زندگی دچار تغییر شوند. البته داشتن یک یا چند عامل خطر اصلی بیماری‌های قلبی‌عروقی به این مفهوم نیست که فرد حتما مبتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی شده یا در اثر آنها می‌میرد. در واقع هر چه تعداد این عوامل خطر بیشتر باشد، فرد به احتمال بیشتری به بیماری قلبی‌عروقی مبتلا خواهد شد. بلعکس نبود عوامل خطر دلیل عدم ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی نیست وفقط احتمال را کم میکند. با آگاهی از عوامل خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی، می‌توان میزان خطر احتمالی را تا حد امکان کاهش داد.

*عوامل خطری که ، قابل اصلاح و یا قابل درمان نمی‌باشند عبارتند از :

جنس بیمار : زنان تا سن ۶۰-۵۵ سالگی در معرض خطرکمتری از مردان هستند. زنان پیش از یائسگی بدلیل وجود هورمون‌های جنسی خود در مقابل بیماری‌های قلبی‌عروقی محافظت می‌شوند.

افزایش سن : با افزایش سن خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی افزایش می‌یابد.مردان نسبت به زنان در سنین پایین‌تری دچار حملات قلبی می‌شوند. پس از یائسگی خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی در زنان شروع به افزایش می‌کند. پس از ۶۵ سالگی خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی در زنان مشابه مردان همسن خود بوده و حتی پس از ۷۵سالگی، زنان نسبت به مردان همسن خود در معرض خطر بیشتر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی می‌باشند.

سابقه خانوادگی: بیماری بیماری‌های قلبی‌عروقی بویژه در افرادیکه دارای پدر و مادر یا برادر و خواهر دچار بیماری سرخرگ و سابقه‌ای از مرگ در یکی از اعضای خانواده بدلیل ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی در سنین پایین(یعنی مرگ ناشی از بیماری‌های قلبی‌عروقی در سن زیر ۵۵ سال در مردان و زیر ۶۵ سال در زنان) را داشته باشد .

ژنتیک ، قومیت و نژاد: هم در ایجاد بیماری‌های قلبی‌عروقی نقش دارند. سیاه‌پوستان بدلیل فشارخون بالاتر نسبت به سفیدپوستان در معرض خطر بیشتری می‌باشند. افزایش سطح کلسترول خون ژنتیکی بطورمستقیم خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی را افزایش می‌دهد. برخی اختلالات ژنتیکی نیز خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی را افزایش می‌دهد. فعلا نمی توان مواد ژنتیکی خود را تغییردهیم اما آگاهی از وضعیت ژنتیکی در انسان باعث می‌شود که فرد سایر عوامل خطر قابل کنترل را بهتر مدیریت نماید

*عوامل خطر عمده‌ای که قابل کنترل، اصلاح و یا درمان هستند عبارتند از:

کلسترول خون بالا:

فشارخون‌بالا (هیپرتانسیون):

دیابت ، پاسخ غیر طبیعی به انسولین :

افزایش وزن و چاقی ، نحوه توزیع چربی در بدن(چاقی شکمی):

الکل و رژیم غذایی نادرست :

عدم فعالیت جسمانی:

استرس:

برخی داروها ( قرص‌های ضدبارداری-برخی داروهای هورمونی) :

کمبود آنتی اکسیدان ها، غیر عادی شدن فاکتورهای انعقاد خون و افزایش هموسیستئین : در خون نیز باعث ممکن است سبب افرایش بروزCVD شوند.

کلسترول بالا: کلسترول بالا خطر ایجاد بیماری‌های قلبی‌عروقی را چند برابرافزایش می دهد. کلسترول با رسوب و ضخیم کردن دیواره سرخرگ ها ( تشکیل آتروما) بر روی آن است که باعث تنگی سرخرگ ها می شود.

فشارخون‌بالا (هیپرتانسیون): فشارخون‌بالا نیز خطر ایجاد بیماری‌های قلبی‌عروقی را چند برابرافزایش می دهد. سایر عوامل دیگری مانند چاقی،سیگار، کلسترول بالا، سوء مصرف الکل، رژیم غذایی ناسالم یا عدم فعالیت جسمانی و برخی بیماریها نیز می‌توانند در ایجاد فشارخون بالا دخیل باشند وهمچنین اثرات فشارخون‌بالا رادر ایجاد بیماری‌های قلبی‌عروقی چندین برابر بیشتر افزایش دهند.( البته افراد ممکن است بدون وجود هیچ یک از این عوامل، باز هم مبتلا به فشارخون بالا شوند)

چاقی و افزایش وزن: چاقی و افزایش وزن بدن در ایجاد خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی مستقل از سایر عوامل خطر دخیل می‌باشد، چرا که. چاقی فشارخون را افزایش داده، سبب افزایش بارکاری قلب می‌شود ،اثرات مضری برروی کلسترول داشته اترواسکلروز را تشدید میکند و در ایجاد بیماری دیابت(بیماری قند خون) دخیل می‌باشد.

عدم فعالیت جسمانی: شیوه زندگی غیرفعال سبب افزایش خطر ابتلا به اضافه‌وزن، سطح کلسترول خون‌بالا، فشارخون‌بالا و دیابت می‌شود. ورزش منظم درحد متوسط، سبب کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی می‌شود.

حداقل ۳۰ دقیقه فعالیت متوسط در اغلب روزهای هفته (حداقل ۵ روز) یا هر روز به سلامت قلب کمک کرده همچنین می‌ تواند احتمال بیماری‌های قلبی و سکته ی قلبی همچین خطر سرطان روده ی بزرگ، فشارخون بالا، دیابت و … را نیز کم کند.

بیماری دیابت (قند خون) : ابتلا به دیابت، فرد را در معرض خطر جدی قرار می‌دهد. درحدود دوسوم افراد مبتلا به دیابت به علت ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی می‌میرند. پیشگیری ازابتلا به دیابت خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی را نیز کاهش می دهد. کنترل دیابت بعد ابتلا نیز تا حدی ممکن است خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی را نیز کاهش دهد(البته بطور جزیی).

سیگار: افراد سیگاری نسبت به افراد غیرسیگاری چندین برابر بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی علاوه بر افزایش خطر ابتلا به بیماریهای ریه و انواع سرطان ها می‌باشند.

اثرات استعمال سیگار عبارتست از : – افزایش تعداد ضربان قلب و نیز نامنظمی ضربان قلب (آریتمی) – انقباض سرخرگ‌ها کرونری – تشدید انسداد اترواسکلروتیک سرخرگ‌ها توسط پلاک – افزایش فشارخون – افزایش نیاز بافت قلب به اکسیژن – کاهش توانایی خون در حمل اکسیژن – افزایش میزان خطر لخته شدن خون و در نتیجه حمله قلبی و سکته مغزی.

حتی تماس با دود سیگار در افراد غیرسیگاری موجب افزایش میزان بروز بیماری‌های قلبی‌عروقی می‌گردد.

یائسگی زودرس: یائسگی زودرس زنان(به شکل طبیعی و یا بدنبال جراحی) وی درمعرض خطر بیشتر ابتلا به بیماری سرخرگ‌های‌کرونری قرار می‌دهد.

سایر عوامل موثر که عوامل مداخله‌کننده نامیده می‌شوند نیز با بیماری‌های قلبی‌عروقی مرتبط می‌باشند، اما اهمیت آنها هنوز بطور کامل شناخته نشده یا مورد سنجش قرار نگرفته‌اند. این عوامل عبارتند از:

استرس: به نظر می‌رسد که استرس (بویژه‌دربرخی‌افراد) سبب افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی می‌شود. شاید علت این افزایش میزان خطر، بالا رفتن تعداد ضربان قلب و فشارخون و آسیب به سرخرگ‌ها بدلیل استرس طولانی مدت ‌باشد . همچنین ممکن است استرس در ایجاد سایر رفتارهای مخاطره‌آمیز مثل تغذیه بیش از حد، استعمال دخانیات و سوء مصرف الکل دخیل باشد. استرس از طریق افزایش هورمون‌های استرس (از جمله آدرنالین) سبب تولید و افزایش کلسترول و نیز افزلیش احتمال پاره شدن پلاک آترواسکلروز می‌شود. استرس های شدید کوتاه مدت ممکن است با افرایش انعقاد پذیری خون موجب لخته عروقی شود.

الکل: نوشیدن مقادیر بیش از حد الکل می‌تواند فشارخون را افزایش داده و اثر منفی بر روی سطح کلسترول و تری‌گلیسرید (چربی خون) و اترواسکلروز کرونری داشته باشد و ممکن است منجر به ایجاد ضربان نامنظم قلبی (آریتمی) گردد.

قرص‌های ضدبارداری: قرص‌های ضدبارداری سبب افزایش‌خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی در افراد سیگاری یا مبتلا به فشارخون‌بالا بویژه در زنان بالای ۳۵ سال شوند. (قرص‌های ضدبارداری جدید حاوی سطح هورمون کمتری نسبت به قرص‌های قبلی بوده و خطر کمتری دارند). پس از ۳۵ سالگی بدلیل افزایش خطر ابتلا به حمله قلبی و لخته شدن خون، زنان سیگاری یا مبتلا به فشارخون‌بالا نباید از قرص‌های ضدحاملگی استفاده کنند مگر موارد خاص با نظر پزشک.

در حدود نیمی از موارد مرگ و میر ناشی از بیماری‌های قلبی‌عروقی ناگهانی هستند یعنی بروز آنها غیرمنتظره بوده و فرصت نیز برای درمان وجود ندارد همچنین درمان‌های متداول امروزی (مانند آنژیوپلاستی با بالن و یا جراحی بای‌پس سرخرگ کرونری) را نمی‌توان برای هر فرد در معرض خطر انجام داد و در صورت امکان انجام ، درمان فقط مشکل کنونی فرد را درمان می‌کند وروند بیماری زمینه‌ای را متوقف نمی‌سازد.

چه عواملی باعث به وجود آمدن فشار خون می شوند؟

خرداد ۸, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : آموزش سلامت, مشروح اخبار

دلایل قطعی افزایش فشار خون هنوز شناخته نشده اند اما بر اساس تحقیقات عوامل زیر ممکن است که در افزایش فشارخون نقش داشته باشند;

• سیگار کشیدن
• داشتن اضافه وزن
• نداشتن فعالیت فیزیکی
• رژیم غذایی پر نمک
• مصرف مشروبات الکلی
• استرس و اضطراب
• سن بالا
• عوامل ژنتیکی
• سابقه خانوادگی فشار خون بالا
• بیماری کلیوی مزمن
• اختلالات غدد فوق کلیوی و تیروئید

برای آنکه فشارخون نگیرید و یا احتمال آن را کاهش دهید لازم است تغییر شیوه زندگی را مدنظر داشته باشید و موارد زیر را رعایت کنید:

• کاهش وزن
• ترک کردن سیگار
• داشتن یک برنامه غذایی مناسب (برنامه غذایی مناسب شامل غذاهای کم چربی، کم سدیم و مصرف روزانه میوه و سبزیجات است)
• انجام ورزش های مناسب به خصوص ورزش های هوازی
• استرس و اضطراب
• خواب منظم

آیا می دانید آلوده تر از سنگ دستشویی چیست؟

خرداد ۷, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : آموزش سلامت, مشروح اخبار

نتایج تحقیقات طولانی مدت محققان نشان می دهد که تلفن همراه، صفحه کلید، اسفنج آشپزخانه، حوله موجود در توالت، شیر آب، کلید برق و چند مورد دیگر، از کاسه و سنگ دستشویی یا صندلی توالت کثیف تر هستند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، اگر از مردم بپرسند کثیف ترین جایی که می شناسید را معرفی کنید بدون شک اکثرا توالت منزل را معرفی خواهند کرد.اما شاید جالب باشد که بدانید کثیف تر از نوالت هم چیزهایی هستند که هر روز با آنها سر و کار داریم !

گرچه تصور همگان بر این است که توالت کثیف ترین جای ممکن است؛ ولی تحقیقات پژوهشگران آمریکایی و اروپایی نشان می دهد که برخی از وسایلی که هر روز با آرامش از آن ها استفاده می کنیم، آلوده تر از توالت هستند؛ در حالی که هرگز به تمیز کردن آنها فکر نمی کنیم.

مردم خیلی عادت نداریم موبایل یا تبلت را تمیز کنیم، بعضی‌ها اصلا این کار را نمی‌کنند. ولی مطالعات نشان می دهد که تعداد باکتری های بیماری زای موجود روی تلفن همراه، صفحه کلید و تبلت، ۱۰ برابر صندلی توالت فرنگی است . در این اشیا یک نوع باکتری بیماری زا به نام Staphylococcus وجود دارد و زیر میکروسکوپ به شکل خوشه انگور است. جالب است که خیلی‌ از افراد وقتی دستشویی می‌رویم تلفن هوشمند یا تبلت را هم با خود می‌برند.

کی‌برد (صفحه کلید) کامپیوتر را افراد مختلفی در ساعت‌های طولانی استفاده می‌کنند بخصوص در محل کار. شکاف‌های بین کلیدها هم محل مناسبی برای خرده‌های مواد غذایی است بخصوص آنکه بسیاری جلوی کامپیوتر غذا می‌خورند.میزان عوامل بیماری زای صفحه کلید زمانی بیشتر می شود که به طور مشترک مورد استفاده قرار گیرد. تحقیقی که در یکی از دفاتر کار در لندن انجام شده نشان می‌دهد کی‌بردها حداقل پنج بار آلوده‌تر از توالت هستند. همچنین تحقیق دیگری در آمریکا نشان داد میزان آلودگی تا ۴۰۰ برابر بیشتر از کاسهخ توالت است. پس قبل از شروع به کار با کامپیوتر بخصوص در اداره، کی‌برد و موس را تمیز کنید. کی‌برد یکی از مهمترین راه‌های انتقال بیماری‌ در محل کار است.

با قرار دادن لباس های کثیف، به ویژه لباس زیر چرک در محفظه ماشین لباسشویی یا سبد لباس چرک، حدود ۱۰۰ میلیون باکتری ای کولای منتشر می شود که در محفظه باقی می مانند و به راحتی به سری بعدی لباس ها منتقل می شوند. ماشین لباسشویی محیطی مناسب برای باکتری‌ها است بخصوص آنکه آب در پایین ماشین لباسشویی جمع می‌شود.

تحقیقات نشان می‌دهد وقتی لباس‌های زیر خود را در ماشین لباسشویی می‌ریزید تا صد میلیون باکتری ای‌کلای(E.Coli) را هم در آن می‌ریزید. باکتری‌هایی که در ماشین لباس‌شویی می‌مانند، می‌توانند به لباس‌هایی که بعدا در آن می‌ریزید منتقل شوند. اما برای بهداشت بهتر، از ماشین لباسشویی بعنوان محل انباشت لباس‌های کثیف استفاده نکنید. لباس‌های زیر را جدا بشویید و مثلا آن‌ها را همراه با حوله خشک کردن دست نشویید.

گاهی لازم است این لباس‌ها را ابتدا بشویید یا آنها را در محلول ضدعفونی قرار دهید و بعد در ماشین بریزید. برای شستن لباس‌های زیر یا لباس‌های کثیف از درجه آب داغ ماشین لباسشویی (بالای ۶۰ درجه) استفاده کنید. وقتی ماشین لباسشویی را استفاده نمی‌کنید در آن را نبندید تا هوا در آن جریان داشته باشد. محیط گرم و مرطوب و تاریک داخل آن محیط ایده‌آل برای رشد باکتری و قارچ است.

همچنین باکتری ها برای حیات و انتشار نیازمند سه پارامتر رطوبت، گرما و ماده هستند. حوله‌ها محل خوبی برای باکتری‌ها هستند، گرم و مرطوب و معولا کم‌نور. حوله درون توالت با قرار دادن هر سه مورد در اختیار میکوب ها، محل مناسبی برای رشد و انتشار است. از قرار دادن حوله و دستمال توالت در توالت اجتناب کنید. سعی کنید آنها را آویزان کنید یا طوری قرار دهید که به آنها هوا بخورد و خشک شود. حوله‌های تمیز را در حمام یا دستشویی انبار نکنید، چون مرطوب می‌شوند و زمینه رشد باکتری فراهم می‌شود. حوله‌ها را زود زود عوض کنید و بشویید.تحقیقات نشان می‌دهند حوله‌ یکی از آلوده‌ترین اشیاء خانه‌ است، بخصوص حوله‌های آشپزخانه که در معرض مواد غذایی مختلف نیز قرار می‌گیرند.

نزدیک به نود درصد پارچه‌ها و حوله‌هایی که در آشپزخانه استفاده می‌شوند آلودگی میکروبی دارند. وقتی دستهایتان را خوب شسته‌اید یک حوله کثیف می‌تواند شستن را کاملا بی‌فایده کند. بهتر از در آشپزخانه تا حد ممکن از حوله‌های یکبار مصرف یا دستمال کاغذی استفاده کنید بخصوص برای پاک کردن سطوح مختلف.

تحقیقات نشان می دهد زمانی که سیفون کشیده می شود، ذرات آب آلوده تا ۶ متر جهش پیدا می کنند و به راحتی روی مسواک هایی که در توالت نگهداری می شوند، می نشینند. مسواک ها را از توالت خارج کنید. مسواک را در جای بسته یا داخل پوشش قرار ندهید، بهتر است مسواک هوا بخورد و خشک شود. مسواک را قبل و پس از استفاده بخوبی زیر آب بشویید و خوب تکان دهید تا آبش گرفته شود. مسواک را هر چند وقت یکبار عوض کنید.

برای شستشو همه به سراغ دستشویی می‌رویم اما معمولا به اینکه شیر دستشویی خود محل تجمع باکتری است توجه نمی‌کنیم. تحقیقات نشان می‌دهند شیر دستشویی تا ۲۱ برابر توالت، آلوده به باکتری است. وضعیت شیر آشپزخانه بدتر است چون به مواد غذایی هم آلوده می‌شود و تا ۴۴ برابر توالت باکتری دارد.

دست کثیف همه آدم‌هایی که از دستشویی استفاده می‌کنند این شیر را لمس می‌کند. شستن شیر دستشویی را فراموش نکنید. شیرهایی که بصورت اهرم باز بسته می‌شوند بهتر از شیرهایی هستند که پیچی هستند، چون با تماس کمتری بسته می‌شوند. دست خیس پس از شستن براحتی دوباره باکتری جذب می‌کند. شیر آب، به ویژه شیرهای موجود در توالت، منبع میکروب و باکتری های بیماری زا هستند.

یکی از مهمترین منابع پخش باکتری و میکروب، اسفنج و اسکاچ های ظرفشوری است.

تحقیقات محققان آریزونا نشان می دهد که حدود ۱۰ درصد از اسفنج های آشپزخانه در آمریکا، حاوی باکتری سالمونلا بوده اند. در ادامه تحقیقات آمده است که میزان باکتری های موجود در اسفنج آشپزخانه، ۴۰۰ برابر بیشتر از کاسه توالت است.  اسفنج و ابر آشپزخانه یکی از آلوده‌ترین جاهای خانه، تا چهارصد برابر توالت می‌تواند باکتری داشته باشد. نکته‌ای که شاید باور نکنید این است که ظرفشویی (سینک) آشپزخانه در واقع آلوده‌ترین جای خانه است، صدهزار بار آلوده‌تر از دستشویی و توالت. اسفنج‌ها هم تمام شرایط باکتری‌پروری را دارند، مهمترین دلیل آلودگی: دیر به دیر عوض می‌شوند. راه حل: آنها را زود زود عوض کنید.

معمولا در کیف دستی خانم‌ها همه چیز پیدا می‌شود، از شیر مرغ تا جان آدمیزاد، موبایل، لوازم آرایش، پول. این کیف‌ها همه جا برده می‌شوند، در جاهای مختلفی گذاشته می‌شوند و بنابراین مرکز تجمع باکتری می‌شوند.

به گفته محققان این کیف‌ها تا ده برابر توالت می‌توانند حاوی باکتری باشند، دسته کیف‌ها از همه جا آلوده‌تر است و روژ لب در رده بعدی قرار دارد. یکی از دلایل این است که تحقیقات نشان می‌دهند معمولا رژ لب بیشتر از اقلام دیگر لوازم آرایش عمر می‌کند (یک تا دو سال).

تحقیقات نشان می‌دهند بهتر است برای لوازم آرایش هم عمر مفید در نظر گرفت، بعنوان توصیه می‌توانید از این فرمول استفاده کنید: ریمل سه تا شش ماه، لوازم آرایش مایع شش تا هشت ماه، پودرها، برق لب، سایه چشم، روژ گونه و روژ لب یک سال، مداد ابرو و چشم یک سال و نیم.

صدها نفر در روز از آسانسورها استفاده می‌کنند و معمولا هم کسی آنها را تمیز نمی‌کند. شاید بد نباشد در صورت امکان از پله استفاده کنید، هم تمیزتر است هم سالم‌تر.

تخته خردکن یکی از پناهگاه‌های خوب برای باکتری‌هاست و تا دویست برابر توالت ممکن است در آن باکتری پیدا شود، شیارهایی که چاقو روی آن ایجاد می‌کنند هم کار باکتری‌ها راحت‌تر می‌کند. تخته‌هایی که برای گوشت و مرغ اسفاده می‌شوند بیشترین آلودگی دارند.

یک توصیه ساده این است که دو تخته به رنگ‌های مختلف داشته باشید، یکی برای گوشت و مرغ و دیگری برای سبزیجات و چیزهای دیگر. تخته‌هایی را که برای گوشت و مرغ استفاده می‌کنید بلافاصله پس از استفاده بشویید. ضدعفونی کردن این این تخته‌ها هر چند وقت یکبار هم کار مفیدی است.

پول کثیف است. تعجبی ندارد، هزاران نفر در هر حالت و شرایطی پول را لمس می‌کنند و البه پول شسته هم نمی‌شود. هر اسکناس حامل تا ۲۰۰ هزار باکتری است. عابر بانک هم همینطور است، هزاران نفر از آن استفاده می‌کنند و شسته نمی‌شود و علاوه بر این با پول هم در تماس است. محققان می‌گویند بعد از استفاده از عابر بانک هم جیبتان غنی‌تر می‌شود هم دستتان، با پنج هزار باکتری بیشتر.

معمولا در کیف دستی خانم‌ها همه چیز پیدا می‌شود، از شیر مرغ تا جان آدمیزاد، موبایل، لوازم آرایش، پول. این کیف‌ها همه جا برده می‌شوند، در جاهای مختلفی گذاشته می‌شوند و بنابراین مرکز تجمع باکتری می‌شوند.

به گفته محققان این کیف‌ها تا ده برابر توالت می‌توانند حاوی باکتری باشند، دسته کیف‌ها از همه جا آلوده‌تر است و روژ لب در رده بعدی قرار دارد. یکی از دلایل این است که تحقیقات نشان می‌دهند معمولا رژ لب بیشتر از اقلام دیگر لوازم آرایش عمر می‌کند (یک تا دو سال). تحقیقات نشان می‌دهند بهتر است برای لوازم آرایش هم عمر مفید در نظر گرفت، بعنوان توصیه می‌توانید از این فرمول استفاده کنید: ریمل سه تا شش ماه، لوازم آرایش مایع شش تا هشت ماه، پودرها، برق لب، سایه چشم، روژ گونه و روژ لب یک سال، مداد ابرو و چشم یک سال و نیم.

به فرمان خودرو هم شاید زیاد حواستان نباشد، بعضی از افراد در ماشین زندگی می کنند، سرفه و عطسه می کنند، غذا می خورند، با همه چیز در دنیای بیرون تماس پیدا می کنند و حتی خیلی کارهای دیگر می کنند و بعد دست به فرمان می شوند. فرمان پنج برابر توالت آلودگی دارد، بنابراین گهگاه آن را تمیز کنید.

همه به کلید برق دست می‌زنند و کمتر پیش می‌آید که آن را تمیز کنیم. طبق تحقیقات در شش و نیم سانتی‌متر مربع کلید برق دویست باکتری وجود دارد. کلیدهایی که در اماکن عمومی هستند وضعیتی به مراتب بدتر دارند.
برخی از اشیای آلوده تر از توالت عبارتند از :

– کلید برق

– پول

– دستگاه های خودپرداز

– فرمان ماشین

– صندلی و دستگیره های وسایل حمل و نقل عمومی

– منوی رستوران

– سبد دستی فروشگاه

– دکمه آسانسور

– دسته های کیف دستی

– موکت یا فرش

– تخته آشپزخانه

غرق شدن شناگران حرفه‏ ای

خرداد ۲, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : آموزش سلامت, مشروح اخبار, مقالات علمي

غرق شدن شناگران حرفه‏ ای
اشتباهات کوچک – عواقبی بزرگ …

هر ساله در اوائل فصل بهار با اعلام آمار رسمی غرق شدگان سال قبل، اندوهی دیگر بر دل دوستداران ورزش شنا و ورزشهای آبی رقم می‏خورد. و آنچه در این بین نگران‏کننده‏تر است، حضور نام برخی شناگران ورزیده و حرفه‏ای در این آمار است که شاید یک سال قبل از آن، حتی فکر کردن به احتمال غرق شدن چنین فردی به نوعی توهّم محسوب می‏شد! لیکن آنچه رخ داده است، واقعیتی تلخ است که می‏باید دلیلی قانع کننده برای آن یافته شود. در واشکافی این موضوع، علل بسیاری را می‏توان یافت که در این بین جریانات شکافنده مرگبار دریاها، جریانات پیچیده و قدرتمند رودها، یا گرفتار شدن شناگر در عوارض موجود در آبهای طبیعی، صرفاً برخی از این دلایل می‏باشند.
یکی از علل مهم غرق‏ شدگی که در سالهای اخیر بیش از پیش مورد توجه محافل علمی و ورزشی جهان قرار گرفته است، پدیده غش کردن شناگر در آبهای کم عمق می‏باشد که در اصطلاح تخصصی به shallow water blackout معروف بوده و در متن حاضر برای پرهیز از تعابیر متفاوت کلمات، عیناً از اصطلاح «بِلَک‏اوت آبهای کم عمق» استفاده می‏گردد. بلک‏اوت آبهای کم عمق معمولاً در آبهای با عمق کمتر از ۵ متر رخ می‏دهد و در بیشتر موارد شناگران بسیار ماهر و ورزیده به آن دچار می‏شوند، لیکن باید توجه داشت که این عارضه ممکن است در هر عمقی از آب اتفاق افتاده یا شناگران با مهارت‏های کمتر و بویژه کودکان را نیز ممکن است درگیر کند. به همین دلیل است که اخیراً پیشنهاداتی جهت تغییر نام این عارضه در مجامع تخصصی ارائه شده، لیکن مفهوم اصلی ثابت بوده و با عنایت به استفاده وسیع از نام فعلی، در متن حاضر نیز به همین عنوان اطلاق می‏گردد.
در نگاه کلّی، بلک‏اوت آبهای کم عمق به دلیل حبس طولانی تنفس در هنگام شنای روی آب یا شنای زیر آب رخ داده و به دلیل کمبود اکسیژن باعث مرگ شناگر می‏شود. به طور دقیق‏تر، شناگرانی که پیش از حبس کردن تنفس برای شنا (بویژه شنای زیرآبی)، اقدام به «افزایش تنفس» کنند، متعاقباً در هنگام شنا به این عارضه مرگبار مبتلا می‏شوند. منظور از «افزایش تنفس»، انجام هیپِروِنتیلاسیون (hyperventilation) یا به عبارتی انجام تنفس سریع و/یا انجام تنفس عمیق می‏باشد.
در هنگام بلک‏اوت کردن، شناگر به طور ناگهانی در زیر آب بیهوش می‏شود. به مجرد بیهوش شدنِ شناگر در زیر آب، سازوکارهای خودکار بدن که متوجه نیاز بدن به اکسیژن شده‏اند، به منظور تأمین اکسیژن کافی برای مغز، سیستم تنفس را به صورت خودکار وارد عمل می‏کنند؛ غافل از این که در چنین حالتی صرفاً آب وارد ریه شناگر بیهوش می‏شود.

01

منبع تصویر: Aquatics International, Nov/Dec 2011 Issue

در هنگام بلک‏اوت چنانچه نجات شناگر خیلی فوری صورت نگیرد، غرق شدن وی حتمی است. پدیده بلک‏اوت بدون هیچ علامت و سر و صدایی مبنی بر بروز مشکل، و در اغلب موارد بدون اینکه حتی سایر افراد دور و بر شناگر متوجه شوند، رخ می‏دهد. همچنین از آنجا که حالت بدن شناگر دچار بلک‏اوت از بیرون آب بسیار شبیه شناگر سالمی است که در یک نقطه زیر آب توقف کرده، تشخیص وقوع بلک‏اوت از بیرون آب بسیار دشوار است و فرد دچار بلک‏اوت ممکن است به اشتباه در حال شنا کردن به نظر برسد و حتی توجه ناجیان غریق را نیز به خود جلب نکند؛ که این موضوع لزوم تعبیه سیستمهای کامپیوتری تشخیص غرق‏شدگی (computer aided drowning detection) یا دوربین‏های مداربسته زیر آب در محل‏های شنای عمومی را خاطر نشان می‏سازد.

02
شبیه‏ سازی حالت فرد دچار بلک‏اوت در زیر آب (منبع تصویر: دیلی‏تلگراف).

03
فرد دچار بلک‏اوت در زیر آب که به واسطه تشخیص زودهنگام سیستم کامپیوتری سریعاً نجات داده می‏شود. نکته قابل تأمل این که سایر افراد درون استخر متوجه وقوع مشکل نشده‏اند (منبع تصویر: یوتیوب).
بلک‏اوت بسیار آنی رخ داده و علامت خطر مفیدی که به واسطه آن شناگر بتواند از بروز حادثه جلوگیری کند، به همراه ندارد. تنها علامت قریب‏الوقوع بودن بلک‏اوت، پدیده دیگری به نام گِرِی‏اوت (greyout) می‏باشد. در هنگام گری‏اوت کردن، شناگر ناگهان دچار تاری دید یا نابینایی شده و بلک‏اوت به طور آنی پس از این حالت رخ می‏دهد و فرصتی برای شناگر باقی نمی‏گذارد. هر دو حالت گری‏اوت و بلک‏اوت به دلیل کاهش اکسیژن رسانی به مغز رخ داده و با وجود شناخته شده بودن در دانش پزشکی، برای بسیاری از شناگران هنوز ناشناخته هستند.
تشریح دقیق فرآیند وقوع بلک‏اوت، امری تخصصی بوده که هدف متن حاضر نمی‏باشد. برای توضیح ساده‏تر این فرآیند ابتدا باید به یک عقیده نادرست لیکن مرسوم در بین شناگران اشاره نمود: برخی شناگران معتقدند که انجام چند تنفس عمیق و/یا سریع پیش از حبس تنفس برای شنا، موجب افزایش میزان اکسیژن خون شده و توانایی آنها را برای شنای زیر آب افزایش می‏دهد. این در حالی است که «افزایش تنفس» در یک فرد سالم و در شرایط طبیعی، تأثیری بسیار اندک در افزایش اکسیژن خون داشته، لیکن از سوی دیگر موجب کاهش بسیار چشمگیر در میزان دی‏اکسید کربن خون می‏گردد. میزان دی‏اکسید کربن موجود در خون، موضوعی بسیار مهم و حیاتی بوده و در حقیقت یکی از عوامل مهم تنظیم تنفس در بدن و ایجاد حالت «میل» به نفس کشیدن می‏باشد. زمانی که شناگر پیش از حبس تنفس برای شنا، اقدام به «افزایش تنفس» می‏کند، به طور کاذب میزان دی‏اکسید کربن خون خود را کاهش می‏دهد. لذا با این کار در واقع بدن خود را فریب داده و بدن اینگونه تصور می‏کند که فعلاً نیاز چندانی به تنفس وجود ندارد. در چنین حالتی، شناگری که در حال شنا نفس خود را حبس کرده است، نیاز به نفس کشیدن را احساس نمی‏کند و بالعکس به اشتباه تصور می‏کند که به مدت طولانی‏تری قادر است نفس خود را محبوس نگاه دارد، لذا همچنان به شنای خود ادامه می‏دهد. و از همین زمان است که زنجیره مخرّب و مرگبار بلک‏اوت آغاز می‏گردد. هرچه زمان بیشتری می‏گذرد، بدن ذخایر اکسیژن خود را بیشتر و بیشتر استفاده نموده و میزان اکسیژن خون سریعاً رو به کاهش می‏رود. در حالتی که میزان اکسیژن به نزدیک حدّ بحرانی کاهش پیدا کرده است، شناگر نه تنها هنوز نیاز به نفس‏گیری را احساس نکرده، بلکه به دلیل حالت سرخوشی ناشی از هیپوکسی (کاهش اکسیژن خون)، قدرت بیشتری برای حبس تنفس و ادامه فعالیت احساس می‏کند. ناگهان با کاهش میزان اکسیژن از یک حدّ بحرانی، بینایی مختل شده، بلافاصله هوشیاری از کار افتاده و شناگر اصطلاحاً «غش» می‏کند. پس از بروز حالت غش در زیر آب، بدن که به طور خودکار متوجه نیاز به اکسیژن شده است، به طور غیر ارادی دستور انجام تنفس را به دستگاه تنفس ارسال می‏کند، لیکن با این کار صرفاً موجب پر شدن ریه‏ها از آب گردیده و وضعیت را به مراتب وخیم‏تر می‏نماید. ضمناً گاهی متعاقب وقوع بلک‏اوت، ممکن است اختلالات قلبی، تشنج و سایر عوارض دیگر نیز به وقوع بپیوندد. متأسفانه بر خلاف موارد معمول غرق‏شدگی، در مورد بلک‏اوت زمان کمتری برای پیشگیری از آسیب مغزی و مرگ وجود دارد و حتی افرادی که از این وضعیت نجات داده شوند، ممکن است به طور مادام‏العمر دچار ضایعات مغزی گردند.
توجه داشته باشید که «افزایش تنفس» الزماً اختیاری نیست، بلکه گاهی ممکن است به دلیل فعالیت شدید جسمی، استرس و سایر علل غیر ارادی نیز رخ دهد. همچنین شناگران بسیار ورزیده که با انجام تمرینات زیاد، توانایی سرکوب کردن حس نیاز به تنفس در زیر آب را بدست آورده‏اند به طور ویژه در معرض خطر بروز بلک‏اوت می‏باشند.
بلک‏اوت آبهای کم‏عمق پدیده‏ای مرگبار بوده که فاقد هرگونه علامت خطر قبلی می‏باشد. تنها راه پیشگیری از این حادثه مرگبار، «آموزش» است.
لذا با اطلاع رسانی عمومی و نصب علائم هشداردهنده در محل‏های شنا از وقوع این حادثه دلخراش پیشگیری نمایید. به طور ویژه به کودکان و نوجوانان در مورد خطر بسیار جدّی این عارضه آموزش دهید؛ چرا که معمولاً در این گروه سنّی تمایل زیادی به انجام شنای زیر آب و حبس تنفس و مسابقه دادن با همسالان وجود دارد. لیکن صرفاً به آموزش نیز اکتفا نکرده و همواره به طور مستقیم و از فاصله نزدیک کودکان را در اطراف و درون آب مورد نظارت قرار دهید.
نهایتاً توجه شود که بلک‏اوت آبهای کم عمق با بلک‏اوت آبهای عمیق (deep water blackout) –که موضوع صحبت حاضر نیست- تفاوت دارد. به طور بسیار خلاصه، بلک‏اوت آبهای عمیق برای شناگرانی که به غواصی آزاد (free diving: غواصی بدون استفاده از تجهیزات تنفسی) در آبهای معمولاً با عمق بیش از ۱۰ متر می‏پردازند، رخ می‏دهد. در بلک‏اوت آبهای عمیق، غواص اکثراً در هنگام بازگشت به سطح آب دچار بلک‏اوت می‏شود که این موضوع احتمالاً به دلیل افت ناگهانی فشار نسبی اکسیژن در ریه‏ها به هنگام رسیدن به نزدیک سطح آب (پس از بازگشت از عمق زیاد) رخ می‏دهد. قربانیان این نوع بلک‏اوت عموماً شناگران بسیار قوی و ورزیده بوده که عادت به انجام غواصی آزاد در اعماق آب را داشته‏اند؛ لیکن ممکن است سایر شناگران را نیز درگیر سازد. توضیح دقیق این پدیده، امری بسیار تخصصی است و در واقع هنوز زوایای مختلف آن از نظر پزشکی شناخته نشده است. لیکن به طور خلاصه این شناگران در هنگامی که در عمق زیاد آب هستند حتی با میزان بسیار اندک اکسیژن در ریه‏های خود ممکن است کاملاً احساس راحتی کنند، غافل از اینکه چنانچه میزان اکسیژن ریه‏ها در عمق زیاد آب از حدّ خاصی کمتر شود، در حقیقت شناگر بدون اینکه بداند به دام افتاده است و هرچند ممکن است در عمق زیاد متوجه بروز مشکل نشود، لیکن دیگر قادر نیست از لایه‏های سطحی و کم‏فشار آب به سلامت عبور کرده و به سطح آب برسد. بلک‏اوت آبهای عمیق نیز همانند بلک‏اوت آبهای کم‏عمق به صورت آنی و بدون علائم قبلی رخ داده و شناگر را غرق می‏کند. انجام «افزایش تنفس» قبل از غواصی آزاد در آبهای عمیق، وضعیت را به مراتب وخیم‏تر نموده و می‏تواند ترکیبی از دو پدیده بلک‏اوت آبهای عمیق و کم عمق را ایجاد نماید. همچنین همانگونه که در بالا گفته شد، شناگران ماهر که با انجام تمرینات ویژه، توانایی سرکوب کردن حس نیاز به تنفس را بدست آورده‏اند به میزان زیادی در معرض خطر وقوع بلک‏اوت آبهای عمیق و غرق شدن می‏باشند. ضمناً کاهش اکسیژن در خون افرادی که در عمق آب شنا می‏کنند می‏تواند منجر به بروز پدیده‏ای به نام «سامبا» (Samba) شود که در حین آن، فرد کنترل عضلات خود را از دست داده و دچار لرزش غیر ارادی عضلانی می‏شود که می‏تواند وضعیت بسیار خطرناکی را ایجاد نماید.
یک نوع دیگر از بلک‏اوت، بلک‏اوت سطحی (Surface blackout) می‏باشد که طی آن شناگر یا غواص آزاد که دچار کمبود اکسیژن شده، توانسته از آب عمیق به سطح آب برگشته و شروع به تنفس کند لیکن به دلیل زمان لازم برای رسیدن اکسیژن از ریه به مغز، در سطح آب غش کرده و ممکن است غرق شود. پیشگیری از این نوع بلک‏اوت نیز اصول ویژه‏ای دارد که به عنوان مثال شناگر به محض رسیدن به سطح آب می‏باید سریعاً فقط تنفس کرده و از هرگونه صحبت کردن یا تحرّک غیرلازم اکیداً پرهیز کند.
انجام غواصی آزاد یا شنا در آبهای نسبتاً عمیق و لذت بردن بی‏دردسر از این ورزش زیبا، امری کاملاً حرفه‏ای بوده و فوت و فن‏های زیادی دارد که برای آموختن آنها لازم است شناگر دوره‏های آموزشی ویژه را پشت سر گذارده و تمرینات عملی زیادی را در حضور سایر افراد حرفه‏ای طی کرده و به تجهیزات ویژه و بسیار حیاتی مجهز باشد. این ورزش همواره باید به صورت گروهی و با حمایت سایر افراد ماهر و ورزیده صورت گیرد. در غیر این صورت، دست کم گرفتن این امر، فرجامی جز تأثر و رنج بازماندگان نخواهد داشت.

04

شناگر حرفه‏ای دچار بلک‏اوت آبهای عمیق در حین مسابقه غواصی آزاد که به موقع توسط تیم غواصان ناجی، نجات داده شده است (منبع تصویر: Logan MB Photography- Deja Blue Freedive Competition).

مطالب ارائه شده در این مجال صرفاً به منظور آشنایی اولیه شناگران با برخی از دلایل مهم غرق‏شدگی بوده و بررسی دقیق‏تر این موضوع و آموزش نحوۀ شنای صحیح و مواجهه با حوادث آب نیازمند بهره‏گیری از نظرات متخصصان، طی کردن دوره‏های آموزشی مربوطه و تمرینات اصولی می‏باشد. به طور خلاصه، هرگز در محلی که ناجی غریق و امکانات امداد و نجات کافی مهیا نیست، شنا نکنید؛ در هنگام شنا به ندای بدن خود گوش دهید و نشانه‏های قوی نیاز به تنفس را نادیده نگیرید. آنجا که بحث شنا و آب مطرح است، موضوع را دست کم نگیرید، با خود رو راست باشید و هرگز فراتر از توان بدنی و مهارتهای خود پیش نروید. آموزشهای تخصصی را زیر نظر مربیان حرفه‏ای طی کرده و همواره به صورت گروهی در کنار سایر شناگران ماهر و ورزیده و در دیدرس یکدیگر شنا کنید. از نگه داشتن طولانی مدت تنفس خود در زیر آب یا در حال شنا جداً خودداری کنید. پیش از غوطه‏ور شدن در آب، کاملاً عادی تنفس کنید، اگر پیش از شنا به هر دلیل دچار افزایش تعداد تنفس شده‏اید، تا زمان کسب آرامش و تنفس طبیعی در آب غوطه‏ور نشوید. هرگاه در زیر آب احساس نیاز به تنفس کردید، حتماً سریع خود را به هوا برسانید. و در هنگام نظارت بر افراد در حال شنا، همواره زیر آب را نیز با دقت رصد کنید.
گردآوری: دکتر سیاوش احمدی نوربخش (http://www.dariaban.blogfa.com)
منابع:
۱- فدراسیون بین‏المللی نجات غریق (http://www.ilsf.org).
۲- انجمن نجات غریق ایالات متحده (http://www.usla.org).
۳- دستنامه نجات غریق صلیب سرخ (http://www.redcross.org).
۴- انجمن نجات غریق استرالیا (http://www.royallifesaving.com.au).
۵- اتحادیه ملی پیشگیری از غرق شدگی (http://ndpa.org).
۶- کتاب Drowning: Prevention, Rescue, Treatment نوشته Joost Bierens؛ انتشارات Springer.
۷- سایتهای اینترنتی (http://shallowwaterblackout.org؛ http://shallowwaterblackoutprevention.org؛ http://www.shallowwaterblackout.org.uk).

کلستریدیوم بوتولینوم می تواند در کنسرو، عسل، کشک و حتی سوسیس و کاباس وجود داشته باشد

اردیبهشت ۹, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : آموزش سلامت, صنایع غذایی, مشروح اخبار

کلستریدیوم بوتولینوم از آن باکتری های مشهوری است که شاید خیلی ها اسمش را نشنیده باشند، اما حوادث ناشی از آن را به یاد دارند، چون این باکتری تاکنون از طریق برخی مواد غذایی بخصوص غذاهای کنسروی سبب مسمومیت و مرگ برخی از هموطنانمان شده است. اما بیشتر خانواده ها بر این باورند که این باکتری مهلک فقط در انواعی از کنسرو تن ماهی رشد می کند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، برخلاف باور عامه مردم این باکتری علاوه بر کنسرو ماهی در گوشت، فرآورده های گوشتی، سبزیجات و غذاهای تهیه شده در منزل نیز رشد می کند و بویژه غذاهای محلی و سنتی ایران و بسیاری از کشورها در ایجاد این مسمومیت نقش اول را دارند و در میان کنسرو سبزیجات، کنسرو ذرت و سپس کنسرو نخود فرنگی و لوبیا سبز از نظر قدرت سم تولید شده در اولویت هستند.

همچنین اگر اغذیه فروشی ها و رستوران های غیر بهداشتی، فرآورده های گوشتی مثل سوسیس و کالباس یا غذاهای گوشتی و خورشتی یا انواع گوشت کباب ها و حتی سالاد الویه را در شرایط نامساعد نگهداری کنند، احتمال رشد این باکتری در این مواد غذایی بسیار زیاد می شود.

عسل یکی دیگر از منابع رایج آلودگی به این باکتری است که خطر بیشتری برای کودکان زیر یک سال دارد. آلودگی عسل به علت تکثیر این باکتری در بدن لاروهای مرده زنبورعسل در کندو است. ۱۰ درصد عسل ها به این باکتری آلوده هستند. دلیل خطرناک تر بودن بوتولیسم کودکان این است که باکتری، همراه عسل یا برخی مواد غذایی دیگر مانند چای بابونه، پس از مصرف در روده کودک به شکل زایای کلستریدیوم بوتولینوم تبدیل می شود و سم نیز در روده کودک ترشح می شود.

در حالی که در بوتولیسم بزرگسالان سم به شکل از پیش ترشح شده در غذا موجود است. به همین دلیل نیز توصیه می شود به کودکان زیر یک سال عسل داده نشود.

همچنین خطر حضور این باکتری در انواع کشک ها نیز زیاد است. سال ۱۳۶۱ این بیماری به دلیل مصرف کشک غیر پاستوریزه در کشور گزارش شد و به همین دلیل از همان تاریخ، پاستوریزه کردن کشک های کارخانه ای و حتی جوشاندن مجدد کشک های پاستوریزه هنگام مصرف در کشور اجباری شد.

علائم:

علائم بیماری به طور معمول ۴ تا ۳۶ ساعت بعد از مصرف ماده غذایی آلوده ایجاد می شود، البته این زمان تا حدودی به مقدار سم مصرف شده بستگی دارد. هر چه زودتر علائم ظاهر شود بیماری شدیدتر خواهد بود.

تب به طور معمول وجود ندارد و عمده علائم به صورت عصبی هستند که به شکل قرینه در بدن ظاهر می شوند.

کاهش حس، فلج پیش رونده، تهوع، سرگیجه، اختلال بلع، خشکی دهان، دردهای شکمی، پایین افتادگی پلک ها، لکنت زبان، ضعف اندام ها، تاربینی یا دوبینی و استفراغ از نشانه های این بیماری است.

مشکلات تنفسی به دلیل فلج عصب تنفسی ایجاد می شود و در صورت درمان نشدن بموقع مرگ بیمار به علت خفگی رخ می دهد.

باکتری کلستریدیوم بوتولینوم در خاک وجود دارد و در خاک های رسی بخصوص در لایه های بالایی که غنی از مواد خوراکی است بیش از زمین های شنی و همچنین در روده انسان، حیوانات، لجن، رسوبات اقیانوس ها و دریاچه ها یافت می شود.

هاگ یا اسپور،باکتری کلستریدیوم بوتولینوم شکل مقاوم باکتری است و به حرارت، اسید، قلیا و مواد ضد عفونی کننده مقاوم است و در لاشه حیوانات، بیش از شش ماه زنده می ماند. اما عامل مسمومیت به طور معمول سم باکتری کلستریدیوم بوتولینوم است. این سم از جنس پروتئین است و بوتولینوم نام دارد.

بوتولینوم روی دستگاه عصبی اثر منفی می گذارد. نوع A این سم قوی ترین نوع سم بوتولینوم است و به مدت طولانی تری در مواد غذایی باقی می ماند. سم نوع A ده برابر قوی تر از نوع C و بیست برابر قوی تر از نوع B است.

* از خوردن غذاهای مشکوک خودداری کنید:

سم کلستریدیوم بوتولینوم نسبت به حرارت حساس است. اما ضمن توصیه به مصرف کنندگان که باید دست کم مدت ۱۵ دقیقه همه مواد غذایی قابل جوشاندن را بجوشانند، باز هم نمی توانیم بگوییم حتی پختن کامل یک غذای مشکوک، خطر را به طور قطعی رفع می کند؛ چرا که احتمال حضور اسپور مقاوم این باکتری که برای انهدام به حرارت بیشتری نیازمند است، وجود دارد.

بنابراین از خوردن غذاهای مشکوک خودداری شود. روش پخت غذا چندان مهم نیست، بلکه رسیدن به دمای مورد نظر و نگهداری در آن دما برای مدت تعیین شده مهم است. اگر غذایی را می توان با سرخ کردن یا آبپز کردن به دمای حدود ۹۰ درجه رساند و حدود ۱۵ دقیقه هم در این دما حرارت داد، می توان از سرخ کردن یا آبپز کردن هم استفاده کرد.

باکتری کلستریدیوم بوتولینوم دارای انواع تخریب کننده پروتئین و انواع غیر تخریب کننده پروتئین است. بنابراین بسته به این که ماده غذایی به کدام یک از انواع باکتری آلوده شده ممکن است دارای علائم ظاهری باشد یا نباشد. مثلا انواع تخریب کننده پروتئین آن در گوشت، بوی تعفن و گاز ایجاد می کنند. اما نوع دیگر آن بخصوص در غذاهای سرد علائم فساد را در غذا ایجاد نمی کند. بنابراین تشخیص آلودگی برای مصرف کننده بسیار سخت و تقریبا غیرممکن خواهد بود. به همین دلیل چشیدن مواد غذایی مشکوک به بوتولیسم بسیار خطرناک بوده و به هیچ عنوان توصیه نمی شود. تولید گاز و باد کردگی برخی از کنسروهای آلوده، جزو علائم همیشگی فساد این باکتری نیست، اما توصیه می شود از مصرف غذاهای کنسروی باد کرده خودداری شود.

اگر از مدت زمان جوشاندن کنسرو بگذرد و محصول مصرف نشده باشد، کنسرو یا ماده غذایی مورد نظر مجدد باید حرارت ببیند. چون ممکن است تعدادی از باکتری ها که در آن زمان به صورت هاگ وجود داشته اند، مجدد فعال شوند و سم تولید کنند.

تا قبل از سال ۱۹۴۹ میلادی میزان کشندگی این سم حدود ۶۰ درصد بود، اما امروزه با توجه به در اختیار داشتن آنتی توکسین (پادزهر) این باکتری در مراکز تخصصی ـ درمانی مسمومیت ها و روش های درمان حمایتی و امکانات آی.سی.یو و… میزان کشندگی به ۷ تا ۱۰ درصد در بزرگسالان کاهش یافته است. میزان کشندگی به عواملی مانند نوع سم، مقدار سم خورده شده، نوع ماده غذایی و سرعت اقدام های درمانی بستگی دارد.

شایعترین علل درد بینى

اردیبهشت ۹, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : آموزش سلامت, مشروح اخبار

شیوع درد بینى اغلب به صورت تحریک و سوزش مخاط بینى تظاهر مى‌کند تا درد واضح و منتشر

آب‌ریزش حاد بینى معمولا با نوعى تحریک و سوزش بینى همراه است.

– تحریک ناشى از گازها و گردوغبار نیز ممکن است به درد منجر شود.

– کورک‌ها و عفونت‌ ریشه‌هاى مو در مدخل بینى درد موضعى ایجاد مى‌کند.

– هم‌چنین تب‌خال و ترک‌هاى کوچک در ناحیه پوست گوشه‌هاى خارجى بینى منجر به درد مى‌شوند.

– گاهى درد بینى از نوع انتشارى است، یعنى منشاء درد در خود بینى نیست، مثل درد بینى ناشی از التهاب سینوس‌ها، تحریک و درد شاخه‌هاى عصب زوج پنجم به‌علت خرابى دندان‌ها و نیز تیک دردناک که درد بسیار شدیدى در بینى و ناحیه مربوطه تولید مى‌کند.

چگونه از موهای خود مراقبت کنیم

فروردین ۵, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : آموزش سلامت, مشروح اخبار, پوست و مو

- فقط دو تا سه بار در هفته دوش بگیرید

اسکات معتقد است که اولین چیزی که اکثر مردم به اشتباه انجام می‌دهند شستشوی زیاد موهاست. شامپوها مواد مهمی برای از بین بردن کثیفی و محافظت از موها است، اما از طرفی آنها هر چیز مفیدی مانند روغن‌های طبیعی را که پوست سر تولید می‌کند تا موها را نم‌دار و سالم نگه دارد، از بین می‌برند.

– از دادن گرمای زیاد به مو خودداری کنید

گیبسون در ادامه‌ی صحبت‌هایش می‌گوید که شستشوی روزانه یعنی استفاده از مواد شوینده و از بین رفتن خشکی مو که این مسئله باعث از میان رفتن کوتیکول‌ها می‌شود. اگر کوتیکول به خاطر حالت دادن زیاد مو آسیب ببیند، مغز داخلی آن بیرون می‌زند که باعث خشکی، کاهش درخشندگی مو و بی‌حرکتی آن می‌شود.

– شامپو را فقط برای سرتان استفاده کنید

همیشه یادتان باشد که از شامپو فقط برای ناحیه‌ی سر استفاده کنید، و نرم‌کننده را در میانه و انتهای مو بمالید. لازم نیست تمام شامپو را روی سرتان خالی کنید.

– با آب سرد موهایتان را آبکشی کنید

آبکشی موها با آب سرد با آب داغ فرق زیادی دارد. آب گرم باعث باز شدن کوتیکول‌ها شده، و آن را زمخت و خشک می‌کند، در حالی که آب سرد کوتیکول‌ها را می‌بندد و باعث می‌شود که براق و نرم و لطیف به نظر بیاید.

– برای دوش سریع از شامپوهای خشک استفاده کنید.

گیبسون در ادامه می‌گوید که اگر فکر می‌کنید موهایتان زود به زود روغنی می‌شود پودرهای مو و شامپوهای خشک‌کننده وجود دارد که مواد خوبی برای خشک کردن مو هستند.

– نرم‌کننده‌های قوی فقط باعث افزایش انعطاف موها می‌شوند

بهتر است نرم‌کننده‌های حاوی سیلیکون را انتخاب کنید. این نرم کننده‌ها تارهای مو را با یک غشای نازک می‌پوشانند و باعث جدا شدن تارهای مو از هم می‌شوند. بنابراین موهای پرپشتی به ما می‌دهند که چرب هم به نظر نمی‌رسد. سیلیکون این محصولات حتی بعد از شست‌وشوی کامل با آب نیز بر سطح مو باقی خواهد ماند.

– برای داشتن موهای سالم، ماهی و مغزهای روغنی را حتما بخورید

این موادغذایی حاوی ترکیباتی هستند که داشتن موهای زیباتر را تقویت می‌کنند. پس با ماهیها مخصوصا ماهی قزل آلا و مغزها مثل آجیل بیشتر دوست باشید. پروتئین موجود در آنها و همچنین محتوای بالای چربی امگا ۳ در آنها به حفظ سلامت پوست سر جدا کمک می‌کنند. سبزیجات برگ سبز، لوبیاها و حبوبات و نیز هویج از دیگر مواد غذایی مناسب برای سلامت موهای شما هستند. از رژیمهای لاغری سخت نیز جدا پرهیز کنید. این رژیمها با کاهش مواد مغذی دریافتی، باعث ریزش مو می‌شوند، زیرا موها اولین جایی هستند که کمبود مواد مغذی را احساس می‌کنند.

– با آب ولرم از درخشندگی موهای خود محافظت کنید

لازم است بدانید آب داغ با از بین بردن روغن طبیعی موجود در سطح موها، باعث کدر شدن و از بین رفتن درخشندگی موها می‌شود. بنابراین شستن سر با آب بسیار گرم و در دفعات مکرر به راحتی باعث از بین رفتن درخشندگی طبیعی موها خواهد شد. اما منظور ما این نیست که شما باید حمام آب سرد داشته باشید و یا خیلی دیر به دیر حمام کنید. بلکه توصیه ما این است که از آب ولرم برای شستن موها در حمامها استفاده کنید و فراموش نکنید که پوست سر خود را آرام بشویید.

– موخوره

گاهی اوقات اگر با دقت به انتهای مو نگاه کنید متوجه می‌شوید که انتهای آن چند شاخه شده است که به آن موخوره می‌گویند. موخوره به دلیل استفاده زیاد از سشوار، دستگاه‌های صاف‌کننده مو و شانه زدن زیاد به وجود می‌آید و تنها راه درمان آن کوتاه کردن است، اما شما می‌توانید با استفاده کمتر از سشوار، دستگاه‌های صاف‌کننده مو و استفاده مدوام از نرم‌کننده‌ها و محافظت مو در هوای سرد و گرم از موخوره جلوگیری کنید.

– با پروتئین موخوره را درمان کنید

اگر شما هم از آن دسته افرادی هستید که همواره از وسایل برقی و داغ مانند اتوی مو، بابلیس و هر وسیله دیگری برای موهای خود استفاده می‌کنید، و یا از آن دسته افرادی هستید که به طور مکرر موهای خود را رنگ یا فر می‌کنید، باید بدانید که همواره در حال تخریب و آسیب زدن به لایه پوشش دهنده و بیرونی موهای خود هستید. نتیجه نهایی این آسیبها هم چند شاخه شدن انتهای مو و یا همان موخوره خواهد بود. اما امروزه محصولات آرایشی و بهداشتی زیادی هستند که از این آسیب موها محافظت می‌کنند، مخصوصا نرم‌کننده‌های حاوی پروتئین.

لازم است این نرم‌کننده‌ها چند دقیقه در انتهای موها باقی بمانند. اما فراموش نکنید تاثیر این نرم‌کننده‌ها تنها تا حمام بعدی بر موها می‌ماند. بنابراین برای رسیدن به تاثیرات آنها لازم است مصرف آنها به صورت مکرر باشد.

– مو قرمزها، موهای پرپشت تری دارند

پرپشت و کم پشت بودن موها ارتباط بسیار قوی با ژنتیک افراد دارد. ولی نحوه رفتار با موها نیز اهمیت زیادی دارد، برای مثال افرادی که موهای قرمزی دارند، معمولا موهای پرپشت تری دارند. در حالی که افرادی که موهای بلوند دارند، موهایشان معمولا نازک‌تر است. اما نحوه خشک کردن هم در حجم موها موثر است؛ مثلا در صورت استفاده از دستگاههای خشک کننده مثل سشوار، بهتر است ابتدا نوک موها را خشک کنید. از هوای خیلی گرم سشوار برای خشک کردن موها استفاده نکنید و وقتی موها به حالت نیمه خشک رسید، سشوار را خاموش کنید.

– شوره سر را با روغن‌ها بدتر نکنید

شوره سر، حتی با وجود پوسته‌های ریز پخش شده در شانه، علامت هیچ نوع خشکی پوست سر نیست. بلکه در اینجا پای یک اختلال کوچک در پوست سر در میان است. در این زمان استفاده از روغنها برای آرام کردن پوست سر، تنها آن را بدتر خواهد کرد. برای درمان شوره سر، استفاده از شامپوهای درمانی که طبق دستور پزشک می‌توان آنها را از داروخانه تهیه کرد، بهترین راه حل است. برای این منظور این شامپو را برای ۵ دقیقه بر روی سر خود ماساژ دهید. دقت کنید که بعد از این ۵ دقیقه، شامپو کامل از پوست سر شسته شود.

– از خشک‌کن‌های قوی چشم‌پوشی کنید

شما ممکن است ترجیح دهید به جای صرف وقت زیاد برای خشک شدن موها، آنها را در عرض چند دقیقه خشک کنید. اما لازم است در انتخاب آنها نیز دقت کنید. برای این منظور توصیه می‌شود از سرعت و شدت پایین دستگاه استفاده کنید. شاید برایتان جالب باشد بدانید که سرعت و حرارت دستگاه هیچ تاثیری در سرعت خشک شدن موها ندارد.

– برای کاهش ریزش مو، موهایتان را کمتر شانه بزنید

حرفهایی که می‌گویند تعداد تار موهایی که هر روز از سر می‌ریزد، به طور مطلق و همیشه صد تار مو است را باور نکنید. درست است که همواره و در هر روز تعدادی از تار موهای ما می‌افتد، اما تعداد و شدت آن را ما خودمان تعیین می‌کنیم، برای مثال شانه زدن و مخصوصا استفاده از برس یکی از کارهای بسیار موثر در افزایش شدت ریزش مو است.

وقتی موهایمان را شانه می‌زنیم، بخشی از ریزش مو طبیعی است. درست است به طور معمول می‌توان گفت هر فردی در بهترین شرایط سلامت پوست و مو روزانه ۵۰ تا ۱۰۰ تار موی خود را از دست می‌دهد. اما برای داشتن ریزش موی طبیعی از شانه‌هایی که نوکهای گرد و نرم دارند استفاده کنید و فراموش نکنید که هرگز موهای خیس خود را شانه نزنید.

– موهایتان را چه کم‌پشت باشد چه پرپشت، چه صاف باشد چه مجعد، همان‌گونه که هستند بپذیرید هر چقدر که بیشتر آنها را دستکاری کنید بعدها بیشتر پشیمان می‌شوید.

– به طور مداوم موهایتان را کوتاه کنید حداقل هر ۲ ماه یکبار.

– به تبلیغات روی محصولات محافظت‌کننده و نگهدارنده مو زیاد توجه نکنید، حتما با پزشک متخصص در این مورد مشورت کنید.

– برس کشیدن باعث درخشش مو می‌شود، اما استفاده بیش از اندازه از برس باعث شکستن و موخوره می‌شود.

– اگرچه رنگ کردن، مش و‌ های‌لایت مو در خانه ارزان‌تر است، اما صدمات جبران‌ناپذیری به موهای شما می‌زند این کار‌ها را حتما به دست متخصص بسپارید.

– مراقبت از موهای رنگ کرده بسیار مهم است. مواد شیمیایی موجود در رنگ مو‌ها ، پودر‌های دکلره و… صدمه زیادی به مو می‌زند استفاده از روغن‌های طبیعی مانند روغن زیتون و نارگیل در بازگرداندن چربی طبیعی به موها موثراست.

– مراقبت از موهای خشک‌

موهای خشک بسیار شکننده هستند، البته داشتن موهای خشک یا ارثی است و یا بر اثر عدم مراقبت می باشد .
غده‌های چربی غیرفعال در پوست سر هم باعث خشکی مو می‌شود. اگر مو و پوست شما هر دو خشک هستند سعی کنید هرچه کمتر موهای خود را بشویید. (هر ۲ یا ۳ روز یکبار)

همچنین دقت کنید که شامپو و نرم‌کننده مورد استفاده شما چربی مورد نیاز پوست سر را تامین کند و از محصولات آب‌رسان و مرطوب‌کننده مو هم استفاده کنید.

اگر موهای خشک دارید، سعی کنید آنها را در معرض گرما یا مواد شیمیایی قرار ندهید.

صاف کننده‌های مو آسیب جدی به موهای شما می‌رساند. استفاده از سشوار با درجه زیاد هم باعث خشکی مو می‌شود. کاهش استفاده از وسایل گرمایی مخصوص مو ( یا استفاده آنها با درجه گرمایی کم ) به سلامت موهای شما کمک زیادی می‌کند.

یک لحظه موهایتان را جای پوست صورتتان بگذارید، آیا صورت خود را هر روز با بادی به گرمای ۱۸۷۵ وات خشک می‌کنید؟ مسلما نه.

در آخر این‌که مراقب آفتاب تابستان باشید. اشعه خورشید و کلر هر دو باعث خشکی مو می‌شوند. بهترین راه حل پوشیدن کلاه یا قرار نگرفتن در معرض خورشید است.

برای جلوگیری از آسیب کلر هنگام شنا در استخر از کلاه مخصوص شنا استفاده کنید. روش دیگر این است که پیش از ورود به استخر به موهای خود نرم‌کننده بزنید. بعد از شنا در استخرهایی که در آبشان کلر دارند حتما موهایتان را با آب بدون کلر بشویید.

– مراقبت از مو‌های چرب‌

آیا موهای شما چرب است؟ اگر صبح سر خود را بشویید و بعدازظهر موهایتان کثیف باشد، مثل این‌که روزهاست سرتان را نشسته‌اید، موهای شما چرب است.موی چرب یعنی پوست سر چرب. مو و پوست سر خود را هر چقدر که لازم است بشویید حتی اگر ۲ بار در روز باشد. در هنگام شستشو بگذارید حداکثر ۵ دقیقه شامپو روی سرتان بماند، بعد آب‌کشی کنید و نرم‌کننده را فقط به ساقه مو بزنید.

می‌توانید کمی پودر تالک به پوست سرتان بزنید تا چربی آن را بگیرد. با آرایشگر خود درباره محصولات مناسب موهای چرب مشورت کنید و تا حد ممکن از محصولات براق‌کننده مو استفاده نکنید، این مواد چربی بیشتری به موهای چرب شما می‌دهند.

– هر هشت هفته در میان از شر نوک موهای آسیب دیده خود خلاص شوید و ظاهری زیباتر و نرم تر به موهای خود بدهید.

– شانه یا برس

شانه پهن بهترین وسیله است که موها را از یکدیگر جدا کند و گره ها را باز کند.

شانه کردن موها را سالمتر و براق می کند، بهتر است از یک شانه با شیارهای طبیعی استفاده کنید و هیچگاه موهای مرطوب را شانه نزنید زیرا در این حالت ساقۀ مو ضعیفترین و آسیب پذیر تر است .

هنگام شانه زدن سر خود را به پایین خم کنید و از پشت گردن موها را به سمت صورت شانه بزنید و برای جلوگیری از اصطلاک دست خود را بروی موها بکشید.

برسهای گرد بزرگ بهترین وسیله برای شانه کردن موهای بلند است. این شانه ها موها را خوش حالت و نرم می کنند.

این شانه ها دارای منافذی هستند که جریان هوای داخل آنها باعث می شوند موها زودتر خشک و بهتر شانه شوند.

– از حرارت پرهیز کنید

وسایل مدل دهنده از جمله خشک کنندها ، صاف کن ها، و یا موج دهنده ها و بابلیس ها بسیار به موها آسیب می رسانند به خصوص اگر موی شما از نوع خشک باشد. اگر استفاده از اینگونه وسایل ضرری است مثلا شما به مهمانی دعوت هستید، سعی کنید قبل از استفاده از نرم کنندها استفاده کنید و اگر وقت کمی دارید، از درجۀ متوسط یا سرد آنها استفاده کنید.

اگر از سشوار استفاده می کنید آنرا روی درجه متوسط قرار دهید و از ریشه به انتهای مو سشوار کنید.

سلامت موهای شما با آنچه شما می خورید ارتباط مستقیم دارد. تغذیه سالم بسیار بر سلامت موی شما تأثیر گذار است.

ویتامین ها و مواد معدنی مورد نیاز باید به موهای شما برسد تا زیباتر و براقتر جلوه کند. ولی انگونه نیست که درست از آغاز استفاده از ویتامین ها اثر آنها را مشاهده کنید بلکه برای به نتیجه رسیدن لازم است ۲ تا ۳ ماه ادامه دهید. ویتامین هایی از قبیلB6 ، فولیک اسید ، منیزیم ، سولفور زینک و کراتین از نوع بتا ، باید از راه تغذیه و یا قرص های کمکی به بدن رسانده شوند.

مراقبت در دیابت بارداری

در مرحله اول باید به زن مبتلا به دیابت بارداری رژپم غذایی مناسب داده شود و در ارتباط با رعایت آن باید تاکید شود.

فعالیت بدنی مناسب یکی دیگر از اصول درمانی است و با توجه به شرایط زن باردار طراحی می شود. بهترین فعالیت بدنی برای زن باردار پیاده روی است که باید حدود ۳۰ دقیقه در روز باشد. شنا کردن و انجام نرمش های سبک هم مناسب هستند.

در صورتی که به هر علتی زن باردار نباید راه برود و یا قادر به راه رفتن نیست، می تواند از ورزش بالاتنه (تکان دادن ریتمیک دست ها) حداقل، ۵۰۰ بار در روز، سود برد.

بسیاری از زنان مبتلا به دیابت بارداری نیازی به دارودرمانی ندارند. اما اگر با رعایت رژیم غذایی . فعالیت بدنی مناسب، قند خون ها به حد مطلوب نرسید از انسولین درمانی کمک گرفته می شود.

اندازه گیری قند خون در منزل با گلوکومتر بر اساس دستور پزشک ضروری است و نتایج باید به کارشناس مراقب سلامت و یا پزشک اطلاع داده شود تا بر اساس آن اقدامات لازم انجام پذیرد.

معمولا” اندازه گیری قند خون در زمان های قبل از صبحانه و ۲ ساعت بعد از مصرف غذا در وعده های اصلی توصیه می شود. در بعضی از موارد قبل از خواب نیز چک می گردد.
سلامت جنین باید بطور منظم بررسی شود.

زن مبتلا به دیابت بارداری شاتس بیشتری برای ابتلا به فشارخون بالا دارد. در نتیجه اندازه گیری فشارخون در هر ویزیت ضروری است.

زن مبتلا به دیابت بارداری در موارد زیر باید به طورر اورژانس ویزیت شود:

oکم شدن تحرک و یا عدم تحرک جنین
oاختلال دید
oتشنگی بیش از حد
oتهوع و استفراغ
oهرگونه آب ریزش، لکه بینی و خونریزی واژینال

این بیماران باید ۶ هفته پس از زایمان (درآمدن از چله) از نظر قند خون و ابتلا به دیابت مورد بررسی قرار گیرند.

زنان با سابقه ابتلا به دیابت باردار شانس بالایی برای ابتلا به دیابت آشکار در سال های بعد از زایمان دارند. برای پیشگیری از بروز دیابت باید رژیم غذایی سالم را رعایت کنند، وزن ایده آل داشته باشند و فعالیت بدنی کافی انجام دهند.

عوارض بیماری دیابت کدامند؟

عوارض دیابت را می توان به دو نوع “عوارض زودرس” و “عوارض دیررس” تقسیم نمود.

عوارض زودرس :

عوارض زودرس دیابت شامل موارد زیر هستند:

هیپوگلیسمی (کاهش قند خون به ۷۰ میلی گرم در دسی لیتر و کمتر)
هیپوگلیسمی ممکن است به علت مصرف زیاد انسولین یا قرص های پایین آورنده قند خون، کم خوردن یا حذف یک وعدۀ غذی اصلی و یا میان وعده و فعالیت بدنی زیاد ایجاد شود.
علائم هیپوگلیسمی شامل احساس ضعف یا گرسنگی، رنگ پریدگی، عرق سرد، طپش قلب، سرگیجه، گیجی، خواب آلودگی و در موارد شدید بیهوشی است.

اقدام لازم:

-اگر بیمار بیهوش نشده باشد باید به وی چند حبه قند یا یک مادۀ غذایی شیرین بدهید.
-اگر بیمار بیهوش باشد، باید  وی را در وضعیتی قرار دهید که راه تنفسی او باز باشد . در حالت بیهوشی هیچ مادۀ غذایی نباید از طریق دهان داده شود و بلافاصله او را به اورژانس انتقال داده و یا از مرکز اورژانس کمک بخواهید.

هیپرگلیسمی (افزایش قند خون بیش از ۱۳۰ میلی گرم در دسی لیتر در قبل از ناشتا وبیش از ۱۸۰ میلی گرم، ۲ ساعت بعد از غذاخوردن)

به دلیل پرخوری و یا مصرف ناکافی داروهای پایین آورندۀ قند خون ایجادمی شود.

عوارض دیررس :

عوارض دیررس دیابت بتدریج و در صورت عدم کنترل قند خون بالا بوجود می آیند. مهم ترین عوارض به شرح زیر است:

عوارض قلبی عروقی :

عوارض قلبی عروقی شامل افزایش فشارخون و افزایش احتمال سکته‌های قلبی و مغزی است.

با کنترل مطلوب قند خون می توان از بروز مشکلات قلبی- عروقی پیشگیری کرد.

عوارض عصبی :

عوارض عصبی از عارضه‌های طولانی‌مدت دیابت است که معمولا نیمی از افراد دیابتی از این عارضه رنج می‌برند. این عوارض به صورت‌های مختلف بروز می کنند از جمله :

• مورمورشدن، درد، بی‌حسی یا ضعف در دست و پاها
• مشکلات گوارشی مانند احساس پری شکم، تهوع، استفراغ، اسهال و یبوست
• مشکلات ادراری
• مشکلات جنسی مانند بی‌میلی جنسی
• سرگیجه و غش‌کردن
• ازدست‌رفتن حس درد به طوری که حتی در حملات قلبی فرد ممکن است درد را حس نکند.
• افزایش یا کاهش تعریق
• دوبینی و یا فلج یک طرف صورت

عوارض کلیوی :

در سیر بیماری دیابت و عدم کنترل مطلوب آن، احتمال آسیب به کلیه‌ها زیاد است به طوری که قادر به تصفیه کامل خون نبوده و مواد زاید در بدن تجمع پیدا می‌کنند و در صورت عدم درمان مناسب، کلیه‌ها به سمت نارسایی پیش می‌روند و حتی ممکن است نیاز به دیالیز و پیوند کلیه ایجاد شود.

میزان قند خون، ژنتیک و فشارخون در بروز این عارضه موثر هستند. بنابراین هرچه کنترل قند و فشار خون بهتر باشد، احتمال بروز این عارضه کم تر می‌شود. نشانه‌ها و علایم این عارضه خیلی دیر خود را نشان می‌دهند و گاه خیلی هم اختصاصی نیستند؛ مانند ورم کردن پاها و زیر چشم ها، به اختلال شدید خواب، کم‌اشتهایی، احساس ناراحتی در معده و ضعف و اختلال تمرکز.

مشکلات چشمی :

همان‌طور که گفته شد، دیابت به عروق صدمه می‌زند و عروق چشمی هم از این قاعده مستثنا نیستند. بنابراین ممکن است آب‌سیاه ( گلوکوم)، کدورت عدسی (آب‌مروارید) و اختلالات عروقی شبکیه (رتینوپاتی)؛ خونریزی در شبکیه چشم و حتی کم بینایی و نابینایی بروز کند.

مشکلات اندام تحتانی

مشکلات و عوارض ایجاد شده در پا به وسیله دیابت به حدی است که از این عارضه به‌عنوان پای دیابتی یاد می‌شود. این عارضه معمولا وقتی ایجاد می‌شود که مشکلات عصبی در پا رخ داده باشد که به کاهش حس در پا منجر می‌شود، در واقع در اثر کاهش حس، فرد دیابتی متوجه بروز زخم‌ها و ضربات وارده بر پاهای خود نمی‌شود و در صورت غفلت این زخم گسترش می‌یابد.

از طرفی آسیب عصبی موجب تغییر در ظاهر پاها و انگشتان فرد دیابتی می‌شود که این امر به افزایش در معرض آسیب قرارگرفتن پاها می‌انجامد. از طرفی دیابت موجب خشک شدن و ترک‌خوردگی پوست پا می‌شود: اگر زخمی در پا ایجاد شود دیرتر از زخم پای افراد سالم خوب می‌شود و دلیل آن هم کاهش و کندی جریان خون در افراد دیابتی است که بهبود زخم را به تاخیر می‌اندازد.

ایجاد زخم در پای بیماران دیابتی یکی از عوارض جدی و خطرناک عدم کنترل مطلوب دیابت است.

پیشگیری از بروز یا بدتر شدن علائم آسم

اسفند ۲۶, ۱۳۹۳ توسط :   موضوع: : آموزش سلامت, مشروح اخبار

پرهیز از عوامل محرکی که سبب التهاب مجاری هوایی می شوند موجب پیشگیری از بروز یا بدتر شدن علائم آسم می گردد. این عوامل خطر آغازگر آسم نامیده می شوند. آغازگرهای آسم و روش های پرهیز و کنترل این عوامل عبارتنداز:

* هیره موجود در گردو خاک خانه ها (مایت)

هیره ها بند پایانی میکروسکوپی هستند ( حدوداً ۳/۰ میلی متر) که با چشم غیر مسلح دیده
نمی شوند. تغذیه این موجودات از پوسته ریزی بدن انسان است . محل زندگی این حیوان در لابه لای پرز‌های فرش ، پتو ، مبلمان ، پرده ، تشک، بالش، اسباب بازیها ی پشمی و پارچه ای  و وسایل مشابه است . شرایط آب و هوایی گرم مرطوب – (مثلاً در زمستان که اکثراً درب وپنجره ها بسته است و اغلب از بخور نیز استفاده می شود ) رشد و تکثیر این موجودات را تسریع می کند. تماس و استنشاق ذرات بدن و فضولات دفعی این حیوانات سبب بروز یا تشدیدعلایم آسم می گردد. لذا با استفاده از روش های زیر باید با آن ها مقابله کرد :

– بالش ها و تشک ها در پوشش هایی غیرقابل نفوذ پیچیده شود.
– کلیه ملحفه ها هفته ای یکباردرآب داغ (۶۰درجه سانتی گراد ) شسته شده ودرآفتاب خشک گردد.
– درصورت امکان ازقالی به عنوان کف پوش استفاده نشود.
– وسایل فراوان (اسباب بازی – کتاب ،‌مبلمان و …. ) در داخل اتاق کودک نگهداری نشود.
– سطح رطوبت اتاق در خانه یا محل کار  به ۵۰ درصد یا کمتر کاهش یابد. بهتر است اتاق خواب آفتاب رو و دارای نور کافی باشد.
– هنگام نظافت منزل بهتر است فرد مبتلا به آسم در منزل نباشد و از جاروبرقی دارای فیلتر مناسب (HEPA) استفاده کرد.

* عوامل حساسیت زای حیوانات

– به هیچ وجه اجازه ورود حیوانات دست آموز به رختخواب داده نشود.
– حیوانات دست آموز از خانه خارج گردند. ( گربه، ‌سگ وپرندگان …. )
– از به کاربردن بالش یا تشک حاوی پر، پشم و کرک اجتناب شود.
– سوسک از عوامل حساسیت زا است که با روشهای مناسب در رفع این حیوان تلاش گردد.

* دود سیگار

دود سیگار و سایر دخانیات (قلیان، ‌پیپ و …. ) از مهترین علل افزایش بروز و تشدید علائم آسم بخصوص در کودکان می باشند. حدود ۴۰۰۰ ماده سمی در دود سیگار شناخته شده است. بنابراین توصیه  می شود :

– اجازه سیگار کشیدن در خانه یا فضاهای بسته به هیچ کس داده نشود.
– از مصرف انواع مواد دخانی اعم از سیگار، قلیان، پیپ، …… خودداری شود.

* تغذیه

تغذیه انحصاری با شیرمادر بخصوص در ۶ ماه اول زندگی خطر بروز آلرژی و آسم را کاهش می دهد. لذا برای پیشگیری از آسم بهتر است از شیرخشک و یا شیر تازه گاو استفاده نشود.

مصرف غذاهای حاوی مواد نگهدارنده و رنگ های غذایی، غذاهای طبخ شده و آماده و کنسروی و فست فودها که آلرژی زا هستند به حداقل برسد. از طرف دیگر مصرف غذاهای تازه و سبزیجات و میوه جات افزایش یابد تا میزان آلرژی زایی غذا به حداقل برسد .

از آنجا که چاقی و آسم با هم بسیار ارتباط دارند و چاقی باعث افزایش شدت علائم آسم، افزایش تعداد حملات و کنترل نامناسب آسم می شود باید با تنظیم محتوای غذا و ورزش مانع از چاقی شد.

* آلودگی هوا

هوای آلوده حاوی مواد شیمیایی متعددی است که موجب بروز و یا بدتر شدن آسم می گردد. لذا بهتر است در مواقعی که علائم هشدار دهنده نشاندهنده آلودگی شدید هوا هستند حتی المقدور از خروج از منزل و خصوصا ورزش درفضای آزاد اجتناب گردد

استفاده از وسایل گرمایشی دود زا ( بخاری نفتی یا چوبی ، وجود تنور درمنزل و…… ) نیز از عوامل بروز و تشدید آسم به شمار می روند و استفاده از وسایل گرمایشی غیردود زا توصیه می گردد.

نورگیر بودن مستقیم فضای خانه و محل کار نیز از عوامل مهم کاهش حملات آسم است چرا که اولاً آفتاب باعث کاهش مایت ها و کپک ها می شود و ثانیاً باعث تولید Vit D فعال می گردد.

* بوهای تن

بعضی از افراد نسبت به بوهای تند مثل بوی رنگ و اسپری مو ،‌عطر و ادوکلن، سفید کننده ها ،‌ جوهر نمک و شوینده ها واکنش نشان می دهند لذا باید از این عوامل محرک در محیط خانه و محل کار اجتناب کنند.

* گرده های گیاهان و قارچ ها

گرده های گیاهی موجود درفضا ، اغلب سبب آسم و آلرژی های فصلی می شوند. درختانی مثل نارون ، کاج ، سپیدار ،‌ علوفه های هرز در فصول مختلف مشکل ساز هستند. در فصل های گرده افشانی با بستن درب و پنجره ها می توان از نفوذ گرده ها به اتاق جلوگیری کرد.

رطوبت و گرما سبب رشد قارچ ها وکپک ها می گردند، کپک ها و قارچ ها از عوامل آلرژی زا در فضاهای بسته به شمار می روند. لذا باید از منابع تکثیر قارچ مثل جاهای مرطوب اجتناب کرده و محل های مرطوب (حمام ، زیر زمین ) مکرراً تمیز شوند.

نگهداری گلدان های زینتی و متعدد در خانه باعث افزایش قارچ ها وکپک ها می شوند.

Next Page »