بازی به بلوغ اجتماعی کودک کمک می کند

بازی یکی از نیازهای اساسی کودک به شمار می رود و باعث پیشرفت سیر تکاملی وی می شود.از طریق بازی کودک یاد می گیرد که چگونه با دیگران ارتباط برقرار نماید و همچنین باعث افزایش هوش٬ قدرت تخیل و خلاقیت کودک می شود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، درباره فواید بازی کودکان و نقش آن در پرورش جسم و روح آنها ، پژوهش های زیادی انجام شده است . کارشناسان و پژوهشگران به این نتیجه روشن رسیده اند که بازی ، نیاز اولیه و ضروری کودکان است و هر چه امکان بازیهای سالم و سازنده بیشتر باشد ، فکر و ذهن کودک بهتر پرورش یافته و خصوصیتهای اجتماعی او بهبود می یابد.

زمانی که کودکان قادر به کنترل عضلات خود شدند ، مرحله تماس با محیط فرا می رسد . به طوریکه با کنجکاوی می خواهند از مسائل پیرامون خود آگاه شوند و کسب این آگاهی ها مستلزم خروج از دنیای فردی و ورود به اجتماع ، ایجاد و برقراری کنش متقابل با محیط است . و دربازی های گروهی که هدف مشترکی دارند و افراد شرکت کننده برای نیل به آن ناگزیرند تلاشها و فعالیتهای خود را با یکدیگر هماهنگ کنند کودک به نوعی تعامل و ارتباط اجتماعی دست می یابد.

بنابراین کودکان با انتخاب نوع بازی ، تعیین شرایط بازی و مقید کردن خود به اطاعت از اصول و قوانین آن ، در حقیقت نوع خاصی از زندگی اجتماعی را تجربه می کنند و در سازمان دادن به این زندگی اجتماعی ، این باور را در خود پرورش می دهند که به منظور پذیرش در گروه و بازشناسی از سوی همبازی ها مجبور به اجرای قوانین بازی می باشند .

کودک بدون بازی ، به ویژه بازیهای گروهی ، خودخواه و فاقد توانایی لازم برای ایجاد ارتباط با دیگران بار می آید ، حال آن که از طریق بازی ، شیوه همکاری و نفوذ در گروه همسالان ، جلب توجه دیگران ، رعایت حقوق دیگران ، زندگی گروهی و بسیاری از امور اجتماعی دیگر را یاد می گیرد .

بازی به کودک می آموزد که چگونه با دیگران ارتباط برقرار کند و در عین حال این امکان را برای او فراهم می آورد تا خود را به طور شایسته در مقابل دیگران کنترل نماید ، به این معنی که کودکان به واسطه شرکت در بازی ، به تقویت و توسعه نیروهای درونی خود می پردازند و زمینه های لازم برای خویشتنداری را کسب می کنند .

آنچه مسلم است برنامه ریزی و طراحی بازیهای مناسب موجب می شود کودکان به بلوغ اجتماعی رسیده ، به نقش حقیقی خود در جامعه پی ببرند و آمادگی مقدماتی را برای پذیرش نقش های آینده به دست آورند.

پژوهشگران معتقدند که بازی٬ نیاز اولیه و ضروری کودک است و هر چه امکان پرداختن آنها به بازی های سالم و سازنده بیشتر باشد٬ فکر و ذهن و جسم آنها بهتر پرورش می یابد و خصوصیتهای اجتماعی آنها بهبود می یابد.

زمانی که کودکان قادر به کنترل عضلات خود شدند٬ مرحله تماس با محیط فرا می رسد به عبارت بهتر زمانی که کودکان به دنیای فراسوی ادراکات حسی خود پا گذاشتند فعالیتهای آنها حیطه وسیعتری به خود می گیرد ٬به طوریکه با کنجکاوی می خواهند از مسایل پیرامون خود آگاه شوند و کسب این آگاهیها مستلزم خروج از دنیای فردی و ورود به اجتماع و ایجاد برقراری کنش متقابل با محیط است.در عین حال باید تصریح کرد که کودکان دارای توان بالقوه اجتماعی بودن هستند و چگونگی و میزان تعامل با دیگران و محیط است که این توان را به صورت بالفعل در می آورد.

کودکان پس از گذران مرحله طفولیت و ورود به دنیای اجتماعی شدن به بازیهای گروهی می پردازند.این بازیها هدف مشترکی دارند که افراد شرکت کننده برای نیل به آن ناگزیر تلاشها و فعالیتهای خود را با یکدیگر هماهنگ می کنند.از این رو بازی٬ عامل مهمی در ایجاد مراوده و ارتباط متقابل میان کودکان است.چرا که لزوم همکاری برای رسیدن به هدفی واحد٬ موجب اتحاد آنها می شود.

بنابراین کودکان با انتخاب نوع بازی و تعیین شرایط بازی و مقید کردن خود به اطاعت از اصول و قوانین بازی٬ در حقیقت نوع خاصی از زندگی اجتماعی را تجربه می کنند و در سازمان دادن به این زندگی اجتماعی٬ این باور را در خود پرورش می دهند.برنامه ریزی و طراحی بازیهای مناسب موجب می شود کودکان به بلوغ اجتماعی برسند٬ به نقش اجتماعی خود در جامعه پی ببرند و آمادگی های مقدماتی را برای پذیرش نقش خود کسب نمایند.

افسردگی در نوجوانان

جوانان برای این که بتوانند با موفقیت افسردگی خود را برطرف کنند بسیار آسان است. وجود یک نوجوان افسرده در خانواده می تواند مشکلات زیادی به همراه داشته باشد، اما از سوی دیگر، والدین درمانی، بهترین راه برای خارج کردن کودک از شرایط استرس زاست.

نوجوانی یکی از آسیب پذیرترین دوران زندگی است، به ویژه اگر این دوره انتقال از کودکی به بزرگسالی با افسردگی نیز همراه باشد، نوجوانی را دوران آشفتگی نیز نامیده اند، به این دلیل که فرد ناچار است تغییرات جسمانی، عاطفی و اجتماعی را تحمل کند که می تواند باعث اضطراب و نگرانی او در برخورد با عوامل استرس زا شود. تغییر روحیه و خلق و خوی در دوران نوجوانی تا وقتی زندگی روزمره را تحت تاثیر قرار ندهد، طبیعی است. توجه داشته باشید بین یک روحیه بد زودگذر با اضطراب ها و نگرانی های مزمن تفاوت قائل شوید. نگرانی های مفید به فرزندان ما کمک می کند تا با تغییرات ایجاد شده بخوبی سازگاری یابند؛ اما دلهره های غیر عادی برای موضوعات کوچک طبیعی نیست. والدینی که نمی توانند در این دوره حساس با نوجوانان خود ارتباط برقرار کنند، فرزندان خود را که از بیان ترس ها و نگرانی های خود هراس دارند، گریزان می کنند. این کار باعث می شود آنها به جوانانی افسرده تبدیل شوند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، در مقابل، آن دسته از والدین که با هوشیاری برای نوجوانانشان وقت و انرژی می گذارند و در صورت لزوم مبالغی را هزینه می کنند می توانند به نوجوان خود کمک کنند تا آینده خود را بسازد و به سرعت بر نگرانی های دوره نوجوانی غلبه کند. حمایت از نوجوانان در طول این سفر گذار از کودکی به جوانی بسیار آسان تر است تا این که بعدها برای بازگرداندن سلامت روانی او به دردسر بیفتید.

لازم نیست همیشه او اول باشد

فشار والدین برای سرآمد و بهترین بودن در دروس و در مقابل بی اعتنایی کامل نسبت به دیگر فعالیت های فوق برنامه می تواند در ذهن فرزند آنها به یک مشکل بغرنج و پیچیده تبدیل شود. این کار او را بین علایق اساسی خود و برآوردن انتظارات والدین سرگردان می سازد.

بعضی جوانان در مواجهه با برنامه های سختگیر و غیر قابل انعطاف که آنها را برای برنده و بهترین بودن در همه چیز، از مطالعه دروس گرفته تا موسیقی، نقاشی و حتی بازی ها تحت فشار قرار می دهد، دچار تنگنا می شوند. علاوه بر این، فشارهای مدرسه نیز باعث می شود نوجوان عزت نفس و خودباوری خود را از دست بدهد.

باید نوجوانان را تشویق کرد تا مهارت هایی را بیاموزند که به آن علاقه مندند و به آنها انگیزه می دهد؛ همچنین لازم است این اطمینان را در آنها ایجاد کنید که کاملا” طبیعی است گاهی بعضی چیزها را بخوبی یاد نگیرند و تنها چیزی که برای آموختن نیاز دارند، زمان و تمرین بیشتر است.

به فرزندان خود کمک کنید تا غرور خود را بازسازی کنند. موفقیت های آنان در عرصه های مختلف را که ممکن است یک هنر، ورزش یا مطالعات درسی و غیره باشد، تشویق کنید، از پیشداوری و پیش بینی بی موقع خودداری کنید. اجازه دهید نوجوان گام های طبیعی خود را در مسیر رشد بردارد و او را با انتظارات خود یا ایجاد دیگر مسوولیت های خانوادگی به زحمت نیندازید.

با آنها در مورد موضوعاتی نظیر فشار همسالان، انتخاب یک برنامه روزمره، دوستیابی، مسائلی نظیر سیگار کشیدن، مواد مخدر و مسائل جنسی تا حدی که امکان دارد و می تواند برای آنها مفید باشد، صحبت کنید.

روابط بین فردی سالم در خانواده می تواند در تشخیص به موقع علائم افسردگی در نوجوانان مفید باشد. با فرزندان خود گفتگو کنید و اجازه دهید این رابطه در هر زمانی که به آن نیاز دارند، حتی اگر خسته هستید، برقرار شود. آنها را برای آخر هفته منتظر نگذارید، اما در عین حال آنقدر در دسترس نباشید که وقتی برای تنها بودن و خلوت کردن نداشته باشند. برای با هم بودن ارزش قائل شوید و به جای این که بعدها برای درمان افسردگی آنها وقت بگذارید، همین حالا هر زمان که به شما نیاز دارند، در دسترس باشید.

در باره نمونه ها و موقعیت هایی که خودتان توانسته اید زندگی را کنترل کنید و یا عوامل استرس زا به خوبی برخورد داشته اید، مثال هایی بیاورید. در باره مشکلات خانواده یا دیگر موضوعات به نحوی که بر آنها تاثیر منفی نداشته باشد و آنها را نگران نکند. صحبت کنید. در عین حال فرزند خود را تشویق کنید تا احساسات غمبار خود یا هر نگرانی دیگری که دارد را هر طور می خواهد با شما در میان بگذارد. شنونده ای صبور و منبع امیدواری برای فرزند خود باشید، زیرا بیشتر اوقات تنها گوش دادن به عواطف آنان برای برطرف کردن افسردگی موثر است. علائم افسردگی در نوجوانتان نباید شما را ناراحت کند و مهمتر این که رفتاری پرخاشگرانه با او نداشته باشید و هرگز او را مسخره نکنید.

به طور کلی کودکان خجالتی یا غمگین و کودکانی که در رفتار و کارهای خود دچار پسرفت می شوند را افسرده تلقی می کنند. همچنین کودک دشواری که در خانه و مدرسه ایجاد زحمت می کند نیز ممکن است افسرده باشد و رفتار او می تواند واکنشی نسبت به استرس باشد. بعضی نوجوانان نیز از درس و مدرسه گریزان می شوند و نمرات کمتری نسبت به قبل می گیرند.

نبود یک فرد صمیمی می تواند افسردگی نوجوان را تشدید کند. با فرزند خود برخورد منفی نداشته باشید زیرا او این عمل شما را طرد کردن خود تلقی میکند.

بسیاری از آنان در تلاش برای مقابله به مثل دچار خشم غیر قابل کنترل و تنفر نسبت به خانواده می شوند. ممکن است کودک منزوی باشد و از والدین، دوستان و مردم دوری کند. او ممکن است فکر کند هیچ کس واقعا” او را درک نمی کند و برایش اهمیت قائل نیست. به جای این که او را سرگردان کرده یا در اشتباه نگه دارید، محبت خود را به او ابراز کنید و نشان دهید واقعا” نگرانش هستید.

موضوع را جدی بگیرید

نوجوانان افسرده همچنین رفتار خودآزارگونه و خود تخریبی از خود بروز می دهند و درباره مرگ و خودکشی صحبت می کنند. والدین باید درباره این گونه احساسات نوجوانان، بدون ترس از ایجاد افکار خودکشی در ذهن آنان گفتگو کنند. چنین صحبت هایی را یک هشدار تلقی کرده، آن را جدی بگیرید و به دنبال دریافت کمک باشید.

روابط ناسالم در خانه و بیرون از آن یا نبود یک فرد صمیمی می تواند افسردگی نوجوان را تشدید کند. با فرزند خود برخورد منفی نداشته باشید و از طعنه و کنایه زدن و انتقاد خودداری کنید، زیرا او این عمل شما را طرد کردن خود تلقی میکند.

علائم جسمی و روانی دیگری نیز وجود دارند که پیامد طبیعی افسردگی های درمان نشده دوران نوجوانی محسوب می شوند. از این پیامدها می توان به احساس بی ارزش بودن، زیاده روی در انجام فعالیت های سرگرم کننده و تفریحی، تغییر کلی در انجام کارهای روزمره و بی اهمیت شمردن کارهایی که قبلا” جزو وظایف روزمره به حساب می آمد. بی علاقگی نسبت به بیشتر فعالیتها و نگرانی های افراطی از این که اتفاقاتی که برای آنها می افتد غیرقابل برگشت و دائمی است، اشاره کرد. این افکار و رفتارها از یک سوء تمرکز و تصمیم گیری را مشکل می سازد و از طرف دیگر باعث عدم موفقیت و در نتیجه شرمساری نوجوان می شود. این چرخه خطرناک همین طور ادامه می یابد.

شما باید بدانید این افکار از کجا پیدا شده اند تا بتوانید رفتار مناسبی در مقابل آنها داشته باشید. ببینید چه چیزهایی می تواند باعث افسردگی در فرزندتان شود. شاید لازم است بعضی از رفتارهای خود را تصحیح کنید. بیشتر عواملی که باعث ایجاد افسردگی در نوجوانان می شوند، قبل از این که نیازی به یک روان درمان و روان شناس باشد، در خانه قابل برطرف شدن هستند.

روان درمانی و رفتار درمانی به زمانی است که والدین مشکل نوجوان خود را بسیار حاد و ناامید کننده ببینند و نتوانند آن را در خانه کنترل کنند. این نوع درمان ها می تواند برای ایجاد یک نگرش مثبت نسبت به رفتار و بهتر ساختن روابط بین فردی مفید باشد. تکنیک های مراقبه و آرمیدگی نیز می تواند روند بهبود را کامل کند. مربی یا فرد دلسوز و آگاهی که نوجوان بتواند به راحتی با او درد دل کند، مورد مناسبی است برای این که او احساسات سرکوب شده خود را تخلیه کند. داروهای ضد افسردگی نیز برای درمان موارد حاد افسردگی مورد استفاده قرار می گیرد.

والدین عزیز، مراقبت دلسوزانه و هوشیارانه این امکان را ایجاد می کند تا در سال های انتقال از کودکی به بزرگسالی همراه نوجوان خود باشید و به آنان کمک کنید به یک بزرگسالی بالغ و مسوول تبدیل شوند. شما باید نسبت به واکنش های خود در رابطه با نوجوانتان هوشیار باشید و به آنها اهمیت دهید.

علل کاهش ضربان قلب

مرداد ۳, ۱۳۹۵ توسط :   موضوع: : آموزش سلامت, مشروح اخبار

ضربان آهسته قلب یا برادی کاردیا (Bradycardia) به قلبی که آهسته تر از حد طبیعی می تپد، می گویند. قلب معمولا در زمان استراحت بین ۶۰ تا ۱۰۰ بار در دقیقه در یک فرد بزرگسال می تپد. هنگامی قلب آهسته می تپد که ضربان قلب کمتر از ۶۰ بار در دقیقه باشد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، اگر قلب به اندازه کافی خون اکسیژن دار را به بدن پمپاژ نکند، ضربان قلب آهسته می تواند یک مشکل جدی محسوب شود.  با این حال، در مورد برخی افراد، ضربان قلب آهسته علائم و یا عوارضی ندارد.

علایم کندی ضربان قلب

اگر مبتلا به ضربان قلب آهسته هستید، مغز و سایر اندام ها ممکن است به اندازه کافی اکسیژن مورد نیاز خود را بدست نیاورند و در نتیجه، شما علائم کندی ضربان قلب را تجربه کنید.

این علایم عبارتند از:

– حالت غش و ضعف و یا سنکوپ

– سرگیجه

– ضعف

– خستگی

– تنگی نفس

– درد قفسه سینه

– سردرگمی و مشکلات حافظه

– در طول فعالیت بدنی احساس خستگی زودرس می کنید

چه زمانی ضربان قلب آهسته،  طبیعی می باشد؟

ضربان قلب در حالت استراحت، با کمتر از ۶۰ ضربه در دقیقه در برخی از افراد به خصوص در افراد سالم، جوانان و ورزشکاران طبیعی می باشد. در این افراد، ضربان قلب آهسته به عنوان یک بیماری تلقی نمی شود.
تعدادی از بیماری ها می توانند باعث کند شدن ضربان قلب شوند. اگر شما یا فرزندتان هر نشانه ای از ضربان قلب آهسته را تجربه می کنید، به پزشک مراجعه کنید
علل کندی ضربان قلب

– بافت قلب آسیب دیده که مربوط به پیری قلب می باشد

– آسیب به بافت قلب که ناشی از بیماری قلبی یا حمله قلبی است

– فشار خون بالا

– بیماری قلبی مادرزادی

– التهاب بافت قلب (میوکاردیت)

– عمل جراحی قلب

– کم کاری تیروئید

– عدم تعادل الکترولیت ها و مواد معدنی لازم برای هدایت پیام های الکتریکی در بدن

– آپنه خواب (قطع و وصل شدن تنفس در خواب)

– بیماری های التهابی نظیر تب روماتیسمی یا بیماری لوپوس

– هموکروماتوز (تجمع آهن در اندام ها)

– داروها، از جمله برخی داروهای مربوط به اختلالات ضربان قلب، فشار خون بالا و داروهای مربوط به اعصاب و روان

عوارض کندی ضربان قلب

– غش کردن مکرر

– ناتوانی قلب برای پمپ کردن خون کافی (نارسایی قلبی)

– گرفتگی ناگهانی قلب یا مرگ ناگهانی

عوامل خطر کندی ضربان قلب

– سن: یک عامل خطر مهم در کندی ضربان قلب، مساله سن می باشد. مشکلات قلبی که اغلب همراه با ضربان قلب کند هستند، در افراد مسن تر شایع ترند.

– فشار خون بالا

– کلسترول خون بالا

– سیگار کشیدن

– مصرف الکل

– استفاده از مواد مخدر

– استرس یا اضطراب

چه هنگام به پزشک مراجعه کنید؟

تعدادی از بیماری ها می توانند باعث کند شدن ضربان قلب شوند. اگر شما یا فرزندتان هر نشانه ای از ضربان قلب آهسته را تجربه می کنید، به پزشک مراجعه کنید.

اگر احساس ضعف می کنید، مشکل تنفسی و یا درد قفسه سینه دارید، با اورژانس (شماره ۱۱۵) و یا شماره های اضطراری محلی خود تماس بگیرید.

در این مورد باید به متخصص قلب و عروق مراجعه کنید.

در صورت امکان، با یکی از اعضای خانواده و یا دوستی که می تواند شما را کمک کند، همراه باشید. از آنجا که ممکن است مسایل بسیاری مطرح شود، تا آنجا که ممکن است برای پاسخ به سوالات آمادگی کافی داشته باشید.

تعداد ضربان طبیعی قلب

مرداد ۳, ۱۳۹۵ توسط :   موضوع: : آموزش سلامت, مشروح اخبار

قلب یک فرد بزرگسال سالم در حالت استراحت بین ۶۰ تا ۱۰۰ ضربان در دقیقه دارد. زمانی که فردی ضربان قلبش را احساس کند تپش قلب معنا می‌گیرد، حال آنکه تپش قلب در اکثر اوقات مانند زمان بروز هیجانات، طبیعی است.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، ضربان طبیعى قلب از امواج الکتریکى که در سلول‌هاى ضربان‌ساز موجود در گره‌هاى کوچک سینوسى دهلیزى دهلیز راست قلب آغاز مى‌شود، منشاء مى‌گیرد.

از آنجا امواج به سرتاسر دهلیز راست و سپس دهلیز چپ منتشر مى‌شود و در نهایت به بطن راست و چپ منتقل مى‌گردد و موجب هماهنگى انقباض عضلاتى که خون را به تمام بدن تلمبه مى‌کند، مى‌شود.

تعداد طبیعى ضربان قلب بین ۶۰ و ۱۰۰ ضربان در دقیقه و متوسط آن ۷۲ تا ۷۸ ضربان است. در قهرمانان ورزشى و افراد خیلى ورزیده ضربان قلب در حال استراحت ممکن است ۴۰ یا ۴۵ باشد و میزان طبیعى ضربان قلب در شیرخواران ممکن است به ۱۵۰ برسد.

در اکثر افراد ضربان قلب هنگام دم کمى افزایش و هنگام بازدم اندکى کاهش مى‌یابد. این پدیده آریتمی٭ سینوسى خوانده مى‌شود و طبیعى است.

به طور کلی هرچه تعداد ضربان قلب در حالت استراحت پایین تر باشد، نشان دهنده فعالیت موثرتر قلب و سلامت بهتر سیستم قلبی عروقی است، به طور مثال ضربان قلب یک ورزشکار حرفه ای در حالت استراحت نزدیک به ۴۰ ضربه در دقیقه است.

شیوع بیماری‌های مادرزادی قلبی میان افراد جامعه حدود یک تا دو درصد است که شایع‌ترین آن آئورت دو لتی است.

بعد از بیماری آئورت دولتی، در درجات بعد سوراخ میان دو دهلیز مطرح می‌شود.

بیماری‌های مادرزادی در اکثر موارد خفیف‌اند و در موارد کمتری شدید هستند که نیازمند عمل‌های جراحی باشند.

ضربان قلبی که بیش از اندازه کم یا زیاد باشد، می تواند بیانگر وجود یک مشکل باشد
نقش ژنتیک در ابتلا به بیماری‌های قلبی مادرزادی بی‌تأثیر نیست. ژنتیک در بیماری‌هایی نظیر تپش قلب غیر طبیعی، نارسایی قلبی و همچنین بیماری‌های عضله قلب تا ۵۰ درصد نیز نقش دارد.

زمانی که فردی ضربان قلبش را احساس کند تپش قلب معنا می‌گیرد، حال آنکه تپش قلب در اکثر اوقات مانند زمان بروز هیجانات، طبیعی است.

در واقع افرادی که ضربان قلبشان یک مرتبه تند می‌شود (بالا‌تر از ۱۵۰ ضربه در دقیقه) و یا کند می شود (کمتر از ۴۰ ضربه در دقیقه)، به عنوان ضربان قلب غیر طبیعی تلقی می‌شوند.»

روش اندازه گیری ضربان قلب

برای اندازه گیری ضربان قلب به سادگی می توانید نبض خود را طبق روش های زیر چک کنید.

۱- انگشت اشاره و انگشت سوم خود را بین استخوان داخلی مچ و تاندون و روی شریان رادیال که در سمت انگشت شست بر روی مچ است قرار دهید.

۲- برای انجام این کار انگشت اشاره و انگشت سوم خود را روی گردن نزدیک به نای قرار دهید.

وقتی که نبض خود را احساس کردید تعداد ضربان در ۱۵ ثانیه را اندازه گیری کنید و برای محاسبه ی تعداد ضربان در یک دقیقه این عدد را در چهار ضرب کنید.

به یاد داشته باشید عوامل متعددی می تواند بر روی ضربان قلب شما اثرگذار باشد، این موارد شامل:

– نوع فعالیت بدنی

– سطح آمادگی جسمانی

– دمای هوا

– موقعیت بدن (مثلا حالت ایستاده یا دراز کشیده)

– احساسات

– اندازه بدن

– داروهای مصرفی

اگرچه تعداد ضربان طبیعی طیف وسیعی را شامل می شود، ضربان قلبی که بیش از اندازه کم و یا زیاد باشد، می تواند بیانگر وجود یک مشکل باشد.

اگر ضربان قلب شما در حالت استراحت خیلی بیشتر از ۱۰۰ (تاکی کاردی) و یا خیلی کمتر از ۶۰ است (برادی کاردی)، حتما به پزشک مراجعه کنید.

اگر علایمی مانند ضعف ، سرگیجه و یا تنگی نفس نیز دارید، این موضوع اهمیت بیشتری پیدا می کند.

٭ نامنظمى و به هم خوردن آهنگ طبیعى ضربان قلب را آریتمى گویند .
کندى ضربان قلب

ضربان قلب کمتر از ۶۰ در دقیقه برادیکاردى خوانده مى‌شود. برادی از ریشهٔ یونانى و به معنى کُند است. کندى ضربان قلب همراه با کم‌کارى تیروئید، یرقان، برخى اختلالات گوارشی، بیمارى قلبی، و مصرف داروهاى خاص به‌ویژه مصرف بیش از حد دیجیتال دیده مى‌شود. همان‌طور که قبلاً ذکر شد کندى ضربان قلب در حال استراحت در قهرمانان ورزشى شایع است.

ضربان قلب بین ۴۰ و ۶۰ در دقیقه معمولاً علائمى ایجاد نمى‌کند. کندى ضربان قلب که با ورزش یا هیجان افزایش نیابد معمولاً نشانهٔ اختلال هدایت داخل قلبى (بلوک قلبی) است و باید در مورد آن با پزشک مشورت کنید. شروع ناگهانى افت ضربان قلب به زیر ۴۰ ضربان در دقیقه به‌ویژه اگر همراه با درد قفسه سینه، خستگی، یا تنگى نفس باشد، نشانگر یک حملهٔ قلبى جدید است و یک فوریت پزشکى مى‌باشد.
تندى ضربان قلب

ضربان قلب بیش از ۱۰۰ در دقیقه تاکى‌کاردى خوانده مى‌شود. تاکی از ریشهٔ یونانى و به معنى تُند است. علل بسیارى شامل پرکارى تیروئید، نارسائى قلب، کم‌خونی، خونریزی، عفونت‌ها، و مخدرها (مثل نیکوتین، کافئین، الکل، مارى‌جوآنا) وجود دارند. اگر متوجه ضربان تند و مداوم قلب خود شدید و یا در گردن و قفسهٔ سینهٔ خود احساس ضربان کردید به پزشک مراجعه کنید.

گاهى ممکن است دچار شروع ناگهانى ضربان تند قلب که به آن تاکى‌کاردى حمله‌اى دهلیزى مى‌گویند، شوید. این عارضه معمولاً در جوانى آغاز مى‌شود و در طول زندگى تکرار مى‌شود. اغلب هیچ‌گونه اختلال قابل تشخیص قلبى وجود ندارد و با وجود اینکه ممکن است هنگام حمله احساس ضعف و بى‌حالى کنید، این عارضه اساساً خوش‌خیم است.
این حملات ممکن است در اثر اختلالات هیجانی، خستگی، سوءهاضمه، مصرف الکل یا دارو بروز کند. ضربان قلب ممکن است از ۱۴۰ تا ۲۵۰ ضربان در دقیقه تغییر کند. داروهاى متعدد قلبى براى جلوگیرى از این حملات در دسترس است. وقتى این حمله شروع شد دراز بکشید و آرام باشید. ایستادن تنها باعث افزایش شدت حمله مى‌شود. هنگامى‌که با این حملات آشنائى پیدا کردید، روش‌هاى خاصى ممکن است براى توقف آنها به‌کار گرفته شود. با وجود این استفاده از این روش‌ها هنگامى‌که تشخیص کاملاً مسجل شد باید توسط پزشک نشان داده شوند.

سایر علل تاکى‌کاردى لرزش (فلوتر، ضربان یا لرزش سریع را فلوتر گویند) دهلیزی، فیبریلاسیون دهلیزی، تاکى‌کاردى‌ بطنى و نشانگان ولف-پارکینسون وایت (این نشانگان نوعى تحریک زودرس بطنى است) مى‌باشد. کلیهٔ این موارد مهم هستند و براى تشخیص آنها نوار قلبى و سایر آزمایش‌ها ضرورى است.
ضربان نامنظم قلب

ضربان نامنظم قلب یا آریتمى علل متعددى دارد. اکثر موارد ضربان نامنظم قلب (اگر نه همهٔ آنها) که بیش از چند دقیقه طول مى‌کشند باید توسط پزشک مورد بررسى قرار گیرند.

یکى از علل ضربان نامنظم قلب که اکثر افراد گاه‌به‌گاه دچار آن مى‌شوند و کاملاً بى‌خطر است ضربان زودرس دهلیزى است. این ضربان‌ها معمولاً با احساس لرزش در گردن و قفسهٔ سینه مشخص مى‌شوند و در اثر ضربان‌هاى قلبى دوره‌اى که داراى قدرت بیشترى هستند پدید مى‌آیند. علت ضربان زودرس دهلیزى یک تحریک الکتریکى دوره‌اى است که به‌جاى گره سینوسى دهلیزى از عضلات دهلیز آغاز مى‌شود.

ضربان زودرس دهلیزى معمولاً بى‌خطر است و اکثر افراد به آن توجهى نمى‌کنند مگر آنکه تکرار آن نگران‌کننده شود. این ضربان‌ها معمولاً توسط مخدرهاى محرک قلب مثل نیکوتین، کافئین، مارى‌جوآنا، و الکل ایجاد مى‌شوند.

خوددارى از مصرف آنها معمولاً از بروز این عارضه جلوگیرى مى‌کند مگر آنکه زمینهٔ بیمارى قلبى وجود داشته باشد. اگر تعداد این ضربان‌ها زیاد شود و یا باعث نگرانى شما گردد، باید به پزشک مراجعه کنید. داروهاى متعددى براى کاهش یا توقف این ضربان‌ها وجود دارند. در موارد استثنائى یک دستگاه الکترونیکى ضربان‌ساز که باعث ایجاد ضربان قلب مى‌شود، ممکن است زیر پوست تعبیه شود تا ضربان طبیعى قلب را حفظ کند.

الکل و قلب

مصرف طولانى‌مدت الکل عوارض متعددى در دستگاه قلبى عروقى ایجاد مى‌کند. نوشیدن الکل با افزایش خفیف فشارخون همراه است. افزایش فشارخون در افرادى که زیاد الکل مى‌نوشند قابل توجه است و ممکن است باعث شیوع بیشتر سکته مغزی، بزرگى قلب، و نارسائى قلب در میان الکلى‌ها گردد. معلوم نیست که فشارخون بالا با پرهیز از مصرف الکل، به‌طور دائم به حد طبیعى بازگردد.

الکل مى‌تواند باعث آریتمى‌هاى گوناگون شود. این عارضه معمولاً هنگام مصرف زیاد الکل و بعد از آن ایجاد مى‌شود و با پرهیز مستمر از الکل برطرف مى‌گردد. علت دقیق این آریتمى‌ها معلوم نیست ولى تصور مى‌شود که الکل یک اثر سمى روى قلب داشته باشد. بدون تردید خطر عمدهٔ آریتمى‌ها مرگ ناگهانى در اثر فیبریلاسیون بطنى است. در این عارضه قلب به ‌قدرى تند و نامنظم مى‌شود که برون‌ده قلبى قادر به حفظ حیات نیست.

نبض‌تان را در کجای بدن بگیرید؟

رایج‌ترین دو شریانی که برای گرفتن نبض به کار می‌روند، شریان رادیال در طرف درونی مچ در نزدیکی کناره شست دست، و شریان کاروتید در گردن در میان نای و عضله گردن.

نبض را می‌توان با گذاشتن انگشت روی شریان رانی در کشاله ران اندازه گرفت، و اغلب برای آزمایش‌های کاتتریزاسیون قلب برای مثال در آنژیوگرافی قلب از این محل استفاده می‌شود؛ و نبض‌های پشت‌پایی (pedal pulse) در پاها برای بررسی جریان خون در اندام‌های تحتانی به کار می‌روند.

به گفته کارشناسان گذاشتن انگشت بر روی این شریان‌ها و شمردن ضربان‌ها در ۶۰ ثانیه دقیق‌ترین اندازه‌گیری را به دست خواهد داد. همچنین می‌توانید ضربان‌های نبض را برای ۱۵ ثانیه بشمارید و عدد به دست آمده را در چهار ضرب کنید، یا برای ۱۰ ثانیه این کار را انجام دهید و عدد به دست آمده را شش ضرب کنید، اما اغلب کارشناسان شمردن برای ۶۰ ثانیه کامل در صورت امکان را توصیه می‌کنند.

علل ضربان نبض غیرطبیعی

اختلال ریتم قلب (آریتمی) باعث می‌شود قلب با سرعت بیش از حد بالا یا بیش از حد پایین، یا با ریتم نامنظم بتپد.

“تاکیکاردی “را عموما به عنوان رسیدن سرعت ضربان قلب به بالای ۱۰۰ تپش در دقیقه تعریف می‌کنند و معمولا ناشی از آن است که گسیل پیام‌های الکتریکی که از حفره قلب منشا می‌گیرند، وضعیتی نابهنجار پیدا کرده است.

رسیدن سرعت ضربان قلب به ۱۵۰ و بالاتر ناشی از عارضه‌ای است که “تاکیکاردی فوق‌بطنی” نام دارد.

سرعت ضربان قلب کمتر از ۶۰ ضربه در دقیقه را “برادیکاردی” می‌نامند و ممکن است بیانگر آسیب‌دیدن قلب به علت حمله قلبی یا سایر بیماری‌های قلبی- عروقی یا مشکلات به گره سینوسی- دهلیزی- که به عنوان ضربان‌ساز قلب عمل می‌کند- باشد.

رابطه‌ محکمی میان فشار خون و سرعت ضربان قلب وجود ندارد، و ممکن است با وجود سرعت ضربان قلب طبیعی، فشار خون شما بالا باشد.

سرعت ضربان قلب در هنگام فعالیت جسمی شدید افزایش می‌یابد، اما چنین فعالیتی ممکن است تنها اندکی فشار خون را بالا ببرد. هنگامی که فشار خون بیش از حد پایین می‌آید، بدن با افزایش سرعت ضربان قلب برای تشدید برون‌ده قلب به آن واکنش نشان می‌دهد.

محل های رایج لمس نبض:

نبض رادیال: که در قسمت داخلی مچ دست (پایین انگشت شست و روی استخوان رادیوس قرار دارد).

نبض کاروتید که در روی گردن و در فرورفتگی کنار سیب آدم می باشد.

در جاهای دیگر از جمله کشاله ران، مچ پا، آرنج (براکیال)، گیجگاهی (تمپورال) می توان نبض را لمس نمود.

نکات:

– با انگشت شست نبض را لمس نکنید زیرا خود شست نبض قابل لمس دارد.

– هر دو شریان کاروتید را همزمان لمس نکنید و فشار زیادی بر روی این شریان وارد ننمائید. زیرا در ریتم ضربان قلبی اختلال ایجاد می کند.

– در بزرگسالان رایج ترین محل، برای لمس نبض، شریان رادیال بوده و مطمئن ترین محل شریان کاروتید می باشد.

– در افرادی که خونریزی دارند نبض ضیعف ولی تعدادش زیاد است

– در افراد دچار اسهال و استفراغ شدید نبض ضعیف و حتی غیر قابل لمس است.

– تعداد نبض در شرایط طبیعی با افزایش سن تا رسیدن به سن بلو کاهش می یابد.

– جثه: تعداد نبض در افراد با جثه بزرگ و ورزشکار کمتر از افراد با جثه کوچک است.

برای لمس نبض در شیرخواران از شریان بازویی در داخل و وسط بازو استفاده کنید.

به ازای افزایش هر ۱۰ ضربان قلب، ۹درصد مرگ‌زودرس افزایش می یابد

پژوهشگران علوم پزشکی تایید کردند که سرعت تپش قلب با مرگ‌زودرس ارتباط دارد .

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، قلب یک فرد بزرگسال سالم در حالت استراحت بین ۶۰ تا ۱۰۰ ضربان در دقیقه دارد. زمانی که فردی ضربان قلبش را احساس کند تپش قلب معنا می‌گیرد، حال آنکه تپش قلب در اکثر اوقات مانند زمان بروز هیجانات، طبیعی است.

محققان عنوان کردند که احتمال مرگ دراثر ابتلا به هرنوع بیماری، در ازای افزایش هر ۱۰ ضربان قلب ۹درصد افزایش پیدا می‌کند.

این مطالعه جدید نشان می‌دهد شدت ضربان قلب می‌تواند به عنوان آزمایشی برای پیش‌بینی احتمال مرگ طی دو دهه آینده از عمر انسان مورد استفاده قرار گیرد.

پزشکان از مدتها پیش می‌دانستند که شدت کم ضربان قلب به معنی سلامت بیشتر است اما اولین باری است که مزایا و خطرات مرتبط با شدت ضربان قلب در انسان‌ها محاسبه شده‌است.

به گفته محققان احتمال مرگ افرادی که شدت تپش قلب آنها ۸۰ ضربان در دقیقه است نسبت به افرادی که شدت تپشی برابر ۴۵ ضربان در دقیقه دارند، طی ۲۰ سال آینده ۴۵ درصد بیشتر است. میانگین شدت تپش قلب در بیشتر افراد ۶۰ تا ۱۰۰ است اما قلب ورزشکاران حرفه‌ای در دقیقه ۴۰ ضربان دارد.

محققان دریافته‌اند خطر مرگ ناشی از ابتلا به هر نوع بیماری و اختلال سلامتی در ازای هر ۱۰ واحد افزایش ضربان در دقیقه، نزدیک به ۹ درصد افزایش پیدا می‌کند. به گفته دانشمندان کالج پزشکی دانشگاه کوینگدو چین، ارتباط میان شدت ضربان قلب با خطر مرگ ناشی از هرنوع بیماری به شاخص‌های پرخطر سنتی بیماری‌های قلبی عروقی وابسته است.

محققان برای یافتن رابطه میان شدت ضربان و مرگ به تحلیل و بررسی اطلاعات ۴۶ مطالعه مختلف پرداختند که روی ۱٫۲ میلیون انسان در دوره زمانی ۲۱ سال انجام گرفته بودند. بیش از نیمی از این افراد زیر ۵۱ سال سن داشتند. در این دوره زمانی ۷۸۳۴۹ مرگ رخ داده بود که ۲۵۸۰۰ نفر از آنها دراثر اختلالات قلبی جان خود را از دست داده‌بودند.

محققان در میان این داده‌ها ارتباطی فزاینده میان شدت ضربان و مرگ انسان‌ها یافتند. براساس این یافته‌ها زمانی که ضربان قلب به ۹۰ واحد در دقیقه می‌رسد،‌احتمال مرگ زودرس دوبرابر می‌شود.

آسپیرین می‌تواند احتمال سکته را کاهش دهد

بیمارانی که مشکلات قلبی دارند لازم است از آسپیرین استفاده کنند زیرا بیشتر پزشکان اعتقاد دارند که مصرف آسپیرین می‌تواند احتمال سکته را کاهش دهد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، آسپیرین در عملکرد لخته‌سازی خون دخالت می‌کند. وقتی خونریزی دارید، سلول‌های لخته‌ساز خون شما که پلاکت‌ها نامیده می‌شوند در محل زخم جمع می‌شوند. این پلاکت‌ها با جمع شدن کمک می‌کنند روزنه رگ‌خونی که از آن خون می‌آید بسته شده و خونریزی بند بیاید.

اما این لخته شدن می‌تواند درون رگ‌هایی که خون قلب یا مغزتان را تامین می‌کند هم اتفاق بیفتد. اگر رگ‌های خونیتان به‌خاطر تصلب‌شریان باریک شده باشند—ایجاد شدن ته‌نشین‌های چرب در رگ‌‌های خونی—یک ته‌نشین چرب در رگتان ممکن است بترکد. سپس به سرعت یک لخته خون شکل می‌گیرد و رگ را می‌بندد. این از جریان خون به سمت قلب یا مغز جلوگیری کرده و موجب سکته یا حمله‌قلبی می‌شود. درمان با آسپیرین عمل لخته‌سازی پلاکت‌ها را کاهش می‌دهد و از بروز حمله‌قلبی و سکته جلوگیری می‌کند.

پیرو نظریه جدید موسسه ارتقاء سلامت و مراقبت بریتانیا، پزشکان برای یک بی‌نظمی (آریتمی) شایع ضربان قلب موسوم به فیبریلاسیون دهلیزی(AF) نباید به آسپیرین اکتفا کنند زیرا داروهای رقیق‌کننده خون همچون وارفارین در پیشگیری از سکته مغزی موثرتر هستند.

فیبریلاسیون دهلیزی (AF)، شایع‌ترین بی‌نظمی ضربان قلب است. در این حالت، براثر انقباض بسیار سریع عضلات دهلیزها، قلب نمی‌تواند کار خود را به خوبی انجام دهد و ممکن است لخته‌های خون تشکیل شود که به‌نوبه خود خطر سکته مغزی را افزایش می‌دهد.

از سال‌ها پیش برای کمک به بیمارانی که مشکلات قلبی دارند از آسپیرین استفاده می‌شده است و اعتقاد بیشتر پزشکان این بود که مصرف این دارو می‌تواند احتمال سکته مغزی را کاهش دهد. اما پژوهش‌های اخیر نشان داده است تاثیر آسپیرین در مقایسه با سایر داروها ناچیز است.

آسپیرین می‌تواند تاثیرات متفاوتی روی جنسیت‌های مختلف داشته باشد و برای زنان نیز در سنین مختلف متفاوت است.

برای مردان کلیه سنین، آسپیرین می‌تواند:

– از حمله قلبی اول و دوم جلوگیری کند
– خطر بیماری قلبی را کاهش دهد

برای زنان زیر ۶۵ سال، آسپیرین می‌‌تواند:

– از سکته اول جلوگیری کند
– از حمله‌قلبی دوم جلوگیری کند
– خطر بیماری قلبی را کاهش دهد

برای زنان بالای ۶۵ سال، آسپیرین می‌تواند:

– از حمله‌قلبی اول و دوم جلوگیری کند
– از سکته اول جلوگیری کند
– خطر بیماری قلبی را کاهش دهد

اما خطر خونریزی با مصرف روزانه آسپیرین در هر دو جنسیت یکسان است.

آسپیرین برای امراض قلبی مفید است؟

به گفته موسسه ارتقاء سلامت و مراقبت بریتانیا، جایگزین کردن آسپیرین با داروهای رقیق‌کننده خون نظیر وارفارین، می‌تواند از وقوع هزاران سکته مغزی پیشگیری کند. در ضمن، کارشناسان تاکید دارند در صورت توقف مصرف آسپیرین، این کار باید تدریجی و حتما زیر نظر پزشک انجام شود.

البته این نتیجه به این مفهوم نیست که آسپیرین در پیشگیری از سکته مغزی و قلبی و بیماری‌های دیگر موثر نیست. همچنین، این را در نظر داشته باشید که قطع ناگهانی مصرف آسپیرین می‌تواند خطرناک باشد.

از نشانه‌های انقباض عضلات دهلیز می‌توان به ضربان نامرتب نبض اشاره کرد که در این حالت ضربان نبض بسیار نامنظم خواهند بود و ممکن است شدت ضربان متغیر باشد. این بیماری معمولا در افراد بالای سن ۵۵ سال بروز می‌کند. بد نیست بدانید، در بسیاری موارد، دلیل اصلی انقباض عضلات دهلیز را نمی‌توان تشخیص داد. اما این عارضه در میان افرادی که فشار خون بالا یا بیماری‌های قلبی دارند، بیشتر بروز می‌کند.

آیا باید روزانه از آسپیرین استفاده کنید؟

اینکه به مصرف روزانه آسپیرین نیاز داشته باشید به خطر بیماری قلبی و سکته در شما بستگی دارد. عوامل خطرزا برای حمله‌قلبی یا سکته عبارتند از:

مصرف دخانیات
فشارخون بالا—فشار سیستولیک ۱۰۰ میلی‌متر مرکوری (MM Hg) یا بالاتر و فشار دیاستولیک ۹۰ میلی‌متر مرکوری یا بالاتر
سطح کلی کلسترول ۲۴۰ میلی‌گرم بر دسی‌لیتر (mg/dL) – ۲۲/۶ میلی‌مول بر لیتر (mmol/L) یا بالاتر
سطح کلسترول بد با تراکم پایین mg/dL 130 (mmol/L 37/3) یا بالاتر
ورزش نکردن
دیابت
استرس
مصرف بیشتر از دو نوشیدنی الکلی در روز برای آقایان و یک نوشیدنی در روز برای خانم‌ها
سابقه خانوادگی سکته یا حمله‌قلبی

اگر قبلاً دچار حمله‌قلبی یا سکته شده باشید، این احتمال که دکترتان درمورد مصرف آسچیرین برای جلوگیری از حمله دوم صحبت کرده باشد زیاد است.

اگر عوامل خطرزا در شما جدی باشند اما قبلاً حمله قلبی یا سکته نداشته باشید، مصرف یک آسپیرین در روز می‌تواند برایتان مفید باشد. اما می‌توانید درمورد مواردی که مصرف آسپیرین می‌تواند برای شما خطرساز باشد با پزشکتان صحبت کنید.

اگر مشکل جسمی دیگری داشته باشید باید از مصرف آسپیرین خودداری کنید؟

درصورت داشتن برخی مشکلات جسمی که ممکن است خطر خونریزی یا سایر مسائل را در شما بالا ببرد، نباید روزانه از آسپیرین استفاده کنید. این مشکلات جسمی عبارتند از:

مشکل خونریزی یا لخته‌سازی خون
آسم
زخم معده
نارسایی قلبی

برای کسانیکه دیابت دارند، انجمن دیابت امریکا و سایر سازمان‌های پزشکی مصرف آسپیرین با دوز پایین را فقط برای مردان بالاتر از ۵۰ سال و زنان بالاتر از ۶۰ سال که حداقل یک عامل خطرزای دیگر برای بیماری‌قلبی مثل مصرف دخانیات، سابقه خانوادگی بیماری قلبی یا فشارخون یا کلسترول بالا را داشته باشند، توصیه می کنند.

همچنین خیلی مهم است که به دکترتان درمورد سایر داروها و مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید نیز بگویید، حتی اگر فقط ایبوپروفن ساده باشد. مصرف آسپیرین و ایبوپروفن به همراه هم تاثیرات مفید آسپیرین را کاهش می‌دهد. مصف آسپیرین با سایر داروهای ضدانعقاد خون مثل وارفارین ممکن است خطر خونریزی را تا حد زیادی بالا ببرد.

بهترین دوز مصرفی آسپیرین چیست؟

هیچ دوز مشخصی برای آسپیرین وجود ندارد تا بتوانید از فواید آن بهره‌مند شوبد. شما و دکترتان درمورد دوز مناسب برای شما صحبت خواهید کرد. دوزهای خیلی پایین از آسپیرین—۷۵ میلی‌گرم که پایین‌تر از دوز استاندارد آسپیرین کودک است—می‌تواند موثر باشد. دکترتان ممکن است دوزی بین ۸۱ میلی‌گرم—میزان استاندارد آسپیرین بچه—تا ۳۲۵ میلی‌گرم را برایتان تجویز کند.

اگر مصرف روزانه آسپیرین خود را قطع کنید چه می‌شود؟

ممکن است تعجب کنید اگر بفهمید قطع مصرف روزانه آسپیرین می‌تواند تاثیر برگشتی داشته باشد که خطر حمله‌قلبی و سکته را در شما بالا ببرد. اگر روزانه آسپیرین مصرف می‌کرده‌اید و اکنوه قصد قطع کردن آن را دارید، خیلی مهم است که قبل از ایجاد هرگونه تغییر با پزشکتان مشورت کنید. قطع یکباره آسپیرین می‌تواند اثر برگشتی داشته باشد که لخته‌سازی خون را تحریک کند.

آیا اگر برای مشکلی دیگر به طور مداوم ایبوپروفن مصرف می‌کنید، می‌توانید از آسپیرین استفاده کنید؟

هم آسپیری و هم ایبوپروفن عملکرد لخته‌سازی خون توسط پلاکت‌ها را کاهش می‌دهند. مصرف مداوم ایبوپروفن می‌تواند خطر خونریزی شما را بالا ببرد.

آسپیرین چه عوارض‌جانبی احتمالی دارد؟

عوارض‌جانبی و مشکلات مصرف آسپیرین عبارتند از:

سکته ناشی از خونریزی. بااینکه مصرف روزانه آسپیرین می‌تواند از لخته شدن خون مربوط به سکته جلوگیری کند، خطر این نوع سکته را افزایش می‌دهد.
خونریزی معده-روده. مصرف روزانه آسپیرین خطر ایجاد زخم معده را افزایش می‌دهد. و اگر خونریزی معده داشته باشید، مصرف آسپیرین موجب خونریزی بیشتر آن شده و خطرات بسیاری را به دنبال خواهد داشت.
واکنش‌های حساسیت‌زا. اگر به آسپیرین حساسیت داشته باشید، مصرف هر مقدار از آن می‌تواند یک واکنش حساسیتی جدی در شما ایجاد کند.
زنگ زدن گوش و از بین رفتن شنوایی. استفاده زیاد از آسپیرین موجب زنگ زدن گوش و از دست رفتن تدریجی شنوایی می شود.

اگر آسپیرین مصرف می‌کنید و نیاز به یک عمل جراحی یا دندانپزشکی دارید، حتماً از قبل مسئله را با جراح یا دندانپزشکتان درمیان بگذارید. درغیراینصورت، احتمال خونریزی بیش از حد در موقع عمل وجود دارد.

انجمن غذا و دارو امریکا هشدار می‌دهد که افرادیکه به طور مرتب از آسپیرین استفاده می‌کنند باید مصرف الکل خود را محدود کنند زیرا الکل نیز خاصیت رقیق‌سازی خون دارد و موجب ناراحتی معده نیز می شود.

تداخلات دارویی مرتبط با مصرف روزانه آسپیرین چیست؟

اگر از داروهای ضدانعقاد خون مثل وارفارین استفاده می‌کنید، ترکیب کردن آن با آسپیرین خطر مشکلات خونریزی حاد را تا سطح بالایی افزایش می‌دهد. اما مشکلاتی وجود دارد که ترکیب کردن دوز پایین از آسپیرین با وارفارین مناسب است (مثلاً برای برای برخی از انواع دریچه‌های مصنوعی قلب برای جلوگیری از سکته دوم) اما درمورد این درمان باید به طور دقیق با پزشک صحبت کنید.

سایر داروها و مکمل‌های گیاهی نیز خطر خونریزی را بالا می‌برند. داروهایی که با آسپیرین تداخل ایجاد می‌کنند عبارتند از:

وارفارین
هپارین
ایبوپروفن (اگر به صورت مرتب استفاده شود)
کورتیکوستیروئیدها
برخی داروهای ضدافسردگی (کلومیپرامین، پاروکستین، و از این قبیل)

مصرف برخی مکمل‌های غذایی نیز می‌تواند خطر خونریزی را افزایش دهد. این مکمل‌ها عبارتند از:

– Danshen
– Dong quai
– Evening primrose oil
– Ginkgo
– اسید چرب امگا۳ (روغن ماهی)
– Policosanol
– Willow bark

ترک سیگار

بعد از چند ساعت از شروع ترک سیگار بدن شما شروع به بهبود از تاثیرات نیکوتین می‌کند، فشارخون، ضربان قلب دمای بدن شما (در کل همه چیزهایی که بخاطر نیکوتین موجود در سیگار بالا بوده‌اند) شروع به کاهش کرده و به سطح سالم‌تری برمی‌گردند، ظرفیت ریه شما افزایش یافته و نای شما آرام می‌شود و با این تغییرات به خون اجازه دریافت میزان بیشتری اکسیژن از ریه داده می‌شود. بدلایل زیادی ترک سیگار یکی از بهترین اقدام‌ها برای سلامت کوتاه مدت و بلندمدت شما می‌باشد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، ترک سیگار اقدامی چالش برانگیز و مبارزه طلبانه است، میزان سختی ترک سیگار به عواملی که در زیر بیان می‌کنیم بستگی دارد

– تعداد سیگاری که شما روزانه مصرف می‌کنید
– تعداد افراد سیگاری‌ایکه با شما رفت و آمد داشته و به شما نزدیک‌اند(والدین، دوستان و همکاران سیگاری)
– دلیل اینکه شما سیگار می‌کشید(کنترل وزن، موقعیت اجتماعی، تحریک دوستان)

مقصر اصلی اعتیادآوری سیگار، نیکوتین (مخدر اصلی درون تنباکو) می‌باشد. مغز شما سریعا به نیکوتین عادت کرده و با گذر زمان احتیاج شما به میزان بیشتری سیگار و نیکوتین را افزایش می‌دهد. مغز شما برای عادت کردن به نیکوتین و برقراری تعادل، شروع به ترشح مواد شیمیایی می‌کند. مواد شیمیایی درون سیگار مغز را وادار به ترشح دوپامین و نوراپی‌نفرین می‌کند. اگر مغز این دو ماده شیمایی را بیش از حد ترشح نماید، سطح مواد شیمیایی در مغز بهم ریخته و مغز برای مقابله به این مشکل شروع به ترشح مواد شیمیایی ضد نیکوتین می‌نماید. این مواد شیمایی ضدنیکوتین می‌تواند باعث شود زمانیکه سیگار نمیکشید دچار افسردگی و خستگی شوید.

درگذر زمان مغز شروع به پیش‌بینی زمان سیگار کشیدن شما می‌کند و در این هنگام اقدام به ترشح موادشیمایی ضدنیکوتین می‌نماید. این مواد شیمایی ضدنیکوتین باعث می‌شوند، شما احساس خستگی و افسردگی کرده و احساس احتیاج به سیگار نمایید.

محرک به هرچیزیست که مغغز شما با سیگار کشیدن مرتبط می‌کند. محرک‌های هرفردی با دیگران متفاوت است. برای شما ممکن است این محرک بوی سیگار، دیدن زیرسیگاری، دیدن بسته سیگار، خوردن غذا و یا نوشیدنی خاص و یا صحبت با کسانیکه معمولا بهمراهشان سیگار می‌کشید، باشد. بعضی اوقات احساسات شما (شادی یا ناراحتی) می‌تواند محرک سیگار کشیدنتان باشد. یکی از مهم‌ترین کلیدهای ترک سیگار شناختن محرک‌هاییست که شما را به هوس سیگار کشیدن می‌اندازند.

برای ترک کردن سیگار و شروع زندگی سالم راههای مختلی وجوددارد. بعضی از این راهها از بقیه راههای ترک سیگار موثرترند. بهترین شیوه ترک سیگار، شیوه‌ایست که شما می‌تواند شمارا وادار به ترک سیگار کرده و همچنین شیوه‌ایست که با روحیات و علایق شما سازگار باشد. در ادامه بعضی از شیوه‌های ترک سیگار را به شما معرفی می‌کنیم:

روش اول ترک سیگار–بدون کمک دیگران

تقریبا ۹۰ درصد افراد از این روش برای ترک سیگار استفاده می‌کنند و می‌خواهند سیگار را بدون هرگونه کمکی‌ (شامل حمایت نزدیکان، دارو و یا درمان) ترک نمایند. هرچند بیشتر افراد از این روش استفاده می‌کنند، اما کم‌تر از ۱۰ درصد افرادیکه از این شیوه استفاده می‌کنند، موفق می‌شوند.

روش دوم ترک سیگار- رفتار درمانی

برای استفاده از روش رفتار درمانی در ترک سیگار، شما به یک متخصص برای یافتن بهترین شیوه ترک سیگار مراجعه می‌کنید. متخصص رفتاردرمان به شما برای شناسایی محرک‌هایی که باعث احساس هوس سیگار در شما می‌شود و فراهم کردن حمایت عاطفی زمانیکه به آن نیاز دارید، کمک می‌کند.

روش سوم ترک سیگار- درمان با جایگزین کردن منابع نیکوتین

این روش شامل استفاده از آدامس‌ها، چسب‌ها، اسپری‌ها و قرص‌های نیکوتین دار می‌شود. این روش نیکوتین را بدون استفاده از سیگار به بدن شما می‌رساند. این نوع ترک سیگار زمانیکه با رفتاردرمانی ترکیب شود، بهترین نتیجه را می‌دهد.

روش چهارم ترک سیگار- درمان دارویی

بعضی از انواع داروها همچون زیبان (Zyban) و یا چانتیکس (Chantix) برای کمک به ترک سیگار ساخته شده‌اند. این داروها می‌بایست با دستور پزشک تجویز شوند.

روش پنجم ترک سیگار- درمان ترکیبی

استفاده از ترکیبی از روش‌های مختلف ترک سیگار شانس شما را برای رسیدن به هدفتان افزایش می‌دهد. برای مثال، ترکیب رفتاردرمانی با منابع جایگزین، درمان دارویی با منابع جایگزین و … شامل این نوع درمان می‌شوند.

قوانین جدید شما درهنگام ترک سیگار

هنگام ترک سیگار چند نکته و قانون مهم وجود دارد که شما باید رعایت نمایید. این نکات و قوانین شامل:

قانون اول ترک سیگار- محرک‌های خود را بشناسید و از آن‌ها دوری نمایید

سعی کنید از موقعیت‌هایی که باعث تحریک شما به سیگار کشیدن می‌شود، بخصوص در سه ماهه اول ترک سیگار، دوری کنید.

قانون دوم ترک سیگار- سخت‌ترین روزهای ترک سیگار روزهای اول است

اگر از روش ترک سیگاربدون دارو استفاده می‌کنید، سخت‌ترین روزها، روزهای اول است. در این چندروز شما احساس زودرنجی، افسردگی، کندی و خستگی می‌نمایید. بعد از گذراندن این چند روز شما کم کم به حالت عادی برمیگردید(اما هنوز هوس سیگار دارید).

قانون سوم ترک سیگار- تسلیم هوس سیگار نشوید

هرزمانیکه شما هوس سیگار می‌کنید و سیگار نمی‌کشید، شانس ترک سیگار در شما افزایش می‌یابد.

قانون چهارم ترک سیگار- روابط با دوستان غیرسیگاری

شروع به ایجاد روابط جدید با دوستان غیرسیگاریتان نمایید، این کار شانس ترک سیگار در شما را افزایش می‌دهد.

قانون پنجم ترک سیگار- آرام کردن ناراحتی

از آنجا که سیگار کشیدن می‌تواند یکی از عادات شما باشد که به آن علاقه دارید، ترک سیگار می‌تواند باعث ناراحتی در شما بشود، که البته طبیعی می‌باشد. با اینحال باید سعی به آرام کردن این ناراحتی و غم نمایید، چراکه غم یکی از محرک‌های تشویق به سیگار کشیدن می‌باشد.

اگر دوباره شروع به سیگار کشیدن کردید

بازگشت در اعتیادهای قوی همچون اعتیاد به سیگار معمول است. خیلی از افراد قبل از ترک دائمی سیگار چندین بار ترک کرده و دوباره بازگشت می‌کنند. اگر شما بازگشت کردید، حداقل میزان این بازگشت را کم کنید. برای مثال، اگر قبل از ترک روزانه ۸ نخ سیگار می‌کشیدید و پس از بازگشت ۴ سیگار در روز می‌کشید، امیدتان را از دست ندهید، چراکه این یک پیشرفت برای شماست، بیاد داشته باشید که ترک سیگار ممکن است زمان بر باشد.

صرع (epilepsy)

صرع (epilepsy) یک اختلال سیستم عصبی مرکزی (اختلال نورولوژیکی) است که در آن فعالیت سلول های عصبی در مغز مختل شده و منجر به تشنج می گردد که طی آن رفتار، علائم و احساسات غیرطبیعی از جمله از دست رفتن هوشیاری رخ می دهد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، حدود ۱٪ درصد از جمعیت مردم جهان (۶۵ میلیون نفر) صرع دارند، و تقریبا ۸۰٪ موارد در کشورهای در حال توسعه روی می‌دهند. صرع در افراد مسن‌تر رایج‌تر است. در کشورهای توسعه یافته، شیوع موارد جدید بیشتر در نوزادان و سالمندان است؛ در کشورهای در حال توسعه این بیماری در کودکان بزرگتر و بزرگسالان جوان‌تر دیده می‌شود، که دلیل آن تفاوت در فراوانی دلایل اصلی است. حدود ۵ تا ۱۰٪ از تمامی افراد یک حمله بی دلیل تا سن ۸۰ سالگی دارند، و احتمال وقوع حمله دوم نیز بین ۴۰ و ۵۰٪ است.

در بسیاری از نقاط دنیا افراد مبتلا به صرع حق رانندگی مشروط داشته یا کلا حق رانندگی ندارند، اما بیشتر این افراد بعد از یک مدت بدون حمله می‌توانند رانندگی را مجددا آغاز کنند. متخصصان معتقدند حدود ۷۰ تا ۸۰ درصد بیماری صرع پس از دو سال معالجه، به طور کامل درمان می شود و پزشک معالج می تواند داروی بیمار را قطع کند.

علائم صرع مختلف است. برخی افراد مبتلا به صرع ساده، طی تشنج به مدت چند ثانیه خیره می مانند، در حالیکه برخی دیگر دچار حرکات تنشی در دستها و پاها می گردند.

حدود ۱ نفر در هر ۱۰۰ آمریکایی یکبار در طول زندگی تشنج را تجربه می کند. با این حال، تشنج به تنهایی به این معنی نیست که شما صرع دارید. معمولاً حداقل دو صرع غیر تحریک شده، برای تشخیص صرع لازم است.

حتی تشنج های ملایم نیز نیازمند درمان هستند چون در طی فعالیت هایی مثل رانندگی و یا شنا می تواند خطرناک باشد. درمان که عموماً شامل دارو و گاهی جراحی است، می تواند تکرر یا شدت تشنجات را کاهش داده یا از بین ببرد. حتی گاهی صرع در کودکان با رشد و افزایش سن آنها از بین می رود.

اقدامات اولیه در فردی که تشنج کرده است :

اگر بیمار دچار تشنج شده او را به یک سمت بخوابانید و سرش را همسطح یا پایینتر از بدنش قرار دهید. شخص را به پهلو بخوابانید تا مسیر تنفسی اش باز باشد سعی نکنید چیزی در دهان شخص بگذارید عموما مردم بر این باور غلط هستند که باید جسمی را در دهان فرد گذاشت تا مانع گاز گرفتن زبان شود حال آنکه از همان ابتدای حمله ، ماهیچه های فک بشدت منقبض میشوند که میتواند از همان ابتدا زبان را قطع کند این در حالیست که تجربه نشان داده

این اتفاق بسیار نادر است گذاشتن جسم در دهان فرد بعلت انقباض فک میتواند باعث شکستگی دندان شود. هرگز چیزی را با فشار میان دندانهایش قرار ندهید. در بیشتر مواقع تشنجات بعد از یک دقیقه متوقف می‌شوند و بعد از آن یک دوره خواب و استراحت است ولی اگر تشنجات بیشتر از چند دقیقه به طول انجامید حتماً باید بیمار را به بیمارستان رساند.

عدم درمان به موقع این بیماری چه عواقبی ممکن است داشته باشد؟

عدم درمان به موقع باعث می ‌شود که کانون ایجاد تشنج (کانون شورشی تشنج) به صورت فونکسیون و فیزیولوژیک دچار اختلال شود و اگر درمان نشود ممکن است باعث تغییرات ساختمانی در بافت مغز گردد و نواحی دیگر مغز را نیز درگیر کند و کارکرد فکری فرد را کم کند. بنابراین درمان این بیماران الزامی است. درمان صرع، طولانی مدت و حدود دو تا سه سال می‌ باشد و بعد از این دوره درمان کامل می‌ شود. درصد بسیار کمی از بیماران ممکن است درمان طولانی مدت داشته باشند.

نشانه ها

از آنجایی که صرع ناشی از فعالیت های غیر طبیعی سلول های مغزی است، تشنج می تواند بر تمام فرآیندهای هماهنگی مغز اثر بگذارد. صرع می تواند علائمی از این قبیل ایجاد کند:

• گیجی موقت
• صحبت کردن نامفهوم و بریده بریده
• حرکات تند و پیچشی غیر قابل کنترل در دستها و پاها
• از دست دادن هوشیاری و بی خبری
• علائم روانی

علائم بسته به نوع تشنج متفاوت است. در بیشتر موارد، مبتلایان به صرع در هر بار به نوع یکسانی از تشنج مبتلا می شوند، لذا علائم در هر دوره مشابه است.

پزشکان معمولاً تشنج را بر اساس چگونگی آغاز فعالیت های غیرطبیعی مغز، به دو نوع کانونی و منتشر طبقه بندی می کنند.

تشنج های کانونی یا غیر منتشر

زمانی که تشنج در نتیجه فعالیت غیر طبیعی تنها در یک ناحیه از مغز باشد، تشنج کانونی (نسبی) نامیده می شود. این نوع از تشنج به دو گروه تقسیم می شود:

• تشنج کانونی ساده. این تشنج ها منجر به از دست رفتن هوشیاری نمی گردد. ممکن است حواس را تغییر دهد یا تصویر، بو، احساس، مزه یا صدای اشیاء اطراف به گونه ی دیگری بنظر آید. همچنین این تشنجات منجر به پرش ناخواسته اعضای بدن مثل دست ها و پاها و علائم حسی خودبخودی مثل مورمور شدن، سرگیجه و یا نورهای خیره کننده می شود.

• تشنجات کانونی Dyscognitive. این تشنجات هوشیاری و آگاهی را از بین می برد و می تواند سبب فقدان هوشیاری برای دوره ای از زمان گردد. این تشنجات منجر به حرکات خیره کننده و بی هدف از جمله چرخش دست ها، جویدن، بلعیدن یا راه رفتن دایره وار می شود.

صرع عمومی یا منتشر

تشنج هایی که به نظر می رسد تمام نواحی مغز را درگیر می کنند، صرع منتشر نامیده می شوند. ۶ نوع از صرع منتشر وجود دارد:

• تشنج غایب. تشنج غایب که تشنج پتی مال نیز نامیده می شود، با حرکات جزئی و خیره شدن مشخص می گردد. این تشنجات می توانند سبب کاهش اندکی در هوشیاری فرد شوند.

• تشنجات تونیک. تشنجات تونیک سبب سفت و سخت شدن عضلات بدن می شوند. این تشنجات معمولاً بر عضلات پشت، بازوها و پاها اثر گذاشته و می تواند سبب افتادن فرد روی زمین شود.

• تشنجات کلونیک. تشنجات کلونیک با حرکات ریتمیک و پرشی عضلات در ارتباط است. این تشنجات معمولاً بر گردن، صورت و دست ها اثر می گذارد.

• تشنجات میوکلونیک. تشنجات میوکلونیک معمولاً به صورت تنش های پرشی کوتاه مدت و ناگهانی دست ها و پاها ظاهر می شوند.

• تشنجات آتونیک. تشنجات آتونیک که با عنوان تشنجات سقوطی نیز شناخته می شوند، سبب از دست رفتن کنترل عضلات می شود که می تواند سبب افتادن ناگهانی بر روی زمین گردد.

• تشنجات تونیک – کلونیک. تشنجات تونیک – کلونیک که با عنوان گراندمال نیز شناخته می شوند، با از دست دادن هوشیاری، سفتی و لرزش بدن و گاهی از دست دادن کنترل مثانه یا گاز گرفتن زبان مشخص می شود.

علت

در بیش از نیمی از موارد، صرع هیچ علت مشخصی ندارد. در حدود نیمی از مبتلایان به صرع، این شرایط به دنبال فاکتورهای مختلفی بروز می کند.

• اثرات ژنتیک. برخی از انواع صرع که با نوع تشنجی که فرد تجربه کرده است، طبقه بندی می شوند؛ موروثی هستند. در این موارد اثر ژنتیک محتمل است.

محققین برخی از انواع صرع را با ژن های مشخصی ارتباط داده اند. اگر چه تخمین زده شده است که حدود ۵۰۰ ژن می تواند در این امر نقش داشته باشد. برای بیشتر افراد، ژن ها تنها بخشی از علل صرع هستند. ژن های مشخص می توانند شخص را نسبت به شرایط محیطی حساس تر کرده که تشنج را تحریک می کنند.

• ترومای سر. ترومای سر که بخاطر تصادفات یا آسیب های تروماتیک رخ می دهند، می توانند منجر به صرع شوند.

• بیماری های مغزی. بیماری های مغزی از جمله تومورهای مغزی یا سکته که منجر به آسیب مغز می شوند نیز ممکن است منجر به صرع گردند. سکته علت عمده صرع در بزرگسالان بالای ۳۵ سال است.

• بیماری های عفونی. بیماری های عفونی مثل مننژیت، ایدز و انسفالیت ویروسی می توانند منجر به صرع شوند.

• آسیب های مادرزادی. پیش از تولد نوزادان به آسیب های مغزی حساس هستند که می تواند ناشی از چندین فاکتور باشد، از جمله: عفونت مادر، تغذیه نامناسب یا کمبودهای اکسیژن. این آسیب های مغزی منجر به صرع یا فلج مغزی می شود.

• اختلالات تکاملی. گاهی صرع می تواند با اختلالات تکاملی مثل اوتیسم و نوروفیبروماتوز مرتبط باشد.

عوامل خطر

فاکتورهای مشخصی می تواند خطر صرع را افزایش دهد.

• سن. شروع صرع در اوایل کودکی و پس از ۶۰ سالگی در بالاترین حد است اما می تواند در هر سنی رخ دهد.

• تاریخچه خانوادگی. اگر تاریخچه خانوادگی صرع دارید، خطر ایجاد اختلالات صرع در شما افزایش می یابد.

• آسیب های سر. جراحت های سر مسئول برخی موارد صرع است. شما می توانید با بستن کمربند ایمنی در ماشین و یا پوشیدن کلاه ایمنی در هنگام دوچرخه سواری، اسکی کردن، سواری با موتور سیکلت و یا سایر فعالیت های پرخطر، خطر ابتلا به صرع را کاهش دهید.

• سکته و سایر بیماری های عروقی. سکته و یا سایر بیماری های عروقی می تواند منجر به آسیب های مغزی شود که صرع را تحریک می کند. شما می توانید اقداماتی را برای کاهش خطر این بیماری ها انجام دهید، از جمله: محدود کردن دریافت الکل، پرهیز از استعمال دخانیات، رعایت رژیم غذایی سالم، ورزش منظم.

• دمانس. دمانس می تواند خطر صرع را در افراد مسن تر افزایش دهد.

• عفونت های مغزی. عفونت هایی از جمله مننژیت که سبب التهاب در مغز یا نخاع می شوند، می توانند خطر را افزایش دهند.

• تشنج در کودکی. گاهی تب بالا در کودکی با صرع در ارتباط است. کودکانی که بخاطر تب بالا تشنج می کنند، عموماً دچار صرع نمی شوند، اگرچه در تشنج های طولانی، سایر بیماری های عصبی یا تاریخچه خانوادگی صرع، خطر افزایش می یابد.

عوارض

حملات تشنج در زمان های معینی می تواند منجر به شرایطی شود که برای شما و دیگران خطرناک است.

• افتادن. اگر در حین تشنج به زمین بیافتید، ممکن است سر شما آسیب ببیند یا دچار شکستگی استخوان شوید.

• خفگی. اگر صرع دارید، احتمال خفگی در هنگام شنا یا حمام رفتن ۱۵ تا ۱۹ برابر بیشتر از سایر افراد جامعه است چون احتمال تشنج در زیر آب بیشتر می شود.

• تصادفات. تشنجی که سبب از دست رفتن هوشیاری و یا کنترل شود، می تواند در هنگام رانندگی خطرساز باشد.

در بسیاری از کشورها بیماران برای گرفتن تصدیق رانندگی محدودیت هایی دارند که با توانایی کنترل تشنج مرتبط بوده و پیش از کسب اجازه برای رانندگی، حداقل زمانی را برای رهایی از تشنج تعیین می کنند که از چند ماه تا چند سال متغیر است.

• عوارض بارداری. تشنج در طی بارداری هم مادر و هم جنین را در معرض خطر قرار می دهد و مصرف برخی داروهای ضد صرع می تواند خطر نقایص جنینی را افزایش دهد. اگر مبتلا به صرع هستید و در نظر دارید که باردار شوید، با پزشک خود برای برنامه ریزی بارداری مشورت نمایید.
بیشتر زنان مبتلا به صرع می توانند باردار شوند و فرزند سالم داشته باشند. لازم است فرد در طول بارداری به دقت پایش شده و شاید لازم باشد داروها تغییر یابند. بسیار ضروری است که برای بارداری با برنامه پزشک پیش بروید.

• بیماری های روانی. مبتلایان به صرع به احتمال بیشتری دچار مشکلات روانشناختی می شوند، به ویژه افسردگی، اضطراب و در موارد شدید خود کشی هم دیده می شود. مشکلات می تواند در نتیجه سختی های مقابله با شرایط بیماری و نیز عوارض جانبی داروها باشد.

سایر عوارض تهدید کننده زندگی در صرع شایع نبوده اما می تواند رخ دهد، از جمله:

• شرایط صرعی. این شرایط زمانی رخ می دهد که زمان تشنج مداوم بیشتر از ۵ دقیقه بطول بیانجامد و یا بدون اینکه در فواصل بین حملات، هوشیاری بطور کامل بازگردد فرد دچار حملات مکرر تشنج عود کننده شود. بیماران با شرایط صرعی در معرض خطر بیشتری برای آسیب دائمی مغز و مرگ قرار دارند.

• مرگ ناگهانی و بدون توجیه در صرع: Sudden unexplained death in epilepsy (SUDEP): افراد مبتلا به صرع در معرض خطر مرگ ناگهانی هستند، اگرچه احتمال وقوع این امر اندک است و علت آن مشخص نشده اما برخی تحقیقات نشان داده اند که می تواند بخاطر مشکلات تنفسی و قلبی باشد.

افراد با تشنجات منتشر مکرر تونیک – کلونیک یا افرادی که تشنجات آنها با دارو کنترل نشده است می توانند در معرض خطر بیشتری برای SUDEP باشند. به طور کلی، حدود ۲ تا ۱۸ درصد از مبتلایان به صرع بخاطر SUDEP جان خود را از دست می دهند.

آمادگی برای ویزیت پزشک

احتمالاً در ابتدا باید به پزشک خانواده و یا یک پزشک عمومی مراجعه نمایید. با این حال در برخی موارد زمانی که برای تنظیم وقت با پزشک تماس می گیرید، فوراً به متخصص مغز و اعصاب (نورولوژیست) یا نورولوژیست متخصص صرع، ارجاع داده می شوید.

از آنجایی که جلسه ملاقات کوتاه است و موارد مورد بحث زیاد است، بهتر است از قبل برای حضور در جلسه آماده شوید. در اینجا اطلاعاتی برای کمک به آمادگی برای حضور در جلسه و نیز آنچه از پزشک انتظار دارید، آورده شده است.

آنچه می توانید از پزشک انتظار داشته باشید

• جزئیات تشنجات را در تقویم ثبت کنید. هر بار که تشنج رخ می دهد، زمان و نوع تشنجی که رخ داده و نیز مدت زمان آن را ثبت نمایید. علاوه بر این به تمام شرایط توجه کنید، از جمله: داروهای فراموش شده، خواب ناکافی، افزایش استرس، دوران قاعدگی و تمام وقایعی که می تواند تشنج را تحریک کند.

از افرادی مثل اعضای خانواده، دوستان و همکاران که شاهد تشنج شما بوده اند پرس و جو کنید تا اطلاعات را بطور کامل ثبت نمایید.

• از محدودیت های پیش از جلسه ملاقات کسب اطلاع کنید. وقتیکه زمان جلسه را تعیین می کنید، در مورد لزوم محدودیت های پیش از جلسه مثل محدودیت های رژیمی سؤال کنید.

• اطلاعات کلیدی شامل استرس های عمده و یا تغییرات اخیر زندگی را یادداشت نمایید.

• لیستی از داروهای مصرفی تهیه نمایید، حتی مکمل ها و ویتامین ها را هم یادداشت کنید.

• از یکی از اعضا خانواده و یا دوستان خود بخواهید که شما را همراهی کند. گاهی بخاطرسپاری تمام اطلاعاتی که در جلسه ملاقات بیان می شود مشکل است. شخصی که شما را همراهی می کند می تواند بخشی از اطلاعاتی که ممکن است شما فراموش کنید، را بیاد آورد.
همچنین، از آنجایی که ممکن است از تمام اطلاعات حین تشنج آگاه نباشید، ممکن است لازم شود پزشک از یک نفر شاهد سؤال کند.

• سؤالاتی که می خواهید بپرسید را از پیش آماده کنید.

زمان ملاقات با پزشک محدود است، لذا لیستی از سؤالاتی که می تواند در بهره مندی بهتر از زمان کمک کننده باشد را از قبل آماده کنید. سؤالات را به ترتیب اهمیت لیست کنید. برخی سؤالات اساسی در مورد صرع که باید از پزشک بپرسید عبارتست از:

• علت احتمالی تشنجات من چیست؟
• چه تست ها و آزمایشاتی لازم است؟
• آیا صرع موقتی است یا مزمن؟
• بهترین راهکار چیست؟
• چه جایگزین هایی برای رویکرد اصلی پیشنهاد می کنید؟
• چگونه می توانم مطمئن باشم که در تشنجات بعدی آسیبی به من نخواهد رسید؟
• من بیماری های دیگری نیز دارم، چگونه می توانم به بهترین نحو همه را با هم مدیریت کنم؟
• لازم است از محدودیت های خاصی پیروی کنم؟
• آیا لازم است به متخصص دیگری مراجعه کنم؟ هزینه درمان چگونه است و چه میزان را بیمه پرداخت می کند؟
• آیا جایگزین ژنریک برای داروهای تجویزی وجود دارد؟
• آیا بروشور و یا برگه دیگری وجود دارد که با خود ببرم؟ کدام وب سایت ها را پیشنهاد می کنید؟
• علاوه بر این سؤالات که پیش از جلسه ملاقات آماده کرده اید، سایر سؤالاتی که حین جلسه در ذهن شما ایجاد می شود را نیز بپرسید.

آنچه از پزشک انتظار دارید

احتمالاً پزشک از شما سؤالاتی خواهد پرسید. از جمله:

• چه زمانی برای اولین بار تشنج را تجربه کردید؟
• بنظر شما تشنج با عامل یا شرایط خاصی تحریک شده است؟
• آیا پیش از تشنج و در ابتدای آن احساس مشابهی داشتید؟
• تشنجات شما مکرر بوده یا گاهگاهی رخ می دهد؟
• در زمان تشنج چه علائمی را تجربه کردید؟
• چه عاملی سبب بهبود تشنج شما می شود؟
• چه عاملی سبب تشدید تشنج شما می شود؟

آنچه در زمان تشنج می توانید انجام دهید

شرایط و فعالیت های خاصی می تواند سبب تحریک تشنج گردد، انجام چنین اقداماتی می تواند مثمرثمر باشد:

• از مصرف زیاد الکل پرهیز نمایید.
• از مصرف نیکوتین اجتناب نمایید.
• خواب کافی داشته باشید.
• استرس نداشته باشید.

همچنین، بهتر است پیش از مراجعه به پزشک، تشنجات خود را در یک دفتر ثبت نمایید.

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

در صورتی که هر یک از موارد ذیل برای شما اتفاق افتاد، فوراً به پزشک مراجعه نمایید:

• تشنج بیشتر از ۵ دقیقه بطول انجامید.
• پس از توقف تشنج، تنفس و هوشیاری به حالت قبل بازنگردد.
• بلافاصله حمله دوم رخ دهد.
• تب بالایی داشته باشید.
• احساس گرگرفتگی داشته باشید.
• باردار باشید.
• دیابت داشته باشید.
• طی تشنج دچار جراحت و آسیب شوید.

اگر برای اولین بار است که دچار تشنج می شوید، به دنبال توصیه های پزشکی باشید.

آزمایش های تشخیصی

برای تشخیص این شرایط، پزشک علائم و تاریخچه بیماری های شما را بررسی خواهد کرد. ممکن است پزشک چندین تست برای تشخیص صرع انجام داده و علت تشنجات را تعیین کند.

• معاینات نورولوژیکی. ممکن است پزشک رفتار، توانایی حرکتی، عملکرد ذهنی، و سایر نواحی را برای تشخیص بیماری و تعیین نوع صرع معاینه کند.

• آزمایش خون. ممکن است پزشک برای بررسی علائم عفونت، استعداد ژنتیکی و یا سایر بیماری های مرتبط با تشنج از شما نمونه خون بگیرد.

همچنین ممکن است پزشک آزمایشاتی را برای تعیین ناهنجاری های مغزی توصیه نماید، از جمله:

• الکتروانسفالوگرام (EEG). این رایج ترین تست برای تشخیص صرع است. در این تست، پزشک الکترودهایی را توسط مواد چسب مانندی به جمجمه وصل می کند. این الکترودها فعالیت الکتریکی مغز را ثبت می کنند.

اگر مبتلا به صرع باشید تغییر الگوی نرمال امواج مغزی، حتی در زمانی هم که تشنج ندارید، شایع است. پزشک شما را از طریق ویدئو در زمان انجام EEG زمانیکه خواب هستید، مشاهده می کند تا هر گونه تشنجی که ممکن است تجربه کنید را مشاهده نماید. ثبت تشنجات به پزشک در تعیین نوع تشنج و نیز رد سایر بیماری های ممکن، کمک می کند.

ممکن است پزشک دستورالعملی برای ایجاد تشنج مثل خوابیدن کوتاه مدت پیش از انجام تست را توصیه کند.

• اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT scan). سی تی اسکن برای ایجاد تصویر مقطعی از مغز از اشعه ایکس استفاده می کند. این روش تصویر برداری می تواند ناهنجاری های مغزی مثل تومور، خونریزی و کیست هایی که می توانند منجر به تشنج شوند را آشکار نماید.

• تصویر برداری رزونانس مغناطیسی (MRI). در روش MRI از امواج رادیویی و مغناطیسی قوی برای مشاهده جزئیات مغز استفاده می شود. پزشک ممکن است، قادر باشد جراحات یا ناهنجاری هایی را در مغز تشخیص دهد که می توانند سبب تشنج گردند.

• MRI عملکردی (fMRI). MRI عملکردی میزان تغییرات جریان خون را اندازه می گیرد که در بخش های در حال فعالیت مغز رخ می دهد. پزشکان می توانند پیش از جراحی، MRI عملکردی را برای تشخیص محل دقیق عملکردهای حیاتی مثل تکلم و حرکت کردن استفاده نمایند که این کار جراح را از آسیب به این محل ها در حین عمل بازمی دارد.

• توموگرافی گیسل پوزیترون (PET). اسکن های PET از مواد رادیواکتیو با دوز پایین استفاده می کنند که وارد ورید شده و به تعیین نواحی فعال مغز و نیز تشخیص ناهنجاری ها کمک می کند.

• توموگرافی کامپیوتری گسیل تک پروتون (SPECT). این تست عمدتاً زمانی استفاده می شود که MRI و EEG قادر به تشخیص محل منشأ تشنجات در مغز نبوده اند.
تست SPECT با استفاده از مقدار اندکی از مواد رادیواکتیو انجام می شود که وارد ورید شده و نقشه سه بعدی با جزئیات از فعالیت جریان خون در مغز در حین تشنج فراهم می آورد.
همچنین ممکن است پزشکان نوعی از تست SPECT را در کنار تصویر برداری رزونانس مغناطیسی (بنام SISCOM) انجام دهند که جزئیات بیشتری را فراهم می آورد.

• تست های نوروسایکولوژیک (عصبی – روانی). در این تست ها، پزشک تفکر، حافظه و مهارت های تکلم را در شما ارزیابی می کند. این تست ها در تعیین مناطق آسیب دیده مغز به پزشک کمک می کنند.

درمان دارویی

پزشکان معمولاً درمان صرع را با تجویز دارو آغاز می کنند. اگر داروها بیماری را درمان نکردند، ممکن است پزشک جراحی یا سایر انواع درمان را پیشنهاد کند.

داروها

تشنج در بیشتر مبتلایان به صرع با مصرف داروهای ضد تشنج که داروهای ضد صرع هم نامیده می شوند، درمان می شود. مصرف دارو در برخی بیماران سبب کاهش تکرر و شدت تشنجات می گردد. پزشک درباره زمان مناسب قطع دارو توصیه هایی برای شما ارائه خواهد کرد.

بیش از نیمی از کودکان مبتلا به صرع که حتی با قطع دارو دیگر علائم صرع را تجربه نمی کنند، می توانند مابقی عمر خود را بدون دارو و بدون تشنج سپری کنند. همچنین بسیاری از بزرگسالان پس از دو یا چند سال زندگی بدون تشنج می توانند دارو را قطع کنند.

پیدا کردن دارو و دوز مناسب آن کار پیچیده ای است. پزشک در زمان انتخاب نوع دارو شرایط شما، تکرر تشنجات، سن و سایر فاکتورها را در نظر می گیرد. همچنین ممکن است سایر داروهای مصرفی شما را نیز بررسی نماید تا از عدم تداخل با داروهای ضد صرع اطمینان حاصل نماید.

ابتدا پزشک یک دارو در دوز پایین را تجویز کرده و تا زمان کنترل مناسب تشنجات، دوز دارو را به تدریج افزایش می دهد.

داروهای ضد تشنج دارای عوارض جانبی هستند. عوارض جانبی خفیف این داروها عبارتست از:

• خستگی
• سرگیجه
• افزایش وزن
• کاهش تراکم توده استخوان
• راش های پوستی
• فقدان هماهنگی در حرکات
• مشکل در صحبت کردن
• مشکلات حافظه و تفکر

عوارض جانبی شدیدتر اما نادر عبارتست از:

• افسردگی
• فکر و رفتارهای خودکشی
• راش های شدید پوستی
• التهاب اندام های خاص مثل کبد

برای کسب بهترین نتیجه ممکن در کنترل تشنجات با دارو:

• دارو را دقیقاً به همان شکل تجویز شده مصرف نمایید.
• همواره پیش از تغییر نوع ژنریک دارو و یا مصرف سایر داروهایی که برای شما تجویز می شود، داروهای بدون نسخه و درمان های گیاهی با پزشک خود مشورت نمایید.
• هیچ گاه بدون مشورت با پزشک دارو را قطع نکنید.
• در صورتی که متوجه احساس افسردگی، فکر خودکشی یا تغییرات غیر طبیعی در احساسات یا رفتار خود شدید فوراً به پزشک اطلاع دهید.
• اگر میگرن دارید به پزشک اطلاع دهید تا برای پیشگیری از میگرن و درمان صرع یک دارو تجویز کند.

حداقل نیمی از بیماران تازه تشخیص داده شده با اولین دارو از تشنج رهایی می یابند. اگر داروهای ضدصرع نتایج رضایت بخشی به دنبال نداشت، ممکن است پزشک جراحی یا سایر درمان ها را توصیه کند. برای ارزیابی شرایط و داروهای مصرفی باید به طور منظم تحت پایش قرار بگیرید.

جراحی

جراحی بیشتر زمانی استفاده می شود که منشاء تشنجات در ناحیه کوچک و مشخصی از مغز باشد که با عملکردهای حیاتی از جمله تکلم، نوع زبان گفتاری، عملکردهای حرکتی، بینایی و شنوایی تداخل نداشته باشد. طی جراحی، پزشک ناحیه ای از مغز را که سبب تشنج می گردد، بر می دارد.
اگر منشأ تشنج در ناحیه ای از مغز باشد که حرکات، تکلم و سایر عملکردهای بدن را کنترل می کند، ممکن است طی بخش هایی از جراحی هوشیار باشید. پزشکان شما را پایش کرده و طی جراحی سؤالاتی می پرسد.

اگر منشأ تشنج در بخش هایی از مغز باشد که نتوان آن را برداشت، ممکن است پزشک نوع دیگری از جراحی را توصیه کند که طی آن جراح چندین برش (در مقطع زیر نرم شامه) ایجاد می کند. این برش ها برای پیشگیری از گسترش تشنج به سایر بخش های بدن طراحی شده است.

اگرچه بسیاری از افراد برای کمک به پیشگیری از تشنج پس از جراحی موفق، نیازمند ادامه دارودرمانی هستند اما ممکن است تعداد و دوز داروها کاهش یابد.

در موارد نادری، جراحی صرع می تواند عوارضی از جمله تغییر دائمی توانایی تفکر ایجاد کند. با پزشک خود در خصوص تجارب، میزان موفقیت و میزان عوارض جراحی مشورت کنید.

درمان ها

• تحریک عصب واگ. در تحریک عصب واگ، پزشک وسیله ای بنام تحریک کننده عصب واگ را در زیر پوست قفسه سینه تعبیه می کند که مشابه پیس میکر قلب عمل می کند. سیم هایی از تحریک کننده به عصب واگ در گردن وصل است.

این وسیله توسط باتری کار کرده و ترکش هایی از انرژی الکتریکی را به عصب واگ و مغز ارسال می کند. مشخص نیست این امواج چگونه تشنج را مهار می کنند اما این وسیله می تواند میزان تشنجات را ۲۰ تا ۴۰ درصد کاهش دهد.

پس از این نوع درمان نیاز اغلب بیماران به دارو درمانی ادامه می یابد، اگرچه برخی بیماران به دوز کمتری از دارو نیاز دارند. ممکن است عوارض جانبی تحریک عصب واگ در فرد ظاهر شود که عبارتست از گلودرد، گرفتگی صدا، کوتاهی نفس ها یا سرفه.

• رژیم کتوژنیک. میزان تشنجات در برخی کودکان مبتلا به صرع با رژیم سخت و پر چرب و کم کربوهیدرات کاهش می یابد.

در این رژیم که رژیم کتوژنیک نامیده می شود، بدن بجای کربوهیدرات، چربی را به عنوان منبع انرژی می سوزاند. پس از چند سال، برخی کودکان قادرند رژیم را کنار گذاشته و زندگی بدون تشنج داشته باشند. در خصوص نیاز کودکتان به رژیم کتوژنیک با پزشک مشورت نمایید. حصول اطمینان از اینکه کودک طی رژیم دچار سوءتغذیه نشود، اهمیت بسزایی دارد. عوارض جانبی رژیم کتوژنیک می تواند شامل دهیدراسیون، یبوست، رشد آهسته باشد که بخاطر کمبودهای تغذیه ای و تجمع اسید اوریک در خون است و می تواند سبب تشکیل سنگ های کلیوی گردد. اگر رژیم به درستی تنظیم شده باشد و تحت نظارت پزشک باشد، بروز این عوارض جانبی اندک است.

درمان های بالقوه در آینده

محققین در حال مطالعه بر روی تحریک مغز به عنوان یک درمان بالقوه برای صرع هستند. در تحریک مغز، جراح الکترودهایی را در بخش مشخصی از مغز تعبیه می کند. الکترودها به یک ژنراتور که در قفسه سینه یا جمجمه قرار دارد، متصل اند و پالس های الکتریکی به مغز ارسال می کنند و می توانند تشنجات را کاهش دهند.

همچنین محققین نوعی از جراحی، با عنوان رادیودرمانی استریوتاکتیک را برای درمان بالقوه برخی انواع صرع مورد مطالعه قرار داده اند. در این پروسه، پزشک پرتوها را مستقیماً به ناحیه ای از مغز که سبب تشنج می شود، می تاباند.

تغییر شیوه زندگی

درک شرایط می تواند به کنترل بهتر بیماری کمک کند.

• داروهای خود را به موقع میل نمایید. پیش از مشورت با پزشک دوز داروها را تغییر ندهید. اگر احساس می کنید باید داروی شما تغییر یابد با پزشکتان مشورت نمایید.

• خواب کافی داشته باشید. عدم استراحت و خواب کافی می تواند سبب تحریک تشنج شود. سعی کنید هر شب استراحت کافی داشته باشید.

• دستبند هشدار دهنده پزشکی بپوشید. این امر به پرسنل اورژانس کمک می کند تا نحوه صحیح درمان شما را بدانند.

• فعالیت. فعالیت کردن می تواند سبب تندرستی و کاهش افسردگی شود. آب کافی بنوشید و اگر در هنگام فعالیت خسته می شوید، استراحت کنید.

علاوه بر این، انتخاب های سالم زندگی از جمله کنترل استرس، کاهش مصرف نوشیدنی های الکلی و پرهیز از دخانیات داشته باشید.

پیشگیری

تشنجات کنترل نشده و اثرات آنها بر زندگی می تواند سبب ناامیدی و افسردگی شود. نباید اجازه دهید تشنجات بر شما غلبه کند. می توانید زندگی فعالی داشته باشید. برای این امر می توانید:

• خود، خانواده و دوستانتان را درباره صرع آموزش دهید تا شرایط را درک کنند.
• سعی کنید عکس العمل های منفی افراد را نادیده بگیرید. این کار به شما کمک می کند درباره صرع بیشتر بیاموزید تا از حقیقت آگاه شده و سوءتفاهم های موجود در مورد بیماری را بشناسید. سعی کنید حس شوخ طبعی را فراموش نکنید.
• تا حد امکان استقلال داشته باشید. اگر امکان دارد، کارتان را ادامه دهید. اگر بخاطر تشنجات قادر به رانندگی نیستید، از وسایل نقلیه عمومی استفاده کنید.
• پزشکی را پیدا کنید که دوست دارید و با وی احساس راحتی می کنید.
• سعی کنید برای بروز تشنج نگرانی نداشته باشید.
• گروه های حمایت از مبتلایان به صرع را بیابید تا با افرادی آشنا شوید که شرایط شما را درک می کنند.

اگر تشنجات شما به حدی شدید است که نمی توانید بیرون از خانه کار کنید، باز هم راه هایی برای احساس مفید بودن و ارتباط با دیگران وجود دارد. می توانید در منزل از طریق کامپیوتر کارهای خود را انجام دهید.

به اطرافیان و کسانی که با شما زندگی می کنند اجازه دهید راه صحیح مواجهه با تشنج را بدانند تا اگر تشنج کردید، بتوانند به شما کمک کنند. می توانید چنین پیشنهاداتی به آنها بدهید:

• در زمان تشنج فرد را به یک سمت بچرخانید.
• یک شیء نرم زیر سر وی قرار دهید.
• دکمه بالای پیراهن وی را باز کنید.
• سعی نکنید انگشت یا هر چیز دیگری را در دهان بیمار بگذارید. هیچ کسی تا کنون زبانش را طی تشنج نبلعیده است، از نظر فیزیکی این کار غیر ممکن است.
• سعی نکنید جلوی شخصی که تشنج کرده است، را بگیرید.
• اگر شخص حرکت می کند، اشیاء خطرناک اطرافش را بردارید.
• تا زمانی که تیم پزشکی به محل میرسد، نزد شخص بیمار بمانید.
• شخص را به طور دقیق پایش کنید تا آنچه رخ می دهد را بدانید.
• زمان تشنج را بدانید.
• حین تشنج خونسرد باشید.

توصیه کلی به بیماران دچار صرع

به طور کلی صرع بیماری درمان‌پذیر و خوش ‌خیم می ‌باشد و ترس جامعه از این بیماری کاملاً نا بجا و ناآگاهانه می ‌باشد و اکثر بیماران دچار صرع از خیلی از افراد جامعه بالاتر می باشند و تا آخر عمر ممکن است هیچ مشکلی نداشته باشند. آقایان و خانم‌های جوان مبتلا به بیماری صرع به‌ هیچ وجه نگران ازدواج و عواقب بعدی نباشند.

در مجموع چون یک بیماری خوش ‌خیم می ‌باشد، بهتر است در صورت ثابت شدن این بیماری توسط پزشک متخصص، اقدامات درمانی انجام گیرد و مطمئن باشید که درصد بسیار زیادی از این افراد (بالای ۹۵درصد) به ‌طور کامل درمان خواهند شد.

هر تشنجی صرع نیست

صرع زمانی بروز می‌کند که سلول‌های مغزی از کنترل خارج شده و فعالیت بیش از حد طبیعی داشته باشند. این فعالیت بیش از حد به طور ناگهانی و در مدت زمان کوتاهی بروز می‌کند و ممکن است در نقطه خاصی از مغز رخ دهد و یا تمام مغز را درگیر کند. برخلاف باورهای رایج هر نوع تشنجی صرع نیست. این بیماری انواع مختلفی دارد و بین تشنج و بیماری صرع تفاوت وجود دارد. زمانی که سلول‌های مغزی به‌دلیل فعالیت بیش از حد از کنترل خارج می‌شوند تشنج ایجاد می‌شود.تشنج واکنشی است که در شرایط مختلفی از جمله ضربه وارده به سر، مننژیت، سکته مغزی، مصرف بیش از حد دارو، اعتیاد به مواد مخدر و… امکان بروز دارد.

اگر تشنج‌ها به صورت مکرر اتفاق بیفتند می‌توان گفت فرد به بیماری صرع مبتلا شده است. به‌عنوان مثال تشنج تب در کودکان بسیار شایع است. امکان دارد که هر کودکی همزمان با تب دچار تشنج بشود و این تشنج چند بار اتفاق بیفتد. اما این نوع تشنج‌ها را نمی‌توان صرع قلمداد کرد،

بلکه به آن تشنج‌های ناشی از تب گفته می‌شود. خوشبختانه این مشکل در سنین بالاتر یعنی در پنج یا شش سالگی برطرف می‌شود و نمی‌توان گفت که این کودک دچار بیماری صرع شده است. همچنین ممکن است فردی به‌دلیل ابتلا به دیابت و افت قند خون دچار تشنج شود و نمی توان او را مبتلا به بیماری صرع دانست.

صرع نوجوانی:

این نوع از تشنج با حالت گیجی بروز می‌کند. به این ترتیب که ارتباط فرد با محیط قطع شده و حرکات اتوماتیکی مثل ملچ مولوچ کردن، ور رفتن با لباس یا خودکار و… از خود نشان می‌دهد. این حالت برخلاف صرع کوچک طولانی‌تر بوده و حدود یک تا دو دقیقه طول می‌کشد. در این مدت شخص کاملا گیج است و هیچ واکنشی به اطراف نشان نمی‌دهد. بعد از اتمام حمله و بروز هوشیاری نیز چیزی به‌خاطر نمی‌آورد و دچار خواب‌آلودگی شدید می‌شود.

صرع بزرگ:

در صرع بزرگ فرد بدون هیچ هشدار یا علائم قبلی، به‌طور ناگهانی دچار سفتی عضلانی شده و نقش زمین می‌شود. به این ترتیب که صدایی از گلوی فرد خارج و بدن او سفت می‌شود و برخلاف صرع‌های اشاره شده روی زمین می‌افتد. بعد از چند ثانیه بدن فرد شروع به تکان‌های غیرارادی می‌کند که به مدت یک تا دو دقیقه طول می‌کشد. امکان دارد در زمان تشنج فرد گوشه‌های زبان را گاز بگیرد و کف از دهانش خارج شود. بعد از چند دقیقه عضلات شل شده و حتی امکان بروز بی‌اختیاری ادراری نیز وجود دارد. این افراد نیز بعد از پشت سر گذاشتن حمله دچار خواب‌آلودگی شدیدی می‌شوند.

علل و عوامل بروز صرع:

در بیش از ۹۰ درصد موارد علت اصلی حملات صرع مشخص نمی‌شود. البته متخصصان مغز همیشه امیدوار هستند دلیلی برای بروز تشنج‌ها پیدا نشود و نتایج ام‌آرآی یا آزمایش‌ها طبیعی باشند، چون تشنج‌های بدون علت معمولا بعد از چند سال درمان به مرحله کاهش و سپس قطع داروها می‌رسند. فقط ۱۰ درصد موارد صرع علل مشخصی دارند که شامل عوامل ژنتیکی، ضایعات مغزی مثل تومور مغزی یا رگ‌های نابه جا، سکته مغزی، اختلالات مادرزادی، اختلالات سیستم غددی و… است.

روش‌های تشخیص صرع:

بهترین روش تشخیص، مشاهده حمله توسط پزشک است که معمولا امکان کمی دارد. شرح حال بیمار از زبان اطرافیان یا مشاهده فیلم گرفته شده توسط آنها کمک زیادی به تشخیص تشنج می‌کند. در مواردی که پزشک به نوع تشنج بیمار شک داشته باشد اقدام به بستری کردن او و ویدئومانیتورینگ می‌کند. یعنی این‌که الکترودهای نوار مغزی را روی سر بیمار گذاشته و او را بستری می‌کنند، سپس با دوربین فیلمبرداری تمام لحظات ثبت می‌شود.

در صورت بروز حمله علاوه بر نوار مغزی، فیلمی از بیمار گرفته می‌شود که مشاهده آن توسط پزشک متخصص کمک زیادی به تشخیص درست می‌کند. برای بررسی علل تشنج نیاز به ام آر آی و نوار مغزی است. در برخی موارد پزشک دستور بررسی‌های کامل غدد، کلیه و کبد را نیز می‌دهد. اما در برخی از انواع تشنج‌ها با شنیدن شرح حال بیمار یا مشاهده فیلم، تشخیص انجام می‌شود و نیازی به این آزمایش‌ها نیست.

درمان صرع:

بیشتر تشنج‌ها در اطفال دیده می‌شود که خوشبختانه اکثر آنها تا ۲۵ سالگی درمان می‌شوند. در این فاصله بیمار دارو مصرف می‌کند و به‌تدریج میزان این داروها کاهش داده شده و در نهایت قطع می‌شود. در واقع عمده درمان تشنج‌ها بجز موارد اندکی که نیاز به جراحی دارند، درمان دارویی است. تشنج‌های سنین بالا معمولا در اثر مشکلات و بیماری‌های زمینه‌ای مثل سکته مغزی، تومور مغزی، اختلالات کلیوی یا کبدی و… بروز می‌کند. بنابراین در این سنین به‌ندرت داروی بیمار قطع می‌شود.

داروها و آزمایش‌ها:

مصرف منظم داروها توسط بیمار از اهمیت بالایی برخوردار است. لازم است که بیمار هر چند ماه یک بار آزمایش خون بدهد تا میزان دارو در خون او کنترل شود. انجام آزمایش‌های کبد، تست میزان کلسیم و ویتامین D برای افرادی که به‌طور مداوم دارو مصرف می‌کنند لازم است و توسط پزشک معالج در نظر گرفته خواهد شد.

مراقبت‌های لازم توسط خود بیمار:

یکی از مسائل مهم در افراد مبتلا به صرع رانندگی است. در این خصوص نمی‌توان حکم کلی صادر کرد. هر فردی بنا به شرایط خاص خود باید تابع نظر پزشک عمل کند. اما به‌طور کلی ورزش‌هایی مثل اسب‌سواری، صخره‌نوردی و موتورسواری و… توصیه نمی‌شود، اما ورزش‌های دیگر با صلاحدید پزشک معالج بلامانع است بخصوص در کودکان که نیاز به فعالیت بدنی دارند. بچه‌های مبتلا به تشنج که به شنا علاقه‌مند هستند،

می‌توانند با رعایت نکاتی خاصی به ورزش مورد علاقه خود (البته صرفا در استخر نه در رودخانه و دریا) بپردازند. در این صورت نیز لازم است والدین حتما غریق نجات را در جریان بیماری کودک قرار دهند.در برخی از استخرها کلاه‌هایی با رنگ مخصوص برای این افراد در نظر گرفته می‌شود که برای نجات فرد موثر است.افراد دچار صرع باید از حمام کردن در مواقعی که در منزل تنها هستند خودداری کنند و حتما در حمام را باز بگذارند. توصیه دیگر این است

که هنگام دوش گرفتن ابتدا آب سرد و سپس آب گرم را باز کنند. در این‌صورت اگر حمله‌ای رخ دهد فرد دچار سوختگی با آب داغ نمی‌شود. حمل ظروف حاوی آب داغ یا غذای داغ برای افراد مبتلا به صرع توصیه نمی‌شود. همیشه کارد و چنگال را به صورت برعکس داخل جاظرفی قرار دهید تا در صورت بروز تشنج، تماسی با قسمت تیز و برنده آنها اتفاق نیفتد. کارهایی مثل اتوکردن نیز در مواقع تنها بودن در منزل توصیه نمی شود. افراد سیگاری نیز از سیگار کشیدن در مواقع تنهایی خودداری کنند.

مانعی برای ازدواج وجود ندارد

بیماران مبتلا به صرع می‌توانند مانند بقیه افراد ازدواج کرده و بچه‌دار شوند. احتمال انتقال تشنج به بچه این افراد بسیار کم است. مصرف داروهای ضدتشنج در طول بارداری اگر تحت نظر پزشک متخصص باشد کم عارضه خواهد بود. شرط اصلی برای ازدواج این افراد در جریان قرار دادن طرف مقابل است.

وظیفه والدین و اطرافیان بیمار

علاوه بر مراجعه به پزشک و دریافت دارو، والدین و اطرافیان بیمار وظایفی به عهده دارند. والدین باید معلم‌ها، مسئولان مدرسه و هر کسی که با کودک در ارتباط است را از بیماری فرزند خود مطلع کنند.معلمان و مسئولان مدرسه نیز باید اطلاعات کافی درخصوص رفتار با کودک مبتلا به تشنج داشته باشند.تنها کاری که اطرافیان در مواجهه با فرد دچار صرع باید انجام دهند دور کردن اشیای خطرناک از اطراف بیمار است.توصیه اکید می‌کنیم

که هیچ تلاشی برای باز کردن دهان بیمار انجام نشود. برخلاف باورهای رایج نیازی به قرار دادن شیء در دهان بیمار برای جلوگیری از قفل شدن دندان‌های او وجود ندارد. در افراد بزرگسال لازم است که فرد را به پهلو بخوابانید و صبر کنید تا حمله برطرف شود. اگر مسئولان کودک مبتلا از بیماری او ناآگاه باشند دستپاچه عمل می‌کنند که این مساله باعث ترس و وحشت همکلاسی‌ها و در نهایت ضربه روحی به کودک خواهد شد.

افسردگی

افسردگی یک نوع اختلال حالت (خلق) است که منجر به احساس مداوم ناراحتی و از دست دادن علاقه می شود. همچنین به نام های افسردگی عمیق، اختلال افسرده کننده عمیق و افسردگی بالینی نیز خوانده می شود که بر چگونگی احساس، فکر و رفتارتان تاثیر می گذارد و می تواند باعث انواع مختلفی از مشکلات حسی و فیزیکی گردد. ممکن است در انجام کارهای روزمره تان دچار مشکل شوید، و افسردگی ممکن است شما را به این حس برساند که زندگی ارزش زیستن را ندارد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، افسردگی ضعف نیست، بلکه چیزی است که به راحتی می توان از آن گذشت. افسردگی ممکن است به درمان طولانی مدت نیاز داشته باشد. ولی ناامید نشوید. بیشتر افراد افسرده بعد از دارو درمانی، مشاوره روانی یا هر دو احساس بهتری می کنند. درمان های دیگر نیز ممکن است مفید باشد.

هنگامی می‌گوییم فردی به بیماری  افسردگی مبتلا می‌شود، که علائمی مانند آنچه در پایین به آنها اشاره خواهد شد، را تقریبا در هر روز، در تمام طول روز، برای دو هفته یا بیشتر داشته باشد.

اگر شما افسرده‌اید، ممکن است سر درد، درد‌های مبهم یا حاد یا مشکلات گوارشی و  جنسی داشته باشید. افراد سالمندتر مبتلا به افسردگی ممکن است احساس سردرگمی  یا مشکلاتی در تفهیم خواسته های ساده خود داشته باشند.

نشانه ها

اگرچه ممکن است افسردگی فقط یک بار در طول زندگی تان رخ دهد، معمولاً افراد مرحله های متعددی از افسردگی را تجربه می کنند. در طی این مراحل، نشانه ها بیشتر روزها بروز می کنند، و شاید تقریباً هر روز و ممکن است شامل موارد زیر شوند:

– احساس ناراحتی، پوچی یا ناخشنودی
– طغیان عصبی، تحریک پذیری یا ناامیدی، حتی بر سر مسائل کوچک
– از دست دادن علاقه و لذت در فعالیت های روزمره
– اختلالات خواب، اعم از بی خوابی یا بیش از حد خوابیدن
– خستگی یا خالی از انرژی بودن، بنابراین حتی وظایف کوچک تلاش بیشتری می طلبند
– تغییرات در اشتها- معمولاً کاهش اشتها و کم کردن وزن، ولی افزایش میل و هوس برای غذا و چاق شدن در بعضی افراد
– اضطراب، دلهره و بی قراری- به عنوان مثال، نگرانی بیش از حد، قدم زدن، مشت کردن دست ها یا عدم توانایی در نشستن طولانی مدت
– فکر کردن، صحبت کردن یا حرکات بدن آهسته
– احساس مفید نبودن یا گناهکار بودن، ثابت ماندن در شکست های گذشته یا سرزنش کردن خود برای چیزهایی که شما مسئول آن نبوده اید
– اختلال در فکر کردن، تمرکز کردن یا تصمیم گرفتن و یادآوری چیزها
– افکار مکرر درباره مرگ، فکر خودکشی و یا اقدام به خودکشی
– مشکلات فیزیکی غیرقابل توجیه، مثل کمردرد یا سردرد

برای بعضی از افراد، علائم افسردگی آنچنان شدید است که به وضوح می توان حس کرد یک چیزی نرمال نیست. بقیه افراد عموماً احساس بدبختی یا ناراحتی می کنند، بدون اینکه واقعاً دلیل آن را بدانند.

*انواع افسردگی

افسردگی هر فرد را به طرق مختلف تحت تاثیر قرار می دهد، بنابراین علائم افسردگی از فردی به فرد دیگر تغییر می کند. برای روشن کردن نوع افسردگی تان، پزشک تان ممکن است یک ویژگی را به نام تعیین کننده، به تشخیص نوع افسردگی تان اضافه کند. تعیین کننده، شامل داشتن افسردگی با ویژگی های مخصوص مثل موارد زیر می باشد:

– اختلال اضطراب- بی قراری غیر طبیعی یا نگرانی درباره وقایع محتمل یا خارج از کنترل

– ویژگی های مختلط- همزمانی افسردگی با دیوانگی، که شامل اعتماد به نفس افزایش یافته، حرف زدن بیش از حد، و ایده ها و تفکرات رقابتی

– ویژگی های مالیخولیایی- افسردگی شدید با عدم پاسخ به محرک های لذت بخش، در کنار صبح زود بیدار شدن، حال بد در صبح، تغییرات قابل توجه در اشتها، و احساس گناهکار بودن، تحریک پذیری یا کندی

– ویژگی های غیرمعمولی- خندیدن بیش از اندازه بواسطه اتفاقات خنده دار، اشتها افزایش یافته، نیاز کم به خواب، حساسیت به رد شدن، و احساس سنگینی در دست ها و پاها

– ویژگی های روانی- افسردگی همراه با هذیان یا توهم، که ممکن است شامل تم های عدم کفایت شخصی یا تم های منفی شود

– کاتاتونیا (نوعی جنون)- که شامل فعالیت های حرکتی اعم از حرکات غیرقابل کنترل و بی هدف، و یا حالت های ثابت و غیرقابل انعطاف

– شروع متعاقب- در طی حاملگی یا چند ماه یا هفته بعد از زایمان رخ می دهد(پس از زایمان)

– الگوی فصلی- مربوط به تغییر فصل و کمتر در معرض نور خورشید قرار گرفتن می شود

*علائم افسردگی در کودکان و نوجوانان

علائم معمول افسردگی در کودکان و نوجوانان شبیه بزرگسالان است، ولی تفاوت هایی نیز می تواند داشته باشد.

– در کودک تان، علائم افسردگی می تواند اعم از ناراحتی، تحریک پذیری، وابستگی بیش از حد، اضطراب، درد، عدم تمایل به مدرسه رفتن، یا کم وزن بودن باشد.

– در نوجوانان، علائم ممکن است شامل موارد زیر شود: ناراحتی، تحریک پذیری، احساس منفی یا بی ارزش بودن، عصبانیت، عملکرد و حضور ضعیف در مدرسه، احساس سوءتفاهم یا حساس بودن بیش از حد، استفاده از مخدرها یا الکل، خوردن یا خوابیدن بیش از حد، آسیب زدن به خود، از دست دادن علاقه در فعالیت های معمولی، و دوری کردن از روابط اجتماعی.

– افسردگی ممکن است با دیگر شرایط سلامت روانی اتفاق بیفتد، مثل عصبانیت، اختلالات خوردن، سوء مصرف مواد یا اختلال نقص توجه(ADHD).

*علائم افسردگی در افراد مسن

افسردگی اتفاقی طبیعی در روند پیری نیست و هیچ وقت نباید آن را ساده در نظر گرفت. متاسفانه، افسردگی معمولاً در افراد مسن تشخیص و درمان نمی شود، و آنها ممکن است نسبت به کمک خواستن نیز بی میل باشند. علائم افسردگی ممکن است متفاوت یا نامحسوس تر در سالمندان باشد، که شامل موارد زیر می باشند:

– اختلالات حافظه یا تغییرات شخصیتی
– خستگی بیش از حد، از دست دادن اشتها، اختلالات خواب، که بدلیل شرایط پزشکی یا دارودرمانی نیستند
– تمایل بیشتر برای در خانه ماندن، به جای بیرون رفتن و ارتباط برقرار کردن یا انجام کارهای جدید
– تفکرات یا احساسات خودکشی، بویژه در سالمندان مذکر

علت

هنوز دلایل افسردگی به دقت مشخص نشده است. به مانند بسیاری از اختلالات روانی، طیف گسترده ای از فاکتورها مثل موارد زیر می توانند دخیل باشند:

– تفاوت های زیستی (بیولوژیکی). به نظر می آید که در مغز افراد افسرده تغییرات فیزیکی رخ داده است. اهمیت این تغییرات هنوز نامعلوم است، ولی نهایتاً ممکن است دلایل این بیماری را توجیه کند.

– شیمی مغز. انتقال دهنده های عصبی یکسری مواد شیمیایی طبیعی آزاد شده از مغز هستند که احتمالاً در افسردگی نقش دارند. وقتی این مواد از تعادل خارج می شوند، می توانند با علائم افسردگی همکاری کنند.

– هورمون ها. تغییرات در تعادل هورمون های بدن می تواند در دلایل یا شروع افسردگی دخیل باشد. تغییرات هورمونی می تواند ناشی از مشکلات تیروئیدی، یائسگی یا تعدادی از شرایط باشد.

– صفات ارثی. افسردگی در کسانی که خویشاوندان خونی آنها نیز چنین شرایطی را داشته اند، بیشتر است. دانشمندان در پی کشف ژن هایی هستند که ممکن است در بروز افسردگی نقش داشته باشند.

– حوادث زندگی. وقایعی که باعث آسیب به روان می شوند مثل مرگ یا شکست عشقی، مشکلات مالی، استرس و تنش بالا، یا صدمه هایی در کودکی می توانند منجر به شروع افسردگی در بعضی افراد شوند.

عوامل خطر

افسردگی معمولاً از جوانی شروع می شود، ۲۰ ساله ها یا ۳۰ ساله ها، ولی بروز آن در هر سنی محتمل است. افسردگی در زنان بیشتر از مردان تشخیص داده شده است، ولی این تفاوت می تواند به این دلیل باشد که خانم ها نسبت به آقایان بیشتر به دنبال درمان می روند.

محققان دلایل قطعی را شناسایی کرده اند که به نظر می آید در افزایش بروز یا پیشرفت افسردگی شرکت دارند، مثل:

– شروع افسردگی از زمانی که شما نوجوان یا بچه بوده اید.
– تاریخچه اختلالات عصبی، اختلال شخصیت مرزی یا استرس پس از ضربه روانی
– سوء مصرف الکل یا داروهای غیرمجاز
– برخی ویژگی های شخصیتی، مثل اعتماد به نفس پایین و بیش از حد وابسته بودن، زیادی از خود انتقاد کردن یا بدبین بودن
– بیماری های جدی یا مزمن، مثل داروهای پرفشاری خون یا خواب آور(قبل از قطع استفاده از هر دارویی با پزشک تان صحبت کنید.)
– حوادث آزار دهنده یا پر استرس، مثل سوء استفاده فیزیکی یا جنسی، شکست عشقی، روابط سخت و ناآرام و مشکلات مالی داشتن
– خویشاوندان خونی که سابقه افسردگی داشته اند، اختلالات دوقطبی، الکلی بودن یا خودکشی

عوارض

افسردگی یک بیماری جدی است که می تواند عوارض سهمناکی بر فرد یا خانواده آنها بگذارد. افسردگی درمان نشده می تواند سبب مشکلات روحی، رفتاری و سلامتی شود که خیلی از ابعاد زندگی تان را تحت شعاع قرار دهد. از عوارض افسردگی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

– افزایش وزن یا چاقی، که می تواند منجر به بیماری های قلبی یا دیابت شود
– سوء مصرف الکل یا مواد
– عصبانیت، اختلال هراس یا ترس اجتماعی
– درگیری های خانوادگی، مشکلات روابطی ، کاری یا مدرسه ای
– انزوای اجتماعی
– افکار خودکشی یا اقدام به خودکشی
– صدمه زدن به خود، مثل بریدن
– مرگ زودرس ناشی از سایر بیماریها

آمادگی برای ویزیت پزشک

شما می توانید توسط دکتر مراقبت های اولیه معاینه شوید، یا وی شما را به ارائه دهنده خدمات سلامتی، که متخصص در تشخیص و درمان بیماریهای روانی هستند(روان شناس یا روان پزشک)، ارجاع دهد. در ادامه اطلاعاتی برای کمک به آمادگی قبل از معاینه و اینکه چه انتظاراتی از پزشک و درمان تان می توانید داشته باشید، ارائه می شود.

*چه کارهایی می توانید انجام دهید

این مراحل به شما کمک می کند تا یک جلسه معاینه مفید داشته باشید. لیستی از آنها تهیه کنید:

– هر علائمی که دارید.، حتی آنهایی که به نظرتان بی ارتباط با دلیل مراجعه تان به پزشک می باشد
– همه ی داروها، ویتامین ها یا مکمل هایی که مصرف می کنید، به علاوه زمان و مقدارش
– سوال هایی که در ذهن تان هست و می خواهید از پزشک بپرسید.

درصورت امکان، یکی از دوستان یا اعضای خانواده تان را نیز جهت یادآوری تمام موارد گفته شده طی معاینه، به همراه خود ببرید.

سوال های ابتدایی که در مورد افسردگی و مشکلات آن می توانید از پزشک تان بپرسید شامل گزینه های زیر می شود:

– آیا افسردگی دلیل عمده علائم و مشکلات من است؟
– دلایل محتمل بیماری و علائم من چیست؟
– چه آزمایش هایی نیاز دارم؟
– چه درمانی برای من بهترین است؟
– آیا جایگزینی برای روش های ابتدایی که توصیه می کنید، وجود دارد؟
– من بیماری های دیگری نیز دارم. چگونه می توانم همه آنها را با هم به بهترین نحو مدیریت کنم؟
– آیا برای من محدودیتی وجود دارد که باید آنها را رعایت کنم؟
– آیا نیاز هست که به روان پزشک مراجعه کنم؟
– عوارض جانبی داروهایی که توصیه می کنید، چیست؟
– آیا برای داروهایی که تجویز کردید، جایگرینی وجود دارد؟
– آیا بروشور یا سایتی وجود دارد که بتوانم از آنها نیز کمک بگیرم؟

حتماً مواردی را که متوجه نشده اید، مجدداً بپرسید.

*چه انتظاراتی از درمانگرتان می توانید داشته باشید

برای پاسخ دادن به سوال های زیر آمادگی داشته باشید:

– کی شما یا همسرتان برای اولین بار علائم افسردگی را تشخیص داد؟
– چه مدت است که احساس افسردگی می کنید؟ آیا همیشه احساس غمگینی می کنید یا حالت تان متغیر است؟
– آیا تا به حال شده وقتی که غمگینید یکباره احساس خوشحالی(سرخوشی) و انرژی بیش از حد نمایید؟
– آیا در مواقع غمگینی، به خودکشی هم فکر کرده اید؟
– شدت علائم تان چقدر است؟ آیا باعث تداخل در زندگی روزمره و روابط تان می شوند؟
– آیا کسی از خویشاوندان خونی تان مبتلا به افسردگی یا دیگر بیماریهای روانی بوده است؟
– به چه بیماریهای روحی یا فیزیکی دیگری مبتلا هستید؟
– آیا از الکل و مواد مخدر استفاده می کنید؟
– شب ها چقدر می خوابید؟ آیا میزان آن متغیر است؟
– چه چیزهایی علائم تان را بهبود می بخشند؟
– چه چیزهایی علائم تان را وخیم تر می نمایند؟

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر احساس افسردگی می کنید، هرچه زودتر یک وقت ملاقات با پزشک تان تعیین کنید. افسردگی معمولاً اگر درمان نشود بدتر می شود. افسردگی درمان نشده می تواند به دیگر مشکلات سلامت روانی و فیزیکی در جاهای دیگر بدن تان، منجر شود. احساس افسردگی ممکن است باعث خودکشی نیز گردد.

اگر تمایلی به درمان ندارید، با یکی از دوستان یا همسرتان، یک متخصص مراقبت از سلامت، یک فرد مذهبی، یا کسی که به آن اطمینان دارید صحبت کنید.

*اگر افکار خودکشی دارید

اگر خودتان یا کسی که می شناسید افکار خودکشی دارد، فوراً تقاضای کمک کنید. در اینجا چند توصیه که می توانید آنها را پیش بگیرید ارائه شده است:

– به یک دوست یا همسرتان دسترسی پیدا کنید.
– با یک فرد مذهبی یا رهبر روحانی تماس بگیرید.
– با شماره ویژه مربوط به خودکشی تماس برقرار کنید.
– با پزشک تان یا ارائه دهنده سلامت روان یک وقت ملاقات تعیین نمایید.

*چه موقع تقاضای کمک اورژانسی نماییم

اگر فکر می کنید که ممکن است به خود صدمه بزنید یا اقدام به خودکشی نمایید، با شماره کمک های اضطراری محل تان سریعاً تماس بگیرید.

اگر کسی که دوستش دارید، قصد انجام خودکشی دارد، از اینکه کسی همراه او هست مطمئن شوید. با شماره کمک های اضطراری محل تان سریعاً تماس بگیرید. یا، اگر فکر می کنید که خودتان از پس از آن بر می آیید، وی را به نزدیک ترین اورژانس بیمارستان برسانید.

آزمایش های تشخیصی

این تست ها و آزمایش ها می توانند دلایل غیر مرتبط با بیماری تان را کنار بگذارند، و به دقت عوارض مربوطه را تشخیص داده و آنها را چک کنند:

– تست فیزیکی. ممکن است از شما یک تست فیزیکی گرفته شود و درباره سلامتی تان نیز سوال هایی پرسیده شود.در بعضی موارد، احتمال دارد افسردگی به یک بیماری فیزیکی زمینه ای مرتبط باشد.

– تست های آزمایشگاهی. به عنوان مثال، از شما یک آزمایش خون به نام شمارش کامل سلول های خونی(CBC) گرفته می شود یا غده تیروئیدتان را چک می کنند تا مطمئن شوند که به درستی کار می کند.

– ارزیابی روانی. برای چک کردن علائم افسردگی، پزشک تان درباره نشانه ها، افکار، احساس و رفتارتان سوال هایی می پرسد. ممکن است برای سهولت در یافتن پاسخ این سوال ها، به شما یک پرسشنامه داده شود.

*معیارهای تشخیصی برای افسردگی

برای افسردگی شدید، حتماً باید بیش از ۵ علائم زیر را طی دو هفته در بیشتر روزها یا هر روز، تجربه کنید. حداقل یکی از علائم باید حالت افسردگی یا از دست دادن علاقه و خوشحالی باشد. بقیه علائم می توانند موارد زیر باشند:

– حالت افسردگی، مثل احساس ناراحتی، تهی یا گریان بودن( در کودکان و نوجوانان، حالت افسردگی می تواند در غالب تجریک پذیری بروز کند)
– کاهش شدید علاقه و احساس لذت در همه- یا بیشتر- فعالیت ها
– کاهش شدید وزن بدون رژیم، افزایش وزن، یا افزایش و کاهش اشتها( در کودکان عدم وزن گیری مناسب)
– بی خوابی یا افزایش میل به خوابیدن
– بی قراری یا کند رفتار کردن، که توسط دیگران نیز قابل تشخیص باشد
– خستگی بیش از حد
– احساس بیهودگی، یا گناهکار بودن
– به سختی تصمیم گرفتن، فکر کردن یا تمرکز کردن
– فکر کردن درباره مرگ، خودکشی یا اقدام به خودکشی

علائم تان باید به شدتی باشند تا در کارهای روزمره تان مثل شغل تان، مدرسه، فعالیت های اجتماعی یا روابط تان اختلال ایجاد کنند. این علائم می توانند بر طبق احساس خودتان یا مشاهده دیگران تشخیص داده شوند.

*شرایط و بیماری های دیگری که منجر به افسردگی می شوند:

شرایط متعددی با علائم گوناگون وجود دارند که می توانند به افسردگی ختم شوند. پزشک تان به شما کمک خواهد کرد تا دریابید این علائم مربوط به نوع خاصی از افسردگی می شود یا بدلیل بیماریهای دیگری از قبیل لیست زیر، می باشد:

– اختلال تنظیمی. این اختلال، یک عکس العمل شدید احساسی به یک واقعه سخت در زندگی می باشد. همچنین یک بیماری روحی استرسی می باشد که روی احساس، افکار یا رفتار تاثیر می گذارد.

– اختلال دوقطبی. این بیماری با نوسان شدید در خلقیات افراد شناسایی می شود. بعضی وقت ها تمیز اختلال دوقطبی و افسردگی از یکدیگر دشوار می باشد.

– اختلال سیکلوتیمیک. نوع خفیف اختلال دوقطبی می باشد.

– اختلال افسردگی مزمن. به نام دیستایمی نیز شناخته می شود، شدت آن کمتر ولی نسبت به افسردگی طولانی تر است. درحالیکه معمولاً ناتوان کننده نیست، ولی گاهی می تواند شما را از ادامه زندگی روزمره تان بازدارد.

– اختلال بی قراری پیش از قاعدگی. در این بیماری علائم افسردگی به همراه تغییرات هورمونی می باشد که حدود یک هفته قبل شروع می شود و تا چندین روز پس از شروع قاعدگی نیز ادامه می یابد، و به تدریج پس از دوره پریود کاسته شده یا کاملاً از بین می روند.

– اختلال نقص در توجه/بیش فعالی(ADHD). کودکان مبتلا به این اختلال بدون غمگینی یا از دست دادن علاقه، تحریک پذیر هستند. اگرچه، افسردگی شدید نیز به همراه ADHD می تواند رخ دهد.
از نوع افسردگی خود کاملاً مطلع شوید تا با بهترین درمان ها نیز آشنا شوید.

درمان دارویی

درمان های متعددی برای افسردگی وجود دارد. داروها و مشاوره روانی (روان درمانی) برای بیشتر افراد موثر هستند.

پزشک یا روان شناس می تواند داروهایی را تجویز کند که علائم افسردگی بهبود یابند. اگرچه، بیشتر افراد افسرده از معاینه شدن توسط پزشک شان نیز بهره می برند.

اگر مبتلا به افسردگی شدید هستید، ممکن است نیاز به بستری داشته باشید، و یا امکان دارد از شما خواسته شود تا در برنامه های درمانی سرپایی تا بهبود علائم تان، شرکت کنید.

در این جا نگاه دقیق تری به درمان های افسردگی میندازیم.

*دارو درمانی

بسیاری از داروهای ضد افسردگی مثل موارد زیر، در دسترس هستند. با پزشک یا داروساز درباره ی عوارض جانبی احتمالی، مشورت کنید.

– مهارکننده های بازجذب انتخابی سروتونین (SSRIs). پزشکان معمولاً با تجویز SSRI شروع می کنند. این داروها بی خطرتر هستند و عوارض کمتری نسبت به دیگر ضدافسردگی ها دارند. فلوکستین (پروزاک)، پروکستین (پاکسیل)، سر ترالین، سیتالوپرام و اس سیتالوپرام از این قبیل هستند.

– مهارکننده های بازجذب سروتونین و نوراپی نفرین(SNRIs). مثل: دلوکستین، ون لافاکسین، و دسون لافاکسین(پرستیج).

– مهارکننده های بازجذب نوراپی نفرین و دوپامین(NDRIs). بوپروپیون (ولبوترین) در این گروه بندی قرار می گیرد. یکی از معدود ضدافسردگی هایی است که عوارض جانبی جنسی به همراه ندارد.

– ضد افسردگی های غیر معمول. این دسته از داروها به هیچ یک از گروه بندی های ضد افسردگی ها تعلق ندارد. ترازودون و میرتازاپین(رمرون) شامل این دسته هستند. هر دو مسکن بوده و معمولاً توصیه می شود در عصر استفاده شوند. داروی جدید ویلازودون تصور می شود که عوارض جانبی جنسی کمتری به همراه خواهد داشت.

– ضد افسردگی های سه حلقوی. ضد افسردگی های سه حلقوی-مثل ایمیپرامین(توفرانیل) و نورتریپلین(پاملور)- عوارض جانبی شدید تری نسبت به داروهای جدیدتر دارند. بنابراین داروهای سه حلقوی معمولاً تجویز نمی شوند مگر اینکه شما از SSRIها استفاده کرده و پاسخ نگرفته باشید.

– مهارکننده های مونوآمین اکسیداز(MAOIs). MAOIها – ترانیلسیپرومین(پارنات) و فنل زین(ناردیل)- مخصوصاً زمانی تجویز می شوند که دیگر داروها اثری نداشته اند، زیرا می توانند عوارض جانبی جدی ای به دنبال داشته باشند. مصرف این داروها به دلیل تداخلات خطرناک و حتی کشنده با غذاها( مثل پنیر ، ترشیجات و شراب ها) و بعضی از داروها (مثل قرص های ضد بارداری ضد احتقان ها و مکمل های گیاهی)، به یک رژیم سرسختانه احتیاج دارد. سلجیلین(امسام) که نوعی جدید از خانواده MAOIها می باشد و برروی پوست چسبیده می شود، ممکن است از سایر داروهای این خانواده عوارض کمتری داشته باشد. لازم به ذکر است که نمی توان این داروها را با SSRIها استفاده کرد.

– دیگر داروها. ممکن است از دیگر داروها در کنار ضد افسردگی ها استفاده شوند تا اثر بخشی آنها را افزایش بدهند. پزشک تان می تواند ترکیب دو ضد افسردگی یا داروهایی مثل تثبیت کننده های حالت روانی یا ضد روانپریشی را، توصیه کند. ضد اضطراب ها و محرک ها نیز ممکن است برای مدت کوتاهی توصیه شوند.

*یافتن داروی مناسب

اگر یکی از اعضای خانواده تان به یکی از داروهای ضدافسردگی پاسخ داده باشد، ممکن است برای شما نیز موثر باشد. یا امکان دارد قبل از یافتن بهترین، داروهای متعددی را مصرف و امتحان نمایید. این کار نیازمند صبر می باشد چون بعضی از داروها به چند هفته یا بیشتر زمان احتیاج دارند تا اثر خود را بگذارند و با بدن تان تطابق پیدا کنند.

بدون تجویز پزشک هرگز از داروهای ضد افسردگی استفاده نکنید. این داروها به نظر اعتیادآور نمی آیند، ولی در بعضی موارد وابستگی های جسمی( که جداً از اعتیاد هستند) را سبب می شوند. قطع ناگهانی درمان یا استفاده نکردن چندین دوز عوارضی مانند خماری به همراه دارد، و همچنین ممکن است باعث بدتر شدن افسردگی شود. با پزشک تان در به تدریج و بی خطر کم کردن دوز هایتان همکاری کنید.

ژنتیک در نحوه تاثیر داروها بر شما نیز موثر است. در بعضی از موارد، در صورت امکان، نتایج حاصل از تست های ژنتیکی ( که توسط آزمایش خون یا نمونه برداری با گوش پاک کن از درون لپ انجام می شود) می توانند نحوه پاسخ گویی بدن تان را به یک داروی ضد افسردگی خاص مشخص کند. مطالعه ای که طی آن چگونگی اثر ژن ها بر پاسخ یک فرد به داروها معین می شود، فارماکوژنومیک نام دارد. اگرچه، بقیه متغیرها در کنار ژنتیک نیز می توانند در جوابدهی به دارو اثر داشته باشند.

*ضد افسردگی ها و بارداری

اگر باردار یا شیرده هستید، بعضی از این داروها ممکن است جنین یا شیرخوارتان را در معرض خطر قرار دهد. اگر باردار شده اید یا تصمیم به بارداری دارید، با پزشک تان مشورت کنید.

*ضد افسردگی ها و افزایش خطر خودکشی

بیشتر ضدافسردگی ها بی خطر هستند، ولی سازمان FDA خواسته است تا جعبه تمامی داروهای ضد افسرگی برچسب هشدار داشته باشند. در بعضی موارد، بچه ها، نوجوانان و بزرگسالان زیر ۲۵ سال ممکن است طی مصرف این گونه داروها به خودکشی فکر کرده باشند، مخصوصاً در هفته های اول مصرف یا وقتی که دوز تغیر کند.

تمامی افرادی که از داروهای ضد افسردگی استفاده می کنند باید از نظر وخیم تر شدن افسردگی شان یا رفتار نامعمول تحت نظر دقیق باشند. اگر شما یا یکی از نزدیکان تان در طول مصرف دارو ضد افسردگی، افکار خودکشی دارد سریعاً با پزشک یا اورژانس تماس بگیرید.

به خاطر داشته باشید که داروهای ضد افسردگی در دراز مدت با بهبود وضعیت فرد، خطر خودکشی را کاهش می دهد.

*روان درمانی

روان درمانی یک تیم عمومی برای درمان افسردگی است که در مورد شرایط تان و مسائل مربوطه با ارائه دهنده سلامت روانی صحبت می کنید. همچنین روان درمانی به عنوان گفتار درمانی و مشاوره نیز شناخته می شود.

انواع مختلف روان درمانی می تواند برای افسردگی موثر باشد، مثل رفتار شناسی، درمان بین فردی، رفتار درمانی منطق، پذیرش و تعهد درمانی، و تکنیک های متفکرانه. این درمان ها می توانند به شما کمک کنند:

– با بحران ها و یا مشکلات اخیر تطابق پیدا کنید
– باورها و رفتارهای منفی را شناسایی کنید و آنها را با تفکرات مثبت و سالم جایگزین کنید
– روابط و تجربیات تان را گسترش دهید، و تعاملات مثبت تان با دیگران را افزایش دهید
– راه های بهتری برای مقاومت کردن و حل کردن مشکلات بیابید
– مشکلاتی را که به افسردگی تان مربوط می شود و رفتارتان را بدتر می کند، شناسایی کنید
– مجدداً احساس رضایت و کنترل در زندگی تان را بازیابی کنید و کمک به کم کردن علائم افسردگی مثل ناامیدی یا عصبانیت نمایید
– بیاموزید تا برای زندگی تان اهداف واقع گرایانه تنظیم کنید
– توانایی تحمل و پذیرش سختی ها با رفتارهای سالم تر را افزایش دهید

*برنامه های بستری و درمان خانگی

در بعضی افراد، افسردگی آنقدر شدید است که نیاز به بستری شدن در بیمارستان پیدا می کنند. اگر شما نمی توانید به درستی از خودتان مراقبت کنید یا در شرایطی هستید که ممکن است هر لحظه به خودتان یا دیگران صدمه بزنید، بستری شدن در بیمارستان ضرورت پیدا می کند. روان درمانی در بیمارستان می تواند شما را تا زمانی که حالتان بهتر شود، آرام نگه دارد.

بستری شدن کوتاه مدت یا برنامه های درمانی روزمره نیز می تواند به بعضی افراد کمک کند. این برنامه ها حمایت های سرپایی و مشاوره هستند و شما را قادر می سازند تا علائم را کنترل کنید.

*درمان های دیگر

برای بعضی از افراد روش های دیگری ممکن است توصیه شود:

– الکتروشوک درمانی(ECT). در ECT، جریان های الکتریکی از مغزتان عبور داده می شود. تصور می شود این روش انتقال دهنده های عصبی مغزتان راتحت تاثیر قرار دهد و مخصوصاً درمان سریعی در مواقعی می باشد که دیگر درمان ها پاسخ نداده اند. عوارض جانبی فیزیکی مثل، سر درد، قابل تحمل هستند. برخی افراد فراموشی پیدا می کنند که معمولاً موقتی است. ECT برای بیمارانی استفاده می شود که با داروها بهتر نمی شوند، به دلایل سلامتی از ضد افسردگی ها استفاده نمی کنند یا در معرض خطر بالای خودکشی هستند.

– تحریک مغناطیسی جمجمه(TMS). TMS برای کسانی که نسبت به ضد افسردگی ها مقاوم اند، استفاده می شود. در طی TMS، بر روی یک صندلی با سیم هایی که به جمجمه تان متصل هستند، تکیه خواهید داد. سیم ها امواج مغناطیسی ضعیفی برای تحریک سلول های عصبی مغزتان که در افسردگی دخیل هستند، می فرستند. ضمناً، پنج جلسه درمانی در هر هفته به مدت شش هفته خواهید داشت.

تغییر شیوه زندگی

افسردگی بیماری نیست که خودتان به تنهایی بتوانید آن را درمان کنید. ولی در درمان حرفه ای نیز این مراحل خود-مراقبتی کمک کننده هستند:

– دقیقاً مطابق برنامه درمانی تان رفتار کنید. در جلسه های روان درمانی تان غیبت نکنید. حتی اگر حالتان مساعد است، از داروهایتان غافل نشوید. اگر قطع کنید، علائم افسردگی ممکن است برگردد.

– درباره افسردگی بیاموزید. آموزش دیدن درباره شرایط تان می تواند شما را قدرتمند سازد و به شما انگیزه دهد تا برنامه درمانی خود را دنبال کنید. خانواده تان را تشویق کنید درباره افسردگی اطلاعات کسب کنند تا بتوانند شما را درک و بیشتر حمایت کنند.

– به علائم هشدار دهنده توجه کنید. با پزشک تان همکاری کنید و بیاموزید که چه چیزهایی ممکن است آغازگر علائم افسردگی تان باشد. برنامه ریزی کنید، بنابراین میدانید که در صورت بدتر شدن علائم تان چه کنید. از اعضای خانواده یا دوستانتان بخواهید تا مراقب علائم هشدار دهنده باشند.

– ورزش کنید. فعالیت بدنی نشانه های افسردگی را کاهش می دهد. ورزش هایی که از آنها لذت می برید از قبیل پیاده روی، دویدن، شنا کردن، باغداری و … را پیش بگیرید.

– از الکل و مواد مخدر دوری کنید. شاید به نظر بیاید الکل و مواد مخدر علائم افسردگی را کاهش می دهد، ولی در دراز مدت معمولاً علائم را بدتر و درمان را نیز سخت تر می کنند. اگر اعتیاد به مصرف الکل یا مواد دارید با پزشک یا روان شناس تان مشورت کنید.

– به اندازه کافی بخوابید. خوب خوابیدن برای سلامت جسم و روان تان مفید است. اگر در خوابیدن مشکل دارید با پزشک تان درباره راه حل آن صحبت کنید.

*داروهای جایگزین

اگر درمان جایگزین یا مکملی را انتخاب کردید، مطمئن شوید که به خوبی فواید، متوجه مضرات آن نیز شده اید. درمان پزشکی قطعی یا روان درمانی تان را با داروهای جایگزین جابه جا نکنید. در مورد افسردگی، درمان های دیگر، جایگزین مراقبت های پزشکی نمی باشند.

*داروها و مکمل های گیاهی

مثال هایی برای داروها و مکمل های گیاهی که گاهی اوقات برای افسردگی استفاده می شوند:

– مخمر سنت جان (St. John). مصرف این دارو در امریکا توسط FDA تایید نشده است، ولی در اروپا یکی از درمان های معمول افسردگی می باشد. اگر بیماری تان خفیف تا متوسط باشد موثر است، ولی باید با احتیاط مصرف شود. با تعدادی از داروها اعم از ضد افسردگی ها، داروهای ایدز، داروهای مصرفی بعد از پیوند عضو، داروهای ضد بارداری، رقیق کننده های خون و شیمی درمانی اختلال ایجاد می کنند.

– SAMe. این مکمل غذایی از یک ماده شیمیایی طبیعی بدن ساخته شده است. نام آن از اس-آدنوزیل _ ال-متیونین گرفته شده است. مانند قبلی، این دارو در امریکا تایید نشده است، ولی در اروپا نیز تجویز نمی شود. SAMe ممکن است مفید باشد، ولی به تحقیقات بیشتری احتیاج دارد. SAMe می تواند باعث جنون در بیماران دارای اختلال دوقطبی گردد.

– اسید چرب امگا-۳٫ این چربی های مفید در ماهی های آب سرد، بذر کتان، روغن تخم کتان، گردو و سایر غذاها یافت می شوند. مکمل های امگا۳ برای درمان افسردگی بکار می روند. اگرچه ضرری ندارند، ولی در دوزهای بالا با دیگر داروها تداخل ایجاد می کنند. مطالعات بیشتری نیاز است تا دریابیم که آیا غذاهای حاوی اسید چرب امگا۳ می تواند به رهایی از افسردگی کمک کند یا خیر.

به خاطر داشته باشید که محصولات غذایی و تغذیه ای به خوبی داروها توسط FDA کنترل نمی شوند. شما هیچ گاه نمی توانید از بی ضرر بودن آنچه دریافت می کنید مطمئن باشید. همچنین، چون بعضی از مکمل های تغذیه ای و گیاهی می توانند با داروهای تجویز شده اختلال ایجاد کنند یا عوارض خطرناکی به همراه داشته باشند، قبل از استفاده از نوع آنها با پزشک تان مشورت کنید.

نکات اساسی درمان

پزشکان داروهای مکمل معتقدند که برای سلامتی جسم و ذهن تان باید با هم در تعادل باشند. نمونه هایی از تکنیک های متعادل کننده بدن و روان که می توانند در درمان افسردگی مفید باشند:

– طب سوزنی
– یوگا
– مدیتیشن
– ماساژ درمانی
– موسیقی یا هنر درمانی
– معنویت
– ورزش کردن

اکتفا کردن به این روش ها به تنهایی برای درمان افسردگی کافی نیست. بلکه وقتی در کنار دارو درمانی و روان درمانی استفاده می شوند، می توانند موثر باشند.

*مقابله و حمایت کردن

با پزشک یا روان شناس تان در مورد افزایش مهارت های مقابله با این بیماری مشورت کنید، همچنین می توانید این مراحل را نیز پیش بگیرید:

– زندگی را آسان بگیرید. درصورت امکان از مسئولیت هایتان بکاهید، و اهداف معقولی را برای خودتان تنظیم کنید. هرگاه احساس بی حالی می کنید به خودتان مرخصی بدهید.

– وقایع روزانه تان را بنویسید. این کار، به عنوان بخشی از درمان، به شما این فرصت را می دهد تا درد، عصبانیت، ترس یا دیگر حالاتتان را بیان کنید.

– در سازمان های مفید و مربوطه عضو شوید. خیلی از تشکیلات، مثل اتحادیه ملی بیماریهای روانی(NAMI) و اتحادیه حمایت از افسردگی و اختلال دو قطبی(DBSA)، خدماتی از قبیل آموزش، پشتیبانی های گروهی، مشاوره و غیره برای کمک به افسردگی ارائه می کنند. برنامه های کمکی به کارمندان و سازمان های مذهبی نیز خدمات و کمک های سلامت روانی عرضه می کنند.

– از جمع دور نمانید. در فعالیت های اجتماعی شرکت کنید و مرتبا به دیدار دوستان و اقوام بروید.

– از خودتان مراقبت کنید. رژیم سالمی داشته باشید، ورزش کنید و کافی بخوابید.

– راه های آرامش و کاهش اضطراب را بیاموزید. مثل مدیتیشن، روش های آرام سازی عضلات، یوگا و تای چای.

– برنامه ریزی داشته باشید. برای روزتان از قبل برنامه ای تنظیم کنید. داشتن لیستی از کارهای روزانه ممکن است کمک کننده باشد، از برچسب برای یادآوری یا یک برنامه ریز برای منظم بودن کمک بگیرید.

– وقتی که سرحال نیستید، تصمیمات مهم نگیرید. تا وقتی که دقیقا فکر نکرده اید، اگر احساس افسردگی می کنید از تصمیم گرفتن اجتناب کنید.

پیشگیری

هنوز راه قطعی برای پیشگیری از افسردگی وجود ندارد. اگرچه، این استراتژی ها می توانند کمک کننده باشند:

– استرس خود را کنترل کنید، در جهت افزایش انعطاف پذیری و تقویت عزت نفس تان.

– به دوستان یا اقوام تان دسترسی داشته باشید، مخصوصاً در زمان های بحرانی، برای کمک به بهتر شدن حالتان.

– درمان را به محض متوجه شدن اولین نشانه بیماری شروع کنید، که این کار به پیشگیری از بدتر شدن افسردگی تان کمک می کند.

– برنامه های بلند مدت و ثابت داشته باشید، به منظور جلوگیری از بازگشت علائم و نشانه ها.

نشستن زیاد و بی تحرکی خطرناک است

پژوهشگران علوم پزشکی  می گویند نشستن می‌تواند مانند سیگار کشیدن موجب تاثیرات منفی بر سلامت افراد باشند، البته اگر تاثیرات منفی آن از سیگار بیشتر نباشد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، مطالعات حاکی از آن است که نشستن به مدت طولانی خطر ابتلا به دیابت، حملات قلبی عروقی و یا ابتلا به انواع خاصی از سرطان را افزایش می‌دهد.

در یک مطالعه‌ی ۱۴ ساله بر روی ۱۸۵۰۰۰ شرکت کننده که نتایج آن در مجله‌ی بیماری‌های همه‌گیر در امریکا منتشر شد، نشان داد که زمان نشستن مستقیما با مرگ‌ومیر در ارتباط است. شاید شگفت انگیزترین نکته این باشد که این نتیجه فارغ از میزان فعالیت بدنی شرکت‌کنندگان بوده و کاملا تائید شده است.

خطرات نشستن به اندازه کافی روشن است، در مجله‌ی پزشکی استرالیا مقاله‌ایی به چاپ رسید مبنی بر اینکه نشستن طولانی مدت پشت میز می‌تواند “خطرناک” باشد، همین امر پزشکان و کارفرمایان را ترغیب نمود تا جایگزین‌هایی را تجویز یا درنظر بگیرند.

نشستن، به ویژه نشستن روی صندلی، بهای سنگینی بر سلامت تحمیل می‌کند، زیرا اساسا عملکرد بدن را مختل می‌کند. هنگامی که در صندلی فرو می‌روید، عضلات رها می‌شوند، مفاصل ران سفت شده و ستون فقرات تقریبا خشک می‌شوند. در وضعیت نشسته جریان خون کند می‌شود، که بر فعالیت مغز و ابتلا به بیماری‌های قلبی تاثیر گذار است و حتی خطر لخته شدن خون را افزایش می‌دهد. صندلی شما همچنین می‌تواند موجب اُفت چشمگیری در تولید آنزیم‌های چربی‌سوز و کالری‌سوز باشد.

واقعیت این است که ما برای نشستن‌های طولانی بر روی صندلی در طی روز طراحی نشده‌ایم. ما برای راست قامت ماندن و فعالیت تکامل یافته‌ایم. هنگامی که از روی صندلی بلند می‌شویم، زنگ بیدارباش بدن به صدا در می‌آید. ایستادن عضلات بیشتری را درگیر می‌کند، خون را به جریان می‌اندازد و شما را هوشیارتر و باانرژی‌تر می‌کند. مفاصل ران را بازتر می‌کند و به ستون فقرات اجازه می‌دهد تا آزادانه پیچ بخورند.

خطر نشستن تا آنجاست که متخصصان امر، آن را در‌ردیف سیگار کشیدن قرار داده و اذعان می‌کنند همان‌طور که ترک سیگار سخت و اغلب ناممکن است، نشستن نیز همین وضع و حال را دارد، تنها با این تفاوت که نشستن به اندازه‌ مصرف توتون و تنباکو کشنده نیست!

تحقیقات گسترده‌ای برای سنجش میزان سلامت افرادی که ساعات زیادی را پشت میز می‌نشینند، صورت گرفته است. متاسفانه نتیجه ‌عمومی این تحقیقات نشان می‌دهد افرادی که سبک زندگی کم‌تحرکی دارند،

حتی با انجام فعالیت‌های ورزشی نیز از خطرات مربوط به نشستن در امان نخواهند بود.

تحقیقات جدیدی نشان می دهد که یکی از راه های اصلی حفظ سلامتی ایستادن و پرهیز از نشستن در ساعات طولانی است.

کسانی که بیش از ۱۱ ساعت در روز می نشینند فارغ از اینکه در ساعات دیگر روز چقدر فعال و در حرکت باشند، به نسبت سایرین با احتمال بیشتری از مرگ زودرس روبرو هستند.

محققان می گویند اگر محیط و سبک زندگی‌تان به گونه‌ای است که نمی‌‌توانید از نشستن اجتناب ورزید؛ توصیه می‌کنیم ارتفاع میز را طوری تغییر دهید که به حالت ایستاده نیز بتوانید امور روزمره‌ خود را به انجام برسانید یا زمانی که از کار روزانه فارغ شده و در تعطیلات آخر هفته به سر می‌برید، تحرک بیشتری از خود نشان می‌دهید.
اگر هم بودجه کافی برای رفتن به گردش در دامان طبیعت را ندارید، بهترین انتخاب کمک در انجام کارهای منزل و همین خانه‌تکانی خودمان است.

نتایج تحقیقی که روی بیش از ۶۳۰۰ نفر از میانسالان استرالیایی‌تبار صورت گرفته نشان می‌دهد افرادی که بیش از چهار ساعت در روز پشت میز می‌نشینند، بیش از دیگران در معرض ابتلا به بیماری‌های مزمن قرار دارند. از مهم‌ترین این بیماری‌ها می‌توان به پرفشاری خون، بیماری‌های قلبی و عروقی، دیابت و سرطان اشاره کرد.

همچنین نتایج این تحقیق و سایر بررسی‌های علمی نشان می‌دهد هر‌چه فرد زمان بیشتری را به صورت نشسته صرف می‌کند، احتمال ابتلای وی به انواع بیماری‌های مزمن بیشتر است. جالب این‌که میزان شاخص توده‌ بدنی (BMI) فرد در این میان اهمیت خاصی ندارد.

نتایج دیگر تحقیقات نیز نشان می‌دهد افرادی که حداقل شش ساعت در روز را به صورت نشسته می‌گذرانند، بیش از دیگران مبتلا به بیماری دیابت (یا قند خون) می‌شوند.

با کاستن از ساعات نشستن اضافی و رساندن آن به کمتر از سه ساعت در روز می‌توانید امید به زندگی را تا دو سال افزایش دهید. این در حالی است که با کم کردن از زمان تماشای تلویزیون به کمتر از دو ساعت در روز نیز می‌توانید امید به زندگی را تا ۴/۱ سال دیگر افزایش دهید.

جالب است بدانید سیگار کشیدن در مردان و زنان به ترتیب به کم شدن ۵/۲ و ۸/۱ سال از عمر فرد منتج می‌شود. نتایج این بررسی‌ها همچنین نشان می‌دهد بزرگسالان آمریکایی به طور متوسط۵۵ درصد از روز را به صورت نشسته می‌گذرانند.

نتایج تحقیقی که بهار امسال روی بیش از ۶۳۰۰ نفر از افراد میانسال چهل تا هفتاد و پنج ساله صورت گرفت، نشان می‌دهد حتی حرکات کنترل شده‌ فیزیکی بخصوص در افرادی که مدت زمان کمتری را به صورت نشسته سپری می‌کردند، به کاهش احتمال ابتلای فرد به بیماری‌های کلیوی منتج شد.

نتایج به دست آمده بخصوص در زنان معنی‌دارتر بود؛ به این ترتیب زمانی که خانم‌ها از ساعات نشستن خود در روز کاسته و آن را به کمتر از سه ساعت کاهش دادند، خطر ابتلای آنها به بیماری‌های کلیوی تا ۳۰ درصد تقلیل یافت. این در حالی است که نتایج آزمایش‌های مشابه روی مردان تنها ۱۵ درصد کاهش را نشان داد.

از قدیم‌ گفته‌اند، «عقل سالم در بدن سالم». جالب اینجاست که نشستن متوالی در روز نه‌تنها به سلامت جسمی فرد آسیب می‌رساند؛ بلکه به کاهش سلامت مغز و توانایی ذهنی وی نیز منتج می‌شود.

تحقیقاتی که بهار امسال صورت گرفته نشان می‌دهد ارتباط معنی‌داری بین سبک زندگی کم‌تحرک و کاهش توان فکری، ذهنی و خلاقیت وجود دارد. از این گذشته بنا به اطلاعاتی که از بیش از ۳۵۰۰ نفر جمع‌آوری شده، آنهایی که در خارج از محیط کار بیش از اندازه می‌نشینند، برای نمونه هنگام رانندگی، تماشای تلویزیون یا استفاده از رایانه از نظر سلامت ذهنی تا حد زیادی در سطوح پایین‌تری قرار دارند. این تحقیق همچنین نشان داد که زنان در این مورد آسیب‌پذیرتر از مردان هستند.

نتیجه‌ تحقیقی که زمستان ۱۳۷۸ صورت گرفته نشان می‌دهد افراد چاق روزانه به طور متوسط دو و نیم ساعت بیش از دیگران می‌نشینند و همین نشستن بیشتر ارتباط مستقیمی با بروز سندروم متابولیک در آنها دارد.

از مشخصه‌های بارز این سندروم می‌توان به چاقی شکمی، کاهش سطح کلسترول مفید خون، فشار خون بالا و سطح بالای تری‌گلیسیرید خون اشاره کرد. این عوامل در کنار یکدیگر فرد را مستعد مخاطرات جدی نظیر بیماری‌های قلبی و عروقی، سکته‌ مغزی و دیابت قرار می‌دهند.

از سویی دیگر، نتایج تحقیقی که سال گذشته صورت گرفته، نشان می‌دهد مردمی که سبک زندگی کم‌تحرکی دارند، ۷۳ درصد بیشتر ازدیگران در معرض ابتلا به سندروم متابولیک قرار دارند. از این گذشته سال ۱۳۸۳ نیز گروهی از محققان نظریه‌ جدیدی ارائه کردند که براساس آن، کاهش میزان تماشای تلویزیون و کار با رایانه در منزل به کمتر از یک ساعت در روز می‌تواند به کاهش ۳۰ تا ۳۵ درصدی بروز این سندروم خطرناک در بزرگسالان ختم شود.

از سویی دیگر نتایج تحقیقی که بتازگی منتشر شده نشان می‌دهد افرادی که قبل یا بعد از تشخیص بیماری سرطان روده‌ بزرگ در خارج از محیط کار، زمان بیشتری را به صورت نشسته سپری می‌کنند، احتمال مرگ‌ومیر بالاتری دارند.

نتایج این بررسی که روی ۲۰۰۰ نفر ـ که تا ۱۶ سال از این بیماری رنج می‌بردند ـ نشان داد افرادی که تحرک بیشتری داشتند تا ۲۸ درصد احتمال مرگ در آنها کمتر بود و افرادی که در خارج از محیط کار حداقل شش ساعت در روز را به صورت نشسته سپری می‌کردند، به نسبت افرادی که تنها سه ساعت می‌نشینند تا ۳۶ درصد احتمال مرگ بیشتری داشتند.

تحقیق دیگری که بهار سال پیش روی بیش از ۲۰۰ هزار استرالیایی ۴۵ ساله و پیرتر صورت گرفته، نشان می‌دهد بدون در نظر گرفتن جنسیت، سن و شاخص توده‌ بدنی نمونه‌ها، نشستن می‌تواند از همه نظر افراد را بیش از سایرین در معرض مرگ قرار دهد.

گفتنی است افرادی که بیش از ۱۱ ساعت در روز می‌نشینند، ۴۰ درصد بیشتر در معرض تجربه‌ مرگ در سه سال آینده هستند. در حالی که مرگ برای افرادی که حداقل پنج ساعت و بیشتر در هفته ورزش کرده‌اند، به مراتب کمتر بوده است، اما به هرروی آنها نیز از مرگ بر اثر نشستن و کم‌تحرکی در امان نبوده‌اند.

برگه‌ی بعد »