چاقی دوران نوجوانی زمینه ساز سرطان دستگاه گوارش است

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، پژوهشگران علوم پزشکی از ارتباط اضافه وزن دوره نوجوانی با خطر ابتلا به سرطان روده در بزرگسالی خبر دادند. بر اساس مطالعات اخیر، نوجوانان مبتلا به اضافه وزن، در بزرگسالی، دو برابر دیگران در خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ قرار دارند.

مطالعات محققان سوئدی نشان می دهد که اضافه وزن و چاقی در نوجوانی، احتمال ابتلا به سرطان روده بزرگ در بزرگسالی را دو برابر افزایش می دهد.

در این بررسی نزدیک به 240 هزار مرد سوئدی برای مدت 35 سال مورد مطالعه قرار گرفتند که در شروع 16 تا 20 سال سن داشتند. اکثریت این افراد وزن طبیعی داشتند اما 6.5 درصد دچار اضافه وزن بوده و یک درصد چاق بودند.

در این بررسی مشخص شد افراد مبتلا به چاقی 2.38 برابر بیشتر احتمال دارد به تومورهای سرطان روده مبتلا شوند. در حقیقت رابطه آشکاری بین چاقی دوران نوجوانی و خطر ابتلا به سرطان روده در سال‌های آتی زندگی وجود دارد و چاقی یکی از فاکتورهای خطرزا در بروز این نوع از سرطان است.

«صندوق تحقیقات سرطان جهان» رابطه بین سرطان و چاقی را قوی می‌داند و سرطان روده را به عنوان سومین سرطان شایع در جهان معرفی کرده که هر سال یک میلیون و 400 هزار مورد جدید ابتلا به آن گزارش می‌شود.

متخصصان تاکید دارند که مصرف گوشت قرمز فرآوری شده و چربی شکمی با خطر ابتلا به سرطان روده مرتبط است.

علاوه بر چاقی ، مصرف گوشت قرمز، بویژه گوشت فرآوری شده، مانند سوسیس و کالباس، از دیگر عوامل خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ است.

محققین می گویند به نظر می‌آید برخی از انواع سرطان رابطه تنگاتنگی با وزن بدن دارند، گرچه این ارتباط درباره تمام سرطان‌ها ثابت نشده است. شواهد قوی حاکی از آن است که، در صورت داشتن اضافه وزن یا چاق بودن، خطر سرطان‌های زیر افزایش می‌یابد:

– سرطان پستان (در زنان یائسه)
– سرطان روده بزرگ
– سرطان رحم
– سرطان کلیه
– سرطان مری

گرچه شواهد بیشتری لازم می‌باشد، اما امکان دارد داشتن اضافه وزن یا چاق بودن خطر سرطان‌های زیر را هم افزایش دهد:

– سرطان کیسه صفرا
– سرطان تیروئید
– سرطان تخمدان
– سرطان لوزالمعده
– سرطان گردن رحم
– سرطان کبد
– لنفوم غیرهوجکین
– میلوم متعدد (multiple myeloma)
– پروستات

محققان در چند مطالعه به بررسی رابطه اضافه وزن با خطر ابتلا به سرطان پرداخته‌اند و اعلام کردند که اضافه وزن و یا چاقی خطر ایجاد و رشد سرطان را افزایش دهد.

در افراد چاق مقدار بافت چربی بیشتر است، که این بافت چربی می‌تواند هورمون‌هایی مانند انسولین یا استروژن را تولید کند و امکان دارد باعث رشد سلول‌های سرطانی شود.

وزن افراد در طی مراحل مختلف زندگی نیز امکان دارد بر خطر ایجاد سرطان تأثیر داشته باشد. گرچه باید تحقیقات بیشتری صورت گیرد، اما در مطالعات به عمل آمده مشخص شده است که بالا بودن وزن به هنگام تولد رابطه مختصری با خطر سرطان دارد. و افزایش وزن در دوران بزرگسالی در تمام موارد با افزایش خطر سرطان مرتبط است. همچنین امکان دارد چرخه‌ای یا دوره‌ای بودن وزن (کاهش وزن و اضافه وزن مکرر) اندکی بر خطر سرطان تأثیر نماید.

آیا می دانید آلوده تر از سنگ دستشویی چیست؟

خرداد ۷, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : آموزش سلامت, مشروح اخبار

نتایج تحقیقات طولانی مدت محققان نشان می دهد که تلفن همراه، صفحه کلید، اسفنج آشپزخانه، حوله موجود در توالت، شیر آب، کلید برق و چند مورد دیگر، از کاسه و سنگ دستشویی یا صندلی توالت کثیف تر هستند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، اگر از مردم بپرسند کثیف ترین جایی که می شناسید را معرفی کنید بدون شک اکثرا توالت منزل را معرفی خواهند کرد.اما شاید جالب باشد که بدانید کثیف تر از نوالت هم چیزهایی هستند که هر روز با آنها سر و کار داریم !

گرچه تصور همگان بر این است که توالت کثیف ترین جای ممکن است؛ ولی تحقیقات پژوهشگران آمریکایی و اروپایی نشان می دهد که برخی از وسایلی که هر روز با آرامش از آن ها استفاده می کنیم، آلوده تر از توالت هستند؛ در حالی که هرگز به تمیز کردن آنها فکر نمی کنیم.

مردم خیلی عادت نداریم موبایل یا تبلت را تمیز کنیم، بعضی‌ها اصلا این کار را نمی‌کنند. ولی مطالعات نشان می دهد که تعداد باکتری های بیماری زای موجود روی تلفن همراه، صفحه کلید و تبلت، 10 برابر صندلی توالت فرنگی است . در این اشیا یک نوع باکتری بیماری زا به نام Staphylococcus وجود دارد و زیر میکروسکوپ به شکل خوشه انگور است. جالب است که خیلی‌ از افراد وقتی دستشویی می‌رویم تلفن هوشمند یا تبلت را هم با خود می‌برند.

کی‌برد (صفحه کلید) کامپیوتر را افراد مختلفی در ساعت‌های طولانی استفاده می‌کنند بخصوص در محل کار. شکاف‌های بین کلیدها هم محل مناسبی برای خرده‌های مواد غذایی است بخصوص آنکه بسیاری جلوی کامپیوتر غذا می‌خورند.میزان عوامل بیماری زای صفحه کلید زمانی بیشتر می شود که به طور مشترک مورد استفاده قرار گیرد. تحقیقی که در یکی از دفاتر کار در لندن انجام شده نشان می‌دهد کی‌بردها حداقل پنج بار آلوده‌تر از توالت هستند. همچنین تحقیق دیگری در آمریکا نشان داد میزان آلودگی تا ۴۰۰ برابر بیشتر از کاسهخ توالت است. پس قبل از شروع به کار با کامپیوتر بخصوص در اداره، کی‌برد و موس را تمیز کنید. کی‌برد یکی از مهمترین راه‌های انتقال بیماری‌ در محل کار است.

با قرار دادن لباس های کثیف، به ویژه لباس زیر چرک در محفظه ماشین لباسشویی یا سبد لباس چرک، حدود 100 میلیون باکتری ای کولای منتشر می شود که در محفظه باقی می مانند و به راحتی به سری بعدی لباس ها منتقل می شوند. ماشین لباسشویی محیطی مناسب برای باکتری‌ها است بخصوص آنکه آب در پایین ماشین لباسشویی جمع می‌شود.

تحقیقات نشان می‌دهد وقتی لباس‌های زیر خود را در ماشین لباسشویی می‌ریزید تا صد میلیون باکتری ای‌کلای(E.Coli) را هم در آن می‌ریزید. باکتری‌هایی که در ماشین لباس‌شویی می‌مانند، می‌توانند به لباس‌هایی که بعدا در آن می‌ریزید منتقل شوند. اما برای بهداشت بهتر، از ماشین لباسشویی بعنوان محل انباشت لباس‌های کثیف استفاده نکنید. لباس‌های زیر را جدا بشویید و مثلا آن‌ها را همراه با حوله خشک کردن دست نشویید.

گاهی لازم است این لباس‌ها را ابتدا بشویید یا آنها را در محلول ضدعفونی قرار دهید و بعد در ماشین بریزید. برای شستن لباس‌های زیر یا لباس‌های کثیف از درجه آب داغ ماشین لباسشویی (بالای ۶۰ درجه) استفاده کنید. وقتی ماشین لباسشویی را استفاده نمی‌کنید در آن را نبندید تا هوا در آن جریان داشته باشد. محیط گرم و مرطوب و تاریک داخل آن محیط ایده‌آل برای رشد باکتری و قارچ است.

همچنین باکتری ها برای حیات و انتشار نیازمند سه پارامتر رطوبت، گرما و ماده هستند. حوله‌ها محل خوبی برای باکتری‌ها هستند، گرم و مرطوب و معولا کم‌نور. حوله درون توالت با قرار دادن هر سه مورد در اختیار میکوب ها، محل مناسبی برای رشد و انتشار است. از قرار دادن حوله و دستمال توالت در توالت اجتناب کنید. سعی کنید آنها را آویزان کنید یا طوری قرار دهید که به آنها هوا بخورد و خشک شود. حوله‌های تمیز را در حمام یا دستشویی انبار نکنید، چون مرطوب می‌شوند و زمینه رشد باکتری فراهم می‌شود. حوله‌ها را زود زود عوض کنید و بشویید.تحقیقات نشان می‌دهند حوله‌ یکی از آلوده‌ترین اشیاء خانه‌ است، بخصوص حوله‌های آشپزخانه که در معرض مواد غذایی مختلف نیز قرار می‌گیرند.

نزدیک به نود درصد پارچه‌ها و حوله‌هایی که در آشپزخانه استفاده می‌شوند آلودگی میکروبی دارند. وقتی دستهایتان را خوب شسته‌اید یک حوله کثیف می‌تواند شستن را کاملا بی‌فایده کند. بهتر از در آشپزخانه تا حد ممکن از حوله‌های یکبار مصرف یا دستمال کاغذی استفاده کنید بخصوص برای پاک کردن سطوح مختلف.

تحقیقات نشان می دهد زمانی که سیفون کشیده می شود، ذرات آب آلوده تا 6 متر جهش پیدا می کنند و به راحتی روی مسواک هایی که در توالت نگهداری می شوند، می نشینند. مسواک ها را از توالت خارج کنید. مسواک را در جای بسته یا داخل پوشش قرار ندهید، بهتر است مسواک هوا بخورد و خشک شود. مسواک را قبل و پس از استفاده بخوبی زیر آب بشویید و خوب تکان دهید تا آبش گرفته شود. مسواک را هر چند وقت یکبار عوض کنید.

برای شستشو همه به سراغ دستشویی می‌رویم اما معمولا به اینکه شیر دستشویی خود محل تجمع باکتری است توجه نمی‌کنیم. تحقیقات نشان می‌دهند شیر دستشویی تا ۲۱ برابر توالت، آلوده به باکتری است. وضعیت شیر آشپزخانه بدتر است چون به مواد غذایی هم آلوده می‌شود و تا ۴۴ برابر توالت باکتری دارد.

دست کثیف همه آدم‌هایی که از دستشویی استفاده می‌کنند این شیر را لمس می‌کند. شستن شیر دستشویی را فراموش نکنید. شیرهایی که بصورت اهرم باز بسته می‌شوند بهتر از شیرهایی هستند که پیچی هستند، چون با تماس کمتری بسته می‌شوند. دست خیس پس از شستن براحتی دوباره باکتری جذب می‌کند. شیر آب، به ویژه شیرهای موجود در توالت، منبع میکروب و باکتری های بیماری زا هستند.

یکی از مهمترین منابع پخش باکتری و میکروب، اسفنج و اسکاچ های ظرفشوری است.

تحقیقات محققان آریزونا نشان می دهد که حدود 10 درصد از اسفنج های آشپزخانه در آمریکا، حاوی باکتری سالمونلا بوده اند. در ادامه تحقیقات آمده است که میزان باکتری های موجود در اسفنج آشپزخانه، 400 برابر بیشتر از کاسه توالت است.  اسفنج و ابر آشپزخانه یکی از آلوده‌ترین جاهای خانه، تا چهارصد برابر توالت می‌تواند باکتری داشته باشد. نکته‌ای که شاید باور نکنید این است که ظرفشویی (سینک) آشپزخانه در واقع آلوده‌ترین جای خانه است، صدهزار بار آلوده‌تر از دستشویی و توالت. اسفنج‌ها هم تمام شرایط باکتری‌پروری را دارند، مهمترین دلیل آلودگی: دیر به دیر عوض می‌شوند. راه حل: آنها را زود زود عوض کنید.

معمولا در کیف دستی خانم‌ها همه چیز پیدا می‌شود، از شیر مرغ تا جان آدمیزاد، موبایل، لوازم آرایش، پول. این کیف‌ها همه جا برده می‌شوند، در جاهای مختلفی گذاشته می‌شوند و بنابراین مرکز تجمع باکتری می‌شوند.

به گفته محققان این کیف‌ها تا ده برابر توالت می‌توانند حاوی باکتری باشند، دسته کیف‌ها از همه جا آلوده‌تر است و روژ لب در رده بعدی قرار دارد. یکی از دلایل این است که تحقیقات نشان می‌دهند معمولا رژ لب بیشتر از اقلام دیگر لوازم آرایش عمر می‌کند (یک تا دو سال).

تحقیقات نشان می‌دهند بهتر است برای لوازم آرایش هم عمر مفید در نظر گرفت، بعنوان توصیه می‌توانید از این فرمول استفاده کنید: ریمل سه تا شش ماه، لوازم آرایش مایع شش تا هشت ماه، پودرها، برق لب، سایه چشم، روژ گونه و روژ لب یک سال، مداد ابرو و چشم یک سال و نیم.

صدها نفر در روز از آسانسورها استفاده می‌کنند و معمولا هم کسی آنها را تمیز نمی‌کند. شاید بد نباشد در صورت امکان از پله استفاده کنید، هم تمیزتر است هم سالم‌تر.

تخته خردکن یکی از پناهگاه‌های خوب برای باکتری‌هاست و تا دویست برابر توالت ممکن است در آن باکتری پیدا شود، شیارهایی که چاقو روی آن ایجاد می‌کنند هم کار باکتری‌ها راحت‌تر می‌کند. تخته‌هایی که برای گوشت و مرغ اسفاده می‌شوند بیشترین آلودگی دارند.

یک توصیه ساده این است که دو تخته به رنگ‌های مختلف داشته باشید، یکی برای گوشت و مرغ و دیگری برای سبزیجات و چیزهای دیگر. تخته‌هایی را که برای گوشت و مرغ استفاده می‌کنید بلافاصله پس از استفاده بشویید. ضدعفونی کردن این این تخته‌ها هر چند وقت یکبار هم کار مفیدی است.

پول کثیف است. تعجبی ندارد، هزاران نفر در هر حالت و شرایطی پول را لمس می‌کنند و البه پول شسته هم نمی‌شود. هر اسکناس حامل تا ۲۰۰ هزار باکتری است. عابر بانک هم همینطور است، هزاران نفر از آن استفاده می‌کنند و شسته نمی‌شود و علاوه بر این با پول هم در تماس است. محققان می‌گویند بعد از استفاده از عابر بانک هم جیبتان غنی‌تر می‌شود هم دستتان، با پنج هزار باکتری بیشتر.

معمولا در کیف دستی خانم‌ها همه چیز پیدا می‌شود، از شیر مرغ تا جان آدمیزاد، موبایل، لوازم آرایش، پول. این کیف‌ها همه جا برده می‌شوند، در جاهای مختلفی گذاشته می‌شوند و بنابراین مرکز تجمع باکتری می‌شوند.

به گفته محققان این کیف‌ها تا ده برابر توالت می‌توانند حاوی باکتری باشند، دسته کیف‌ها از همه جا آلوده‌تر است و روژ لب در رده بعدی قرار دارد. یکی از دلایل این است که تحقیقات نشان می‌دهند معمولا رژ لب بیشتر از اقلام دیگر لوازم آرایش عمر می‌کند (یک تا دو سال). تحقیقات نشان می‌دهند بهتر است برای لوازم آرایش هم عمر مفید در نظر گرفت، بعنوان توصیه می‌توانید از این فرمول استفاده کنید: ریمل سه تا شش ماه، لوازم آرایش مایع شش تا هشت ماه، پودرها، برق لب، سایه چشم، روژ گونه و روژ لب یک سال، مداد ابرو و چشم یک سال و نیم.

به فرمان خودرو هم شاید زیاد حواستان نباشد، بعضی از افراد در ماشین زندگی می کنند، سرفه و عطسه می کنند، غذا می خورند، با همه چیز در دنیای بیرون تماس پیدا می کنند و حتی خیلی کارهای دیگر می کنند و بعد دست به فرمان می شوند. فرمان پنج برابر توالت آلودگی دارد، بنابراین گهگاه آن را تمیز کنید.

همه به کلید برق دست می‌زنند و کمتر پیش می‌آید که آن را تمیز کنیم. طبق تحقیقات در شش و نیم سانتی‌متر مربع کلید برق دویست باکتری وجود دارد. کلیدهایی که در اماکن عمومی هستند وضعیتی به مراتب بدتر دارند.
برخی از اشیای آلوده تر از توالت عبارتند از :

– کلید برق

– پول

– دستگاه های خودپرداز

– فرمان ماشین

– صندلی و دستگیره های وسایل حمل و نقل عمومی

– منوی رستوران

– سبد دستی فروشگاه

– دکمه آسانسور

– دسته های کیف دستی

– موکت یا فرش

– تخته آشپزخانه

غرق شدن شناگران حرفه‏ ای

خرداد ۲, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : آموزش سلامت, مشروح اخبار, مقالات علمي

غرق شدن شناگران حرفه‏ ای
اشتباهات کوچک – عواقبی بزرگ …

هر ساله در اوائل فصل بهار با اعلام آمار رسمی غرق شدگان سال قبل، اندوهی دیگر بر دل دوستداران ورزش شنا و ورزشهای آبی رقم می‏خورد. و آنچه در این بین نگران‏کننده‏تر است، حضور نام برخی شناگران ورزیده و حرفه‏ای در این آمار است که شاید یک سال قبل از آن، حتی فکر کردن به احتمال غرق شدن چنین فردی به نوعی توهّم محسوب می‏شد! لیکن آنچه رخ داده است، واقعیتی تلخ است که می‏باید دلیلی قانع کننده برای آن یافته شود. در واشکافی این موضوع، علل بسیاری را می‏توان یافت که در این بین جریانات شکافنده مرگبار دریاها، جریانات پیچیده و قدرتمند رودها، یا گرفتار شدن شناگر در عوارض موجود در آبهای طبیعی، صرفاً برخی از این دلایل می‏باشند.
یکی از علل مهم غرق‏ شدگی که در سالهای اخیر بیش از پیش مورد توجه محافل علمی و ورزشی جهان قرار گرفته است، پدیده غش کردن شناگر در آبهای کم عمق می‏باشد که در اصطلاح تخصصی به shallow water blackout معروف بوده و در متن حاضر برای پرهیز از تعابیر متفاوت کلمات، عیناً از اصطلاح «بِلَک‏اوت آبهای کم عمق» استفاده می‏گردد. بلک‏اوت آبهای کم عمق معمولاً در آبهای با عمق کمتر از 5 متر رخ می‏دهد و در بیشتر موارد شناگران بسیار ماهر و ورزیده به آن دچار می‏شوند، لیکن باید توجه داشت که این عارضه ممکن است در هر عمقی از آب اتفاق افتاده یا شناگران با مهارت‏های کمتر و بویژه کودکان را نیز ممکن است درگیر کند. به همین دلیل است که اخیراً پیشنهاداتی جهت تغییر نام این عارضه در مجامع تخصصی ارائه شده، لیکن مفهوم اصلی ثابت بوده و با عنایت به استفاده وسیع از نام فعلی، در متن حاضر نیز به همین عنوان اطلاق می‏گردد.
در نگاه کلّی، بلک‏اوت آبهای کم عمق به دلیل حبس طولانی تنفس در هنگام شنای روی آب یا شنای زیر آب رخ داده و به دلیل کمبود اکسیژن باعث مرگ شناگر می‏شود. به طور دقیق‏تر، شناگرانی که پیش از حبس کردن تنفس برای شنا (بویژه شنای زیرآبی)، اقدام به «افزایش تنفس» کنند، متعاقباً در هنگام شنا به این عارضه مرگبار مبتلا می‏شوند. منظور از «افزایش تنفس»، انجام هیپِروِنتیلاسیون (hyperventilation) یا به عبارتی انجام تنفس سریع و/یا انجام تنفس عمیق می‏باشد.
در هنگام بلک‏اوت کردن، شناگر به طور ناگهانی در زیر آب بیهوش می‏شود. به مجرد بیهوش شدنِ شناگر در زیر آب، سازوکارهای خودکار بدن که متوجه نیاز بدن به اکسیژن شده‏اند، به منظور تأمین اکسیژن کافی برای مغز، سیستم تنفس را به صورت خودکار وارد عمل می‏کنند؛ غافل از این که در چنین حالتی صرفاً آب وارد ریه شناگر بیهوش می‏شود.

01

منبع تصویر: Aquatics International, Nov/Dec 2011 Issue

در هنگام بلک‏اوت چنانچه نجات شناگر خیلی فوری صورت نگیرد، غرق شدن وی حتمی است. پدیده بلک‏اوت بدون هیچ علامت و سر و صدایی مبنی بر بروز مشکل، و در اغلب موارد بدون اینکه حتی سایر افراد دور و بر شناگر متوجه شوند، رخ می‏دهد. همچنین از آنجا که حالت بدن شناگر دچار بلک‏اوت از بیرون آب بسیار شبیه شناگر سالمی است که در یک نقطه زیر آب توقف کرده، تشخیص وقوع بلک‏اوت از بیرون آب بسیار دشوار است و فرد دچار بلک‏اوت ممکن است به اشتباه در حال شنا کردن به نظر برسد و حتی توجه ناجیان غریق را نیز به خود جلب نکند؛ که این موضوع لزوم تعبیه سیستمهای کامپیوتری تشخیص غرق‏شدگی (computer aided drowning detection) یا دوربین‏های مداربسته زیر آب در محل‏های شنای عمومی را خاطر نشان می‏سازد.

02
شبیه‏ سازی حالت فرد دچار بلک‏اوت در زیر آب (منبع تصویر: دیلی‏تلگراف).

03
فرد دچار بلک‏اوت در زیر آب که به واسطه تشخیص زودهنگام سیستم کامپیوتری سریعاً نجات داده می‏شود. نکته قابل تأمل این که سایر افراد درون استخر متوجه وقوع مشکل نشده‏اند (منبع تصویر: یوتیوب).
بلک‏اوت بسیار آنی رخ داده و علامت خطر مفیدی که به واسطه آن شناگر بتواند از بروز حادثه جلوگیری کند، به همراه ندارد. تنها علامت قریب‏الوقوع بودن بلک‏اوت، پدیده دیگری به نام گِرِی‏اوت (greyout) می‏باشد. در هنگام گری‏اوت کردن، شناگر ناگهان دچار تاری دید یا نابینایی شده و بلک‏اوت به طور آنی پس از این حالت رخ می‏دهد و فرصتی برای شناگر باقی نمی‏گذارد. هر دو حالت گری‏اوت و بلک‏اوت به دلیل کاهش اکسیژن رسانی به مغز رخ داده و با وجود شناخته شده بودن در دانش پزشکی، برای بسیاری از شناگران هنوز ناشناخته هستند.
تشریح دقیق فرآیند وقوع بلک‏اوت، امری تخصصی بوده که هدف متن حاضر نمی‏باشد. برای توضیح ساده‏تر این فرآیند ابتدا باید به یک عقیده نادرست لیکن مرسوم در بین شناگران اشاره نمود: برخی شناگران معتقدند که انجام چند تنفس عمیق و/یا سریع پیش از حبس تنفس برای شنا، موجب افزایش میزان اکسیژن خون شده و توانایی آنها را برای شنای زیر آب افزایش می‏دهد. این در حالی است که «افزایش تنفس» در یک فرد سالم و در شرایط طبیعی، تأثیری بسیار اندک در افزایش اکسیژن خون داشته، لیکن از سوی دیگر موجب کاهش بسیار چشمگیر در میزان دی‏اکسید کربن خون می‏گردد. میزان دی‏اکسید کربن موجود در خون، موضوعی بسیار مهم و حیاتی بوده و در حقیقت یکی از عوامل مهم تنظیم تنفس در بدن و ایجاد حالت «میل» به نفس کشیدن می‏باشد. زمانی که شناگر پیش از حبس تنفس برای شنا، اقدام به «افزایش تنفس» می‏کند، به طور کاذب میزان دی‏اکسید کربن خون خود را کاهش می‏دهد. لذا با این کار در واقع بدن خود را فریب داده و بدن اینگونه تصور می‏کند که فعلاً نیاز چندانی به تنفس وجود ندارد. در چنین حالتی، شناگری که در حال شنا نفس خود را حبس کرده است، نیاز به نفس کشیدن را احساس نمی‏کند و بالعکس به اشتباه تصور می‏کند که به مدت طولانی‏تری قادر است نفس خود را محبوس نگاه دارد، لذا همچنان به شنای خود ادامه می‏دهد. و از همین زمان است که زنجیره مخرّب و مرگبار بلک‏اوت آغاز می‏گردد. هرچه زمان بیشتری می‏گذرد، بدن ذخایر اکسیژن خود را بیشتر و بیشتر استفاده نموده و میزان اکسیژن خون سریعاً رو به کاهش می‏رود. در حالتی که میزان اکسیژن به نزدیک حدّ بحرانی کاهش پیدا کرده است، شناگر نه تنها هنوز نیاز به نفس‏گیری را احساس نکرده، بلکه به دلیل حالت سرخوشی ناشی از هیپوکسی (کاهش اکسیژن خون)، قدرت بیشتری برای حبس تنفس و ادامه فعالیت احساس می‏کند. ناگهان با کاهش میزان اکسیژن از یک حدّ بحرانی، بینایی مختل شده، بلافاصله هوشیاری از کار افتاده و شناگر اصطلاحاً «غش» می‏کند. پس از بروز حالت غش در زیر آب، بدن که به طور خودکار متوجه نیاز به اکسیژن شده است، به طور غیر ارادی دستور انجام تنفس را به دستگاه تنفس ارسال می‏کند، لیکن با این کار صرفاً موجب پر شدن ریه‏ها از آب گردیده و وضعیت را به مراتب وخیم‏تر می‏نماید. ضمناً گاهی متعاقب وقوع بلک‏اوت، ممکن است اختلالات قلبی، تشنج و سایر عوارض دیگر نیز به وقوع بپیوندد. متأسفانه بر خلاف موارد معمول غرق‏شدگی، در مورد بلک‏اوت زمان کمتری برای پیشگیری از آسیب مغزی و مرگ وجود دارد و حتی افرادی که از این وضعیت نجات داده شوند، ممکن است به طور مادام‏العمر دچار ضایعات مغزی گردند.
توجه داشته باشید که «افزایش تنفس» الزماً اختیاری نیست، بلکه گاهی ممکن است به دلیل فعالیت شدید جسمی، استرس و سایر علل غیر ارادی نیز رخ دهد. همچنین شناگران بسیار ورزیده که با انجام تمرینات زیاد، توانایی سرکوب کردن حس نیاز به تنفس در زیر آب را بدست آورده‏اند به طور ویژه در معرض خطر بروز بلک‏اوت می‏باشند.
بلک‏اوت آبهای کم‏عمق پدیده‏ای مرگبار بوده که فاقد هرگونه علامت خطر قبلی می‏باشد. تنها راه پیشگیری از این حادثه مرگبار، «آموزش» است.
لذا با اطلاع رسانی عمومی و نصب علائم هشداردهنده در محل‏های شنا از وقوع این حادثه دلخراش پیشگیری نمایید. به طور ویژه به کودکان و نوجوانان در مورد خطر بسیار جدّی این عارضه آموزش دهید؛ چرا که معمولاً در این گروه سنّی تمایل زیادی به انجام شنای زیر آب و حبس تنفس و مسابقه دادن با همسالان وجود دارد. لیکن صرفاً به آموزش نیز اکتفا نکرده و همواره به طور مستقیم و از فاصله نزدیک کودکان را در اطراف و درون آب مورد نظارت قرار دهید.
نهایتاً توجه شود که بلک‏اوت آبهای کم عمق با بلک‏اوت آبهای عمیق (deep water blackout) –که موضوع صحبت حاضر نیست- تفاوت دارد. به طور بسیار خلاصه، بلک‏اوت آبهای عمیق برای شناگرانی که به غواصی آزاد (free diving: غواصی بدون استفاده از تجهیزات تنفسی) در آبهای معمولاً با عمق بیش از 10 متر می‏پردازند، رخ می‏دهد. در بلک‏اوت آبهای عمیق، غواص اکثراً در هنگام بازگشت به سطح آب دچار بلک‏اوت می‏شود که این موضوع احتمالاً به دلیل افت ناگهانی فشار نسبی اکسیژن در ریه‏ها به هنگام رسیدن به نزدیک سطح آب (پس از بازگشت از عمق زیاد) رخ می‏دهد. قربانیان این نوع بلک‏اوت عموماً شناگران بسیار قوی و ورزیده بوده که عادت به انجام غواصی آزاد در اعماق آب را داشته‏اند؛ لیکن ممکن است سایر شناگران را نیز درگیر سازد. توضیح دقیق این پدیده، امری بسیار تخصصی است و در واقع هنوز زوایای مختلف آن از نظر پزشکی شناخته نشده است. لیکن به طور خلاصه این شناگران در هنگامی که در عمق زیاد آب هستند حتی با میزان بسیار اندک اکسیژن در ریه‏های خود ممکن است کاملاً احساس راحتی کنند، غافل از اینکه چنانچه میزان اکسیژن ریه‏ها در عمق زیاد آب از حدّ خاصی کمتر شود، در حقیقت شناگر بدون اینکه بداند به دام افتاده است و هرچند ممکن است در عمق زیاد متوجه بروز مشکل نشود، لیکن دیگر قادر نیست از لایه‏های سطحی و کم‏فشار آب به سلامت عبور کرده و به سطح آب برسد. بلک‏اوت آبهای عمیق نیز همانند بلک‏اوت آبهای کم‏عمق به صورت آنی و بدون علائم قبلی رخ داده و شناگر را غرق می‏کند. انجام «افزایش تنفس» قبل از غواصی آزاد در آبهای عمیق، وضعیت را به مراتب وخیم‏تر نموده و می‏تواند ترکیبی از دو پدیده بلک‏اوت آبهای عمیق و کم عمق را ایجاد نماید. همچنین همانگونه که در بالا گفته شد، شناگران ماهر که با انجام تمرینات ویژه، توانایی سرکوب کردن حس نیاز به تنفس را بدست آورده‏اند به میزان زیادی در معرض خطر وقوع بلک‏اوت آبهای عمیق و غرق شدن می‏باشند. ضمناً کاهش اکسیژن در خون افرادی که در عمق آب شنا می‏کنند می‏تواند منجر به بروز پدیده‏ای به نام «سامبا» (Samba) شود که در حین آن، فرد کنترل عضلات خود را از دست داده و دچار لرزش غیر ارادی عضلانی می‏شود که می‏تواند وضعیت بسیار خطرناکی را ایجاد نماید.
یک نوع دیگر از بلک‏اوت، بلک‏اوت سطحی (Surface blackout) می‏باشد که طی آن شناگر یا غواص آزاد که دچار کمبود اکسیژن شده، توانسته از آب عمیق به سطح آب برگشته و شروع به تنفس کند لیکن به دلیل زمان لازم برای رسیدن اکسیژن از ریه به مغز، در سطح آب غش کرده و ممکن است غرق شود. پیشگیری از این نوع بلک‏اوت نیز اصول ویژه‏ای دارد که به عنوان مثال شناگر به محض رسیدن به سطح آب می‏باید سریعاً فقط تنفس کرده و از هرگونه صحبت کردن یا تحرّک غیرلازم اکیداً پرهیز کند.
انجام غواصی آزاد یا شنا در آبهای نسبتاً عمیق و لذت بردن بی‏دردسر از این ورزش زیبا، امری کاملاً حرفه‏ای بوده و فوت و فن‏های زیادی دارد که برای آموختن آنها لازم است شناگر دوره‏های آموزشی ویژه را پشت سر گذارده و تمرینات عملی زیادی را در حضور سایر افراد حرفه‏ای طی کرده و به تجهیزات ویژه و بسیار حیاتی مجهز باشد. این ورزش همواره باید به صورت گروهی و با حمایت سایر افراد ماهر و ورزیده صورت گیرد. در غیر این صورت، دست کم گرفتن این امر، فرجامی جز تأثر و رنج بازماندگان نخواهد داشت.

04

شناگر حرفه‏ای دچار بلک‏اوت آبهای عمیق در حین مسابقه غواصی آزاد که به موقع توسط تیم غواصان ناجی، نجات داده شده است (منبع تصویر: Logan MB Photography- Deja Blue Freedive Competition).

مطالب ارائه شده در این مجال صرفاً به منظور آشنایی اولیه شناگران با برخی از دلایل مهم غرق‏شدگی بوده و بررسی دقیق‏تر این موضوع و آموزش نحوۀ شنای صحیح و مواجهه با حوادث آب نیازمند بهره‏گیری از نظرات متخصصان، طی کردن دوره‏های آموزشی مربوطه و تمرینات اصولی می‏باشد. به طور خلاصه، هرگز در محلی که ناجی غریق و امکانات امداد و نجات کافی مهیا نیست، شنا نکنید؛ در هنگام شنا به ندای بدن خود گوش دهید و نشانه‏های قوی نیاز به تنفس را نادیده نگیرید. آنجا که بحث شنا و آب مطرح است، موضوع را دست کم نگیرید، با خود رو راست باشید و هرگز فراتر از توان بدنی و مهارتهای خود پیش نروید. آموزشهای تخصصی را زیر نظر مربیان حرفه‏ای طی کرده و همواره به صورت گروهی در کنار سایر شناگران ماهر و ورزیده و در دیدرس یکدیگر شنا کنید. از نگه داشتن طولانی مدت تنفس خود در زیر آب یا در حال شنا جداً خودداری کنید. پیش از غوطه‏ور شدن در آب، کاملاً عادی تنفس کنید، اگر پیش از شنا به هر دلیل دچار افزایش تعداد تنفس شده‏اید، تا زمان کسب آرامش و تنفس طبیعی در آب غوطه‏ور نشوید. هرگاه در زیر آب احساس نیاز به تنفس کردید، حتماً سریع خود را به هوا برسانید. و در هنگام نظارت بر افراد در حال شنا، همواره زیر آب را نیز با دقت رصد کنید.
گردآوری: دکتر سیاوش احمدی نوربخش (http://www.dariaban.blogfa.com)
منابع:
1- فدراسیون بین‏المللی نجات غریق (http://www.ilsf.org).
2- انجمن نجات غریق ایالات متحده (http://www.usla.org).
3- دستنامه نجات غریق صلیب سرخ (http://www.redcross.org).
4- انجمن نجات غریق استرالیا (http://www.royallifesaving.com.au).
5- اتحادیه ملی پیشگیری از غرق شدگی (http://ndpa.org).
6- کتاب Drowning: Prevention, Rescue, Treatment نوشته Joost Bierens؛ انتشارات Springer.
7- سایتهای اینترنتی (http://shallowwaterblackout.org؛ http://shallowwaterblackoutprevention.org؛ http://www.shallowwaterblackout.org.uk).

نیاز گروه های مختلف سنی به خواب با هم متفاوت است

اردیبهشت ۱۳, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : بهداشت روان, مشروح اخبار

نتیجه تحقیقات بنیاد ملی خواب آمریکا نشان می دهد نیاز گروه های مختلف سنی به خواب با هم متفاوت است که باید متناسب با آن برنامه خواب را تنظیم کرد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، با افزایش سن الگوی خواب شما تغییر می کند. خواب سبک در افراد میانسال بیشتر از جوان ها دیده می شود و افراد به دفعات بیشتری در طول خواب بیدار می شوند.

این پدیده علل متعددی می تواند داشته باشد، از جمله بیماری ها و داروهای مورد استفاده، اما هیچ مدرکی وجود ندارد که افراد مسن تر به خواب کمتری نیاز دارند.

خوب است توجه کنید که داشتن خواب کافی برای سلامتی شما مهم است، چرا که سبب تقویت سیستم ایمنی می شود و بدن شما را در مقابله با بیماری ها توانمندتر می کند.

خواب برای سیستم عصبی شما ضروری است تا بهتر کار کند.

خواب خیلی کم سبب می شود که شما گیج و منگ باشید و توان تمرکز ذهنی نداشته باشید. همچنین حافظه و عملکرد جسمی شما را مختل می کند.

فکر می کنید چند ساعت خواب برای شما کافی است. من معتقدم که اگر شما در طول روز احساس منگی می کنید، بویژه در حین انجام کارهای کسل کننده، نشان می دهد خواب کافی نداشته اید.

بی نظمی در خوابیدن، مصرف محرک هایی مثل قهوه و نوشیدنی های انرژی زا، و صد البته زنگ ساعت و نور خورشید، می توانند ساعت داخلی بدن را به هم بریزند

محققان بنیاد ملی خواب آمریکا می گویند میزان خواب مناسب برای افراد به سبک زندگی آنها بستگی دارد، اما به طور کلی می توان اعداد زیر را پیشنهاد کرد:

– نوزاد (تا سه ماهگی): در حالت ایده آل باید بین 14 تا 17 ساعت از هر شبانه روز را بخوابد، هرچند ممکن است 11 تا 13 ساعت هم کافی باشد. بهتر است خواب نوزاد بیش از 19 ساعت نشود.

– نوزاد (4 تا 11 ماهه): میزان توصیه شده بین 12 تا 15 ساعت است و در کمترین حالت 10 ساعت. بعد از سه ماهگی، خواب به هیچ وجه نباید از 18 ساعت بیشتر شود.

– نوپا (تا دو ساله): عدد پیشنهادی بین 11 تا 14 ساعت است، اما هر رقمی از 9 تا 16 ساعت قابل قبول است.

– پیش دبستانی (3 تا 5 سال): متخصصان معتقدند 10 تا 13 ساعت خواب برای این گروه سنی عالی است. کمتر از 8 و بیشتر از 14 ساعت مناسب نیست.

– مدرسه رو (6 تا 13 سال): توصیه بنیاد خواب ملی آمریکا 9 تا 11 ساعت خواب در شبانه روز است. کمتر از 7 یا بیشتر از 12 ساعت خوب نیست.

– نوجوان (14 تا 17 سال): خواب مناسب برای این گروه سنی، 8 تا 10 ساعت است. کمتر از 7 و بیشتر از 11 ساعت توصیه نمی شود.

– جوان (18 تا 25 سال): برای این گروه 7 تا 9 ساعت خواب مناسب است. حد پایینی 6 و حد بالایی 11 ساعت پیشنهاد شده است.

– بزرگسال (26 تا 64 سال): مثل گروه قبلی.

– بازنشسته (65 سال به بالا): در این سن 7 یا 8 ساعت خواب در شبانه روز مناسب است. خواب نباید از 5 ساعت کمتر و یا از 9 ساعت بیشتر شود.

کیفیت خواب

کیفیت خواب نیز به اندازه کمیت آن مهم است. کسانی که خواب شان بطور مکرر قطع می شود یا وقفه کوتاه مدت دارد، خواب با کیفیت ندارند.

متخصصان بنیاد ملی خواب آمریکا برای بهبود کیفیت خواب هم توصیه هایی دارند. مهم ترین این توصیه ها این است که خواب در اولویت باشد.

نکات دیگر این هاست:
– برنامه خواب ثابت داشته باشید، حتی آخر هفته ها.

– قبل از خواب به کاری مشغول شوید که برایتان آرامش بخش باشد.

– هر روز ورزش و نرمش کنید.

– دما، صدا، و نور اتاق خواب را به اندازه مطلوب تان نگه دارید.

– تشک و بالش راحت انتخاب کنید.

– از خواب دزدها، مثل کافئین، بپرهیزید.

– پیش از خواب وسایل برقی مثل تلویزیون و کامپیوتر را خاموش کنید.

عواملی مثل بی نظمی در خوابیدن، مصرف محرک هایی مثل قهوه و نوشیدنی های انرژی زا، و صد البته زنگ ساعت و نور خورشید، می توانند ساعت داخلی بدن (ساعت بیولوژیک) را به هم بریزند.

اگر شما خواب آلودگی مکرر در طول روز را تجربه می کنید، حتی بعد از افزایش مقدار کیفیت خواب، باید با پزشک صحبت کنید. او ممکن است بتواند علت مشکلات خواب شما را تشخیص دهد و توصیه ای ارائه کند که چطور خواب شبانه بهتری داشته باشید.

سالَک ،لیشمانیوز پوستی یا “سال دانه”

“سال دانه” یا “دانه سال” شایع ترین نوع بیماری پوستی لیشمانیاز است که بر اثر گزش جنس ماده نوعی پشه خاکی به انسان منتقل می شود. عامل این بیماری انگلی به نام لیشمانیا است.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، سالک نوعی بیماری پوستی است که بیشتر در مناطق گرمسیری مشاهده می شود.

این بیماری از راه گزش نوعی پشه خاکی که در مکان های گرم و مرطوب مثل زیر زمین خانه ها، فضاهای متروک، پشت لوازم و اشیای ثابت منزل و… زندگی می کنند، به انسان منتقل می شود. یکی دیگر از راه های انتقال این بیماری، تماس زخم های عادی با ترشحات زخم سالک است.

عامل بیماری سالک انگلی به نام لیشمانیا است که در زخم های سالک وجود دارد که با خونخواری پشه از محل زخم سالک، وارد بدن پشه می شود و چرخه انتقال آن طی می شود.

زخم سالک به دو نوع خشک و مرطوب تقسیم می شود. در سالک خشک تعداد زخم ها کم و بدون درد است و زخم ها از نظر ظاهری هم خشک هستند اما سالک مرطوب دردناک است یا گستره وسیع تری از زخم ها که این نوع سالک بیشتردر دست و پا دیده می شود.

سالک خشک به نوعی بیماری مشترک انسان و سگ به شمار می رود به طوری که سگ ها مقالات پزشکی و بهداشتی – این بیماری به شمار می روند.

مهم ترین مقالات پزشکی و بهداشتی – بیماری سالک مرطوب جوندگانی مثل موش های صحرایی هستند.

در ایران 2 نوع از این بیماری وجود دارد که توسط 2 گونه انگل ایجاد می شود. نوع خشک یا شهری و نوع مرطوب یا روستایی.

• سالک خشک یا شهری که توسط گونه انگل لیشمانیا تروپیکا ایجاد می شود. در این نوع پس از یک دوره کمون بیش از دو ماه، ندول کوچکی درمحل گزش به رنگ قرمز قهوه ای ظاهر می شود و بتدریج طی 6 ماه بزرگتر می شود و معمولا در مرکز آنها زخم سطحی ایجاد می شود و دلمه می بندد. در صورت عدم درمان معمولا طی 12-8 ماه ضایعه روبه بهبودی می رود و از خود جوشگاه به جای می گذارد دوره زمانی این نوع سالک از نوع مرطوب طولانی تر است.

• سالک مرطوب یا روستایی توسط گونه لیشمانیا ماژور ایجاد می شود. در این بیماری پس از دوره کمون کمتر از دو ماه در محل گزش دانه جوش مانندی ایجاد می شود. طی 3-2 ماه زخم بزرگتر شده و گاهی اطراف آن ندول های کوچک و متعدد ظاهر می شود که از عوارض این بیماری محسوب می شود. گاهی ممکن است انگل از طریق مسیر لنفاتیک گسترش پیدا کند. بهبود معمولا طی 6-2 ماه دیده می شود و جوشگاهی از آن باقی می ماند.

روشهای تشخیص

در صورت پیدایش یک یا چند زخم جلدی در مناطقی که سالک به عنوان بیماری بومی وجود دارد و در مناطقی که پشه خاکی دیده می شود بایستی به احتمال وجود بیماری توجه شود.تشخیص قطعی بر اساس مشاهده انگل لیشمانیا در ضایعات حاصله  پس از تهیه نمونه و رنگ آمیزی و همچنین استفاده از محیط کشت مخصوص می باشد.

روشهای پیشگیری از بیماری سالک

در حال حاضر اقدامات پیشگیری کننده شامل موارد زیر می باشد:
1- حذف عوامل مساعد کننده
· بهسازی و ترمیم شکاف دیوارها در مناطق مسکونی و نگهداری دام و طیور
· بهسازی کانالهای روباز،دفع صحیح فاضلاب و تفاله های ساختمانی
· جمع آوری و دفع صحیح فاضلاب و نخاله های ساختمانی
· اتلاف سگهای ولگرد و مبارزه با جوندگان
· تخریب و تسطیح اماکن مخروبه و متروکه

2- محافظت در برابر نیش پشه

· نصب توری ریز بر روی پنجره ها و دربهای ورودی
· استفاده از پشه بند معمولی و ترجیحا آغشته به حشره کش که برای مدت طولانی اثر آن باقی می ماند.

· استفاده از پمادها و مواد دور کننده حشرات هنگام استراحت و خواب در مناطق آلوده
· پوشانیدن زخمهای سالکی به منظور جلوگیری از آلوده شدن پشه خاکی های جدید و انتشار بیماری به دیگران

3- سمپاشی

با توجه به عوارض زیست محیطی سم و تاثیر کم آن در کنترل بیماری فقط در نوع شهری می توان در کنار دیگر اقدامات بهسازی و پیشگیری در شرایط خاص گاهی از این روش استفاده نمود. معمولا سمپاشی موجب مهاجرت پشه ها به مناطق مجاور و پیدا شدن انواع مقاوم ناقل می شود و بهترین راه برای از بین بردن رشد و تکثیر پشه خاکی بهسازی محیط است.

چگونه از انتقال بیماری به افراد خانواده و سایرین پیشگیری کنیم؟

درمان منظم و به مدت لازم موجب از بین رفتن انگل در زخم و بهبودی می شود و مانع از انتقال بیماری به دیگران می شود. بعلاوه پیشگیری ازگزش پشه و پوشاندن دائمی زخم می باشد. سایر اقدامات لازم شامل استفاده از دورکننده های حشرات در اطراف زخم، اسپری حشره کش داخل خانه،استفاده از پشه بند آغشته به سم بخصوص در زمان غروب و طلوع خورشید، نصب توری در پنجره ها، استفاده از پرده های آغشته به سم در مقابل پنجره ها و دربهای ورودی، معدوم و مدفون کردن صحیح زباله ها و نخاله های ساختمانی ، بهسازی محیط.

درمان سالک

انتخاب روش درمان در صلاحیت پزشک متخصص پوست مو است. بهتر است هم زمان از چند روش بهره گرفته شود تا از ایجاد مقاومت دارویی جلوگیری شود. داروهای موثر به اجمال عبارتند از : تزریق آمپول گلوکانتیم در حاشیه زخم، سرمادرمانی یا کرایوتراپی ، تزریق عضلانی آمپول گلوکانتیم و پمادپارومومایسین.

واکسن و لشمانیزاسیون

هنوز واکسن موثری برعلیه سالک وجود ندارد.لشمانیزاسیون به معنی تلقیح انگل زنده و ایجاد زخم در مناطق پوشیده بدن است .با این روش از بروز زخم در صورت پیشگیری می شود. بیماری که یک بار به سالک مبتلا می شود تا 90% نسبت به انگل ایمنی پیدا می کند.

خواص پرتقال

اردیبهشت ۹, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : اخبار گیاهان دارویی, مشروح اخبار

پرتقال میوه ای از خانواده مرکبات می باشد. درخت آن همیشه سبز است و ارتفاع آن تا ۱۰ متر هم می رسد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، ریشه پرتقال از جنوب شرقی آسیا (چین و هند) می باشد و یک میوه پیوندی است که در دوران باستان احتمالا با پیوند نارنگی و پومیلو پرورش داده شد.

پرتقال از خانواده Rutaceae بوده و به انگلیسی Orange نامیده می شود. نوع ایرانی Persian Orange که ایتالیایی ها از قرن ۱۱ میلادی کشت آن را در جنوب اروپا رایج کردند تلخ بود و جای خود را از قرن ۱۵ میلادی به نوع شیرین تر داد که تاجران کشور پرتغال از هندوستان وارد و کشت کردند.

برای همین هم در بسیاری از زبان های دنیا (یونانی، ترکی، ایرانی، عربی، بلغاری، گرجی و زبان جنوب ایتالیا) امروزه هنوز لغت میوه پرتقال با کشور پرتغال تشابه اسمی دارد.

البته ریشه لغت انگلیسی (Orange) از نارنگ (سانسکریت) آمده و هم ریشه لغت نارنج (فارسی) و لغتهای مشابه در ارمنی، اسپانیایی، عربی و غیره می باشد. در بعضی زبانها هم (نظیر هلندی و آلمانی) آن را سیب چینی (بواسطه مبداء این میوه) می خوانند

معروف ترین گونه اصلاح شده پرتقال در دنیا تامسون ناول می باشد. بیروت، پایتخت لبنان نیز یکی از معروفترین مکان های پرورش آن درجهان می باشد که پرتغال بیروتی آن نیز معروف است.

جاى تعجب نیست اگر بگوییم پرتقال ها یکى از محبوب ترین میوه هاى جهان هستند. این میوه نارنجى و خوشرنگ از زمستان تا تابستان در دسترس است و براى تهیه دسرها و حتى برخى از غذاها از آن استفاده مى شود.

یک لیوان آب پرتقال هم نوشیدنى خوشمزه و دلچسبى است که خوردن آن در طول روز به سلامت و شادابى شما کمک مى کند. بنابراین از خوردن پرتقال ها لذت ببرید و این میوه مقوى و خوش طعم را در میان وعده هاى غذایى خود بگنجانید. مانند سایر میوه ها، پرتقال هم حاوى عناصر و ترکیبات ارزشمندى است که به پیشگیرى از انواع و اقسام بیمارى هاى رایج کمک مى کند، از جمله انواع سرطان هاى گوارشى مانند سرطان معده، مرى، لوزالمعده و…

کلاً میوه‌های پاییزی و زمستانی سرشار از ویتامین C هستند و مرکبات در صدر لیست این میوه‌ها قرار دارند. پوست کلفت مرکبات از ویتامین C در برابر هوا و نور محافظت کرده و اجازه نمی‌دهد از بین برود. خوشبختانه مرکبات میوه‌ها مقاومی هستند و حتی مدت‌ها بعد از چیده شدن هم سالم و قابل‌استفاده باقی می‌مانند.

پس برای اینکه ویتامین C مورد نیاز بدنتان را به خوبی جذب کنید از مصرف مرکبات غافل نشوید. این ویتامین سیستم ایمنی بدنتان را قوی کرده و شما را از گزند بیماری‌ها دور می‌کند.

به جز ویتامین C که بسیار حساس می‌باشد، آب مرکبات تقریباً از تمام آنتی‌اکسیدان‌های موجود در خود میوه‌ها برخوردار هستند. آب مرکبات صنعتی نیز قابل‌اعتماد هستند به خاطر اینکه در بخش صنعتی مرکبات با پوست آبگیری می‌شوند. و ویتامین‌ها کمابیش پاستوریزه شدن را بهتر تحمل می‌کنند و مقاومت بیشتری از خود نشان می‌دهند. برای همین هم می‌توان گفت که آب مرکبات موجود در پاکت‌ها و شیشه‌ها کمابیش خواص خود میوه‌ها را حفظ کرده‌اند و تا حدودی حاوی همان ویتامین‌ها و آنتی‌اکسیدان‌ها هستند.

ارزش غذایی پرتقال

باید بگوییم که صد گرم پرتقال بدون پوست حاوی ارزش غذایی زیر می‌باشد:

کالری 47

چربی 0

کلسترول 0

گلوسید 12 گرم

فیبرهای غذایی 2 گرم

پروتئین 1 گرم

ویتامین آ 225 واحد بین‌المللی برابر با 4 درصد نیاز روزانه‌ی ما به این ویتامین

ویتامین ث 53.2 میلی گرم معادل 89 درصد نیاز روزانه‌ی ما

ویتامین ای 0.2 میلی گرم معادل یک درصد نیاز روزانه

تیامین (ویتامین ب١) 0.1 میلی گرم معادل 6 درصد نیاز روزانه

نیاسین (ویتامین ب٣) 0.3 درصد معادل 3 درصد نیاز روزانه

ویتامین ب 6 0.1 میلی گرم معادل 3 درصد نیاز روزانه

فولات (ویتامین ب٩) 30 میکروگرم معادل 8 درصد نیاز روزانه

اسید پانتوتنیک 3 میلی گرم

کولین 8.4 میلی گرم

کلسیم 40 میلی گرم معادل 4 درصد نیاز روزانه

آهن 0.1 میلی گرم معادل 1 درصد نیاز روزانه

منیزیم 10 میلی گرم معادل 2 درصد نیاز روزانه

فسفر 14 میلی گرم معادل 1 درصد نیاز روزانه

پتاسیم 181 میلی گرم برابر 5 درصد نیاز روزانه

سلنیوم 0.5 میکروگرم معادل 1 درصد نیاز روزانه

آب 86.7 گرم

* مواد مغذی پرتقال :

نتایج پژوهش‌های اخیر نشان می‌دهد مواد مغذی موجود در پرتقال خواص درمانی دارند. این مواد مغذی عبارتند از فلاوونون‌ها، آنتوسیانین‌ها، اسید هیدروکسی سینامیک و یک گونه ای از پولیفنول‌ها. زمانی که این مواد مغذی در کنار ویتامین C موجود در این میوه قرار می‌گیرد خواص درمانی آن بیشتر می‌شود.

نتایج همین پژوهش‌ها نشان می‌دهد که این مواد مغذی خواص ضد التهابی دارند و همچنین قادرند فشار خون و میزان کلسترول را کاهش دهند.

توجه داشته باشید بیشتر این مواد مغذی در پوست و لایه‌ی گوشت سفید داخل آن قرار دارند تا در قسمت آبکی آن. برای همین زمانی که آب این میوه گرفته می‌شود بیشتر این مواد مغذی از بین می‌رود.

مرکبات نیز همانند میوه‌ها و سبزیجات دیگر سرشار از آنتی‌اکسیدان‌های قوی هستند که از ابتلا به سرطان پیشگیری می‌کنند. به نظر می‌رسد که ترکیبات آنتی‌اکسیدانی موجود در مرکبات از ابتلا به سرطان معده (دومین سرطان شایع در سرتاسر جهان) و سرطان گلو جلوگیری می‌کنند. از طرف دیگر ترپنهای مرکبات آنزیم‌های مقابله‌کننده با عوامل سرطان زا را فعال تر می‌کنند.

باید بدانید که مرکبات حاوی میزان قابل‌توجهی ویتامین B9 یا همان اسیدفولیک نیز می‌باشند که برای پیشگیری از ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی مفید است. اسیدفولیک باعث کاهش میزان هموسیستئین خون می‌شود. این اسیدآمینه یکی از عواملی است که خطر ابتلا به بیماری‌ها قلبی عروقی را بالا می‌برد.

کلستریدیوم بوتولینوم می تواند در کنسرو، عسل، کشک و حتی سوسیس و کاباس وجود داشته باشد

اردیبهشت ۹, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : آموزش سلامت, صنایع غذایی, مشروح اخبار

کلستریدیوم بوتولینوم از آن باکتری های مشهوری است که شاید خیلی ها اسمش را نشنیده باشند، اما حوادث ناشی از آن را به یاد دارند، چون این باکتری تاکنون از طریق برخی مواد غذایی بخصوص غذاهای کنسروی سبب مسمومیت و مرگ برخی از هموطنانمان شده است. اما بیشتر خانواده ها بر این باورند که این باکتری مهلک فقط در انواعی از کنسرو تن ماهی رشد می کند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، برخلاف باور عامه مردم این باکتری علاوه بر کنسرو ماهی در گوشت، فرآورده های گوشتی، سبزیجات و غذاهای تهیه شده در منزل نیز رشد می کند و بویژه غذاهای محلی و سنتی ایران و بسیاری از کشورها در ایجاد این مسمومیت نقش اول را دارند و در میان کنسرو سبزیجات، کنسرو ذرت و سپس کنسرو نخود فرنگی و لوبیا سبز از نظر قدرت سم تولید شده در اولویت هستند.

همچنین اگر اغذیه فروشی ها و رستوران های غیر بهداشتی، فرآورده های گوشتی مثل سوسیس و کالباس یا غذاهای گوشتی و خورشتی یا انواع گوشت کباب ها و حتی سالاد الویه را در شرایط نامساعد نگهداری کنند، احتمال رشد این باکتری در این مواد غذایی بسیار زیاد می شود.

عسل یکی دیگر از منابع رایج آلودگی به این باکتری است که خطر بیشتری برای کودکان زیر یک سال دارد. آلودگی عسل به علت تکثیر این باکتری در بدن لاروهای مرده زنبورعسل در کندو است. 10 درصد عسل ها به این باکتری آلوده هستند. دلیل خطرناک تر بودن بوتولیسم کودکان این است که باکتری، همراه عسل یا برخی مواد غذایی دیگر مانند چای بابونه، پس از مصرف در روده کودک به شکل زایای کلستریدیوم بوتولینوم تبدیل می شود و سم نیز در روده کودک ترشح می شود.

در حالی که در بوتولیسم بزرگسالان سم به شکل از پیش ترشح شده در غذا موجود است. به همین دلیل نیز توصیه می شود به کودکان زیر یک سال عسل داده نشود.

همچنین خطر حضور این باکتری در انواع کشک ها نیز زیاد است. سال 1361 این بیماری به دلیل مصرف کشک غیر پاستوریزه در کشور گزارش شد و به همین دلیل از همان تاریخ، پاستوریزه کردن کشک های کارخانه ای و حتی جوشاندن مجدد کشک های پاستوریزه هنگام مصرف در کشور اجباری شد.

علائم:

علائم بیماری به طور معمول 4 تا 36 ساعت بعد از مصرف ماده غذایی آلوده ایجاد می شود، البته این زمان تا حدودی به مقدار سم مصرف شده بستگی دارد. هر چه زودتر علائم ظاهر شود بیماری شدیدتر خواهد بود.

تب به طور معمول وجود ندارد و عمده علائم به صورت عصبی هستند که به شکل قرینه در بدن ظاهر می شوند.

کاهش حس، فلج پیش رونده، تهوع، سرگیجه، اختلال بلع، خشکی دهان، دردهای شکمی، پایین افتادگی پلک ها، لکنت زبان، ضعف اندام ها، تاربینی یا دوبینی و استفراغ از نشانه های این بیماری است.

مشکلات تنفسی به دلیل فلج عصب تنفسی ایجاد می شود و در صورت درمان نشدن بموقع مرگ بیمار به علت خفگی رخ می دهد.

باکتری کلستریدیوم بوتولینوم در خاک وجود دارد و در خاک های رسی بخصوص در لایه های بالایی که غنی از مواد خوراکی است بیش از زمین های شنی و همچنین در روده انسان، حیوانات، لجن، رسوبات اقیانوس ها و دریاچه ها یافت می شود.

هاگ یا اسپور،باکتری کلستریدیوم بوتولینوم شکل مقاوم باکتری است و به حرارت، اسید، قلیا و مواد ضد عفونی کننده مقاوم است و در لاشه حیوانات، بیش از شش ماه زنده می ماند. اما عامل مسمومیت به طور معمول سم باکتری کلستریدیوم بوتولینوم است. این سم از جنس پروتئین است و بوتولینوم نام دارد.

بوتولینوم روی دستگاه عصبی اثر منفی می گذارد. نوع A این سم قوی ترین نوع سم بوتولینوم است و به مدت طولانی تری در مواد غذایی باقی می ماند. سم نوع A ده برابر قوی تر از نوع C و بیست برابر قوی تر از نوع B است.

* از خوردن غذاهای مشکوک خودداری کنید:

سم کلستریدیوم بوتولینوم نسبت به حرارت حساس است. اما ضمن توصیه به مصرف کنندگان که باید دست کم مدت 15 دقیقه همه مواد غذایی قابل جوشاندن را بجوشانند، باز هم نمی توانیم بگوییم حتی پختن کامل یک غذای مشکوک، خطر را به طور قطعی رفع می کند؛ چرا که احتمال حضور اسپور مقاوم این باکتری که برای انهدام به حرارت بیشتری نیازمند است، وجود دارد.

بنابراین از خوردن غذاهای مشکوک خودداری شود. روش پخت غذا چندان مهم نیست، بلکه رسیدن به دمای مورد نظر و نگهداری در آن دما برای مدت تعیین شده مهم است. اگر غذایی را می توان با سرخ کردن یا آبپز کردن به دمای حدود 90 درجه رساند و حدود 15 دقیقه هم در این دما حرارت داد، می توان از سرخ کردن یا آبپز کردن هم استفاده کرد.

باکتری کلستریدیوم بوتولینوم دارای انواع تخریب کننده پروتئین و انواع غیر تخریب کننده پروتئین است. بنابراین بسته به این که ماده غذایی به کدام یک از انواع باکتری آلوده شده ممکن است دارای علائم ظاهری باشد یا نباشد. مثلا انواع تخریب کننده پروتئین آن در گوشت، بوی تعفن و گاز ایجاد می کنند. اما نوع دیگر آن بخصوص در غذاهای سرد علائم فساد را در غذا ایجاد نمی کند. بنابراین تشخیص آلودگی برای مصرف کننده بسیار سخت و تقریبا غیرممکن خواهد بود. به همین دلیل چشیدن مواد غذایی مشکوک به بوتولیسم بسیار خطرناک بوده و به هیچ عنوان توصیه نمی شود. تولید گاز و باد کردگی برخی از کنسروهای آلوده، جزو علائم همیشگی فساد این باکتری نیست، اما توصیه می شود از مصرف غذاهای کنسروی باد کرده خودداری شود.

اگر از مدت زمان جوشاندن کنسرو بگذرد و محصول مصرف نشده باشد، کنسرو یا ماده غذایی مورد نظر مجدد باید حرارت ببیند. چون ممکن است تعدادی از باکتری ها که در آن زمان به صورت هاگ وجود داشته اند، مجدد فعال شوند و سم تولید کنند.

تا قبل از سال 1949 میلادی میزان کشندگی این سم حدود 60 درصد بود، اما امروزه با توجه به در اختیار داشتن آنتی توکسین (پادزهر) این باکتری در مراکز تخصصی ـ درمانی مسمومیت ها و روش های درمان حمایتی و امکانات آی.سی.یو و… میزان کشندگی به 7 تا 10 درصد در بزرگسالان کاهش یافته است. میزان کشندگی به عواملی مانند نوع سم، مقدار سم خورده شده، نوع ماده غذایی و سرعت اقدام های درمانی بستگی دارد.

درمان شکستگی لگن در افراد مسن

اردیبهشت ۹, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : سلامت سالمندان, مشروح اخبار

شکستگی لگن یک شکستگی جدی در افراد مسن می باشد. بیشتر شکستگی های لگن در افراد بزرگ تر از 65 سال رخ می دهد و خطرات آن بعد از سن 80 سالگی بیشتر می گردد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، مصرف داروهای مختلف، بینایی ضعیف و عدم حفظ تعادل بدن باعث می شوند افراد مسن بیشتر زمین بخورند و بیشتر دچار شکستگی استخوان گردند.

علل شکستگی لگن

– تصادفات رانندگی

– افتادن از بلندی

– در افرد دارای استخوان های ضعیف، شکستگی لگن در اثر ایستادن بر روی یک پا و یا چرخیدن پا رخ می دهد.

عوامل خطر شکستگی لگن

– سن: با بالا رفتن سن، تراکم استخوان و توده عضلانی کاهش می یابند. افراد مسن ممکن است دارای مشکلات بینایی و عدم تعادل بدن باشند.

– جنس: استخوان ها در زنان نسبت به مردان، زودتر پوک می شوند. کاهش هورمون استروژن که در هنگام یائسگی رخ می دهد، کاهش توده استخوانی و شکستگی لگن را بیشتر می کند. به هر حال، مردان نیز دارای کاهش تراکم استخوانی و شکستگی لگن می گردند.

– بیماری های مزمن: پوکی استخوان یکی از مهم ترین عوامل خطر شکستگی لگن می باشد، اما سایر بیماری ها نیز ممکن است باعث شکنندگی استخوان گردند. این بیماری ها عبارتند از: اختلالات غدد درون ریز مثل پرکاری تیروئید، و اختلالات روده ای که باعث کاهش جذب ویتامین D و کلسیم می شود.
اگر داروهای کورتونی به مدت طولانی استفاده شوند، می توانند استخوان ها را پوک کنند و به آسانی بشکنند

– مشکلات تغذیه ای: اگر در دوران جوانی به مقدار کافی از غذاهای حاوی کلسیم و ویتامین D استفاده نکنید، باعث کاهش توده استخوانی و افزایش خطر شکستگی استخوانی می شود. افراد دارای اختلالات غذاخوردن از قبیل آنورکسیا و بولیمیا می توانند در اثر کمبود مواد مغذی، دچار پوکی استخوان و شکستگی آن گردند.

– داروهای خاص: اگر داروهای کورتونی به مدت طولانی استفاده شوند، می توانند استخوان ها را پوک کنند. برخی موارد، دارویی خاص و یا ترکیب داروها می تواند باعث سرگیجه و در نتیجه زمین خوردن گردد.

– عدم فعالیت بدنی: ورزش هایی مانند پیاده روی، به قوی شدن استخوان و عضلات کمک می کنند و در نتیجه شکستگی ها کمتر رخ می دهد. افراد غیرفعال از نظر بدنی، بیشتر در معرض خطر شکستگی لگن می باشند.

– استفاده از تنباکو و مشروبات الکلی: سیگار کشیدن و نوشیدن مشروبات الکلی باعث تداخل در مراحل تولید و ساخت استخوان سازی و ترمیم آن می شود و در نتیجه منجر به از دست دادن استخوان ها می گردد.

علائم شکستگی لگن

– فرد بعد از زمین خوردن، فورا قادر به حرکت نیست.

– درد شدیدی را در قسمت جلوی ران و یا در کشاله ران احساس می کند.

– نمی تواند سنگینی خود را بر آن طرف صدمه دیده بیندازد.

– سفتی، کبودی و ورم در اطراف منطقه شکستگی دیده می شود.

– پای صدمه دیده، کوتاه می شود.

– پای صدمه دیده، به خارج از بدن متمایل می شود.

بیشتر شکستگی های لگن در یکی از دو منطقه استخوان ران رخ می دهد (تصویر کناری):

الف- گردن استخوان ران: این منطقه بالاترین منطقه استخوان ران و درست در زیر سر استخوان (بخش توپی) قرار دارد.

ب- منطقه داخلی توروکانتر: این منطقه یک کم دورتر از مفصل لگن می باشد.

عوارض شکستگی لگن

اگر شکستگی لگن باعث شود فرد برای مدت زمان طولانی، بی حرکت بماند، ممکن است یک و یا چند مشکل زیر را پیدا کند:

– لخته خونی در پاها و یا در ریه ها

– زخم بستر

– عفونت دستگاه ادراری

– ذات الریه

تشخیص شکستگی لگن

پزشک با دیدن علائم و مشاهده قرار گرفتن غیرطبیعی مفصل ران و پا می تواند شکستگی لگن را تشخیص دهد.

– با تصویربرداری اشعه X، می توان ثابت کرد که دچار این شکستگی شده اید و همچنین محل شکستگی معلوم می گردد.

– اگر تصویربرداری با اشعه X شکستگی را نشان ندهد، ولی شما هنوز درد دارید، پزشک سی تی اسکن و ام آر آی را تجویز می کند.

احساس خستگی و سرگیجه که عوارض جانبی برخی داروها می باشد، باعث افزایش خطر زمین خوردن می شوند

درمان شکستگی لگن

1- جراحی: نوع جراحی بستگی به محل شکستگی استخوان، شدت شکستگی و سن فرد دارد. روش های مختلف جراحی عبارتند از:

– ترمیم با فلز سخت: جراح ممکن است پیچ فلزی را وارد استخوان کند تا استخوان های شکسته را به هم پیچ دهد و تا وقتی استخوان جوش نخورده است، آن پیچ درون بدن باقی می ماند.

برخی موارد، پیچ فلزی به یک صفحه فلزی متصل می شود و در طول استخوان ران حرکت می کند.

در روش دیگر از یک میله در قسمت مغز استخوان ران استفاده می شود. در این روش، پیچ از قسمت بالای میله از طریق گردن استخوان ران عبور می کند و وارد بخش توپی مفصل ران می شود.

– جایگزینی جزئی مفصل ران: اگر انتهای استخوان شکسته به درستی قرار نگیرد و تخریب شده باشد، پزشک ممکن است سر و گردن استخون ران را بردارد و به جای آنها، پروتز فلزی قرار دهد.

– جایگزینی کلی مفصل ران: جایگزینی قسمت بالای استخوان ران در استخوان لگن خاصره با مواد مصنوعی را پروتز می نامند.

اگر آرتریت و یا صدمه قبلی، مفصل ران را تخریب کرده باشد، جایگزینی کامل مفصل ران ممکن است روش خوبی باشد.

اگر در طی شکستگی، ذخیره خونی در بخش توپی استخوان مفصل ران تخریب شده باشد، بهبودی استخوان کمتر می شود.

این اتفاق معمولا در افراد مسنی که گردن استخوان ران در آنها دچار شکستگی گردیده است، رخ می دهد؛ بنابراین پزشک ممکن است تعویض کلی و یا جزئی مفصل ران را توصیه کند.

2- توانبخشی

یک روز بعد از جراحی، توانبخشی شروع می شود.

فیزیوتراپی بر اساس ورزش های قدرتی انجام می گیرد.

همچنین شما باید با یک درمانگر حرفه ای کار کنید تا روش های مستقل بودن را در زندگی یاد بگیرید و دیگر نیازی به کمک افراد در دستشویی رفتن، حمام کردن، لباس پوشیدن و غذا درست کردن نداشته نباشید.

اگر استفاده از واکر و یا ویلچر لازم باشد، درمانگر توصیه به خرید آنها می کند.

3- دارو

داروهای افزایش دهنده تراکم استخوان به نام بیس فسفونات ممکن است خطر شکستگی مجدد لگن را کاهش دهد.

بیشتر این داروها به صورت خوراکی مصرف می شوند، این داروها دارای عوارضی هستند از قبیل: تهوع، درد شکم و التهاب مری.

اگر شما دارای این عوارض گشتید، نوع تزریقی این داروها را انتخاب کنید.

مصرف طولانی مدت این داروها ممکن است موجب ترک خوردن بالای استخوان ران گردد، اما این ترک ها به طور کامل باعث شکستگی استخوان نمی شوند.

پیشگیری از شکستگی لگن

– برای تقویت استخوان ها و حفظ تعادل بدن، ورزش کنید. 30 دقیقه در بیشتر روزهای هفته ورزش کنید. ورزش های قدرتی و تعادل را انجام دهید.

– عدم مصرف الکل و سیگار: با عدم مصرف کردن الکل و سیگار، از تراکم استخوان محافظت کنید. نوشیدن الکل باعث اختلال در تعادل و افزایش زمین خوردن می شود.

– خانه را بررسی کنید. فرش ها و مبلمان زیادی را از سر راه جمع کنید. سیم های برق را به دیوار بچسبانید و هر چیزی که موجب زمین خوردن می شود را جمع کنید.

– چشمان را بررسی کنید. هر سال و یا اگر دیابت و یا بیماری های چشمی دارید، به نزد چشم پزشک روید.

– دقت در داروهای مورد استفاده: احساس خستگی و سرگیجه که عوارض جانبی برخی داروها می باشد، باعث افزایش خطر زمین خوردن می شوند.

ایستاده گوش دادن به درس، تمرکز را افزایش می دهد

اردیبهشت ۹, ۱۳۹۴ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار

پژوهشگران علوم بهداشتی A&M تگزاس آمریکا می گویند نتایج بررسی ها نشان می‌دهد، زمانی‌ که دانش‌آموزان ایستاده به درس گوش می‌دهند، تمرکز آن‌ها تا 12 درصد افزایش می‌یابد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، محققان پیش از این برای مبارزه با چاقی خواستار ممنوعیت استفاده از میز و نیمکت برای نشستن دانش‌آموزان شده بودند.

اکنون یک مطالعه که به تازگی انجام شده است، نشان می‌دهد که رهایی از نیمکت برای نشستن دانش‌آموزان، تمرکز آن‌ها را در کلاس بیش‌تر می‌کند.

محققان مرکز علوم بهداشتی A&M متوجه شدند، زمانی‌که دانش‌آموزان ایستاده به درس گوش می‌دهند، تمرکز آن‌ها تا 12 درصد افزایش می‌یابد.

از سوی دیگر، انجمن پزشکی آمریکا اعلام می‌کند که نشستن طولانی‌مدت برای سلامت انسان مضر است.

این انجمن گزینه‌های دیگری را برای پیشگیری از نشستن طولانی مدت ارائه داده است که از جمله آن‌ها می‌توان به میزهای ایستاده اشاره کرد.

مطالعاتی که در سطح جهان انجام شده است نشان می‌دهد که مردم به‌طور متوسط 7.7 ساعت را در روز به‌طور نشسته طی می کنند و برخی برآوردها نشان می‌دهد که مردم تا 15 ساعت در روز می‌نشینند.

این درحالی است که ایستادن مانند راه رفتن سبب افزایش انرژی، سوزاندن کالری بیش‌تر، افزایش گردش خون، سوخت‌وساز بدن و تناسب اندام می‌شود.

حتی تماشای یک ساعت تلویزیون در روز در چاقی کودکان موثر است

پژوهشگران علوم پزشکی در آمریکا می گویند نتایج تحقیقات جدید تایید می کند، کودکانی که حتی یک ساعت در روز را صرف تماشای برنامه های تلویزیونی می کنند، خطر ابتلا به چاقی یا اضافه وزن در آنها دو برابر افزایش می یابد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، چاقي و اضافه وزن يکي از عوامل خطر بسياري از بيماري ها بوده و ميزان شيوع آن در سال هاي اخير در بسياري از کشورها بطور چشمگيري افزايش يافته است. بين افزايش مدت زمان تماشاي تلويزيون در دوران کودکي و اثرات منفي آن روي رفتار و سلامت افراد همبستگي مثبتي ديده مي شود.

این اولین مطالعه است که به بررسی ارتباط میان تماشای برنامه های تلویزیونی و چاقی در میان کودکان پنج ساله پرداخته است.

این مطالعه که توسط محققان دانشگاه ویرجینیای آمریکا انجام شد، نشان می دهد که خطر ابتلا به مشکلات وزنی در کودکانی که روزی یک ساعت تلویزیون تماشا می کنند در مقایسه با هم سن و سالان خود که کمتر از این زمان را صرف تماشای برنامه های تلویزیونی می کنند، بیشتر است.
محققان در این مطالعه، اطلاعات 11 هزار کودک را که در فاصله زمانی میان سال های 2011 و 2012 به مهدکودک می رفتند، بررسی کردند.

نتایج این مطالعه نشان داد که این کودکان بطور متوسط 3.3 ساعت را در روز صرف تماشای برنامه های تلویزیونی می کنند.

این مطالعه همچنین نشان داد، کودکانی که بیش از دو ساعت در روز تلویزیون تماشا می کردند، شاخص جرم بدنی آنها به اندازه قابل توجهی بیشتر از کودکانی بود که کمتر از 30 دقیقه یا 30 تا 60 دقیقه در روز تلویزیون تماشا می کردند.

بر اساس نتایج این مطالعه، احتمال اضافه وزن در کودکانی که روزی یک ساعت تلویزیون تماشا می کنند، 50 تا 60 درصد و احتمال چاقی در آنها 73درصد بیشتر از کودکانی است که کمتر از یک ساعت در روز را صرف تماشای برنامه های تلویزیونی می کنند.

نتایج این مطالعه در نشست سالانه انجمن های علمی آمریکا ارائه شد.

« برگه‌ی پیشبرگه‌ی بعد »