مروری بر بیماریهای پوست و مو (آلوپسی “ریزش مو” Alopecia ، موی بیش از حد Excessive hair ، ناخن در گوشت Ingrown toenail ، پارونیشی Paronychia ، سینوس پیلونیدال Pilonidal sinus )

آلوپسی (ریزش مو) Alopecia
ریزش قسمتی یا تمامی موها، به طور شایعتر موهای روی سر میباشد.
سن، جنس، ژنتیک و نحوه زندگی: عوامل خطری هستند که به نوع بیماری بستگی دارند.

آلوپسی یا ریزش مو می‌تواند در هر ناحیه‌ای از بدن رخ دهد، اما اصولاً زمانی قابل توجه است که سر را گرفتار می‌کند. این وضعیت ممکن است موضعی بوده، که در آن موها به صورت پچهایی می‌ریزند یا منتشر باشد که در آن کل موهای سر نازک شده یا دچار ریزش میشوند. ریزش مو می‌تواند موقتی یا دائمی باشد. آلوپسی همیشه همراه یک بیماری نیست، اما ممکن است باعث ناراحتی روحی شود.
علل بیماری:
شایعترین علت آلوپسی در مردان، حساسیت بیش از حد به هورمون تستوسترون است، که منجر به الگوی مشخص ریزش مو (رجوع به طاسی مردانه) می‌گردد. ریزش مو ناحیه‌ای، معمولاً به دلیل آلوپسی آره آتا، که یک بیماری خودایمنی است، میباشد و باعث ظاهر شدن نواحی بی‌مو روی سر میشود.

 این نواحی طاس، توسط موهای شکننده و کوتاه احاطه شده‌اند. معمولاً موها در عرض ۶ ماه دوباره شروع به رشد می‌کنند، اما در موارد نادر، آلوپسی آره آتا می‌تواند باعث ریزش دائمی همه موهای بدن گردد.
شیوه‌هایی از آرایش مو که باعث کشش موها میشوند، یک علت شایع ریزش دسته‌ای مو است، اگر این کشش مداوم باشد، ریزش مو ممکن است دائمی باشد. ریزش دسته‌ای مو ممکن است نتیجه یک اختلال نادر روانی باشد که در آن موها به صورت اجباری کشیده میشوند. سوختگیها یا اختلالات پوستی مثل حلقه کرمی، که در آنها بر روی سر اسکار ایجاد میشود، ممکن است باعث ریزش دسته‌ای مو شوند.
ریزش منتشر مو در افراد مسن طبیعی است. این حالت همچنین ممکن است به طور موقت پس از حاملگی رخ دهد، همچنین یک عارضه جانبی شایع شیمی درمانی نیز میباشد. سایر علل نازک شدن مو شامل بیماریهای حاد، استرس و سوء تغذیه میباشند.
درمان بیماری:
پزشک احتمالاً قادر خواهد بود که آلوپسی آره آتا را از روی ظاهر سرتان تشخیص دهد. این بیماری معمولاً نیازمند درمان نمی‌باشد،‌ اما کورتیکواستروئیدهای تزریق شده به نواحی کم مو، ممکن است در تسریع روند رویش دوباره مو، موثر باشند. در اکثر موارد دیگر ریزش مو، به محض درمان علت زمینه‌ای،‌ موها دوباره می‌رویند. در ریزش موی دوران حاملگی، معمولاً حدود ۳ ماه پس از زایمان، موها دوباره جایگزین میشوند.
اگر سر شما دارای اسکارهای پچی است، احتمال دارد جهت تشخیص علت زمینه‌ای نیاز به نمونه‌برداری پوست داشته باشید. نواحی اسکار‌دار ممکن است با کورتیکواستروئیدهای موضعی یا داروهای ضدقارچ درمان شوند، اما اگر ضایعه جدی بوده و فولیکولهای مو را مبتلا کرده باشد، غیر متحمل است که موی جدیدی رشد کند.

شوره Dandruff
پوسته ریزی بیش از حد در پوست سر میباشد.
سن: در بالغین جوان شایعتر است.

جنس، ژنتیک و نحوه زندگی: عوامل خطر مهمی نیستند.

شوره یک وضعیت بی‌ضرر است که در آن تسریعی در روند طبیعی ریزش سلولهای مرده پوست از سر داریم. این پوست مرده به صورت پوسته‌های سفیدی در مو تجمع می‌یابند و گاهی باعث خارش میشوند. این وضعیت بیشتر از همه در بالغین جوان دیده میشود و ممکن است منشایی برای ناراحتی‌های روحی باشد.
شوره بیشتر اوقات در نتیجه یک ارگانیسم قارچی که در سر رشد می‌کند، به وجود می‌آید. شوره بیش از حد درماتیت سبورئیک نام دارد، که اختلالی است که باعث التهاب و پوسته‌ریزی در پوست سایر نواحی بدن،‌ مثل صورت، قفسه سینه و پشت میشود. شوره ممکن است همراه با التهاب پلکها باشد.
شما می‌توانید شوره را با شستن موهایتان، سه تا چهار بار در هفته با یک شامپوی دارای قطران یا شامپویی که حاوی یک عامل ضدقارچ مثل سلنیوم سولفاید یا کتوکونازول باشد، درمان کنید.
در صورتیکه، با وجود درمان، شوره پابرجا بماند، باید با پزشکتان مشورت نمایید، زیرا ممکن است دچار یک بیماری پوستی مثل اگزما یا پسوریازیس باشید که سر را نیز گرفتار کرده است. این اختلالات ممکن است نیازمند درمان اختصاصی با داروهای تجویز شده از طرف پزشک باشند.

موی بیش از حد Excessive hair

رویش بیش از حد مو یا رویش مو در قسمتهایی که به طور معمول نباید وجود داشته باشد، است.
سن: فقط پس از بلوغ رخ می‌دهد، با افزایش سن شایعتر میشود.

جنس: در زنان شایعتر است.

ژنتیک: گاهی به صورت خانوادگی دیده میشود.

نحوه زندگی: یک عامل خطر مهم نیست.

دو نوع، رویش بیش از حد مو وجود دارد: هیرسوتیسم (hirsutism) و هیپرتریکوزیس (hypertrichosis). هیپرسوتیسم فقط زنان را مبتلا می‌کند. در این حالت، موهای بیش از حدی به ویژه بر روی صورت، تنه و اندامها به وجود می‌آید. این نوع از رویش بیش از حد مو، در نزان مسنتر از ۶۰ سال به ویژه زنان نژاد مدیترانه‌ای، آسیایی، اسپانیایی و عرب، شایعتر است.
نوع دوم رویش بیش از حد مو، هیپرتریکوزیس است که می‌تواند هم مردان و هم زنان را مبتلا سازد. در این وضعیت، موها در همه قسمتهای بدن، حتی قسمتهایی که به طور طبیعی مو ندارد، می‌روید.
علل بیماری:
هیرسوتیسم خفیف در زنان، به ویژه پس از یائسگی، اغلب طبیعی در نظر گرفته میشود.

در بعضی موارد، این حالت ممکن است در نتیجه افزایشی در هورمونهای مردانه‌ای که به طور طبیعی در بدن خانمها وجود دارد، رخ دهد، که احتمال دارد به علت اختلالاتی همچون سندرم تخمدان پلی کیستیک باشد. هیپرتیریکوزیس می‌تواند در نتیجه بی‌اشتهایی عصبی یا به عنوان عارضه جانبی داروهای سرکوب کننده ایمنی یا داروهای ضد فشار خون به وجود آید.
کارهایی که باید انجام شوند:
اگر شما یک زن جوان مبتلا به هیرسوتیسم هستید، پزشکتان ممکن است ترتیب انجام یکسری آزمایشات خونی جهت اندازه‌گیری سطوح هورمونهای مردانه را بدهد. اگر مقادیر این هورمونها بالا باشند،‌ ممکن است داروهایی جهت بلوک کردن اثرات هورمونها و درمان بیماری زمینه‌ای، تجویز شود.
برای مثال، سندرم تخمدان پلی کیستیک ممکن است به وسیله هورمونها یا جراحی درمان گردد. اگر هیپرتریکوزیس، عارضه جانبی یک دارو است، متوقف کردن درمان، اغلب باعث بازگشت این وضعیت میشود.
شما می‌توانید، خودتان با چیدن، تراشیدن، بندانداختن، موم انداختن یا استفاده از کرمهای مو بر، با رویش بیش از حد مو، کنار بیایید. تنها روشی که مو را به طور دائم حذف می‌کند، الکترولیز (electrolysis) است، اما این کار یک روش آهسته بوده و می‌تواند ناراحت کننده باشد.

ناخن در گوشت Ingrown toenail

رشد دردناک لبه‌های ناخن پا به داخل پوست اطراف آن میباشد.
سن: بیشتر از همه در نوجوانان و بالغین جوان دیده میشود.

جنس: در مردان شایعتر است.

نحوه زندگی: کفشهای تنگ خطر را افزایش می‌دهند.

ژنتیک: عامل خطر مهمی نیست.

یک ناخن پای رشد کرده به داخل گوشت، در یک یا هر دو طرف، به زیر انحنا پیدا کرده و پوست اطراف را برش می‌دهد و باعث التهاب و گاهی اوقات عفونت میشود. این وضعیت، که با شیوع بیشتر، انگشت بزرگ را درگیر می‌کند، اغلب به دلیل پوشیدن کفشهای نامناسب است که بر روی یک ناخن که به روش غلط کوتاه شده، فشار وارد می‌کند. در بعضی موارد، ضایعه می‌تواند منجر به رشد بیش زا حد پوست اطراف ناخن شده، به طوریکه قسمتی از ناخن را در برگیرد. بهداشت بد در پا هم می‌تواند خطر عفونت را افزایش داده و منجر به التهاب گردد.
علایم بیماری:
علایم ناخن در گوشت ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- درد، قرمزی و تورم اطراف ناخن پا
- پوست آسیب دیده در لبه ناخن که ممکن است دچار ترشح مایع شفاف، چرک یا خون باشد.
به محض اینکه متوجه شدید ناخن پایتان به

طرف داخل رشد کرده، باید با پزشکتان مشورت کنید، زیرا این احتمال وجود دارد که انگشت
پایتان عفونی گردد.
درمان بیماری:
شما می‌توانید درد یک ناخن در گوشت را با قراردادن پایتان را در آب نمک ولرم به طور روزانه و استفاده از مسکنها، تخفیف دهید. باید با پوشاندن انگشت مبتلا توسط یک گاز خشک و تمیز، از آن محافظت کنید. در صورتیکه در عرض چند روز هیچ بهبودی مشاهده نشد، باید با پزشکتان مشورت کنید. اگر ناخنتان عفونت کرده باشد، پزشک ممکن است آنتی بیوتیکهای خوراکی یا آنتی بیوتیکهای موضعی تجویز نماید.
جهت کمک به پیشگیری از رشد مجدد ناخنها به این صورت، پاهایتان را تمیز نگه داشته، کفشهایی با اندازه مناسب بپوشید. ناخنهای پایتان باید به صورت مستقیم گرفته شوند نه به صورت منحنی، تا از رشد آنها به داخل پوست ممانعت شود.اگر این مشکل عود کند، پزشک ممکن است پیشنهاد نماید که قسمتی یا همه ناخن پایتان را بردارید تا از رشد آن به داخل انگشت جلوگیری شود.
برداشتن یک ناخن رشد کرده به داخل گوشت: ممکن است برای یک ناخن در گوشت، یک جراحی کوچک لازم شود. انگشت شما بی‌حس شده و با یک ضدعفونی کننده تمیز میشود، یک تورنیکپه به قاعده انگشت بسته خواهد شد. ناخن یا قسمتی از آن، برداشته خواهد شد و بر روی بستر ناخن پیدا شده، فنل به کار می برند تا آنرا بکشند و مانع رشد مجدد آن گردند. شما باید در عرض ۲۴ ساعت پس از جراحی، از نظر راه رفتن به اندازه کافی راحت باشید و زخم باید در عرض یک هفته بهبود یابد.

پارونیشی Paronychia

عفونت چین پوستی اطراف یک ناخن است که منجر به یک تورم دردناک میشود.
نحوه زندگی: فرو بردن مکرر دستها در آب یک عامل خطر است.

سن، جنس، ژنتیک: عوامل خطرمهمی نیستند.

عفونت چین پوستی احاطه کننده ناخنهای دست یا پا (چین ناخنی) پارونیشی نام دارد. عفونت باعث درد و تورم میشود، که ممکن است بسته به علت زمینه‌ای به صورت ناگهانی (پارونیشی حاد) یا تدریجی طی ماهها (پارونیشی مزمن) به وجود آید. یک یا تعداد بیشتری ناخن ممکن است مبتلا شوند.
علل بیماری:
پارونیشی حاد معمولاً به علت یک عفونت باکتریایی است که از طریق یک بریدگی یا شکاف در پوست، وارد چین ناخنی شده است. پارونیشی مزمن در بین افرادی همچون آشپزها که مکرراً دستهایشان را در آب فرو می‌کنند، شایع است. پوست اطراف ناخن از آن جدا و نرم شده و معمولاً توسط یک ارگانیسم مخمری، عفونی می‌گردد. ممکن است یک عفونت باکتریایی ثانویه سوار شود و یک پارونیشی حاد به وجود آید. بعضی از افراد با مقاومت کاهش یافته در برابر عفونت، مثل مبتلایان به مرض قند، در معرض خطر افزایش یافته پارونیشی میباشند.

علایم بیماری:
معمولاً علایم پارونیشی حاد در عرض ۲۴ ساعت پس از عفونت ظاهر میشوند و عبارتند از:
- درد وتورم در یک طرف چین ناخنی
- تشکیل چرک در اطراف ناخن
در صورتیکه پارونیشی حاد درمان نشود، ممکن است ناخن از بستر خود جدا شده، و نهایتاً بیفتد. علایم پارونیشی مزمن طی چندین ماه به وجود می‌آیند. این وضعیت ممکن است باعث مقداری ناراحتی و تورم شود، اما معمولاً تکشیل چرک، وجود ندارد. نهایتاً ناخن مبتلا مختصری ضخیم شده، ستیغهای افقی تشکیل گردیده و تغییر رنگ قهوه‌ای ایجاد میشود.
درمان بیماری:

پزشک ممکن استف برای پارونیشی حاد، آنتی بیوتیک خوراکی تجویز کند، در موارد شدید، احتمال دارد، چرک تحت بی‌حسی موضعی تخلیه شود. پارونیشی مزمن، ممکن است توسط یک کرم حاوی داروی ضدقارچ درمان گردد. اما اگر یک عفونت ثانویه وجود داشته باشد، پزشک ممکن است داروهای ضدقارچی قویتر و آنتی بیوتیک خوراکی تجویز نماید. پارونیشی حاد، در عرض چند روز پس از درمان بهبود می‌یابد. در مورد پارونیشی مزمن ممکن است چندین هفته وقت صرف شود.
جهت پیشگیری از پارونیشی مزمن، باید دستهایتان را پس از شستن، کاملاً خشک کنید و هنگامی که دستهایتان در آب است، دستکش پلاستیکی با آستر پنبه‌ای بپوشید.

سینوس پیلونیدال Pilonidal sinus

حفره‌ای در قسمت فوقانی شکاف بین دو کپل است که اغلب حاوی مو میباشد.
سن: بیش از همه در بالغین جوان دیده میشود.

جنس: در مردان شایعتر است.

ژنتیک و نحوه زندگی: عوامل خطر مهمی نیستند.

سینوس پیلونیدال یک حفره محصور و کوچک است که زیر پوست در بالای شکاف بین دو کپل قرار دارد. این وضعیت در مردانی که دارای مقادیر زیادی موی بدن هستند، بیشتر رخ می‌دهد. علت دقیق نامشخص است،‌ اما ممکن است به علت وجود نقصی در تکامل این ناحیه باشد. رشد مو در این محل تمایل دارد به طرف داخل باشد، ‌و احتمال دارد باعث عفونت در سینوس و در نتیجه یک آبسه دردناک شود.
دخالت فوری در زمان ظهور علایم اولیه عفونت ممکن است از ایجاد آبسه جلوگیری کند. شما باید ناحیه را در آب ولرم مرطوب کرده تا ناراحتی تسکین یابد و در اولین فرصت ممکن با پزشکتان مشورت نمایید. ممکن است جهت درمان عفونت، آنتی بیوتیک خوراکی تجویز گردد. اگر چرک تشکیل شده باشد، آبسه نیازمند تخلیه زیر بی‌هوشی عمومی است و باید زخم را تا زمانیکه ترمیم شود، بازگذاشت. در اکثر موارد، غیرمحتمل است که عفونت عود کند.