نخوردن غذا و گرسنه ماندن قبل از يك پرواز طولاني با هواپيما به جلوگيري از برهم خوردن ساعت بيولوژيكي بدن كمك مي‌كند.

خرداد ۹, ۱۳۸۷ توسط :   موضوع : اخبار تغذیه, بهداشت عمومي

به گفته محققان آمريكايي نخوردن غذا و گرسنه ماندن قبل از يك پرواز طولاني با هواپيما به جلوگيري از برهم خوردن ساعت بيولوژيكي بدن كمك مي‌كند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از رويترز  ،  در حالت عادي ساعت طبيعي بدن كه در مغز قرار دارد ، در واكنش نسبت به نور تعيين مي‌كند كه فرد چه زمان بيدار شود، چه زمان غذا بخورد و چه زمان بخوابد.

دكتر كليفورد سيپر از دانشكده پزشكي دانشگاه هاروارد كه تحقيق او در مجله ساينس چاپ شده مي‌گويد يك مدت زمان خودداري كامل از خوردن غذا به مدت ‪۱۶‬ ساعت براي سازگار شدن با ساعت جديد ، كفايت مي‌كند.

وي گفت كسي كه از آمريكا به ژاپن سفر مي‌كند بايد خود را با يك تغيير زماني ‪۱۱‬ساعته سازگار كند.

به گفته او از آنجا كه ساعت بدن هر روز مقدار بسيار كمي در هر روز تغيير مي‌كند، بطور متوسط حدود يك هفته طول مي‌كشد تا مسافري كه اين فاصله را طي مي‌كند خود را با الگوي زماني جديد وفق دهد.

سيپر و همكارانش مي‌دانستند در شرايطي كه مواد غذايي كم است ، حيوانات مي توانند براي بالا بردن بخت خود در يافتن غذا ، بر ساعت زيستي طبيعي خود چيره شوند.

او گفت مطالعات نشان داده است موشهايي كه به آنها فقط در زماني غذا داده شد كه معمولا ساعت خواب آنها بود، ساعت بدنشان را با برنامه جديد سازگار كردند. آنها يكي دو ساعت قبل از زمان تغذيه بيدار و هشيار بودند تا بهترين بخت را براي به دست آوردن غذا داشته باشند.

سيپر گفت : اين ساز و كار در مغز انسان كار گذاشته شده ولي كسي اين را نمي داند..

او و همكارانش تصميم گرفتند اين ساز و كار را پيدا كنند. آنها براي اين كار از چند موش استفاده كردند كه با مهندسي ژنتيك يك ژن مهم آنها به نام ‪BMAL1‬كه ساعت بدن را تنظيم مي‌كند، برداشته شده بود. آنها اين ژن را داخل پوسته يك ويروس خالي شده قرار دادند و به اين طريق آن را فقط در سلولهاي مغز كه براي مطالعه مورد نظر محققان بود، منتقل كردند.

زماني كه دانشمندان اين ژن را در منطقه كوچكي از هيپوتالاموس به نام هسته سوپراكياسمايي (كه ساعت اصلي بدن است) قرار دادند ، در موشها برنامه اي ايجاد شد كه خواب و بيداريشان را تنظيم مي‌كرد اما به زمان غذا خوردن آنها ربطي نداشت.

سيپر گفت اگر اين موشها را بيدار نكنيم از گرسنگي مي‌ميرند.

اما زماني كه دانشمندان ژن ياد شده را فقط در قسمتي از هيپوتالاموس به نام هسته دورسو مدي ( كه كار آن تنظيم زمان بيداري و غذا خوردن است) قرار دادند ، موشها خود را با برنامه غذايي انطباق دادند اما كم و زياد شدن نور روز در آنها اثري نداشت.

سيپر گفت زماني كه غذا كم است ، ساعت دوم مي‌تواند بر ساعت اول بدن چيره شود. به گفته او اين ژن‌ها كه به عنوان ساعت بدن كار مي‌كنند در بدن همه پستانداران از جمله انسان وجود دارد.

  •  پورتال خبری سلامتی و زیبایی و موفقیت



نظرات مسدود است