۶۰۰ سال پیش سونامی، اقیانوس هند را درهم کوبید .

دانشمندان می گویند ۶۰۰ سال پیش سونامی عظیمی نظیر سونامی که در سال ۲۰۰۴ ، ۲۲۰ هزار تن را به کام مرگ کشاند، تایلند و اندونزی را درهم کوبید.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از خبرگزاری فرانسه ، محققان با بررسی رسوبات شن که امواج عظیم آب آنها را با خود به خشکی آوردند و این رسوبات زیر لایه های زغال سنگ نارس ساحلی محفوظ ماندند، به این شواهد دست یافتند.
مشروح این یافته ها در مجله علمی “نیچر” منتشر شده است.
سونامی سال ۲۰۰۴ زلزله ای به قدرت ۲/۹ ریشتر ایجاد کرد که گسل Sunda Trench” را شکاف داد. این گسل به طول ۱۵۰۰ کیلومتر در قسمت شرق اقیانوس هند قرار گرفته است.
حدود ۲۲۰ هزار تن بر اثر این حادثه که در چندین کشور رخ داد کشته شدند.
دو گروه از محققان، مناطق ساحلی اندونزی و تایلند را برای یافتن صفحات شن که در اثر سونامی های در زمانهای گذشته بوجود آمده و از تاثیر باد، رودخانه ها، توفانها، انسانها یا حیوانات درامان مانده بودند، بررسی کردند.
نمونه های بدست آمده در اندونزی، در فاصله دو کیلومتری شمال شهر مولابو در استان آچه مشاهده شد. در سونامی سال ۲۰۰۴ امواجی به ارتفاع ۳۵ متر، این منطقه را درهم کوبید.
نمونه های بدست آمده در تایلند نیز در جزیره فرا تونگ در فاصله ۱۲۴ کیلومتری شمال فوکت مشاهده شد. سونامی سال ۲۰۰۴ امواجی به ارتفاع ۲۰ متر در این منطقه ایجاد کرد.
سن صفحات شن با استفاده از تاریخ گذاری کربنی (تعیین عمر اشیاء قدیمی با اندازه گیری مقدار کربن رادیواکتیو در آنها)، تعیین شد.
قدمت صفحه شن سوماترا، سال ۱۲۹۰ تا ۱۴۰۰ بعد از میلاد و صفحه شن تایلند سال ۱۳۰۰ تا ۱۴۵۰ بعد از میلاد تعیین شده است. نزدیک بودن تاریخ هر دو محل نشانگر آن است که هر دو رسوبات در اثر یک سونامی عظیم و قبل از سونامی سال ۲۰۰۴ بوجود آمده اند.
محققان اندونزیایی صفحه شن قدیمی تری را متعلق به ۷۸۰ تا ۹۰۰ سال بعد از میلاد یافتند، اما شواهد برای تطبیق این صفحه شن با نمونه های یافت شده در تایلند ناقص است. محققان تایلندی نیز یک صفحه شن متعلق به ۲۲۰۰ سال قبل یافتند.
اشتاین بوندویک زمین شناس نروژی طی مقاله ای در این باره نوشت: این مطالعه نشان داد ۶۰۰ سال طول می کشد تا فشار بر روی گسل “Sunda Trench” به حدی افزایش یابد که زلزله ای با قدرت زلزله سال ۲۰۰۴ را بوجود آورد.
وی افزود: اتفاقاتی که با چنین سرعت کندی رخ می دهند، اهمیت زیادی در برنامه ریزی شهری و ساحلی دارند.
این زمین شناس ادامه داد: ساکنان این مناطق باید بدانند فواید زندگی در کنار دریا بیشتر از خطرهای یک سونامی فاجعه بار است که نسل های بسیاری شاهد آن نخواهند بود.
همچنین از آنجا که سونامی های ویرانگر بندرت رخ می دهند، سرمایه گذاری برای ایجاد سامانه هشداردهنده معقول به نظر نمی رسد.
اما امکان وقوع سونامی های کوچکتر بیشتر است و ایجاد یک سامانه هشدار دهنده می تواند جان انسانها را در صورت وقوع چنین اتفاقی نجات دهد.
محققان به سرپرستی کاترین مونکی از دانشگاه پیتزبورگ می گویند فجایعی که در گذشته های بسیار دور رخ می دهند در حافظه عامه باقی نمی مانند.
در سال ۲۰۰۴، هزاران تن از ساکن یک جزیره در اندونزی از مرگ نجات یافتند، چرا که در سونامی که در سال ۱۹۰۷ رخ داده بود، بسیاری از بومیان منطقه جان خود را از دست دادند.
با گذشت چندین نسل پدر و مادرها به فرزندان خود آموختند هنگام وقوع زلزله به مناطق مرتفع پناه ببرند و بدین گونه یک سامانه طبیعی هشدار سونامی بوجود آوردند.