ايدز (AIDS ) و ( HIV )

ايدز و HIV

” alt=”null” />
—————————————————-
مي‌گويند در کشورهاي پيشرفته ايدز را درمان مي‌کنند، آيا حقيقت دارد؟

همان گونه که قبلا اشاره شد اچ.آي.وي درمان قطعي ندارد يعني آن که تاکنون هيچ دارو يا روشي کشف نشده است که بتوان با آن ويروس را از بدن فرد مبتلا براي هميشه حذف کرد. داروهايي که تاکنون کشف شده‌اند فقط سرعت پيشرفت بيماري را کند مي‌کنند و طول عمر مبتلايان را مي‌افزايند.

۱- داروهاي ضد ويروسي

داروهاي ضدرتروويروس ( ARV ) نخستين روش درمان HIV مي باشند . داروهاي ضدويروسي ، HIV/AIDS را علاج قطعي نمي کنند اما زندگي مبتلايان به HIV را طولاني مي کنند . در ضمن براي جلوگيري از مقاوم شدن ويروس به دارو معمولاً چند داور همزمان به فرد مبتلا داده مي شود . ۴ دسته داروهاي ضدويروسي براي استفاده درماني وجود دارد که جلوي ويروس به باخته هاي ديگر را مي گيرند يا تکثير آن را در ياخته هاي آلوده مختل مي کنند .

۲- داروهاي ضد عفونتهاي فرصت طلب

مبتلايان به ايدز براي پيشگيري از عفونتهاي فرصت طلب يا درمان آنها نياز به مصرف مداوم برخي داروهاي آنتي‌بيوتيک دارند.

۳- داروها و مکمل‌هاي غذايي تقويتي

افراد اچ.آي.وي مثبت يا مبتلا به ايدز بهتر است در رژيم غذايي خود دقت کنند و از ويتامينها و مواد مغذي مختلف به مقدار کافي مصرف کنند. کتابچه هاي راهنماي خاصي در اين زمينه تهيه شده است که مي‌توان به آنها رجوع کرد.

——————————————
اهميت آموزش

ناآگاهي سبب گسترش بيشتر بيماري مي شود. موثرترين روش مبارزه با اين روند «آموزش» است. آموزش هميشه بخش مهمي از اقدامات رويارويي با بيماريها به ويژه ايدز است كه گاهي مورد غفلت قرار مي گيرد. اگر افراد بدانند كه برخي رفتارها و بي احتياطي هاي كوچك چه آسيبهاي بزرگ و جبران ناپذيري به آنها خواهد رساند، به احتمال بسيار از آن رفتارها دست خواهند كشيد.

ارزيابي برنامه هاي آموزش سلامت در نقاط مختلف جهان نشان دهنده كارآمد بودن اين برنامه ها و كاهش رشد شمار مبتلايان به ايدز بوده است. مثلا در برخي كشورهاي غربي، تايلند و اوگاندا مي توان گفت كه گسترش سريع ايدز تا حد زيادي مهار شده است. يكي از عوامل بسيار مهم اين موفقيت، آموزش همگاني گسترده و درست بوده است.

* چگونه مي توان به رفتارهاي سالم يا سلامت رفتاري دست يافت؟

براي رسيدن به رفتارهاي سالم بايد مراحل زير را پشت سر گذاشت:

1- آگاهانيدن: پيش از هر چيز ضروري است مردم اطلاعات درست و معتبري درباره ايدز و بيماريهاي آميزشي داشته باشند. نکته مهم آن است که اطلاعات بايد به صورت کاملا صادقانه در اختيار آنان قرار گيرد. اغراق در ابعاد مشکل يا بزرگ نمايي عوارض و اثرات منفي باعث بي اعتمادي آنان مي شود. نتيجه چنين بي اعتماديي دور شدن آنان از خانواده و جامعه و تشديد مشکلات خواهد بود.

2- ايجاد نگرش صحيح: اگر چه داشتن اطلاعات و آگاهي درباره ايدز و يماريهاي آميزشي لازم است، کافي نيست. نمونه آن پزشکي است که با آن که مي داند مصرف سيگار منجر به سرطان و بيماري هاي قلبي-عروقي و… مي شود، باز هم سيگار مي کشد. به همين دليل گامي فراتر از مرحله آگاهي و اطلاعات ضروري است و بايد تغيير نگرش صورت گيرد. نگرش مثبت نسبت به مصرف مواد مخدر يا ارتباط هاي پرخطر مي تواند به گسترش اينها بينجامد.

3- مهارت آموزي يا توانمندسازي رفتاري: اگر چه وجود آگاهي و نگرش مناسب در زمينه رفتارهاي پرخطر لازم است، کافي نيست. آيا براي رانندگي در سطح شهر کافي است که اطلاعات نظري در مورد اتومبيل داشته و به رانندگي بسيار علاقمند باشيد؟ آيا تنها با گوش دادن به اطلاعاتي درباره رانندگي يا خواندن کتابي در اين زمينه مي توان راننده شد؟ مسلما نه. بلکه، بايد مدتي را به تمرين عملي رانندگي پرداخت و اين مهارت را آموخت و بر آن مسلط شد. در مورد مهارت يا توانايي هاي سالم زيستن نيز چنين است و علاوه بر آگاهي و نگرش نياز به مهارت نيز وجود دارد.

* رفتارهاي پرخطر

چرا از آموزش به عنوان راهكاري اساسي براي رويارويي با ايدز و بيماريهاي آميزشي ياد ميشود؟ براي سالم زيستن و پيشگيري از بيماريها نخست افراد بايد شيوه هاي زندگي سالم را بياموزند. بنابراين يكي از هدفهاي مهم اين آموزشها، پيشگيري است.

رمز پيشگيري، پرهيز از رفتارهاي پرخطر است. رفتارهايي که مي‌توانند خطرهايي براي حال و آينده زندگي ما ايجاد کنند، «رفتارهاي پرخطر» يا رفتارهاي ناسالم ناميده مي‌شوند. سيگار کشيدن، اعتياد، روابط جنسي بي‌محابا، نجوشاندن کنسرو غذا پيش از مصرف، نوشيدن الکل، ورزش نکردن، زياده روي در خوردن غذاهاي ناسالم و بي‌ارزشي مانند پفک، رانندگي با سرعت غيرمجاز، عدم استفاده از کلاه و کمربند ايمني، عدم استفاده از دودکش مناسب براي وسايل گرمايشي، جوشکاري بدون ماسک محافظ و بسياري موارد ديگر نمونه‌هايي از رفتارهاي پرخطر هستند که مي‌توانند سلامت انسان را به خطر بيندازند و حتي سبب مرگ شوند. رفتارهايي که در مقابل اين مثالها قرار مي‌گيرند رفتارهاي سالم نام دارند.

گاهي امكان ندارد يک بيماري را به طور کامل از ميان برداشت و ريشه‌کن کرد، بلکه مي‌توان با کاهش رفتارهاي پرخطر و زندگي به شيوه اي سالم، تاحد امکان از ابتلا به آن بيماري جلوگيري نمود. بيماريهاي قلبي و ايدز مثالهاي خوبي در اين زمينه هستند. مهمترين راه کنترل بيماري ايدز بهداشت جنسي، خويشتنداري و پرهيز از هر گونه رابطه جنسي بي‌محابا است.

* روش هاي پيشگيري

-الف) مهارتهاي رفتاري

مهارتهاي رفتاري لازم براي پيشگيري از اچ.آي.وي / ايدز کدامند ؟

تصميم گيري

يکي از مهارت هاي مهم سالم زيستن، مهارت تصميم گيري است. اين مهارت به افراد کمک مي کند تا موقعيت هاي تصميم گيري درباره انجام دادن يا ندادن رفتارهاي پرخطر را شناخته، و پيامدهاي هر اقدامي را پيش از انجام آن دريابند تا بتوانند تصميم درستي بگيرند و سلامت خود را تضمين کنند. تصميم گيري منطقي تنها تصميم گيري سالم است که براساس تفکر نقادانه، بررسي، و ارزيابي صورت مي گيرد.

حل مسأله

مهارت حل مسئله به افراد کمک مي کند تا به صورت منطقي و منظم به حل مسائل و مشکلات خود بپردازند. . هر چه مهارت فرد در حل مسئله بيشتر باشد، در زندگي خود موفق تر و سالم تر خواهد بود. ضعف يا ناتواني در مهارت حل مسئله با مشکلات و مسائل مهم بهداشتي و اجتماعي مرتبط است از جمله خودکشي، اعتياد، ابتلا به ايدز و بيماريهاي آميزشي، بزهکاري و… تحقيقات نشان مي دهند

قاطعيت

قاطعيت را ابراز وجود، جرات ورزي يا جسارت نيز مي نامند. و عبارت است از ايستادگي بر نظرات شخصي و بيان افکار، احساسات، و باورها به صورت مستقيم، صادقانه، و متناسب به گونه اي که به حقوق ديگران نيز احترام گذاشته شود.

در رفتار قاطعانه بايد اصول زير رعايت شده باشد:

· رفتار قاطعانه از نظر اجتماعي پسنديده است.

· در رفتار قاطعانه آرامش، احساسات، و حقوق ديگران در نظر گرفته مي شود.

· رفتار قاطعانه بيان صادقانه و مستقيم افکار و احساسات است.

* چگونه قيافه قاطعانه به خود بگيريم؟

حالت بدن و چهره فرد در رفتار قاطعانه اثر مهمي دارد. هر چه حالت بدن و صورت فرد جديت و قاطعيت وي را بيشتر منعکس کند، او نتيجه بهتري خواهد گرفت. افراد خجالتي و کمرو معمولا از نگاه کردن به چهره فرد مقابل مي گريزند يا با حالت خيره به ديگران نگاه مي کنند. براي آن که فرد قاطعيت خود را نشان دهد و بتواند در اين زمينه موفق باشد، ضروري است که سر خود را بالا نگاه دارد و به چشمان فرد مقابل خود نگاه کند. فراد خجالتي و کمرو در ارتباطات اجتماعي خود با ديگران به اندازه اي دچار ناراحتي مي شوند که رنگ صورت آنها مي پرد، يا سرخ مي شوند و علايم اضطراب و ناراحتي از چهره آنها مشخص است. در حالي که، براي بيان قاطعيت لازم است که حالت چهره، پيشاني، و صورت بدون گرفتگي و انقباض باشد. در چنين شرايطي، فرد جديت و قاطعيت خود را بهتر نشان مي دهد. حالت قوز کرده و خميده نشان دهنده اضطراب و ناراحتي است و قاطعيت و جديت فرد را نشان نمي دهد. بدين منظور، ضروري است که حالت بدن، شانه ها، فرم دست ها، و حتي حرکات بدن فرد نيز نشان دهنده جديت و قاطعيت فرد در برخوردهايش باشد.

چگونه بيان قاطعانه داشته باشيم؟

افرادي که در مهارت قاطعيت ضعف دارند، جويده جويده صحبت مي کنند، مِن و مِن مي کنند، گفتار آنان پر از مکث و تکرار است. اين عده، معمولا مرتب از ديگران معذرت خواهي مي کنند؛ دليل تراشي مي کنند؛ حاشيه مي روند، و…. در حالي که، در رفتار قاطعانه فرد جديت خود را نشان مي دهد. به همين دليل، پاسخ قاطعانه بايد روان و سيال باشد. چنين پاسخي حاکي از تسلط و جديت فرد در برخوردهايش است. درضمن برخلاف آن چه تصور مي شود، پاسخ قاطعانه بسيار کوتاه و مختصر است. دليل تراشي، بهانه آوردن، معذرت خواهي، و… نه تنها نشانه ناتواني در قاطعيت است، بلکه باعث طولاني شدن گفتار مي شود که خود مقاومت در برابر فشارهاي اطرافيان را کاهش مي دهد. به همين دليل، هميشه کوتاه ترين پاسخ را انتخاب کنيد. پاسخ قاطعانه پاسخي کوتاه و موثر است. يعني کم ترين حدي از پاسخ که اثربخش است. مثلا هنگامي که دوستان فردي را تحت فشار قرار داده اند که مواد مخدر مصرف کند، کوتاه ترين پاسخ موثر گفتن يک «نه» است و بس، نه آن که فرد شروع به معذرت خواهي کند و دلايل متعددي را مطرح کند.

افرادي که قاطعيت کمي دارند، با درنگ و تاخير جواب مي دهند. حتي گاهي ممکن است که بعد از چند روز دريابند که چگونه بايد عمل مي کردند. چنين تاخيرهايي نشان دهنده ترديد و تزلزل فرد است. در حالي که، در رفتار قاطعانه فرد بدون تاخير و در زمان مناسب واکنش مناسب را انجام مي دهد.

انواع مختلفي از گفتار قاطعانه وجود دارد. همان طور که گفته شد گفتار قاطعانه کوتاه و موثر است. در گفتار قاطعانه لازم نيست فرد دلايل خود را براي ديگران توضيح دهد، بلکه مهم است که کوتاه، جدي، و محکم صحبت کند.

دوست من اصرار دارد که برنامه‌ام را عوض کنم و همراهش به سينما بروم، در حالي که من برنامه ريزي کرده‌ام که درس بخوانم. چه بايد بکنم؟

در اين مواقع مي توانيد از روش هاي زير استفاده کنيد:

از پيشنهاد او تشکر کنيد، و ديدگاه خود را مطرح کنيد.

مثال: از اين که مرا به سينما دعوت مي کني ممنونم، ولي نمي توانم بيايم.

با او همدلي کنيد، و ديدگاه خود را مطرح کنيد.

مثال: مي دانم که دوست داري با هم به سينما برويم، ولي نمي توانم بيايم.

فقط بگوييد« نه» و بس.

يک دليل بياوريد؛ فقط يک دليل نه بيشتر.

مثال: نمي توانم سينما بيايم، چون برنامه ريزي کرده ام که به درس هايم برسم.

مطرح کردن پيشنهادي که مورد قبول دو طرف باشد

مثال: امروز نمي توانم بيايم، ولي شايد روز ديگري بتوانيم با هم سينما برويم.

عوض کردن موضوع صحبت

مثال: راستي نظرت درباره فيلم ديشب چيست؟

راستي امروز در دانشگاه چه خبر بود؟

استفاده از شوخي

مثال: اين قدر درس دارم که خودم فيلم شده ام.

دادن اين احساس که طرف مقابل بهتر مي داند

مثال: تو که بهتر مي داني درس از سينما مهم تر است.

مطرح کردن گروه بندي متفاوت

مثال: ما خانوادگي، موقع درس اين تفريح ها را کم مي کنيم.

دوستان يا اطرافيان به من فشار مي آورند که رفتارهاي پرخطر انجام دهم يا من را به موقعيت هايي دعوت مي کنند که امکان صدمه و آسيب وجود دارد، چه بايد بکنم؟ در اين مواقع بهتر است از روش هاي زير استفاده کنيد:

سوزن گير کرده- آيا با گراموفون آشنا هستيد؟ گاهي صفحه گرامافون خط مي افتاد، و به همين دليل سوزن گرامافون گير مي‌کرد و مرتب يک عبارت تکرار مي شد. شنيدن يک جمله که پشت سرهم تکرار شود، احساس ناراحت کننده اي ايجاد مي کند. به همين دليل هنگامي که در شرايطي قرار گرفتيد که اطرافيان شما را تحت فشار قرار مي دهند، بهترين کار اين است که سوزنِ گرامافون شما هم گير کند و يک جمله و نه بيشتر را تکرار کنيد. در اين شرايط، ديگران از اين که شما را تحت فشار قرار دهند خسته شده و دست از سر شما برخواهند داشت.

ترک موقعيت- چنان چه به هر دليلي فرد احساس کرد که قادر به مقاومت در مقابل فشار دوستان نيست و احتمال دارد که در مقابل پيشنهاد ناسالم آنها مقاومتش بشکند، بهترين کار آن است که از آن موقعيت بيرون بيايد. مثلا سينا در موقعيت اول مي توانست صحنه را ترک کند. اين برخورد بسيار سالم تر از ماندن در موقعيت و انجام رفتار هاي پرخطر است. ممکن است عده اي اين برخورد را نشانه ضعف بدانند، ولي بايد به اين نکته توجه کرد که رفتارهاي پرخطر و ابتلا به ايدز به شدت ترسناک تر است. علاوه براين، هر ترسي نشانه ضعف نيست. بلکه ترس منطقي نشان دهنده واقع بيني و هشياري فرد است. آيا کسي به مار کبري دست مي زند؟ آيا اين کار نشانه شجاعت است؟

اصرار در رد- روش هاي مختلفي براي شکستن مقاومت افراد در برابر رفتارهاي پرخطر وجود دارد، ازجمله:

طرد کردن (اگر اين کار را نکني ديگر از ما نيستي)، اسم نامناسب گذاشتن (بچه ننه، بچه مثبت، بي عرضه، اُمل و…)، احساس گناه دادن (فکر مي کردم دوست مني که اين پيشنهاد را دادم) و… .

مهم آن است که در اين شرايط، فرد همچنان به رد کردن و امتناع از انجام رفتار پرخطر اصرار داشته باشد، مثلا بگويد:

جزو شما باشم يا نه، اين کار را نمي کنم.

هر چه مي خواهيد به من بگوييد، اين کار را نمي کنم.

دوست تو هستم، ولي اين کار را نمي کنم.

دختري که جوان شروري مزاحم او شده است چه بايد بکند؟ مي تواند از واکنش با افزايش تدريجي استفاده نمايد:

§ نگاه کردن توام با اخم و جديت به جوان،

§ تشديد اخم و جديت،

§ ايستادن و به صورت او نگاه کردن،

§ اعتراض با صداي بلند و خواستن از او که مزاحم نشود،

§ اعتراض با صداي بلند و محکم و گفتن اين که اگر مزاحم شود، مردم يا پليس را خبر خواهد کرد، و
——————————————————
زندگي با اچ.آي.وي چگونه است؟

افرادي که مبتلا به اچ.آي.وي هستند تا سالها مي توانند به راحتي به زندگي عادي خود و اشتغال مثمر ادامه دهند و با مصرف داروهاي موجود سالها با حفظ سلامت زنده بمانند، هر چند اچ.آي.وي در بدنشان ريشه کن نخواهد شد. البته فشار رواني، اجتماعي و ضعف جسمي و اقتصادي آنها را آسيب پذير مي‌کند. آنچه آنها نياز دارند تأمين دارو، خدمات مشاوره‌اي و درماني، حمايت و پرهيز از سوء ظن و انگ و تبعيض است. آنان را از خود طرد نکنيم و اجازه دهيم زندگي کنند. مسؤولان سياسي و شخصيت هاي مذهبي و اجتماعي مي‌توانند نقش مهمي در رفع انگ و تبعيض و تدارک خدمات لازم داشته باشند.

آيا افراد اچ.آي.وي مثبت مي‌توانند کار کنند؟

بلي ايشان تا وقتي که توانايي جسمي و روحي داشته باشند مي‌توانند در هر شغلي به کار و زندگي اجتماعي خود ادامه دهند و از نظر علمي منعي براي حضور ايشان در جامعه وجود ندارد. طبق بخشنامه دولت جمهوري اسلامي ايران نيز نمي‌توان افرادي را که با اچ.آي.وي ايدز زندگي مي‌کنند از کار اخراج يا برکنار کرد.

چرا افراد اچ.آي.وي مثبت را در يک محل جمع و قرنطينه نمي‌کنند؟

چنين کاري از نظر علمي بيفايده و مردود است. بسياري از اين افراد شاغل و داراي خانواده هستند و مي‌توانند زندگي تقريباً عادي داشته باشند. قرنطينه کردن اين افراد بار رواني، اجتماعي، اقتصادي و سياسي بسياري دارد و متناقض با موازين حقوق بشر نيز مي‌باشد. شکست تجربه قرنطينه معتادان به مواد مخدر در اين زمينه پندآموز است. از طرفي ۹۰ درصد افراد اچ.آي.وي مثبت حتي خود هم از مشکل خويش بيخبرند و شناسايي ايشان تا وقتي خود داوطلبانه و آکاهانه (بر اثر سوابق رفتار پرخطر) به کلينيک‌هاي مربوطه مراجعه نکنند غيرممکن است.

آيا کودکان اچ.آي.وي مثبت خطري براي همکلاسي ‌هاي خود ندارند؟

خير. هيچ‌گونه خطري همکلاسان و معلمان کودکان مبتلا را تهديد نمي‌کند. همان گونه که گفتيم راه انتقال اچ.آي.وي تماس‌هاي روزمره اجتماعي نيست. حتي در مواردي که اين کودکان در حين ورزش دچار زخم‌هاي خونريزي دهنده شوند با رعايت نکات بهداشتي که در اين مواقع (حتي براي کودکان عادي) معمول است خطر سرايت به ديگران وجود ندارد.

آيا افراد اچ.آي.وي-مثبتي که داروهاي ضدويروسي مصرف ميکنند مي‌توانند تماس جنسي داشته باشند؟

استفاده مداوم و صحيح از کاندوم در تماس جنسي براي ايشان ضرورت دارد چون حتي با مصرف دارو هم امکان سرايت اچ.آي.وي وجود دارد.

آيا افراد اچ.آي.وي مثبت مي‌توانند ازدواج کنند؟

ازدواج حق طبيعي و فطري هر انسان است و منع قانوني و طبي در اين زمينه وجود ندارد. اما بايد قبل از اقدام به ازدواج طرفين به طور کامل از واقعيت هاي بيماري آگاه شوند و آموزش ها و مشاوره هاي متعدد رواني، حمايتي و پزشکي بگيرند. همچنين لازم است در تمام مقاربت ها از کاندوم لاتکس استفاده کنند تا ويروس از يکي به ديگري سرايت نکند. به همين دليل توصيه مي‌شود قصد بچه دار شدن نکنند. حتي اگر هر دو زوج

اچ.آي.وي مثبت باشند لازم است اين امر را رعايت کنند چون ويروس اچ.آي.وي زيرگونه هاي مختلفي دارد و سرايت يک زيرگونه جديد به فرد به او آسيب بيشتري مي‌رساند. استفاده از ساير روشهاي پيشگيري از بارداري به غير از کاندوم به ايشان توصيه نمي‌شود و اين ربطي به شدت ابتلاء آنان ندارد.

آيا راهي هست تا افرادي که با اچ.آي.وي/ايدز زندگي مي‌کنند بچه‌دار شوند؟

همان گونه که گفته شد حتي با مصرف داروهاي ضد ويروسي ممکن است فرزند در صورتي که مادر مبتلا باشد با اچ.آي.وي به دنيا بيايد. بنابراين در صورتي که مادر مبتلا باشد اما پدر سالم شايد بتوان در شرايط خاصي که پدر و مادر آگاهانه و با توانمندي‌هاي اجتماعي و اقتصادي تصميم به بچه‌دار شدن بگيرند پس از مشاوره هاي لازم آنان را در اين امر راهنمايي کرد. اگر پدر مبتلا و مادر سالم باشد با توجه به احتمال مبتلا شدن مادر و فرزند هر دو تقريباً غيرمعقول است که توصيه به فرزند داشتن کرد. بچه دار شدن حق طبيعي هر انساني است اما در شرايطي که فرد بيماري لاعلاجي مانند اچ.آي.وي/ايدز دارد و نمي‌تواند از آينده خود و توانايي تربيت و بزرگ کردن فرزندان مطمئن باشد، چنين تصميمي خطرناک است. يادآوري مي‌شود که يتيماني که پدر يا مادر خود را بر اثر ايدز از دست مي‌دهند دچار مشکلات مختلف در زندگي شده و احتمال زندگي سالم داشتن از آنان بعيد است. اين وضعيت موقعي که پدر و مادر هر دو از دست رفته باشند بسيار تشديد مي‌شود بنابراين در مواردي که پدر و مادر هر دو مبتلا باشند نيز توصيه به بچه‌دار شدن نامعقول است. همان‌گونه که ذکر شد تاکنون هيچ روش بيولوژيکي براي پاک کردن سلولهاي زنده از اچ.آي.وي کشف نشده‌است.

آيا مادر اچ.آي.وي مثبت بايد به بارداري خود خاتمه دهد؟‌

گرفتن حق حيات جنين از نظر اخلاق پزشکي ممنوع است مگر موجب به خطر افتادن سلامت مادر يا جنين باشد. در مورد اچ.آي.وي با توجه به اينکه با داروهاي موجود و پرهيز از شيردهي مادر مبتلاء مي‌توان در بيش از ۷۰-۹۵درصد از ابتلاء فرزند پيشگيري کرد لزومي به سقط جنين نيست. (به شرطي که مادر تحت درمان، حمايت و مراقب کافي در کلينيک بيماريهاي رفتاري يا مراکز مشاوره مشابه باشد) پس از تولد در شش هفتگي و ۱۸ ماهگي آزمايش هاي اچ.آي.وي براي مشخص شدن وضعيت ابتلاء کودک انجام خواهد شد. در موارد استثنايي پس از تأييد پزشکي قانوني ممکن است اجازه ختم بارداري از راه سقط درماني داده شود.

به نظر مي رسد كه شروع زودهنگام تغذية مکمل مي تواند باعث التهاب رودة نوزاد و در نتيجه تسهيل انتقال HIV شود. بنابراين در موارد ناچاري تغذية انحصاري با شير مادر به مدت 6 ماه (بدون اينكه حتي به كودك آب داده شود) و سپس از شير گرفتن آني و سريع كودك مفيد است.

اگر زني از شير سينه اش استفاده نكند، به شيشة شير نياز دارد تا به كودك شير خشك دهد كه اين هزينة زيادي مي برد. علاوه بر آن، كودك اين زن بيشتر در معرض خطر مرگ، به علت اسهال و از دست دادن آب (كه همگي قوياً با استفاده از شير خشك و فقر مرتبط هستند) قرار مي گيرد تا ويروس HIV ، مگر اينكه او بتواند آب را بجوشاند يا استريليزه كند و امكانات مالي كافي در اختيار داشته باشد تا مطمئن شود كه ميزان كافي از شير خشك به كودك مي رسد.

بسياري از زنان به علت ترس از بي آبرويي از شير ندادن به كودك پرهيز مي كنند و نيز اگر شير خشك تمام شود، ممكن است منجر به تغذية مخلوط كه به نظر مي رسد خطرسازترين عمل باشد، شود.

—————————————–
بيماري همه گير ايدز و کودکان

* مرگهاي ناشي از ايدز در جهان :

– هر دقيقه هر روز، يک کودک زير 15 سال به خاطر ايدز مي ميرد.

– ايدز جان سه ميليون نفر را در سال 2004 گرفت. يکي از هر شش نفر اين جمعيت، کودکي زير 15 سال بود.

– در سال 2004، 510000 کودک زير 15 سال به خاطر ايدز فوت کردند.

* آلودگي به اچ آي وي ميان کودکان و نوجوانان:

– هر ساله، 640000 کودک زير 15 سال به اچ آي وي آلوده مي شوند. بدون درمان، نيمي از آنان قبل از تولد دومشان فوت خواهند کرد.

– تقريبا 90 درصد آلودگي هاي جديد کودکان به اچ آي وي در آفريقاي جنوب صحرايي صورت مي گيرد، ولي تعداد اين نوع آلودگي ها در ديگر نقاط به ويژه در آسيا در حال افزايش مي باشد.

– هر 15 ثانيه، يک نوجوان بين 15- 24 سال آلوده به اچ آي وي مي شود.

– در 2004، بيش از دو ميليون نوجوان بين 15- 24 سال به تازگي به اچ آي وي آلودگي پيدا کردند.

* انتقال مادر به کودک:

– اکثريت فاحش کودکان زير 15 سال که اچ اي وي مثبت هستند توسط مادرانشان آلوده شده اند. ولي کمتر از 10 درصد زنان باردار مي توانند به خدماتي که از انتقال اچ آي وي به به کودکانشان جلوگيري کند، دسترسي پيدا کنند.

– بدون مداخلات پيشگيرانه، تقريبا يک سوم نوزادان اين ويروس را در زمان بارداري، درد زايمان، زايمان و شيردهي از مادران اچ آي وي مثبت خود مي گيرند.

* درمان دارويي براي اطفال :

– بنا بر يک تخمين، 4 ميليون کودک، که بعضي از آنان بيماري اچ آي وي آنان تشخيص داده شده و بعضي از آنان از مادران اچ اي وي مثبت متولد شده اند ولي هنوز آلودگي آنان به اچ آي وي تشخيص داده نشده، به داروهاي آنتي بيوتيک هاي ارزان قيمتي که آلودگي هاي کشنده را از بين مي برد، نيازمندند.

– حدود 660000 کودک زير 15 سال وجود دارند که به درمان هاي رتروويروسي (ضد ايدز) احتياج دارند.

– کمتر از 5 درصد کودکان با اچ آي وي مثبت محتاج به درمان رتروويروسي (ضد ايدز) آن را دريافت مي کنند.

* يتيمان و کودکان آسيب پذير:

– بنا بر يک تخمين، تنها تا سال 2010 در آفريقاي جنوب صحرا، بيش از 18 ميليون کودک- بيشتر از کل کودکان انگليس- حداقل يکي از اولياي خود را به ايدز از دست مي دهند.

– کمتر از 10 درصد کودکان يتيم و آسيب پذير شده توسط ايدز، از حمايت اجتماعي برخوردارند.

* پيشگيري :

– اکثريت بيشتر نوجوانان به اطلاعات، مهارتها و خدماتي که در پيشگيري از اچ آي وي/ ايدز ضروري هستند دسترسي ندارند

بسيج همگاني کودکان و ايدز
در گزارش دبير کل سازمان ملل در خصوص “پيشرفت در اجراي تعهدنامه اچ آي وي/ ايدز”آمده است که
کشورهايي که بيشترين تعداد مبتلايان را دارند اکنون در تلاش براي حمايت از کودکان يتيم و آسيب ديده از ايدز
هستند اما در عين حال سطح تلاشها و منابع ملي و کمکهاي اهدايي براي جمعيت رو به رشد اين بحران بسيار ناکافيست.

در پي مشاوره هاي گسترده، يونيسف با همکارانش از جمله سازمانهاي حامي برنامه ايدز سازمان ملل،
تشکلهاي غير دولتي و ديگر سازمانهاي اجتماعي تصميم به برگزاري بسيجي همگاني عليه خطر ايدز براي
کودکان گرفتند تا از اين طريق ضمن حمايت از بقاي اين کودکان، نيازهاي آنان را در زمينه آموزش، سلامتي
ومراقبت دوران خردسالي مرتفع سازند.

اين بسيج در حاشيه تعهدات بين المللي، اهداف توسعه هزاره و تعهدنامه اچ آي وي /ايدز اجرا ميشود. هدف اين
بسيج ايجاد يک مشارکت مثمرثمر، اجرايي، قابل ارزيابي و پايدار در راستاي تلاشهاي منطقه اي، ملي
و بين المللي براي متوقف ساختن و کاهش شيوع ايدز و تاثيرات آن بر کودکان و نوجوانان است.

اصول بنيادي

برنامه بسيج همگاني کودکان و اچ آي وي / ايدز ضمن جلب توجه عموم به ميزان و خطر گسترش اين
بحران در ميان کودکان، منابع زيادي را نيز در زمينه مذکور فراهم نموده و برنامه هاي دولتي را براي
ايمن نگاه داشتن نسلهاي آتي از آلودگي به اچ آي وي و کاهش تاثير اين بيماري بر کودکان و نوجوانان
آسيب پذير بيش از پيش تقويت خواهد کرد.

اين بسيج بر چهار محور اصلي متمرکز خواهد بود. اين محورها با استفاده از مفاد مربوط به کودک
که در تعهدنامه ايدزِ 2001 سازمان ملل آمده است، انتخاب شده اند. اگر چه اين موضوعات در سالهاي
گذشته در بسياري از برنامه هاي منطقه اي، کشوري و بين المللي مطرح شده اند اما بايد آنها را تقويت
نمود تا بتوان از اين راه تفاوتي حقيقي در متوقف کردن و کاهش شيوع ايدز در ميان کودکان، نوجوانان
و جوانان ايجاد کرد.

اين محورها به شرح ذيل مي باشند :

پيشگيري اوليه: اين بخش ازبسيج همگاني با مشارکت صندوق جمعيت سازمان ملل، مرکز علمي،
فرهنگي و آموزشي سازمان ملل (يونسکو)، سازمان بهداشت جهاني، جمعيت مبارزه با مواد مخدر
سازمان ملل و ديگر سازمانها، ضمن حمايت از برنامه هاي ملي و منطقه اي در جهت ارتقاء مهارتهاي ارتباطي
، اطلاعاتي را در زمينه بهداشت باروري و جنسي با در نظر گرفتن سن و جنسيت و با هدف کاهش خطرات
و آسيب هاي مربوطه در اختيار کودکان، نوجوانان و جوانان قرار مي دهد. اين کمکها شامل دستيابي گسترده تر
به خدمات دوستدار نوجوان در زمينه سلامت، مشاوره، آزمايش و تشخيص بيماريهاي منتقله از راه تماس جنسي
، پيشگيري از انتقال ويروس اچ، آي، وي از راه تزريق مواد و معرفي روشهاي کم خطرتر در اين زمينه است.

پيشگيريِ انتقال از مادر به کودک: اين بخش از برنامه با مشارکت سازمان بهداشت جهاني و بسياري از
سازمانها و نهادهاي ديگر نظير طرح اضطراري بوش براي کمک به برنامه هاي ايدز، دانشگاه کلمبيا،
بنياد کلينتون، بنياد ايدز کودکان اليزابت گريسر، و ديگر شرکاءء، اهداف زير را دنبال مي کند:

ارائه کمکهاي فني و تبليغاتي براي برقراري سياستها، دستورالعمل ها، برنامه هاي آموزشي و ارجاع به
مراکز مربوطه براي دسترسي همگاني به خدمات مراقبت و درماني، ارائه کمکهاي فني و حمايتي براي
ادغام برنامه هاي درماني ايدز و برنامه پيشگيري از انتقال مادر به کودک در خدمات جاري مربوط به
بهداشت مادر و کودک، تقويت ظرفيت هاي موجود براي تشخيص و ارائه خدمات به مادران و کودکان مبتلا
به ايدز، شامل دسترسي به آزمايش تشخيصي ايدز، داروهاي پيشگيرانه، درمان ضدرتروويروسي(درمان ايدز)
و درمان عفونت هاي فرصت طلب

درمان ويژه کودکان : اين برنامه با مشارکت سازمان بهداشت جهاني و بر اساس طرح 3*5 [1]قصد دارد
داروهاي پيشگيرانه ضدرتروويروسي را به طور گسترده تري در اختيار همه نوزادان متولد از مي‌شود مادران
مبتلا به اچ اي وي قرار دهد تا از ابتلاي آنها به اچ-آي-وي و عفونت‌هاي فرصت طلب جلوگيري شود. ديگر
اهداف برنامه عبارتند از بهبود روشهاي بهداشت عمومي در درمان کودکان از طريق ارجاع به برنامه مرتبط
با سلامت کودکان ( شامل مکمل هاي ويتامين آ، مشاوره و حمايت از روشهاي سالم تغذيه کودک و نوزاد،
ايمن سازي و ارائه پشه بند هاي آغشته به مواد حشره کش در مناطق مستعد مالاريا، آنتي بيوتيک هاي ضد ذات الريه
، درمان خوراکي اسهال[2])، تاسيس مراکز درماني نظارت و انجام آزمايش اچ آي وي براي کودکان متولد از مادران
مبتلا به اچ-آي-وي، ايجاد مراکز تغذيه درماني نوزادان در مراکز درماني براي کودکان بستري، ارائه امکانات
اوليه درماني و داروهاي درمان سل و ايدز براي بزرگسالان، تقويت ظرفيت هاي موجود براي آمادگي درماني، آموزش
و آگاه سازي، درمان علامتي براي درد، برفک دهاني و غيره و درمان تسکين بخش[3].

حمايت، مراقبت و کمک به کودکان مبتلا به اچ آي وي / ايدز: در اين بخش با کمک شرکاءي جهاني و شرکاءي
درون سازماني از برنامه هايي که در راستاي حمايت و مراقبت از کودکان يتيم و آسيب پذير مبتلا به ايدز عمل
مي کنند حمايت خواهد شد. اصول هسته اي اين بخش عبارتند از: توانمندسازي خانواده ها براي ارائه حمايت روحي
رواني، بسيج حرکت هاي اجتماعي، تضمين دستيابي کودکان يتيم و آسيب پذير به خدمات ضروري از جمله آموزش
، مراقبت هاي بهداشتي، ثبت تولد و غيره ( شامل کمک به دولت در برنامه ريزي و لغو شهريه مدارس و کاهش
هزينه هاي جانبي آموزشي مثل کتب درسي و ابزار يادگيري)، برنامه هاي تغذيه در مدارس.

رهبري و مشارکت

در برنامه مشترک ايدز سازمان ملل، يونيسف با همکاري خانواده سازمان ملل رهبري بسيج همگاني را به
عهده داشته و گزارشات منظمي از نتايج وتجربيات بدست آمده و محدوديتها و فرصتهاي پيش روي برنامه ايدز
سازمان ملل ارائه خواهد داد. اين اطلاع رساني از طريق کانالهايي چون گروه درون سازماني برنامه ايدز سازمان ملل
و ديگر سازمان هاي مربوطه انجام خواهد شد.

اين مبارزه نيازمند تبحر و تخصص مشترک کليه بخشهاي سازمان ملل، دولتها و شرکاءي اجتماعي است.

[1] 3 by 5 initiative

[2] Oral Rehydration Therapy

[3] Palliative Care

مشاوره با شرکاء هم اکنون در حال انجام است و شورهاي زيادي نيز با بخش هاي مختلف سازمان ملل
، تشکل هاي غير دولتي و دولتهاي اهداگر در سطح جهاني انجام شده است. در سطوح منطقه اي و کشوري نيز
مشاوره هايي آغازشده است.

اين بسيج، ضمن تقويت مشارکت دولتها، سازمان ملل، تشکل هاي غيردولتي و غيره در زمينه مبارزه
با اچ آي وي ايدز در سطح جهاني، منطقه اي و کشوري، دستاورد نهايي را که همانا دستيابي به بهترين
نتايج براي کودکان است، افزايش مي دهد.

اين برنامه از همان آغاز به صورت هماهنگ با ساير برنامه ها مثل گروه کارموضوعي ايدز سازمان ملل[1]
در سطح کشوري، طرح سازمان بهداشت جهاني براي تقويت درمان ايدز، برنامه کشوري کنترل اچ آي وي و ايدز و استراتژيهاي ملي کاهش فقر و غيره اجراء خواهد شد.

[1] ‘Three Ones’ principle (UNAIDS) on coordination at country level

” alt=”null” />
————————————–

روز جهاني ايدز

هم پيمان در برابر گسترش ايدز

روز جهاني ايدز امسال در حالي فرا مي رسد که تا کنون بيش از ۲۸ ميليون نفر جان خود را از دست داده اند و
بيش از ۴۰ ميليون نفر با اچ . آي .وي زندگي مي کنند . برخي کشورها موفق شده اند با تغيير رفتار جوانان در به
تأخير انداختن سن اولين رابطه جنسي، محدود شدن به يک شريک جنسي و ترويج استفاده از کاندوم در روابط جنسي
ميزان بروز موارد جديد ابتلا را کم کنند و برخي ديگر با ارائه خدمات و درمانهاي مناسب و حمايت از بيماران زندگي
بهتري براي آنان فراهم نمايند. اما در اکثر کشورهاي دنيا تعداد مبتلايان رو به افزايش است. ميزان بروز عفونت در
بين جوانان به ويژه در اروپاي شرقي و آسيا رو به افزايش است. عليرغم افزايش چشمگير تعداد يتيمان ايدز ، نيمي از
کشورها راهبردي براي برخورد با اين معضل ندارند و عليرغم آن که اکثر دولت ها راهبرد ملي برخورد با ايدز را
تدوين کرده اند اما اجراي آن عمدتا به دليل کمبود منابع يا ظرفيت فني با کندي مواجه است.

بر طبق پيش بيني هاي علمي اگر اقدامات به همين منوال ادامه يابد ۴۵ ميليون عفونت جديد تا سال ۱۳۸۹ رخ
خواهد داد . ( در ضمن ۴۰ ميليون مبتلاي فعلي را هم در نظر بگيريد ) .

کشور ما نيز در اين زمينه در معرض خطر است . آمار ابتلا به بيماريهاي آميزشي در سالهاي اخير روند صعودي
داشته است در اين بين نسبت ابتلا در جوانان زير ۲۰ سال نيز حدود ۱۰ درصد است . آمار رسمي ثبت شده ابتلا
به اچ.آي.وي در کشور در طي ۳ سال اخير بيش از دو برابر شده است . آمار اعتياد نيز کماکان روند صعودي دارد
و استفاده از مواد روانگردان نوظهور در ايران مانند اکستاسي ، شيشه و … رشد سرسام آوري داشته است . ميزان ابتلا
مصرف کنندگان مواد به اچ.آي.وي – ايدز از حد متمرکز گذشته است و با توجه به اينکه حدود ۳۰ درصد مصرف
کنندگان مواد در کشور ما متأهل هستند و برخي نيز روابط جنسي خارج از حريم خانواده دارند احتمال سرايت به سايرين
زياد است . تعداد دختران فراري ( که طبق برآوردهاي موجود سوء استفاده جنسي از آنان در کمتر از يک روز رخ مي دهد
) و افرادي که با آميزش جنسي امرار معاش مي کنند نيز در سالهاي اخير رشد چشمگيري داشته است . اگر آمار جرائم
جنسي را نيز در نظر بگيريم – که برخي گزارشهاي آن را در صفحه حوادث روزنامه ها مي خوانيم – تصويري هولناک
پيش رو داريم . در نظر داشته باشيم فقر ، کم سوادي ، بيکاري و تبعيض هاي جنسيتي عوامل اجتماعي مهم در گسترش اچ.آي.وي – ايدز هستند .

بر اساس تخمين هاي علمي بين ۷۰ تا ۱۲۰ هزار نفر در کشور مبتلا به اچ.آي.وي – ايدز هستند و بر اساس عوامل
خطري که برشمرديم اگر اقدامات عاجلي نشود رشد لگاريتمي آن دامنگير کشور خواهد شد . در نظر بگيريد که در عرض
۳ تا ۵ سال ( و گاهي کمتر ) افراد مبتلا نياز به داروهاي خاص اين بيماري پيدا مي کنند که هزينه سالانه آن به
قيمت هاي فعلي براي هر بيمار ۱۰ ميليون تومان است و دور نخواهد بود روزي که پرداخت هزينه درمان مبتلايان
ايدز از توان دولت خارج شود .

از طرف ديگر هنوز صحبت درباره بلوغ ، بهداشت جنسي، و بيماريهاي آميزشي در خانواده‌ها مسکوت است و
طرح آموزش‌ مهارتهاي زندگي در مدارس که موجب توانمندي نوجوانان در زندگي اجتماعي ، تصميم گيري و
برنامه‌ريزي منطقي براي آينده و پيشگيري از آسيبهاي اجتماعي مختلف مانند بزهکاري، اعتياد، رفتارهاي پرخطر
و بيماريهايي نظير ايدز در بين آنان مي‌شود، در بايگاني مجلس و دولت ناديده انگاشته شده است. حمايت‌هاي اجتماعي
از جمله بيمه کامل، پذيرش بدون تبعيض بيماران در محيط کار ، اجتماع و مراکز بهداشتي و درماني، آرزويي است
که هنوز برآورده نشده است.

متأسفانه ميدان کار براي تشکل‌هاي مردمي نيز تنگ است و عليرغم توان بالقوه بالاي اين نهادها در برخورد مناسب
با آسيبهاي اجتماعي مسؤولان و سازمانهاي دولتي آنها را رقيبي براي خود حساب مي‌کنند و سعي دارند منابع محدود
بين‌المللي را که براي تقويت فعاليتهاي پيشگيرانه و حمايت از مبتلايان در نظر گرفته شده است، خود جذب کنند،
در حالي که اگر عزم جمعي مسؤولان براي اقدام مؤثر جزم شود نيازي به اين کمکهاي ناچيز ندارند. خوشبختانه
برخي دلسوزان در قوه قضائيه، مجلس و دولت پيگير طراحي و اجراي اقدامات مؤثر هستند اما نياز به حمايت
گسترده‌تري وجود دارد . تحقق عدالت اجتماعي که از آرمانهاي جمهوري اسلامي ايران است زمينه خوبي براي
مهار گسترش اچ.آي.وي-ايدز مي‌تواند باشد اما تا آن هنگام راه درازي در پيش است که با اقدامات ديگري بايد پيمود.

براي موفقيت بايستي سياستمداران و مسؤولان رده بالاي کشور به طور شفاف سکوت و انکار درباره ايدز را بشکنند
و اقدامات عملي براي تأمين نيازهاي گروه هاي مختلف اجتماعي در مقابله با ايدز انجام دهند. انگ و تبعيض را ريشه کن
کنيم و محيطي توانمندساز و حمايت کننده براي مبتلايان فراهم کنيم. عادات و رسومي که سلامت آحاد جامعه را به خطر مي‌اندازند (مانند ازدواج اجباري، اختلاف زياد سن يا طبقه اجتماعي در ازدواج، روابط جنسي بي محابا، خشونت جنسي،
تبعيض جنسيتي) کنار گذاشته شوند. آموزش مهارتهاي زندگي براي نوجوانان و اطلاع رساني همگاني بطور مستمر
انجام شود. زمينه فعاليت براي تشکل‌هاي مردمي بازتر شود. من و شما عهد کنيم در هر محفل و مجلسي از ايدز سخن
بگوييم، به ارزشها و سوگندهاي اخلاقي، خانوادگي و اجتماعي خود وفادار باشيم و در يک کلام همه متعهد شويم براي حفظ سلامت خود و جامعه خود تلاش کنيم :

هم پيمان در برابر گسترش ايدز

  •  پورتال خبری سلامتی و زیبایی و موفقیت



نظرات مسدود است