آشنایی با علل کاهش حواس بویایی ، چشایی ، شنوایی و بینایی

اردیبهشت ۱۸, ۱۳۸۹ توسط :   موضوع : اخبار علمی پزشکی, مشروح اخبار

کاهش بویائی

- کاهش بویائی نشانهٔ چیست؟
بین حس چشائی و چس بویائی رابطهٔ نزدیکی وجود دارد و وقتی دید که غذای مورد علاقه‌تان دیگر طعم خود را ندارد، احتمالاً کاهش قدرت بویائی علت آن است.
عفونت یا التهابی که باعث متورم شدن پوشش درونی بینی شود، مانع رسیدن مولکو‌ل‌های حامل بو به گیرنده‌های مخصوص آن در بینی می‌گردد. سرماخوردگی، آلرژی، عفونت‌های دستگاه تنفس فوقانی، عفونت باکتریائی سینوس، یا پولیپ بینی همه می‌توانند راه‌های تنفسی را مسدود کرده و مانع بویائی شوند.
چون اعصاب ریزی که پیام‌های بویائی را به مغز می‌رسانند بسیار ظریف هستند، ضربهٔ سخت به سر ممکن است آنها را قطع کند. (اغلب ضربهٔ مستقیم به بینی کمتر به بویائی آسیب می‌رساند، چون وجود غضروف بینی ضربه‌ها را پیش از رسیدن به عصب بویائی جذب می‌کند.)
تماس زیاد با مواد آلوده‌کننده و سمی – مثل اسیدها، فرمالدهید، و مخصوصاً دود سیگار – به‌تدریج توان بویائی را از بین می‌برد.
داروهای بیماری تیروئید، حملهٔ صرع و برخی تومورها می‌‌توانند بر بویائی تأثیر بگذارند. و برخی اختلالات مربوط به زوال عقل، مثل بیماری آلزایمر و بیماری پارکینسون، هم به کاهش بویائی منجر می‌شوند، گرچه فقدان بویائی الزاماً علامتی برای این ناراحتی‌ها نیست.
پیری هم به‌تدریج توان بویائی را از بین می‌برد. بویائی ۸۰ سالگی نصف توان بویائی ۳۰ سالگی را دارد.
- درمان کاهش دادن بویائی
تشخیص ندادن بو و طعم غذای مورد علاقه تنها یک دلیل برای توجه به فقدان بویائی است. بوها اغلب در برابر بعضی خطرات شما را محافظت می‌کنند اگر نتوانید بو بکشید، غذای فاسد شده را نمی‌توانید تشخیص دهید. اولین وسیله متوجه شدن نشت گاز از اجاق یا دود آتش‌سوزی بویائی است.
از بین رفتن بویائی ناراحت کننده و گاهی خطرناک است. خوشبختانه در بسیاری موارد، قابل درمان است.
کمی صبر کنید. از بین رفتن حس بویائی به‌مدت یکی دو روز، مثلاً در اثر سرماخوردگی، چیزی غیرعادی نیست. اما در بیشتر موارد، باید ظرف دو یا سه‌ روز به‌حال طبیعی بازگردد. در این فاصله به اندازهٔ کافی بخوابید. معمولاً سه شب خواب خوب سرماخوردگی را برطرف می‌کند.
بگذارید عرق کند. اگر گرفتگی بینی علت کاهش بویائی باشد، مثلاً در اثر سرماخوردگی یا آلرژی، عرق کردن در اثر ورزش یا گرفتگی حمام آب داغ باعث شستشوی بینی شده و بویائی را باز می‌گرداند.
التهاب را کاهش دهید. اگر فقدان بویائی ناشی از التهاب باشد، پزشک با تجویز کورتیکوستروئید یا داروهای حاوی ویتامین‌های C و E بتا کاروتن التهاب را کاهش می‌دهد.
با آلرژی مقابله کنید. اگر هر سال در فصل تب یونجه دچار فقدان بویائی می‌شوید، برای درمان نزد متخصص آلرژی بروید. خوردن داروی ضدحساسیت برای یکی دو روز خوب است، ولی اگر بیش از دو هفته طول بکشد، پزشک ممکن است افشانهٔ استروئیدی بینی با داروی ضداحتقان تجویز کند. (برای تسکین آلرژی به بخش آبریزیش بینی، مراجعه کنید.)
سینوس‌ها را پاک کنید. اگر عفونت سینوس بویائی را از بین برده باشد، پزشک با تجویز یک تا دو هفته آنتی‌بیوتیک و دارو‌ی ترکیبی ضدحساسیت – ضداحتقان آن را درمان می‌کند. اگر سینوس‌ها بعد از دو هفته پاک نشوند، پزشک خوردن آنتی‌بیوتیک بیشتری را توصیه می‌کند. در موارد شدیدتر، سینوس را با دستگاه نوری مخصوصی با نام درون بین معاینه کرده و بافت‌های عفونی را بر‌می‌دارد. (برای روش‌های دیگر به بخش گرفتاری‌های سینوس، مراجعه کنید.)
پولیپ‌ها را بردارید. پولیپ‌های بینی انواع مختلفی از ناهمواری سطح غشای بینی تا کیسه‌های بزرگ پر از مایع هستند. در مراحل اولیه با داروهای استروئیدی درمان می‌شوند. گرچه این داروها را نباید زیاد مصرف کرد، ولی اثر معجزه‌آسائی دارند و پولیپ‌های اولیه را آب می‌کنند.
پولیپ را با آنتی‌بیوتیک، ضداحتقان، و ضدحساسیت هم می‌توان درمان کرد. اگر معاینه وجود پولیپ‌های بزرگ را نشان دهد، انجام عمل جراحی لازم می‌شود.
سیگار نکشید. گرچه سیگار کشیدن در دراز مدت آسیب جدی به حس بویائی وارد می‌کند، اما ترک آن تا حدی بویائی را باز می‌گرداند.
ماسک بزنید. اگر مرتباً با مواد شیمیائی یا گرد و غبار در تماس هستند، ماسک فیلتردار بزنید. این کار از آسیب بیشتر حس بویائی جلوگیری می‌کند.
داروهایتان را کنترل کنید. اگر داروی بیماری تیروئید می‌خورید، از پزشک بخواهید مقدار آن را طوری تنظیم کند که بویاییتان دچار اختلال نشود.
تومور را درمان کنید. بیشتر تومورهائی که حس بویائی را دچار اختلال می‌کنند خوش‌خیم هستند. درمان تومور، بسته به نوع آن، عمل جراحی، پرتو درمانی، یا شیمی درمانی است. نتیجهٔ کار هم بسیار رضایت‌بخش است.
- فقدان بویائی در سالمندان
اگر پیری شما را ضعیف کرده است، با رعایت نکات زیر کمبود آن را جبران کنید.
ردیاب نصب کنید. چون بوی دود آتش‌سوزی را دیگر حس نمی‌کنید، نصب دستگاه الکتریکی ردیاب دود برای هشدار لازم است.
از دیگران کمک بخواهید. به‌هر حال، بهداشت فردی را کاملاً رعایت کنید. از دوستان بخواهید در صورتی که لباستان بو می‌دهد، شما را باخبر کند تا آن را عوض کنید. اگر عطر می‌زنید، سعی کنید اندازهٔ کافی آن را بدانید.
مراقب غذاهای فاسد باشید. بدون حس بویائی شیر ترشیده را تشخیص نخواهید داد. اگر با کس دیگری زندگی می‌کنید، تشخیص فاسدشدگی مواد غذائی را به او بسپارید. و اگر تنهائید برچسب تاریخ خرید بر مواد غذائی بزنید. 

 
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- اخیراً سرماخوردگی نداشته‌اید ولی احساس بویائی از بین رفته است.
- احساس بویائی مختل شده است (بدون دلیل بوهای عجیب یا نامطبوع احساس می‌شود).
- بعد از رفع سرماخوردگی یا گرفتگی بینی، فقدان بویائی بیش از یک هفته طول کشیده است.
- کاهش قدرت بویائی به‌دنبال حادثه یا ضربه‌ای به‌سر روی داده است.
- هر سال در فصل خاصی بویائی از بین می‌رود.

کاهش چشائی
 

ـ کاهش چشائی نشانهٔ چیست؟
توانائی جوانه‌های چشائی روی زبان محدود است. این جوانه‌ها فقط چهار مزه شیرینی، شوری، ترشی، و تلخی را تشخیص می‌دهند. حس بویائی است که طعم‌های ظریف را درک می‌کند. (به بخش کاهش بویائی، مراجعه کنید. همان عوامل که باعث فقدان بوپائی می‌شوند اغلب باعث کاهش حس چشائی می‌گردند.)
در واقع، ۸۰ تا ۹۰ درصد کسانی که فکر می‌کنند چشائی خود را از دست داده‌اند، اشتباه می‌کنند؛ حس بویائی آنها از بین رفته است. و در ۱۰ تا ۲۰ درصد بقیه، جوانه‌های چشائی آسیب دیده‌اند که ممکن است ناشی از عفونت گوش یا عمل جراحی گوش میانی باشد؛ به این علت که عصب اصلی جوانه‌های چشائی از گوش میانی می‌گذرد. این گرفتاری‌های گوش فقدان کامل چشائی را باعث نمی‌شوند، بلکه طعم‌های عجیب در دهان ایجاد می‌کنند. (در موارد نادر ذائقه فرد به کلی از بین می‌رود؛ غالباً فقط کاهش می‌یابد یا مختل می‌شود.)
عفونت قارچی زبان (کاندیدیاز) هم چشائی را تغییر می‌دهد. عدم رعایت بهداشت دهان و عفونت دندان و پوسیدگی آن توانائی احساس مزه‌ها را مختل می‌کنند. اگر آنتی‌بیوتیک مصرف می‌کنید، ممکن است دچار التهاب زبان شوید.
کم بودن آهن در برنامهٔ غذائی به کم‌خونی منجر می‌شود که این کم‌خونی التهاب زبان ایجاد کرده و چشائی را خراب می‌کند. محققان دریافته‌اند که کمبود ویتامین B۱۲، فولات، و روی در بدن هم گرفتاری‌های چشائی می‌آورند.
اگر بعد از غذا سیگار می‌کشید، این اختلال چشائی دو برابر می‌شود، چون سیگار جوانه‌های چشائی را می‌سوزاند.
کسانی که برای درمان سرطان پرتودرمانی شده‌اند، و نیز آنهائی که آسیب‌های شدید به سرشان خورده است، حس چشائی خود را از دست داده‌اند. و به‌ندرت، تومورهای دهان، مغز، یا ساقهٔ مغز هم ذائقه ر آسیب می‌رسانند.

- درمان کاهش چشائی
در بیشتر موارد، کاهش چشائی هم مانند کاهش بویائی خودبه‌خود یا با کمک پزشک درمان می‌شود.
غذای تند بخورید. خوردن متعادل غذاهای ادویه‌دار و چاشنی‌هائی مثل خردل، فلفل سیاه، فلفل قرمز، و آبلیمو به برگشت چشائی کمک می‌کنند.
نزد دندان‌پزشک بروید. بهداشت دهان را کاملاً رعایت کنید و مرتباً برای کنترل وضع دندان‌هایتان به دندان‌پزشک مراجعه کنید. مسواک زدن و نخ‌ کشیدن دندان‌ها را فراموش نکنید.
سیگار نکشید. سیگار کشیدن از عوامل شایع خراب شدن ذائقه است و التهاب هم ایجاد می‌کند که خود باعث تشدید آن می‌شود. سیگار را ترک کنید تا مزه‌ها را درست درک کنید.
ویتامین بخورید. اگر دچار کمبود ویتامین و کانی‌ها، مخصوصاً آهن، در بدن هستید، خوردن روزانه یک قرص مولتی‌ویتامین و کانی‌ها مفید است.
خوردن قرص آهن و روی و تزریق آمپول ویتامین B۱۲ را فقط باید با نظر پزشک انجام دهید، چون مصرف خود سرانهٔ اینها عوارضی در پی دارد.
عفونت دهان را درمان کنید. اگر التهاب زبان در اثر عفونت یا خوردن آنتی‌بیوتیک روی دهد، شستن با آب‌نمک برای بازسازی چشائی مفید است.
یک قاشق نمک را در یک لیوان آب گرم حل کرده و دهان را بشوئید اگر این کار مؤثر واقع نشود، پزشک دهان‌شویهٔ ضد قارچ تجویز می‌کند که عفونت مخمری دهان را هم درمان می‌کند.
صبر کنید. اگر دچار عفونت گوش شده‌اید، اختلال چشائی حاصل از آن با درمان کامل عفونت رفع می‌شود. این کار زمان لازم دارد. 

- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- کاهش قدرت چشائی را همیشه باید به پزشک اطلاع داد.

کاهش شنوائی
 
- کاهش شنوائی نشانهٔ چیست؟
برای تشخیص سالمندی یک فرد بهتر است به شنوائی او توجه کنید تا سفیدی موهایش. چون در ۶۰ سالگی، تقریباً هر کسی دچار کمی کم شنوائی می‌شود و در هفتاد سالگی این کم‌شنوائی بیشتر می‌شود.
اما لااقل یک عامل دیگر هم در کاهش پیش از مواقع شنوائی مؤثر است؛ و آن قرار گرفتن مداوم در معرض صداهای بلند است.
آسیب‌های شنوائی هم ناشی از شدت صدا و هم طول مدت آن است. ولی چون اثر آسیب صوتی فزاینده است، به از دست رفتن شنوائی ناشی از بالا رفتن سن اضافه می‌شود.
در واقع، تماس مداوم با اصوات پر سر و صدا، مثل موتورها، شلیک گلوله، یا موزیک‌های تند حساسیت انتهاهای عصبی پردهٔ گوش را از بین می‌برد.
پارگی پردهٔ گوش هم ممکن است به ناشنوائی موقتی منجر شود. عوامل مختلفی می‌توانند پردۀ گوش را پاره کنند، از جمله عفونت شدید گوش و ورزش‌هائی که فشار درون گوش را تغییر می‌دهند – مثل شیرجه با کپسول اکسیژن، چتربازی، و برداشتن وزنه‌های سنگین.
برخی بیماری‌ها نیز باعث ناشنوائی می‌شوند. التهاب شبه روماتیسمی مفاصل، سیفلیس، بیماری منیر، و تصلب گوش. بیماری منیر ناخوشی نسبتاً نادری است که گوش داخلی را گرفتار کرده و باعث سرگیجه و وزوز گوش می‌شود. تصلب گوش هم که بیشتر در جوانان و در زنان دو برابر بیشتر از مردان دیده می‌شود، باعث جمع شدن کلسیم در گوش داخلی می‌گردد. مبتلایان احساس می‌کنند که گوششان گرفته است یا صداها را از درون یک بشکه می‌شنوند.
برخی آنتی‌بیوتیک‌های خاص به‌نام آمینوگلیکوزیدها ممکن است در بعضی افراد باعث کاهش قدرت شنوائی شود.
تمام ناشنوائی‌ها غیر قابل برگشت نیستند. و در برخی موارد، درمان بسیار ساده است. گاهی ناشنوائی ناگهانی در کودکان به‌علت وارد کردن چیزی در گوش است. این چیز ممکن است کمی آدامس یا کاغذ باشد.
از علل دیگر کاهش شنوائی گوش درد شناگران، جمع شدن چرک گوش، و التهاب گوش میانی است. التهاب گوش میانی در کودکان شایع و ناشی از جمع شدن مایع در پشت پردهٔ گوش است.
- درمان کاهش شنوائی
چون عوامل و علل مختلفی می‌توانند باعث کاهش شنوائی شوند، برای تشخیص و درمان مناسب بهتر است نزد پزشک بروید. مثلاً ممکن است یک دوره درمان آنتی‌بیوتیک غفونت عامل ناشنوائی را پاک کند.
آزمایش کنید. اگر حتی ذره‌ای احتمال کم‌شنوائی کودکتان می‌دهید، حتماً او را به پزشک نشان دهید. تشخیص و درمان هرچه زودتر آن در کودکان از ناتوانی‌های بعدی او در یادگیری جلوگیری می‌کند. کودک ممکن است در مدرسه خوب درس را نفهمد، یا بچه‌ای که قبلاً زرنگ بوده است حالا نمراتش کم شده است. این حتماً علت رفتاری ندارد، و شاید فقط آنچه را که معلم می‌گوید نمی‌شنود. تصحیح این نقص شنوائی حتی بر تحصیلات سال‌های بعد او نیز تأثیر می‌گذارد.
سمعک بزنید. وقتی گفتگوی معمولی شنیده نمی‌شود، ممکن است وقت استفاده از سمعک رسیده باشد. تمام سمعک‌ها از بسیار ارزان تا بسیار گران صداها را به‌خوبی تقویت می‌کنند. اما بعضی از آنها دقیق‌ترند و در بعضی موارد هم صداهای اضافی را از بین می‌برند. بهتر است اول به پزشک مراجعه کنید و مطمئن شوید که دچار بیماری زمینه‌ای خاصی نشده‌‌اید و بعد سراغ سمعک بروید.
از گوشی استفاده کنید. اگر در شنیدن صدای رادیو یا تلویزیون مشکل دارید، از گوشی استفاده کنید.
جراحی کنید. اگر دچار تصلب گوش شده‌اید، عمل جراحی آن را برطرف می‌کند. جراح استخوان کوچک آسیب دیده در گوش درونی را برداشته و با وسیله‌ای ساخته شده از فولاد ضدزنگ یا پلاستکی آن را جایگزین می‌کند.
از گوشتان مراقبت کنید. گذاشتن گوشی‌های مخصوص در هنگام کار در محیط‌های پر سر و صدا ممکن است ناراحت کننده باشد، اما از کر شدن بهتر است. استفاده از این گوشی‌ها در هنگام کار با اره‌های زنجیری یا ماشین‌های برف روب هم مناسب است، چون صدای این وسائل هم به گوش آسیب می‌رسانند.
اما دوری از برخی چیزها، مثا کنسرت‌های پر سر و صدا بهتر است. میانگین صدای یک کنسرت موسیقی تند ۱۴۰ دسی بل است، یعنی معادل یک موتور جت. کسانی که زیاد به این صداها گوش می‌کنند، بعداً پشیمان می‌شوند.
گوش را پاک کنید. با احتیاط تمام چرک‌ اضافی گوش را پاک کنید. اما مواظب پاره شدن پردهٔ گوش باشید.

- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- هرگونه کاهش قدرت شنوائی را باید به پزشک اطلاع داد.

کاهش بینائی
 
- کاهش بینائی نشانهٔ چیست؟
برای بسیاری از ما، زدن عینک یا گذاشتن لنز برای تصحیح دید چیزی عادی مانند پوشیدن لباس زیر است.
اما بسیاری نیز به انواعی اختلال دید مبتلا هستند که با زدن عینک برطرف نمی‌شود. در رأس این ناراحتی‌ها پیری است. با بالا رفتن سن عدسی‌های داخل چشم به‌تدریج ضخیم و در اثر آب مروارید کدر می‌شوند که نتیجهٔ آن لکه‌های چشمی، تاری دید، دیدن هاله‌های تاریک به دور نور چراغ‌ها، و ضعف دید در شب است.
یکی دیگر از ناراحتی‌های ناشی از پیری آسیب‌دیدن لکه‌ٔ زرد (بخشی از شبکیهٔ چشم و مسئول دید مستقیم) است. در واقع، تابش یک عمر نور خورشید به چشم و عوامل دیگری که رگ‌های خونی و بافت‌های تغذیه‌کنندهٔ لکه زرد را تخریب می‌کنند باعث کاهش توان بینائی در ۶۰ سالگی است. این فرایند فرسودگی، که تباهی لکهٔ زرد نام دارد، به‌تدریج باعث چروکیدگی لکهٔ زرد شده و دید دقیق را مختل می‌کند. مبتلایان به این ناراحتی اغلب کلمات را شکسته و توده شده می‌بینند. لکه‌های تاریک بر نور چراغ‌های راهنمائی و نیز روی برچسب قیمت اجناس دیده می‌شود، و خطوط مستقیم چهارچوب در و پنجره‌ها موج‌دار به‌نظر می‌آیند.
علل دیگر کاهش بینائی عبارتند از پارگی شبکیه و بیماری‌های چشمی مثل گلوکوم (آب سیاه) و رتینوپاتی دیابتی (بیماری ناشی از قند شبکیه). در آب سیاه مایع در چشم تراکم پیدا کرده و با بالا بردن فشار آن عصب چشمی را آسیب می‌رساند. رتینوپاتی دیابتی آسیب دیدن رگ‌های خونی شبکیه در اثر ابتلا به بیماری قند است.
وارد آمدن ضربه به سر، سکتهٔ مغزی، و حتی سردرد میگرنی هم می‌‌توانند بینائی را به‌طور موقت از بین ببرند یا مختل کنند.

- درمان کاهش بینائی
همراه با تشخیص و درمان توصیه شده توسط پزشک، خود نیز می‌توانید به حفظ باقی‌ماندهٔ بینائی کمک کنید.
نور را مناسب کنید. نور مناسب برای خواندن استفاده از چراغ مطالعه با لامپ مات ۶۰ تا ۱۰۰ وات است. چراغ‌های هالوژن خیره‌کننده و گرمازا هستند و بهتر است با یک کلید تنظیم نور (دیمر) از آنها استفاده شود.
کتاب‌هایتان را بزرگ کنید. اگر می‌توانید دستگاه مخصوص بزرگ کردن صفحات کتاب و نمایش آن روی صفحهٔ تلویزیون بخرید. این دستگاه کلمات را تا ۶۰ برابر بزرگ می‌کند. خریدن کتاب‌های با حروف درشت و نوارهائی که کتاب روی آن خوانده شده است ارزان‌تر تمام می‌شود. کشیدن یک ورقهٔ شفاف زرد بر روی کتاب کلمات را برجسته‌تر نشان داده و بهتر خوانده می‌شود. وسائل مختلف دیگری هم برای بزرگ‌کردن کلمات وجود دارد.
- حفظ بینائی
رعایت نکات زیر به حفظ زیبائی و حتی جلوگیری از فقدان ناگهانی آن کمک می‌کند.
سبزی و میوه بخورید. تغذیه درست نقش مهمی در سلامتی چشم دارد. میوه، سبزی و غذاهای دیگر غنی از روی و ویتامین‌های E,C و A و نیز بتا کاروتن (که در بدن به ویتامین A تبدیل می‌شود) بخورید. شواهد زیادی وجود دارد که این مواد آسیب مربوط به تابش آفتاب را خنثی کرده و کاهش بینائی را به تأخیر می‌اندازند.
عینک و کلاه بگذارید. استفاده از عینک‌های دارای پوشش مخصوص برای جلوگیری از تابش نور آبی خورشید، که در دراز مدت باعث ضعف بینائی می‌شود، مفید است. این کار جلو تابش پرتو خطرناک فرابنفش را هم می‌گیرد. کلاه لبه‌دار بزرگی هم بر سر بگذارید تا آسیب چشمی ناشی از آفتاب کمتر شود.
سیگار نکشید. تحقیقات نشان داده است کسانی که لااقل ۲۰ نخ سیگار در روز می‌کشند، دو برابر بیشتر از افراد غیر سیگاری در معرض خطر آب مروارید هستند.
درها را نگاه کنید. یکی از راه‌های کنترل کاهش دید در اثر تباهی لکهٔ زرد آزمایش مرتب چشم با نگاه کردن به خطوط صاف کنارهٔ اشیائی مثل در و پنجره است. اگر این خطوط موجی، به‌هم ریخته، محو یا مبهم شده‌اند، پزشک را در جریان بگذارید.
جراحی کنید. اگر آب مروارید دید شما را مختل کرده است، تأخیر نکنید. چشم‌‌پزشک با عمل جراحی عدسی کدر شده را بر می‌دارد. دید شفاف با کار گذاشتن عدسی جدید یا استفاده از عینک و لنز باز می‌گردد. حفاظت از چشم در برابر آفتاب همچنان ضروری است. گذاشتن عینک مخصوص نور آبی و کلاه دارای لبهٔ بزرگ توصیه می‌شود. انواع جدید عدسی‌های درون چشمی لایهٔ محافظتی در برابر پرتو فرابنفش دارند.
لیزر درمانی کنید. نور بسیار قوی لیزر می‌تواند بافت‌های آسیب‌دیدهٔ چشم را ترمیم یا حل کرده و مانع برخی بیماری‌های کاهندهٔ دید شود. در تباهی لکه زرد لیزر مناطق تخریب شده را ترمیم می‌کند. این کار به شبکیه فرصت التیام داده و سیر بیماری را کند می‌کند. در برخی انواع آب‌سیاه، پزشک با پرتو لیزر سوراخ‌های ریزی در قرنیه ایجاد کرده و فشار را کاهش می‌دهد.
-مقابله با آب سیاه
متأسفانه آب سیاه چشم علامت اولیه‌ای ندارد، ولی با آسیب‌ دیدن عصب بینائی دید محیطی تاریک می‌شود، انگار از میان لوله‌ نگاه می‌کنید. در کنار لیزر درمانی، می‌توانید کارهائی برای کنترل آن بکنید.
معاینهٔ سالانه. معاینهٔ سالانه چشم بعد از ۳۵ سالگی در خانواده‌های دارای سابقهٔ ابتلا به آب سیاه، در افراد نزدیک‌بین، و در مبتلایان به بیماری قند بسیار مهم است. افراد دارای پوست تیره بیشتر مستعد ابتلا هستند.
قطرهٔ چشمی را فراموش نکنید. اگر مبتلا به آب سیاه هستید، باید داروی جلوگیری از بالا رفتن فشار چشم را درست مصرف کنید. هر وقت قطره را در چشم می‌ریزید، یک دقیقه چشم را ببندید، ریختن به موقع قطره را هیچ‌وقت فراموش نکنید.
دوچرخه بزنید. ریختن قطره راه سنتی کنترل آب سیاه است. ولی تجربه نشان داده است افرادی که سه بار در هفته به مدت ۳۰ دقیقه با دوچرخهٔ ثابت رکاب زده‌‌اند، بعد از ده دقیقه فشار داخل چشمشان پائین آمده است. در واقع، ورزش مانند داروی ضد آب سیاه عمل کرده است. بالا رفتن فشار چشم در آب سیاه مانند بالا رفتن فشار خون است در بیماری‌های قلبی است. اگر فشار را کنترل کنید، بیماری را کنترل کرده‌اید.
تحقیقات نشان داده است که اثر ورزش در پائین آوردن فشار دراز مدت بوده است، ولی با توقف ورزش فشار هم دوباره بالا می‌رود. داروی کاهش فشار چشم را سر خود قطع نکنید. اگر می‌خواهید ورزش را جایگزین آن کنید، پزشک باید برنامهٔ کاهش دارو را تجویز کند و مرتب فشار چشم را در کنترل داشته باشد. 
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- هر نوع کاهش یا از دست دادن بینائی را به پزشک اطلاع دهید.

  • آسان طب



همکاران ما از نظرات و پیشنهادات شما استقبال می نمایند

نظر يا مطلب خود درباره اين مقاله را بفرماييد
اگر مي خواهيد تصويري در كنار نظر شما نشان داده شود اينجا را امتحان كنيد . gravatar

*