بیماری انگلی “شیستوزمیاز” (Schistosomiasis) در مومیایی های باستان شناسایی شد

خرداد ۳۰, ۱۳۹۰ توسط :   موضوع : مشروح اخبار, مقالات علمي

 پژوهشگران علوم پزشکی به کمک باستانشاسان آمریکایی موفق به شناسایی بیماری انگلی “شیستوزمیاز” (Schistosomiasis) در مومیایی های باستان شدند . آنان با بررسی مومیاییهای مصری دریافتند که سیستم آبیاری مصنوعی در هزار و ۵۰۰ سال قبل عامل شیوع این بیماری انگلی بوده است.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز ،  محققان با بررسی مومیایی‌های اطراف رود نیل دریافتند که چگونه روشهای قدیمی آبیاری احتمالا منجر به افزایش انگل شیستوزومیاز(تب‌حلزون) شده که امروزه عامل بیماری حدود ۲۰۰ میلیون تن است.

تحلیلی در مورد مومیایی‌های قلمرو پادشاهی نوبیون که در جایگاه سودان فعلی قرار داشته، برای اولین بار به جزئیات بیشتر در مورد شیوع این بیماری در میان تمام مردم در دوران باستان پرداخته و این که چگونه تغییرات انجام شده توسط انسان در محیط زیست طی آن دوره ممکن است به گسترش آن کمک کرده باشد.

 پژوهشگران علوم پزشکی در دانشگاه اموری در یک تحقیق به سرپرستی “کمپبل هیبز” با بررسی مومیاییهای مسیر طولانی رودخانه نیل نشان دادند که چگونه تکنیکهای قدیمی آبیاری می توانند سبب افزایش توسعه بیماری انگلی “شیستوزومیاز” شوند.
در بدن حدود ۲۵ درصد از مومیایی‌های این پژوهش که به ۱۵۰۰ سال پیش باز می‌گردند، انگل Schistosoma mansoni ، گونه‌ای از شیستوزومیاز، یافت شد که با روشهای آبیاری امروزی بیشتر مرتبط است.

این بیماری انگلی که به دلیل نبود آب سالم شیوع می یابد حدود ۲۰۰ میلیون نفر را در سال آلوده می کند هرچند این بیماری اغلب کشنده نیست اما می تواند به کودکان آسیبهایی جدی وارد کند.

شیستوزومیاز توسط کرمهای انگلی بوجود می‌آید که در بدن انواع خاصی از حلزون‌های آب‌شیرین زندگی می‌کنند. این انگل از بدن حلزون وارد آب شده و سپس از طریق تماس با پوست انسان وارد بدن وی می‌شود.
این عفونت می‌تواند باعث کم‌خونی و بیماری مزمن شود که رشد و پیشرفت ادراکی را مختل کرده، به اندامها آسیب رسانده و خطر ابتلا به بیماری های دیگر را افزایش می‌دهد.
شیستوزومیاز در کنار مالاریا جزو مخرب‌ترین بیماری‌های انگلی از نظر اجتماعی و اقتصادی در جهان به شمار می‌روند.

“شیستوزمیاز” توسط یک کرم انگلی که در بدن بعضی از انواع حلزونهای ساکن آب شیرین زندگی می کند ایجاد می شود.

این انگل می تواند از بدن حلزونها خارج و وارد آب شود و افرادی را که پوست آنها با این آب تماس پیدا می کند آلوده کند.

این آلودگی می تواند سبب کم خونی، بیماریهای مزمن، کاهش رشد، عقب ماندگی ذهنی و بدشکلی اندامها شود.

همانند مالاریا، شیستوزومیاز نیز از جمله بیماریهای انگلی است که بیشترین آسیبهای اجتماعی اقتصادی را به دنیا وارد می کند.

از دهه دوم قرن بیستم ردهایی از این بیماری در مومیاییهای منطقه رودخانه نیل کشف شد اما تنها در سالهای اخیر امکان بررسی آنتی ژنها و پادتنهای این بیماری در بعضی از افراد فراهم شد.

در این تحقیق جدید، دانشمندان نمونه های بافت خشک دو جمعیت ساکن “نوبیون” در ساحل نیل را بررسی کردند. جمعیت اول “کولوبنارتیها” نام دارند که هزار و ۲۰۰ سال قبل زندگی می کردند.

در این دوره تاریخی، ارتفاع رود نیل به حداکثر سطح خود رسید و هیچ شاهدی در خصوص اینکه در آن زمان از سیستمهای آبیاری استفاده می شده است در دست نیست.

 جمعیت دوم، ساکن وادی حلفا بودند که حدود هزار و ۵۰۰ سال قبل در مناطق جنوبی تر نیل سکونت داشتند.

در دوره زندگی این جمعیت، سطح متوسط رودخانه در حداقل قرار داشت و بررسیهای باستان شناسی نشان می دهند که مردم این منطقه از کانالهای آبیاری برای کشاورزی استفاده می کردند.

نتایج این تحقیقات حاکی از آن است که ۲۵ درصد از نمونه های بافت جمعیت والی حلفا به شیستوزومی آلوده بودند درحالی که تنها ۹ درصد از بافتهای مربوط به مومیاییهای جمعیت کولوبنارتی آلودگی به این انگل را نشان دادند.

به گفته این محققان، آبهای راکدی که در کانالهای آبیاری جمع آوری می شوند زیستگاه مناسبی برای حلزونهای میزبان انگل شیستوزومی هستند.

  • آسان طب



همکاران ما از نظرات و پیشنهادات شما استقبال می نمایند

نظر يا مطلب خود درباره اين مقاله را بفرماييد
اگر مي خواهيد تصويري در كنار نظر شما نشان داده شود اينجا را امتحان كنيد . gravatar

*