سندروم ديسترس تنفسي حاد بالغین، حتی بعد از ترخیص از بیمارستان حيات بیمار را تهدید می کند

پژوهشگران علوم پزشکی می گویند با توجه به مطالعات انجام شده مشخص شد که بيماري جدي ديسترس تنفسي حاد يا ARDS‌ كه مي‌تواند باعث اختلال در دريافت اكسيژن و تنگي نفس شود عاملي براي تهديد زندگي افراد مبتلا محسوب مي‌شود. آنان تاکید دارند که مراقبت از بيماران مبتلا به ARDS بعد از دوره بيماري حاد و بستري طولاني مدت خاتمه نمي‌يابد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز،  سندرم ديسترس تنفسى بالغين (ARDS)، به‌طور تيپيک به‌دنبال شوک و تروما يا سپسيس ايجاد مى‌شود. به‌علت اينکه ريه‌ها تمام خون وريدى برگشته به قلب را دريافت مى‌کنند، و داراى اولين شبکهٔ مويرگى هستند که مدياتورها به آن مى‌رسند، فشار حاصل از هر صدمه‌اى که بخش غيراحشائى بدن را درگير کند، به ريه‌ها منتقل مى‌گردد.

سندرم ARDS به دليل آسيب ريه‌ها ايجاد مي‌شود. ممکن است ريه‌ها به دنبال يک بيماري، نظير پنوموني‌ يا عفونت خوني،‌ استنشاق آب يا مواد استفراغي، يا با ضربه آسيب ببينند.

به نظر مي‌رسد اين صدمات سبب التهاب ريه‌ها شود. اين تورم مي‌تواند منجر به از بين رفتن عروق خوني و ديواره آلوئول‌ها شده و مايعات جاي هوا را در کيسه‌هاي هوايي بگيرد.

محققان افزودند: براي كاهش علائم اين بيماري، بيماران مبتلا بايد در بخش مراقبت‌هاي ويژه بيمارستان بررسي شوند و بسياري از آنان تا موقعي كه بتوانند خودشان اقدام به نفس كشيدن كنند بايد به دستگاه تنفس مصنوعي يا ونتيلاتور وصل شوند.

نتايج حاصل از اين گزارش ضمن بيان اين كه صدمه به ريه‌ها و يا آسيب آنها توسط يك بيماري يا عفونت‌هاي خوني مي‌تواند منجر به وقوع بيماري ARDS  شود افزود برخي از افراد مبتلا به اين بيماري در صورت مرخص شدن از بيمارستان نيز همچنان بايد از دستگاه اكسيژن استفاده كنند تا شدت علائم تنگي نفس در آنها تخفيف پيدا كند.

به گفته محققان احتمال بروز اختلال استرس پس از سانحه و پريشاني‌هاي رواني ممكن است در بعضي از افراد مبتلا به اين بيماري رخ دهد كه در اين ميان پزشكان و مراقبان بهداشتي اين بيماران نقش مهمي در كنترل اين علائم دارند.

نتایج این تحقیق در نشريه آكادمي پزشكان خانواده آمريكا انتشار یافته است .

سندرم ديسترس تنفسي حاد (ARDS) يک بيماري سريعا پيشرونده است که در ابتدا با تنگي نفس، تاکي پنه، و هيپوکسمي تظاهر مي‌کند و سپس به سرعت به سمت نارسايي تنفسي پيش مي‌رود.

کنفرانس اجماع عمومي آمريکايي – اروپايي (AECC) معيارهاي تشخيصي براي ARDS  را به شرح زیر منتشر کرده است :

–  شروع حاد،

–  نسبت فشار نسبي اکسيژن شرياني به درصد اکسيژن استنشاق شده (PaO2/FiO2) برابر با200 يا کمتر، بدون در نظر گرفتن فشار مثبت در پايان بازدم(PEEP);

–  ارتشاح دو طرفه در راديوگرافي فرونتال قفسه سينه و فشار گوه اي شريان ريوي برابر با 18 ميليمتر جيوه يا کمتر يا عدم وجود شواهد باليني ازفشار بالاي دهليزچپ.

آسيب حاد ريه،سندرمي است که مختصري از شدت کمتري برخوردار است و با هيپوکسمي خفيف‌تر ولي معيارهاي تشخيصي ديگر مشابه با ARDS مشخص مي‌شود.

از آنجا که بيش از نيمي از واحدهاي مراقبت‌هاي ويژه (ICUs) در ايالات متحده داراي متخصص مراقبت‌هاي ويژه نيستند،

بسياري از پزشکان مراقبت‌هاي اوليه، مسوول ارايه مراقبت از بيماران مبتلا به ARDS يا آسيب حاد ريه هستند.

مراقبت از بيماران مبتلا به ARDS بعد از دوره بيماري حاد و بستري طولاني مدتشان خاتمه نمي‌يابد. پس از ترخيص از ICU، بيماران مبتلا به ARDS نسبت به قبل کيفيت پايين‌تر زندگي، ضعف قابل‌توجه ناشي از نوروپاتي و ميوپاتي، اختلال شناختي دائمي و تاخير در بازگشت به کار دارند.

محققین می گویند مرگ‌و‌مير درطي سه سال در کساني که نياز به تهويه مکانيکي در ICU داشته اند در مقايسه با کساني که نياز به تهويه مکانيکي در ICU نداشته‌اند و کساني که در ICU بستري نشده‌اند بالاتر است (3/57% در مقابل 3/38% و 9/14%).

  •  پورتال خبری سلامتی و زیبایی و موفقیت



همکاران ما از نظرات و پیشنهادات شما استقبال می نمایند

نظر يا مطلب خود درباره اين مقاله را بفرماييد
اگر مي خواهيد تصويري در كنار نظر شما نشان داده شود اينجا را امتحان كنيد . gravatar