” ایدز ” نخستین بار در پنجم ژوئن ‪ ۱۹۸۱‬میلادی کشف شد. این بیماری با تضعیف سیستم ایمنی بدن، انسان را در برابر بیماری‌ها آسیب پذیر می‌کند.

در مرحله نخست بیماری بین ‪ ۵۰‬تا ‪ ۷۵‬درصد موارد دو هفته بعد از ورود ویروس به بدن دچار علائم غیر اختصاصی مثل تب، گلودرد، زردی ، دردماهیچه ، ضایعات پوستی ، بزرگی طحال و کبد و غدد لنفاوی ، کاهش وزن و اشتها می‌شود که این علائم حدود یک ماه طول می‌کشد و بعد خود به خود فرد بهبود می‌یابد و بیماری وارد مرحله “بی‌علامت” می‌شود.

در مرحله بی‌علامت بیماری ، بیمار به‌رغم ادامه و تکثیر ویروس و از بین رفتن سلولهای ایمنی فرد، متوجه بیماری نیست و به همین خاطر نیز از سیستم درمانی و بهداشتی کمک نمی‌طلبد و یا همچنان به رفتارهای پرخطر خود ادامه می‌دهد.

ایدز مدتها به عنوان ” کمبود مصونیت مرتبط با همجنس بازی” یا ‪GRID‬ خوانده می‌شد.

با ادامه تحقیقات و در گذر زمان مشخص شد که بیش از نیمی از مبتلایان، هیچ ارتباطی به گروه‌های منحرف جنسی نداشته و از راههای دیگر، به این بیماری مبتلا شده‌اند.

در سال ‪ ۱۹۸۲‬میلادی، یک سال پس از کشف نمونه‌های نخست بود که مرکز کنترل و جلوگیری از بیماری‌های آمریکا، نام “ایدز” را پیشنهاد کرد.

” سندروم فقدان مصونیت اکتسابی ” و تحقیقات کارشناسان نشان داد که این بیماری در پیش از سال‌های دهه ‪ ۸۰‬هم به صورتی محدودتر وجود داشته است.

قدیمی‌ترین نشانه این بیماری با آزمایش بر پلاسمای خون پسر جوانی که در سال ‪ ۱۹۵۹‬میلادی در منطقه‌ای که اکنون جمهوری دموکراتیک کنگو خوانده می‌شود، درگذشته بود ، یافت شد.

گذشته از این مورد، نشانه‌هایی از وجود ایدز در سال‌های پیش از دهه ‪ ۱۹۸۰‬میلادی به یک نوجوان ‪ ۱۵‬ساله آفریقایی – آمریکایی که در سال ‪۱۹۶۹‬ میلادی در سنت لوئیس درگذشته و یک ملوان نروژی که درسال ‪ ۱۹۷۶‬میلادی جان باخته است، محدود شد.

دانشمندان معتقدند که ویروس عامل ایدز از جامعه میمون‌ها به عنوان نزدیک‌ترین و شبیه‌ترین موجودات به انسان ، به جوامع بشری انتقال یافته است.

براساس آمار ماه مه سازمان ملل، در پایان سال گذشته میلادی ‪ ۳۸/۶‬میلیون نفر حامل ویروس ایدز بودند.