پزشکان بدون مرز درمان
خانه / پوست و مو / کاشت ریش و سبیل

کاشت ریش و سبیل

مراحل برداشت و کاشت موها برای کاشت ریش و سبیل، شبیه کاشت موی سر است با این تفاوت که در کاشت ریش و سبیل، فقط از واحدهای فولیکولی دارای یک یا دو تار مو استفاده می شود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، پیاز های موی لازم برای کاشت سبیل، نظیر عمل کاشت موی سر، از پشت سر گرفته می شود به صورتی که نوار باریک پر مویی از پوست سر را تفکیک می کنند و بعد پیاز های موهای موجود را جداگانه تفکیک کرده و آنها را در ناحیه های کم مو پیوند می دهند.

مو های کاشته شده، خصوصیات سابق شان را دارند و این بار در محل مورد نظر که ریش یا سبیل است به رشد خود ادامه می دهند. برای این کار موهای سبیل بایست به طور مرتب اصلاح شوند.

اگر پیاز موهای کاشته شده با فاصله خیلی اندکی از هم باشند، به خوبی تغذیه نمی کنند. به همین خاطر، تراکم موهای پیوندی بایست مراعات گردد. بعد از اجرای یک مرتبه کاشت و رشد مو های آن (بعد از ۴ تا ۶ ماه) می توان دو باره شروع به کاشت موی ریش و سبیل در ناحیه های کم مو کرد.

جوش ها، جای زخم های جراحی، رد سوختگی و هر نوع عاملی که باعث کم شدن مو های سبیل شده را می توان با استفاده از کاشت ریش و سبیل ترمیم نمود. کسانی که در صورت بی مو هستند می توانند با کاشت مو این مشکل را برطرف کنند.

در عمل کاشت سبیل تنها می توان از روش FUE بهره گرفت به این دلیل که نتیجه های به دست آمده از شیوه FUT راضی کننده نبوده است. پیاز مو ها توسط دستگاه های ۰.۶ تا ۰.۷ میلی متری و بدون منبع نیروی مکانیکی برداشت می گردند و بایست به صورت یکجا در ناحیه مربوطه بدون برش دادن پوست آن ها، پیوند زده شوند به این دلیل که احتمال دارد پیاز خراب شود.

با کمک تیغ های خیلی ظزیف می توان تا از پدید آمدن زخم در محل برداشت یا کاشت مو، پیشگیری نمود. محدودیت ها و تعداد موهای کاشته شده، به وسیله خود فرد معین می گردد.
در شخصی که بدون سبیل است، کاشت هزار پیاز در آن قسمت می تواند ظاهر بدون موی او را عوض کند، اما اگر به ریش و سبیل زیادتری احتیاج باشد، می توان شمار مرتبه های کاشت را بیشتر کرد. در موردهایی که پیوند سبیل با استفاده از شیوه FUE اجرا می گردد، چه پرموتر و چه کم موتر، ظاهر آن به اندازه ای نرمال می شود که پیرایشگر نیز قادر به تشخیص موهای کاشته شده نیست.

با استفاده از شیوه FUE ، مقدار لازم پیازهای مو را خارج می کنند و در ناحیه مدنظر با توجه به انحنای نرمال رشد موها می کارند.

در زمان عمل کاشت ریش طبیعی احتمال دارد پیاز مو های ریش که احتیاجی به آنها نمی باشد از محلشان بیرون بیاورند و آنها را در ناحیه هایی کم موتر بکارند. در این نمونه غالبا موهای روی گونه ها را برداشت می کنند و در ناحیه های کم مو پیوند می دهند. در صورت با دقت این کار که با دست یا با تیغه های ۰.۶ تا ۰.۷ میلی متری، انجام می شود هیچ ردی از آن به جا نمی ماند. با این کار، می توان پیاز ها را از ناحیه هایی نظیر بخش های زیرین ریش، سینه، بخش های زیرین گردن و حتی گونه ها برداشت و در ناحیه های کم مو پیوند زد.

برداشت این پیاز ها از ناحیه های پرمو که بد هم دیده می شوند می تواند هم آن موهای زاید را از بین ببرد و هم موهای کم مو را پرموتر نماید.

ریش نظیر موی سر نیست و موهایی آن در اشخاص گوناگون رشد متفاوتی دارد. احتمال دارد شخصی ریش کم مو بخواهد که در این صورت غالبا احتیاجی به موی زیاد برای کاشت مو نمی باشد.

در موردهایی که بخشی از ریش مویی ندارد، می توان از ناحیه های پرموی پیرامونش، برای انجام کاشت مو بهره گرفت. اگر شخصی اصلا مویی نداشته باشد با توجه به خواسته او و براساس مواردی که وجود دارد می توان هزار تا سه هزار پیاز را کاشت.

اگر قرار است عمل کاشت فقط بر روی سبیل اجرا شود بهتر است چهارصد تا هشتصد پیاز مو برداشته شود. ناحسه های برداشت مو برای تقریبا ۱ تا ۲ هفته بعد از عمل، رنگ صورتی می گیرند که بعد از آن هیچ جای زخمی روی آن نمی ماند.

بعد از کاشت ریش و سبیل، تا یک شبانه رز پوست شخص قرمز می شود و حس می کند که خراش هایی بر روی صورتش وجود دارد که در همین زمان رشد اثرگذارتری هم رخ می دهد. درست شدن ظاهری بعد از آن تقریبا یک هفته به طول می انجامد و بعد از ۴ ماه، رشد مو ها آغاز می شود. مو های پیوند زده شده به ریش و سبیل بایست به طور مرتب کوتاه شوند به این دلیل که نظیر مو های اصلی شخص توانایی رش و بلند شدن را دارا هستند.

مشکلاتی کاشت ریش و سبیل :

۱) در هیچ کجای بدن مویی وجود ندارد که کاملا شبیه موی ریش و سبیل باشد بنابراین موهای کاشته‌شده با موهای فعلی ریش و سبیل تا حدی مطابقت ندارند و معمولا موهای کاشته‌شده از لحاظ مشخصات ظاهری (مثل رنگ، ضخامت و…) تا حدی با موهای قبلی ریش و سبیل تفاوت خواهند داشت البته باید در انتخاب محل دهنده مو برای کاشت ریش و سبیل دقت کرد تا این مشکل تا حد امکان کمتر شود.

۲) از آنجا که با لوازمی که در حال حاضر برای کاشت ریش و سبیل (که البته بسیار ظریف و میکروسکوپیک هستند)، استفاده می‌شوند، نمی‌توان تراکمی شبیه ریش و سبیل طبیعی ایجاد کرد، فاصله موهای کاشته شده بیشتر از موهای طبیعی ریش و سبیل خواهدبود. البته می‌توان در جلسه‌های دوم و سوم کاشت ریش و سبیل، این فاصله‌ها را کم کرد ولی به هر حال تراکم آن هیچ‌وقت شبیه ریش و سبیل طبیعی نخواهد شد.

۳) با توجه به چرب‌بودن طبیعی پوست صورت در ناحیه، امکان بروز جوش‌های چرکی پس از کاشت ریش و سبیل بیشتر از کاشت موی سر است بنابراین گاهی باید بیمار برای مدتی پس از کاشت ریش و سبیل آنتی‌بیوتیک مصرف کند. البته این مشکل رشد موهای کاشته‌شده را مختل نخواهد کرد.

موهایی که برای کاشت به کار می رود، از پوست سر برداشته می شود که غالبانظیر مو های صورت رشد می نمایند و می توان آن ها را اصلاح نمود. در برخی موردها، شبیه ترین مو به مو های ریش یا سبیل را می توان در کنار سر و یا در پشت آن یافت. بعد از اجرای کاشت مو، این مو ها همیشگی می مانند. برای داشتن ظاهری نرمال، در هر کاشت یک و یا دو پیاز مو را پیوند می زنند که به مو های طبیعی خود شخص وابسته است.

از سایر کارهایی که برای حفظ ظاهر نرمال مو ها صورت می پذیرد می توان به گذاشتن با دقت کاشت موها با انحنای درست، پیوند همه پیاز ها در برش های ظریف برای جلوگیری از ایجاد شدن جای زخم و همینطور پخش کردن مو های خاکستری در ناحیه های کاشته شده ، اشاره نمود. توجه نمایید که بعد از اجرای این عمل، موهای کاشته شده را نمی توان برای کاشت دوباره به کار برد و اگر شخص در آینده گرفتار طاسی مردانه شود، مو های کم تری توانایی کاشت دارند.

تلگرام

مطلب پیشنهادی

اصلاح افتادگی پلک با روش پلاسماجت

پلاسما جت روشی می باشد که قادر است با تکیه بر از آخرین دستگاه های …

راز جوانی پوست

اگر می خواهید همیشه پوستی جوان داشته باشید لازم است به نکات زیر دقت کنید. …