پزشکان بدون مرز درمان
خانه / آموزش سلامت / هپاتیت C (سی)

هپاتیت C (سی)

در حال حاضر حدود 10 درصد از زندانیان کشور به هپاتیت C مبتلا هستند. تخمین زده می‌شود که حدود 200 هزار بیمار مبتلا به هپاتیت C در ایران وجود دارند که بیشتر آنها هنوز شناخته نشده‌اند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، هپاتیت c نوعی بیماری کبدی است که عامل ایجاد آن ویروس هپاتیت C می باشد.هپاتیت c در برخی افراد به صورت یک بیماری کوتاه مدت بروز می کند؛ اما در 70-85% افراد آلوده بیماری، طولانی مدّت و مزمن می شود.

عفونت حاد هپاتیت c معمولا بدون علامت است و باعث ایجاد بیماری های تهدید کننده ی حیات نمی شود.

حدود 15-45% افراد آلوده به ویروس هپاتیت C پس از گذشت شش ماه ، بدون هیچ گونه درمانی ،بهبود می یابند و در 55-85% افراد بیماری وارد مرحله مزمن می شود.

حدود 130-150 میلیون نفر از مردم جهان به عفونت مزمن هپاتیت c مبتلا هستند. بیشترافراد مبتلا به عفونت مزمن HCV نیز بدون علامت اند.اما این مرحله از بیماری ، در دراز مدت، می تواند منجربه به خطرافتادن سلامتی و حتی مرگ شود.

بسیاری از این بیماران دچار بیماری های خفیف تا شدید کبدی از جمله سیروز کبدی و سرطان کبد هستند و هر ساله حدود 500 هزار نفر بر اثر بیماری های کبدی ناشی از هپاتیت c جان خود را از دست می دهند.

توزیع جغرافیایی :

هپاتیت c در سراسر جهان انتشار دارد. بیشترین آمار ابتلا به این بیماری مربوط به آفریقا و بخش مرکزی و شرقی آسیا می شود . بسته به شرایط هر کشور عفونت هپاتیت c می تواند در افراد خاصی بروز پیدا کند؛ برای مثال کسانی که دارو تزریق میکنند؛ و یا اینکه همه گیرباشد.

ویروس HCV دارای سویه های متعدد می باشد که توزیع آنها در مناطق مختلف متفاوت است .

انتقال: ویروس HCV از طریق خون منتقل می شود.

راه های رایج انتقال این ویروس به شرح زیر می باشد:

– تزریق دارو و به اشتراک گذاشتن ابزار تزریق
– استفاده مجدد یا سترون سازی نا کافی تجهیزات پزشکی ، بویِژه سرنگ و سوزن
– تزریق خون و فراورده های خونی آلوده

هپاتیت C از طریق شیرمادر، غذا ، آب یا تماس هایی مانند بغل کردن ، بوسیدن واستفاده از ظروف مشترک با فرد آلوده منتقل نمی شود .

پیش گیری: با وجود تحقیقات انجام شده هنوز هیچ گونه واکسنی علیه هپاتیت C وجود ندارد.

علائم بالینی : دوره کمون هپاتیت c دوهفته تا شش ماه است . در ابتدای عفونت 80% افراد بدون علامت اند. درافرادی که دارای علائم شدید هستند این علائم به صورت تب ، تهوع ، استفراغ، دل درد ، خستگی ، کاهش اشتها ، درد مفاصل و زردی(پوست زرد و چشمان سفید) دیده می شود.

تست های آزمایشگاهی و تشخیص:

در اکثر مواقع فرد آلوده بدون علامت، متوجه عفونت HCV در خود نمی شود تا این که در زمان بررسی خون برای اهدای خون یا هنگامی که سطح آلانین آمینوترانسفراز(یک انزیم کبدی ) بالا می رود، عفونت تشخیص داده میشود.

تشخیص هپاتیت c با بررسی شرح حال بیمار ،معاینه ی بیمار و آزمایش های خونی صورت می گیرد.غالبا میزان آنزیم های کبدی در خون این بیماران بالاست .

در صورت برخورد با مورد مشکوک به هپاتیت c ، در ابتدا وجود HCV را در خون بررسی کنیم.

اگر آنتی بادی های ضد HCV در خون وجود داشت باید با استفاده از تست های تاییدی HCV RNA PCR برای تشخیص قطعی استفاده نمود. چرا که وجود انتی بادی های ضد HCV می تواند ناشی از تماس با HCV در گذشته باشد ،حال آن که وجود مواد ژنتیکی ویروس در خون بیمارنشانگر این است که در حال حاضرآلوده به ویروس است.

ویروس هپاتیت c انواع مختلفی دارد که بررسی ژنوتیپ آن ها قبل از درمان امری ضروری است ؛

از جمله این که موارد 1a و 1b شدیدتر از موارد 2a و 3a می باشند.شمارش ویروس در PCR قبل از درمان و پس از آن برای تعیین درمان مفید است .

برای تشخیص اسکار ایجاد شده از هپاتیت c در کبد نیز می توان از بیوپسی کبد استفاده نمود.از روش فیبرواسکن (روش سونوگرافی) نیز می توان به عنوان روش غیر تهاجمی استفاده کرد.

امروزه در برخی از کشورها، کیت های خانگی بررسی هپاتیت c وجود دارد ! با استفاده از این کیت ها می توان تماس یا عدم تماس با HCV را بررسی و درصورت مثبت بودن تست ، برای تشخیص قطعی ابتلا به هپاتیت c به پزشک مراجعه نمود.

نتیجه :

اگرچه هپاتیت C بیماری خطرناکی است ولی با درمان مناسب و تحت پیگیری بودن منظم پزشک و مراقبت بیمار از خود این افراد می‌توانند زندگی فعال و عادی داشته باشند؛ اما باید بدانیم که پیشگیری بسیار آسانتر و کم هزینه‌تر از درمان است.

در موارد نادر از مادر آلوده به این ویروس بیماری به نوزاد در حین زایمان منتقل می‌شود. اگر کسی به ابتلای خود به هپاتیت C مشکوک است از اهدای خون خودداری کند.

شایع‌ترین راه انتقال هپاتیت C روش تزریقی است که بیش از 50 درصد موارد را شامل می‌شود. انتقال این ویروس از راه جنسی نسبت به هپاتیت B کمتر است. همچنین شیردهی نیز موجب انتقال این بیماری نمی‌شود.

دو نوع هپاتیت C وجود دارد. نوع اول هپاتیت C حاد نامیده می‌شود و به معنی عفونت کوتاه مدت است.

علائم این مرحله شبیه آنفلوآنزای خفیف است. نوع دوم هپاتیت C مزمن است و فرد دچار عفونت جدی‌تر و طولانی‌تری می‌شود.

بیشتر بیماران وارد مرحله مزمن می‌شوند ولی همچنان بدون علامت باقی می‌مانند. به همین دلیل در بسیاری از موارد دیده می‌شود که فرد تا 15 سال یا بیشتر تشخیص داده نشده باقی می‌ماند و به صورت اتفاق بعد از اهدای خون یا بررسی کامل پزشکی متوجه ابتلا به این بیماری می‌شود.

هپاتیت C به آهستگی موجب آسیب کبد بیمار می‌شود. حدود 85 درصد افرادی که وارد مرحله مزمن بیماری می‌شوند پس از 20 سال یا بیشتر دچار آسیب شدید کبد و سیروز کبدی می‌شوند، قرمزی کف دست‌ها، تورم شکم، پاها و صورت، تجمعی از عروق خونی زیر پوست، خونریزی واریسی، آسیب دستگاه عصبی و مغز از نشانه‌های سیروز کبدی هستند.

همچنین خستگی، تب، اندک سردرد، گلودرد خفیف، کاهش اشتها، تهوع، استفراغ، درد قسمت فوقانی راست شکم (روی کبد) درد مفاصل، خارش پوست، درد عضلانی، ادرار پررنگ و زردی پوست و سفیدی چشم بیمار از نشانه‌های ابتلا به این بیماری است.

تلگرام

مطلب پیشنهادی

چه اشخاصی در معرض کمبود ویتامین D قرار‌دارند؟

اگر شما در یکی از شرایط زیر زندگی می‌کنید، بهتر است هرچه سریع‌تر، با انجام …

شکر اعتیاد آور است

لازم است خطر مصرف زیاد و بیش از حد قند، شکر و مواد شیرین بطور …