کاهش گلبول سفید WBC

مهر ۹, ۱۳۹۵ بواسطة:   موضوع : آموزش سلامت, مشروح اخبار

گلبولهای سفید در بدن نقش دفاعی دارند. آنها عوامل خارجی بیماری زا را شناسایی کرده و به روش های مختلف نابود می سازند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، گلبولهای سفید انواع مختلفی دارند:

نوتروفیلها , لنفوسیت ها , مونوسیت ها , ائوزینوفیل ها و بازوفیلها.

در اثر شیمی درمانی , تعداد گلبولهای سفید کاهش پیدا می کند. کاهش گلبولهای سفید بدن را مستعد عفونت می نماید.

در بیماران سرطانی کاهش گلبول سفید و عفونت یکی از جدی ترین و مهمترین عارضه های درمان محسوب می شود. , که نیازمند دقت و توجه زیادی از طرف پزشک معالج , کادر درمان و بیمار می باشد.
علایم افت گلبول سفید چیست؟

بهترین روش شناسایی افت گلبول سفید , آزمایش CBC است . معمولاً این آزمایش توسط پزشک معالج طی دوره های منظمی انجام می شود. در اغلب مواقع با افت گلبول سفید , عوامل بیماریزا فرصت پیدا می کنند تا در بدن رشد نمایند و عفونت از درجات خفیف تا شدید در بیمار ظاهر می شود.

علایم افت گلبول سفید هم بیشتر همان علایم عفونت هستند :

تب و لرز ، سردرد ، سرفه ، عطسه، آبریزش بینی ، خارش گلو ، قرمزی پوست ، بی حالی ، سوزش ادرار ، اسهال ، زخم دهان ، درد عضلانی ،کم اشتهایی .
نوتروپنی چیست؟

همانطوریکه در سطور بالا گفته شده , گلبول سفید انواع مختلفی دارد.

در بین طیفهای مختلف گلبول سفید نوتروفیلها جهت مبارزه با میکروبهای بیماریزا نقش مهمتری بر عهده دارند. نوتروفیلها تحت علامت اختصاری Neut یا Neutrophil در آزمایش خون مشخص می شوند. گاهی هم در برخی آزمایشگاهها تحت عنوان Poly نامیده می شوند.

معمولاً در آزمایشات خون تعداد نوتروفیلها به درصد مشخص می شود. در حالت طبیعی ۵۰ تا ۷۰ در صد از گلبولهای سفید نوتروفیل هستند. در بیماران سرطانی این در صد کاهش پیدا می کند. نوتروپنی یعنی کاهش تعداد نوتروفیلهای خون.

ممکن است یک بیمار تعداد کل گلبولهای سفیدش یعنی WBC طبیعی باشد اما تعداد نوتروفیلهایش کم باشد. این حالت یعنی اینکه با وجود طبیعی بودن تعداد گلبولهای سفید ، به دلیل کم بودن نوتروفیلها بدن قادر به مبارزه با میکروبها نیست و مورد تهاجم آنها قرار گرفته یا احتمال حمله بسیار زیاد است.

تعداد نوتروفیلها معیار مناسبی جهت پیش بینی احتمال بروز عفونت در بیمار محسوب می شود.

نوتروفیل زیر ۱۰۰۰: اگر تعداد نوتروفیل مطلق بیماری زیر ۱۰۰۰ باشد ، سیستم ایمنی وی جهت مبارزه با میکروبها کافی نیست و می تواند دچار عفونت شود.

نوتوفیل زیر ۵۰۰: اگر برای چند روز مداوم تعداد نوتروفیل مطلق زیر ۵۰۰ باشد ، احتمال ابتلا به عفونت بالاست.

نوتروفیل زیر ۱۰۰: اگر برای بیش از یک هفته تعداد نوتروفیلها زیر ۱۰۰ باشد ، احتمال ابتلاء به عفونت بسیار بالاست.
پزشک معالج جهت جبران افت گلبول سفید چه اقداماتی انجام می دهد؟

پزشک معالج با توجه به جواب آزمایش CBC , وضعیت گلبول سفید را بررسی می کند. سپس بیمار را از نظر وجود یا عدم وجود عفونت معاینه می نماید . در صورت عفونت آنتی بیوتیک مناسب را تجویز می کند , همچنین در صورت لزوم جهت افزایش میزان گلبول سفید از داروی فاکتور رشد گلبول سفید (G_CSF) استفاده می کند.
در صورت افت گلبول سفید چه اقدامی انجام دهم؟

اول اینکه نگران نباشید , افت گلبولهای سفید نشانه وخامت بیماری در شما نیست. این اتفاق در اغلب بیماران تحت شیمی درمانی رخ می دهد و قابل کنترل است.

دوم اینکه , شما می توانید در کنار پزشکتان نقش بسیار حائز اهمیتی در کنترل این عارضه داشته باشید.

اقدامات شما در دو بخش طبقه بندی شده است:

الف: اقدامات قبل از عفونت.
ب: اقدامات بعد از عفونت.

اقدامات قبل از عفونت

اکثر بیماران تحت شیمی درمانی , درجاتی از کاهش گلبول سفید را تجربه می کنند. بنابراین مستعد ابتلا به عفونت هستند. با انجام اقدامات قبل از عفونت می توانید تا حدود زیادی از این عارضه جلوگیری نمائید. برخی از این اقدامات عبارتند از :

۱- شستن مرتب دستها به روش علمی : مهمترین ، آسانترین و موثر ترین راه پیشگیری از انتقال میکروبها شستشوی صحیح و مرتب دستان است. با وجودیکه همه ما روزانه بارها این کار را انجام می دهیم ، اما متاسفانه بسیاری از ما به روش صحیح و علمی این کار را انجام نمی دهیم.دستهای یکی از مهمترین راههای انتقال عفونت هستند.

در چه مواقعی باید دستها به روش علمی شستشو شود؟

بعد از دست دادن با دیگران
قبل و بعد از طبخ و آماده سازی غذا
قبل و بعد از تعویض لباس یا پوشک کودک
و به طور کلی قبل و بعد از تماس با بیمار

چه کسانی باید دستانشان را به روش علمی و اصولی شستشو کنند؟

همه کسانی که با بیمار در تماس هستند باید طبق اصول علمی و صحیح این کار را انجام دهند.

آیا برای شستشو باید از مواد ضد عفونی کننده استفاده کنم؟

خیر ؛ در حالتی که بیمار سالم است و دچار عفونت نشده ، آب ولرم و صابون کفایت می کند.

روش صحیح شستشو چگونه است؟

در اینجا روش صحیح به کمک عکس مشروح می گردد.

مدت زمان شستشو چقدر است؟

مدت زمان شستشو باید بین ۲۰ تا ۳۰ ثانیه باشد ، تا عوامل بیماریزا به درستی از روی پوست پاک شود. قبل از شستشو باید ساعت ، حلقه و انگشتر از دست خارج شود.

آیا پوشیدن دستکش یکبار مصرف می تواند جایگزین شستشوی مرتب باشد؟

خیر ؛ استفاده از دستکش جهت نظافت بیمار اشکالی ندارد ، اما جایگزین شستشوی دست نیست و شستشوی دست ، قبل و بعد از استفاده از دستکش الزامی است.

بهترین وسیله خشک کردن دستها بعد از شستشو چیست؟

بهترین وسیله دستمال کاغذی یکبار مصرف است.

آیا انجام چنین روشی برای شستشوی دست کودک سرطانی هم ضروری است؟

خیر ؛ اما لازم است بعد از بازی با اسباب بازی و قبل از خوردن غذا به صورت معمول دستانش را شستشو کنید.

۲- استحمام و تعویض لباس روزانه مراقب :

بیمار سرطانی باید به طور روزانه استحمام و تعویض لباس را انجام دهد . گاهی به دلیل خستگی بیمار قادر به استحمام روزانه نیست , در چنین مواقعی همان تعویض روزانه لباس کفایت می کند.

نوزادان و کودکان سرطانی زیر دو سال در تماس نزدیک و دائم با مادر خود قرار دارند و استحمام و تعویض لباس روازنه مادر هم در این گروه از بیماران الزامی است.

لباس و ملحفه کودک سرطانی باید به صورت روزانه تعویض شود . اما استحمام روزانه لازم نیست و می تواند با توجه به قوای بدنی ، یکروز در میان یا دو روز درمیان انجام شود ، اما فاصله بیش از دو روز برای استحمام صحیح نیست و حتی اگر کودک ضعف عمومی دارد باید این کار به صورت حمام روی تخت انجام پذیرد (در خصوص حمام روی تخت از یک کمک بهیار متبحر کمک بگیرید). در حین تعویض لباس می توانید پوست جاهای مختلف بدنش را از نظر قرمزی و زخم بررسی نمائید.

نکته اینکه استفاده از آب بسیار داغ در بیمار سرطانی ممنوع است چون علاوه بر خطر سوختگی ، ممکن است صدمات ریزی در پوست ایجاد کند که از طریق آن میکروبها به بدن نفوذ نمایند.

۳- واکسیناسیون:

در کل دوره درمان انجام هر گونه واکسیناسیون بدون مشورت با پزشک معالج ممنوع است.در کودکان سرطانی که به مدرسه می روند این مسئله را به اطلاع معلم و مدیر مدرسه وی برسانید.

همچنین کودک سرطانی باید از کودکانی که به تازگی واکسیناسیون انجام داده اند ، دور باشند.
۴- اماکن شلوغ:

در اماکن شلوغ شانس ابتلا به عفونتهای ویروسی افزایش پیدا می کند ، حدالمقدور باید از بردن بیمار به مکانهای شلوغ مانند : مترو ، اتوبوس ،میهمانی های شلوغ ، مراکز خرید و غیره خودداری کرد. اما اگر به هر دلیلی بیمار مجبور شد به چنین مکانهایی برود باید از ماسک N95 استفاده کند و مدت زمان توقت تا حد ممکن کوتاه باشد.

۵- اماکن زیارتی:

در بیماران بزرگسال زیارت قبور متبرکه بدلیل ایجاد آرامش قلبی و کاهش اضطراب می تواند موثر و مفید باشد. توسل به ائمه و اولیای خدا همواره یکی از ارزشمند ترین عوامل کمک کننده به فرد در مصائب و مشکلات محسوب می شود. اما چنین زیارتهایی حتماً باید با اطلاع و اجازه پزشک معالج صورت پذیرد .

این اقدام درکودکان سرطانی به دلیل ضعیف تر بودن و خطر ابتلاء به عفونت خطرناک است. بنابراین اگر به دلیل باورهای دینی نذر یا توسلی انجام می دهید ، بردن کودک را به مکان مذکور شرط قرار ندهید و تنها به حضور خود و ادای مراسم اکتفا کنید ، و حتماً بعد از زیارت استحمام کرده لباس خود را تعویض کنید.

مسئله دیگری که غالباً در فرهنگ ما متداول است ، استفاده از پارچه های سبز به صورت دستبند متبرک است. این دستبند ها می تواند محل تجمع قارچها و میکروبها باشد و استفاده از آنها در کودکان سرطانی خالی از اشکال نیست. شما می توانید چنین دستبندهایی را در جا نماز خود گذارده و هنگام عبادت کنار مهر خود بگذارید.

۶ – تماس با سایرین و ملاقاتها:

عاطفه و محبت ایرانی همواره زبانزد است . عیادت از بیمار در دین و آئین ما ایرانی ها بسیار مورد توجه قرار دارد. بزرگانی چون سعدی در خصوص آداب عیادت توصیه هایی دارند که مطالعه آن خالی از لطف نیست. ما هم با سعدی در این زمینه هم عقیده هستیم. چون چه بسا یک سرماخوردگی خفیف فرد ملاقاتی ، که حتی خودش هم از آن اطلاع ندارد ، جان کودک را به مخاطره بیاندازد. از صندلی که در اتوموبیل بر آن نشسته اند تا دستان و لباسهایشان و حتی زیور آلات و هوای بازدمشان می تواند مملو از میکروب باشد.

اینجا جایی است که باید خجالت و رودربایستی را کنار بگذارید , قطعاً همه دوستداران بیمار با قبول این شرایط می توانند نقش بسیار حائز اهمیتی در روند درمان بیمار بازی کنند و با رعایت اصول زیر عضوی از تیم درمان بیمار باشند.

نکته اول اینکه بطور کلی ، ملاقات بیمار در بیمارستان ممنوع است. تحت هیچ شرایطی نباید این کار صورت پذیرد ، این مسئله ارتباط مستقیم با سلامت وی دارد. ملاقاتها باید تنها در منزل و آنهم تحت شرایطی که در زیر توضیح داده شده است انجام شود.

ملاقاتهای در منزل باید بسیار محدود و کم جمعیت باشد.

از همه اقوام و بستگانتان بخواهید ، به جای ملاقات به تماس تلفنی اکتفا کنند.

متقاعد کردن برخی اقوام نزدیک بسیار دشوار است. به خصوص اگر بیمار کودک باشد. عکسی از کودک دلبندتان بگیرید و چاپ نمائید و از آنها خواهش کنید در لحظات دلتنگی عکس را در آغوش بگیرند و هرگز با لباس بیرون وی را در آغوش نفشارند. این روزها می توان عکس را بر روی بالش و سایر وسایل آغوش گرفتنی به راحتی چاپ کرد.

در کودک سرطانی این مسئله در مورد پدرها هم که غالباً ساعاتی از روزدر بیرون از منزل هستند , صدق میکند ، وی باید در بدو ورود به منزل استحمام نموده ، لباس تمیزی بر تن کند و سپس کودک را در آغوش بگیرد.

در مورد کودک سرطانی در منزل قانونی وضع کنید که هرگز هیچ فردی بدون رعایت نکات زیر به بیمار نزدیک نشود:

ابتدا از صحت و سلامت جسمی کامل خود اطمینان داشته باشد و دچار بیماری مسری حتی یک سرماخوردگی خفیف هم نباشد.

لباس بیرون را از تن خارج کرده و استحمام نماید.

لباس تمیزی بر تن کند.

سپس کودک را برای دقایقی در آغوش بگیرد ، و هر چه زودتر اتاق را ترک نماید.

در زمان آغوش گرفتن از دستمالی صورت ، بینی و چشمان کودک خودداری نماید.

گاهی مشاهده میشود که ملاقاتی ها از تخت بیمار برای نشستن استفاده می کنند ، این اشتباه روی اشتباه است ، چون هم ملاقات در بیمارستان ممنوع و مضر است هم نشتسن بر روی تخت.

۷- از پوست و مخاط دهان بیمار مراقبت کنید:

پوست و پوشش داخلی دستگاه گوارش (مخاط) اولین سد دفاعی بدن محسوب می شود. بسیاری از باکتری های فرصت طلب در حالت عادی بر روی پوست وجود دارند و بیماریزا نیستند اما وقتی میزان گلبولهای سفید کاهش پیدا می کند ، می توانند موجب بیماری شوند. انجام شیمی درمانی و اشعه درمانی پوست را شکننده و خشک می نماید که همین مسئله می تواند نفوذ باکتریها به داخل بدن را آسانتر گرداند. بدین منظور مراقبتهای زیر را بکار بندید:

مراقبت از پوست:

– پوست را در مقابل جراحت و زخم محافظت کنید.

– هر گونه جوش ، تاول و قرمزی پوست را به رویت پزشک معالج برسانید.

– پوست را همواره تمیز و به کمک لوسیونها ، مرطوب نگه دارید.

– پوست مقعدکودکان سرطانی زیر دو سال به دلیل عدم توانایی در بیان زمان دفع ، بیشتر در معرض تماس با آلودگی قرار دارند ، بنابراین پس از دفع ناحیه تناسلی و مقعد را با دقت و آب کافی شستشو دهید و ناحیه را از نظر قرمزی و التهاب بررسی کنید.

– در طول دوره اشعه درمانی استفاده از کرم در ناحیه علامت گذاری شده ممنوع است ، اما می توانید با یک پارچه مرطوب پوست را به آرامی تمیز کنید.

– پوست بیماران سرطانی در مقابل نور خورشید آسیب پذیر است ، هنگام خارج شدن از منزل کلاه و لباس آستین داربپوشید.
مراقبت از دهان:

به طور مرتب از دهانشویه استفاده کنید.
جهت تهیه دهانشویه در منزل یک قاشق غذا خوری جوش شیرین و یک قاشق غذا خوری نمک را به چهار لیوان آب جوشیده سرد اضافه نموده پس از حل شدن در یخچال نگهداری کنید و در طی ۲۴ ساعت جهت دهانشویه استفاده کنید.
هر گونه زخم ، برفک وآزردگی حین بلع را به اطلاع پزشک معالج برسانید.

۸- گردگیری و نظافت منزل:

گرد و غبار روی اشیاء و اثاثیه منزل یکی از جاهایی است که قارچها در کمین بیمار سرطانی هستند. البته نباید این هشدار شما را به دلهره بیاندازد و از فردا با ذره بین به دنبال غبار بگردید. بلکه منظور اینست اگر مجبورید خانه را گرد گیری کنید دستکش و ماسک استفاده نمائید و اگر کودک سرطانی در منزل دارید , قبل از گرد گیری وی را از محیط دور کنید.
۹- روزانه دمای بیمار را هر ۱۲ ساعت یکبار اندازه گیری کنید.

برای اندازه گیری دما از دماسنج دیجیتال استفاده کنید . دماسنج را زیر بغل وی بگذارید و پس از شنیدن صدای آژیر (بیب) درجه را بخوانید. دمای زیر بغلی نیم درجه کمتر از دمای واقعی است ، بنابراین نیم درجه به دمای خوانده شده اضافه کنید.

دمای واقعی ۳۸ درجه ، تب محسوب می شود. اگر بیمار تب کرد اقدامات زیر را پیگیری کنید:

ابتدا دست و پای بیمار را با آب ولرم پاشویه کنید .

به بیمار مایعات ساده مانند: آب , آب میوه تازه و چای کمرنگ خنک بنوشانید.

وی را تشویق به دفع ادرار نمائید.

اگر با این اقدامات , تب کاهش پیدا نکرد ، با پزشک معالج خود تماس بگیرد و طبق دستور وی عمل نمائید.

در مواقعی که به پزشک معالج خود دسترسی ندارید ، بیمار را به بخش اورژانس بیمارستان ببرید.
۱۰-در منزل تهویه و دمای مناسب فراهم کنید.

دمای مناسب برای منزل ۲۸-۲۵ درجه سانتیگراد است و منزل باید از تهویه و رطوبت کافی برخوردار باشد.
۱۱ – از دادن سبزی خام ، کاهو و کلم به بیمار خودداری کنید.

احتمال آلودگی انگلی در سبزی ، کاهو و کلم به دلیل تماس نزدیک با خاک بسیار زیاد است ، سبزی های مذکور را تنها به صورت پخته (آش و سوپ) سرو کنید.

خطر آلوده شدن بیمار سرطانی با گوشت دام آلوده هم یکی از خطرات جدی است. پوست این بیماران بسیار شکننده و آسیب پذیر است ، که میکروبها می توانند به راحتی از طریق شکافهای ریز وارد بدن شده و وی را بیمار نمایند ، بنابراین اجازه ندهید بیمار سرطانی به گوشت خام دام و طیور بدون دستکش ، دست بزند.
۱۲- میوه هایی که از نظر شستشو دشوار هستند را به صورت کمپوت سرو کنید.

شستشوی برخی میوه ها مانند توت فرنگی و تمشک دشوار است ، اما محروم کردن کودک از خواص این میوه ها صحیح نیست ، شما به راحتی می توانید چنین میوه هایی را به صورت کمپوت خانگی به وی بخورانید.
۱۳- از مصرف مواد غذایی فله (بدون بسته بندی) خودداری کنید.

احتمال آلودگی قارچی و میرکوبی در مواد غذایی فله (بدون بسته بندی) به دلیل نحوه نگهداری بسیار بالاست ، خوشبختانه در بازار می توانید نمونه های بسته بندی هر ماده غذایی را که البته دارای پروانه بهداشتی هم باشند, تهیه کنید.
۱۴- از دادن غذاهای مانده و کهنه به بیمار خودداری کنید.

مواد غذایی محل مناسبی جهت رشد باکتریها و قارچها محسوب می شوند . نگهداری آنها حتی در یخچال هم می تواند فرصت رشد را فراهم نماید. بنابراین از دادن غذاهایی که بیش از ۵ ساعت از طبخ آنها گذشته است به بیمار خودداری کنید.

البته نگهداری مواد غذایی پخته در فریزر مانعی ندارد. مدت زمان نگهداری هر ماده غذایی در فریزر بهتر است مطابق جدول باشد. جدول طراحی شود.
۱۵- از دادن شیر محلی غیر پاستوریزه به بیمار خودداری کنید.

شیر غیر پاستوریزه یکی از منابع بالقوه آلودگی است ، مگر اینکه با شعله ملایم به مدت ۱۵ دقیقه جوشانیده شود ، که در بسیاری از مواقع امکان این مسئله میسر نیست ، بهتر است از شیرهای پاستوریزه و هموژنیزه موجود در بازار که مطمئن تر هستند استفاده نمائید.
۱۶ – از دادن تخم مرغ عسلی یا خام به بیمار خودداری کنید.

در کشور ما مردم باور دارند تخم مرغ نیم پخته (عسلی) برای گرفتگی صدا و عفونت ریه خوب است ، نمی خواهم وارد مبحث درست یا اشتباه بودن این باور شوم. اما نکته مهمتر اینست که احتمال آلودگی تخم مرغ به باکتری حسبه بسیار زیاد است و این آلودگی فقط با پختن کامل تخم مرغ قابل زدودن است.
۱۷- از دادن دانه به ، چهار تخم و سایر دمی های خریداری شده از عطاری ها که به بدون بسته بندی بهداشتی هستند به بیمار خود داری کنید.

متاسفانه نحوه نگهداری و استحصال این گونه داروهای گیاهی ، در بیشتر مواقع به درستی انجام نمی شود ، و با وجود مفید بودن ، برای بیمار سرطانی که مستعد عفونت است توصیه نمی شود. اما اگر دارای برچسب بهداشتی هستند مانعی ندارد.
۱۸- پانسمان روی آنژیوکت یا پورت را از مرطوب شدن محافظت کنید.

در همه بیماران بستری در بیمارستان و برخی که به صورت سرپایی و روزانه داروی تزریقی دریافت می کنند , از ابزارهای برقراری رگ استفاده می شود , که معمولاً با چسب و یک پانسمان کوچک محافظت می شود . نکته قابل توجه در مورد آنها اینکه نباید با آب خیس شوند , چون آب به عنوان یک سیال میکروبها را به محل ورودی پوست منتقل می نماید.
۱۹- موبایل منبع آلودگی است.

امروزه همه حداقل یک موبایل همراه خود دارند . تحقیقات نشان می دهد موبایلها یکی از آلوده ترین لوازم زندگی هستند. اما می توان با پنبه آغشته به الکل روزانه آنرا ضد عفونی کرد. کودکان معمولاً به موبایل والدین خود علاقمند هستند , توصیه می شود در کودکان سرطانی قبل از سپردن آن به کودک , با پنبه آغشته به الکل ضد عفونی شود.
۲۰- عدم تماس لوله ها و شیلنگ های سرم با زمین.

در روزهای بستری در بیمارستان هنگام نقل و انتقال مراقب شیلنگها و لوله های سرم باشید تا با زمین تماس پیدا نکند و آلوده نشوند.
۲۱- حیوانات خانگی و گل.

پرندگان قفسی و خانگی منشاء بسیاری از بیماریهای جدی هستند. لذا توصیه میشود جهت جلوگیری ازانتقال عفونت به بیمار ، از نگهداری چنین حیواناتی خودداری نمائید.

عادت دیگری که برخی خانواده ها دارند ، گذاشتن باقیمانده غذا پشت پنجره جهت کبوترهای وحشی است ، که بهتر است در منزلی که از بیمار سرطانی مراقبت می شود از این کار اجتناب شود. همچنین آوردن گل طبیعی برای بیمار سرطانی ممنوع است. نگهداری از گلدان گل طبیعی در منزل در صورتیکه از سلامت گل اطمینان ندارید هم توصیه نمی شود و نباید انجام شود.
۲۲- اسباب بازی .

یکی دیگر از منابع آلودگی اسباب بازیهای کودک هستند. در کودک سرطانی از اسباب بازی های قابل شستشو استفاده کنید و بطور مرتب آنها را بشوئید. خصوصاً اگر احتمال می دهید کودک آنها را به دهان خود وارد کند. در کودکان بزرگتر برایشان تفهیم کنید که بعد از بازی حتماً دستانشان را با آب و صابون بشویند.
۲۳- شنا در استخر ، دریا و استفاده از وان های ضد عفونی نشده و عمومی در بیمار سرطانی ممنوع است.
۲۴- آرایشگاه .

کوتاه کردن موها و استفاده از ماشین های شیو اشکالی ندارد ، اما لازم است برخی نکات در مورد آنها رعایت شود. قیچی ، شانه و روکش باید شخصی باشد که با قیمت مناسب می توان تهیه کرد. استفاده از تیغ در بیمار سرطانی به دلیل خطر خونریزی و عفونت ممنوع است و به جای تیغ باید از موزر های برقی استفاده شود که قبل و بعد از استفاده باید با پنبه الکلی تمیز شود. انجام برخی کارهای آرایشی مانند خالکوبی ، مانیکول ، پدیکول ، ناخن مصنوعی و هر کاری که احتمال وارد آمدن آسیب به پوست وجود دارد ، در بیمار سرطانی ممنوع است
۲۵- مراقبت از زخم.

اگر به هر دلیلی بیمار دچار جراحت شد ، باید ابتدا زخم را با بتادین و پنبه تمیز نموده سپس پانسمان نمائید. جراحات عمیق و جدی باید حتماً به اطلاع پزشک معالج رسانیده شود.
۲۶- یبوست.

داروهای شیمی درمانی ، بی اشتهایی و مسکن ها می توانند موجب یبوست در بیمار شوند ، در بخش عارضه یبوست به راه های مقابله و درمان یبوست اشاره شده است , که می توانید مطالعه بفرمائید.

اقدامات بعد از عفونت
نقش من در هنگام درمان عفونت چیست؟

اگر دچار عفونت شدید خودتان را سرزنش نکنید ، ۸۰ درصد از بیماران سرطانی در طول درمان حداقل یک بار دچار عفونت می شوند. حتی با رعایت نکاتی که در بالا ذکر شد ، به دلیل افت گلبولهای سفید احتمال ابتلاء به عفونت باز هم زیاد است.

میکروبها از هر راهی ممکن است وارد بدن بیمار شوند. حتی ممکن است تحت عنوان میکروبهای فرصت طلب از مدتها قبل در بدن بیمار پنهان باشند و اکنون با استفاده از فرصت ایجاد شده ناشی از ضعف سیستم ایمنی ، وی را دچار عفونت نمایند. با شناخت و بکار بردن برخی نکات و به کمک پزشک معالج و کادر درمان می توانید در مبارزه بر علیه عفونت همچنان نقش پر رنگی داشته باشید.
۱- توجه به دمای بیمار

تب یکی از نشانه های عفونت است. بنابراین اندازه گیری مرتب آن بسیار حائز اهمیت می باشد. خوشبختانه امروزه با وجود دماسنج های دیجیتال اندازه گیری تب بسیار آسان شده است.

تب از ۳۸ درجه شروع می شود ، بهتر است در نیم ساعت اول تنها اقدام برای پائین آوردن دما پاشویه ، مصرف مایعات فراوان و تشویق به دفع ادرار باشد.

جهت پاشویه از آب ولرم استفاده کنید و در ابتدا فقط دستها را تا زیر بغل و پاها را تا بخش میانی ران پاشویه نمائید.

در کودکان دمای بالای ۴۰ درجه می تواند خطر تشنج را به همراه داشته باشد بنابراین اگر در منزل هستید و تب با پاشویه و یک نوبت آستامینوفن همچنان رو به افزایش داشت ، حتماً با پزشک خود تماس بگیرید.

نکته حائز اهمیت دیگر اینکه بدن قادر به تحمل دمای بالای ۴۲ درجه سانتیگراد نیست و این مقدار تب کشنده است.

در صورتیکه با اقدامات بالا تب فروکش نکرد , حتماً با پزشک خود تماس بگیرید , یا به بیمارستان مراجعه کنید.

ایزوله معکوس یعنی چه؟

ایزوله به معنای جداسازی است. بیماری که تحت شرایط ایزوله قرار می گیرد ، باید از دیگران جدا شود و تماس و ارتباط وی فقط با کادر درمان و مراقب اصلی مجاز است .

ایزوله معکوس یعنی : بیمار از نظر سطح سیستم ایمنی بسیار ضعیف است و به سهولت می تواند از طریق سایرین دچار عفونت شود و به همین دلیل ملاقات با دیگران مطلقاً ممنوع می شود .

در چنین شرایطی وظیفه سایرین خصوصاً مراقب اصلی بیمار بسیار سنگین است. وی باید علاوه بر رعایت نکاتی که در بخش پیشگیری گفته شد ، به رعایت نکات دیگری هم همت بگمارد.
۲- استفاده از وسایل محافظتی

در شرایط ایزوله باید تمام مدتی که درکنار بیمار حضور دارید از وسایل محافظتی زیر استفاده نمائید.

ماسک : ماسک باید تمام دهان و بینی را بپوشاند و حداقل هر ۱۲ ساعت یکبار تعویض شود.

اگر لازم است جهت ارائه مراقبت بیمار را لمس کنید ، ابتدا دستانتان را به روش علمی بشوئید و پس از انجام اقدام مراقبتی مجدد شستشو را تکرار کنید.

در مرحله ایزوله معکوس بعد از شستشوی علمی باید از ضد عفونی کننده های مخصوص هم برای آبکشی مجدد استفاده شود..

اگر بیمار کودک است ، هنگام تعویض پوشک ، بعد از شستشوی دستان ، دستکش نایلونی بپوشید سپس مبادرت به تعویض وی نمائید.

اگر بیمار کودک است و لازم است ساعاتی از روز وی را در آغوش بگیرید ، حتماً از گان یکبار مصرف استفاده کنید و گان را روزانه تعویض کنید.

۳- ملاقات ممنوع

ملاقات با بیمار ایزوله ممنوع است. بنابراین اگر احتمال می دهید اقوام ممکن است برای ملاقات به بیمارستان مراجعه کنند حتماً به اطلاعشان برسانید.

مبحث افت گلبول سفید و عفونت طولانی شد , امیدواریم شما را خسته نکرده باشم. اما به دلیل اهمیت موضوع لازم بود همه نکات را به اطلاعتان می رسانید.

حتی اگر دچار عفونت شدید نگران نباشید , آنتی بیوتیک های قوی , روشهای دارویی افزایش گلبول سفید و استانداردهای بهداشتی _ مراقبتی , به شما در فائق آمدن بر این عارضه کمک خواهند کرد و به زودی وضعیت عادی پیدا می کنید.

چرا اندازه گیری دمای از طریق زیر بغل نسبت به دهان بهتر است؟

– اگر بیمار کودک باشد ، نگهداری دماسنج در دهان برایش دشوار است.

– اگر بیمار قبل از اندازه گیری غذا یا نوشیدنی گرم یا سرد خورده باشد می تواند در عدد دماسنج تاثیر بگذارد.

– وارد کردن دماسنج به دهان بهداشتی نیست و ممکن است همراه با آن آلودگی وارد دهان بیمار شود.

* اما اندازه گیری دما از طریق زیر بغل دارای نکته ای هم هست. دمای زیر بغل کمتر از دمای داخل بدن است و باید به عدد نمایش داده شده ۰/۷ اضافه شود یعنی اگر دمای زیر بغل بیماری ۳۷/۲ درجه سانتیگراد است ، دمای واقعی بدن وی ۳۷/۹ می باشد.

گرفتگی عضلات کمر

تیر ۲۷, ۱۳۹۵ بواسطة:   موضوع : اخبار علمی پزشکی, مشروح اخبار

گاهی احساس کمر درد پس از بلند کردن یک جسم سنگین، حرکت ناگهانی، نشستن در یک حالت برای مدت طولانی و یا در اثر یک آسیب یا تصادف رخ می دهد. کمردرد اغلب در اثر یک مصدومیت ناگهانی به عضلات و رباط های حمایت از پشت کمر ایجاد می شود درد به علت اسپاسم عضلانی، کشیدگی یا پارگی در رباط ها و عضلات ایجاد می شود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، عضله گاهی در هنگام خواب نیز دچار اسپاسم می شود که بیشتر در اثر کم آبی بدن، فعالیت یا عدم فعالیت طولانی مدت، کشیدگی عضلات یا استفاده مفرط از عضلات ایجاد می شود.

گرفتگی عضلات

اسپاسم عضلات کمری همان انقباضات غیر ارادی عضلات ناحیه کمر است اسپاسم عضلات اسکلتی شایعترین و اغلب به علت کم شدن آبی بدن و اختلالات الکترولیتی می باشد هر کدام از عضلات پشت می تواند زخمی یا تحریک شود این مشکل در اثر یک جنبش ناگهانی در یک مسابقه تنیس، یک بازی فوتبال دستی، سقوط، پیچ، بلند کردن نادرست اشیاء یا انقباض ناگهانی برای جلوگیری از سقوط بوجود می آید و به دنبال آن درد ناگهانی ایجاد می شود این درد گاهی ممکن است با تاخیر هم شروع شود. درد گرفتگی عضلات، کولیکی است یعنی مانند دردهای ( قاعدگی، سنگ کلیه، درد کیسه صفرا ) می باشد. گرفتگی عضلات ممکن است در اثر رژیم غذایی نادرست ایجاد شود کمبود مواد غذایی معدنی ( کلسیم، فسفر ) ممکن است سبب گرفتگی عضلات باشد. لذا مصرف مواد غذایی غنی از فسفر و کلسیم توصیه می شود.

علل کمر درد ناگهانی

شکستگی های ستون فقرات به علت پوکی استخوان
به علت سرطان ستون فقرات
شکستگی ستون فقرات
اسپاسم عضلانی
فتق دیسک
سیاتیک
تنگی کانال نخاعی
انحنای ستون فقرات مانند ( اسکولیوز و کیفو ) که ممکن است به کودکان و نوجوانان به ارث رسیده باشد
فشار به عضلات و رباط های پشت
کمر درد نیز ممکن است به دلیل:
یک آنوریسم آئورت غیر طبیعی است که نشت داشته باشد.
انواع آرتروزمانند ( آرتروز، ورم مفاصل پسوریاتیک و آرتریت روماتوئید )
عفونت ستون فقرات ( استئومیلیت، التهاب دیسک، آبسه )
عفونت کلیه یا سنگ کلیه
مشکلات مربوط به بارداری
موارد پزشکی که اندام های تناسلی زنان را تحت تاثیر قرار می دهد مانند ( اندومتریوز، کیست تخمدان، سرطان تخمدان، فیبروئیدهای رحمی )
درمان گرفتگی و اسپاسم عضلات

۴۸ – ۷۲ ساعت اول بعد از گرفتگی عضلات ابتدا از یخ استفاده کنید به مدت ۲۰ دقیقه یخ را بگذارید و سپس ۱٫۵ ساعت استراحت دهید و دوباره به مدت ۲۰ دقیقه بگذارید برای جلوگیری از یخ زدگی پوست از یک مانع نازک مانند ( حوله ) بین یخ و پوست استفاده کنید. یخ اسپاسم را کاهش می دهد و مصرف مسکن های خطرناک را کاهش می دهد. قبل از استفاده بسته های یخ را در یک پارچه مرطوب بپیچید
بعد از ۷۲ ساعت شروع کنید به استفاده از حرارت مرطوب مانند ( پد حرارت مرطوب، وان آب گرم، دوش آب داغ ) زیرا گرما سبب شل شدن اعصاب و فیبر های عضلانی می شود. به حمام بروید و دوش آب گرم را به پشت خود در محل درد نگه دارید. تا درد فروکش کند.

مقدار زیادی مایعات بنوشید مخصوصا اگر در منطقه گرم زندگی می کنید زیرا بیشتر اسپاسم ها در اثر کاهش آب بدن و الکترولیت ها بوجود می آید.

تمرینات کششی ملایم را شروع کنید زیرا سبب کاهش اسپاسم کمر می شود.

لارم نیست در بستر استراحت طولانی داشته باشید ولی لازم است از هر گونه فعالیت هایی مانند ( بلند کردن اجسام سنگین و یا برخی ورزش ها ) اجتناب کنید بیشتر از ۱ – ۲ روز استراحت مطلق نداشته باشید استراحت طولانی مدت در رختخواب برای درمان اسپاسم عضلات کمر مضر است.

در صورتی که علت کمر درد گرفتگی عضلانی باشد تلاش برای استراحت بیشتر، مشکل درد کمر را بدتر می کند. اکثر کارشناسان معتقدند که ماندن در رختخواب، دراز کشیدن یا غیر فعال بودن برای مدت طولانی برای درد ماهیچه های پشت شما بد است. افرادی که فعالیت را شروع می کنند به احتمال زیاد سریع تر بهبود می یابند ممکن است در ابتدا درد شدید باشد ولی سعی به فعالیت داشته باشید و هر روز فعالیت را کمی بیشترکنید. ورزش منظم و فعال بودن روزانه عضلات پشت را قوی می کند ورزش شنا، پیاده روی و یوگا بهترین ورزش ها برای عضلات کمر هستند.

همانطوریکه به پشت خوابیده اید پاهای خود را با خم زانوی ۹۰ درجه بر روی یک صندلی گذاشته و بالا نگه دارید تا احساس راحتی بیشتری پیدا کنید.

وضعیت خواب نیز در کاهش درد موثر است اگر شما به پهلو می خوابید پاهای خود را کمی به سمت قفسه سینه قرار داده و یک بالش بین پاهای خود قرار دهید اگر به پشت می خوابید یک پشتی را زیر زانوهای خود قرار دهید.

ماساژ می تواند در کوتاه مدت موثر باشد.

از داروی استامینوفن در صورتی که مشکل کبدی نداشته باشند استفاده کنند.

از داروهای غیر استروئیدی در صورتی که ناراحتی معده ندارید می توانید استفاده کنید.

از شل کننده های عضلانی می توانید استفاده کنید.

ضد درد های Percodan و Demerol در موارد شدید استفاده می شود.

از مسکن های مخدر با نظر پزشک نیز می توانید استفاده کرد.

اگر چه داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای مانند ( آمی تریپتیلین ) در درمان افسردگی به کار می رود ولی برای درمان درد های مزمن کمر نیز موثر هستند.

کورتیزون و سایر داروهای استروئیدی گاهی برای یک دوره کوتاه مدت به منظور کاهش درد و التهاب استفاده می شود.

مصرف چای بابونه به آرامش عضلات کمک می کند.

خوردن عسل از عود گرفتگی عضلات جلوگیری می کند.

سرکه سیب به علت پتاسیم بالا سبب کاهش گرفتگی عضلات می شود یک قاشق چایخوری عسل را با دوقاشق چایخوری سرکه سیب و آب گرم مخلوط نموده و مصرف کنید.

روش صحیح بلند کردن اشیاء را یاد بگیرید

در صورت داشتن کمردرد همراه با موارد زیر حتما به پزشک مراجعه کنید

درد بعد از یک ضربه یا افتادن برگشت کند.

دفع ادرار همراه سوزش یا خون در ادرار باشد.

تاریخچه سرطان در خانواده باشد.

عدم کنترل ادرار یا مدفوع ( بی اختیاری ) داشته باشید.

دردی که به سمت پایین پاها در زیر زانو ها کشیده شود.

درد که با دراز کشیدن بدتر یا در شب شما را از خواب بیدار کند.

ایجاد قرمزی و تورم در پشت یا ستون فقرات وجود داشته باشد.

درد شدیدی که راحتی را از شما گرفته باشد.

همراه با کمر درد تب غیر قابل توجیح وجود داشته باشد.

ضعف یا بی حسی در ( باسن ، ران ، ساق پا و لگن ) وجود داشته باشد.

اگر وزن شما ناخواسته کم شود.

درد با استفاده از استروئیدها یا داروهای داخل وریدی برطرف نشود.

کمر درد شما بیش از ۴ هفته طول بکشد.

اگر کمر درد شما مداوم و بیش از ۱ -۲ هفته طول کشید با پزشک خود مشورت کنید.

سنگ کلیه

سنگ کلیه ذرات کوچک و سخت که در یک یا هر دو کلیه تشکیل شده و گاهی به داخل حالب ها (لوله های عضلانی باریکی که ادرار را از کلیه ها به مثانه منتقل می کنند) انتقال یابند. سنگ کلیه از نظر اندازه از یک دانه شن تا حدود یک توپ گلف متغیر بوده و ممکن است منفرد یا متعدد باشد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، سنگ کلیه معمولاً بزرگسالان بالای ۳۰ سال از هر دو جنس را مبتلا می سازد ولی در مردان شایع تر است.

بیشتر سنگ های کلیوی از نوع سنگ های کلسیمی هستند و معمولاً در فرم اگزالات کلسیم. برخی میوه ها و سبزیجات و نیز آجیل و شکلات حاوی سطوح بالایی از اگزالات هستند. کبد نیز اگزالات تولید می کند.

وقتی کلیه ها سنگ ساز می شوندسنگ های کلیوی رسوبات سختی هستند که در درون کلیه های شما و از نمک های اسیدی و املاح ساخته می شوند. علل ایجاد سنگ های کلیوی متعددند. در مرسوم ترین حالت، ادرار غلیظ شده امکان کریستالی شدن و چسبیدن مواد معدنی به یکدیگر را فراهم می سازد. حرکت و عبور سنگ کلیه غالباً با درد همراه است. به طور معمول درد از ناحیه پهلو و یا کمر دقیقاً در زیر دنده ها شروع می شود و به سمت تحتانی شکم و یا لگن حرکت می کند. زمانیکه سنگ وارد مجاری ادراری می شود شدت درد تغییر می یابد.

معمولاً سنگ های کلیوی منجر به آسیب جبران ناپذیر نمی شوند. صرف نظر از داروهای مسکن و نوشیدن مقادیر زیادی مایعات، درمان های دیگر غیر ضروری اند ولیکن به هرجهت درمان می تواند درپیشگیری از سنگ های مکرر در افراد مستعد کمک کننده باشد.

سنگ کلیه به دلایل مختلفی همچون سابقه ی خانوادگی و یا عادات نادرست تغذیه ای به وجود می آید که با توجه به نوع نگ و شرایط بیمار درمان می شود.

سنگ های کلیوی رسوبات سختی هستند که در درون کلیه های شما و از نمک های اسیدی و املاح ساخته می شوند. علل ایجاد سنگ های کلیوی متعددند. در مرسوم ترین حالت، ادرار غلیظ شده امکان کریستالی شدن و چسبیدن مواد معدنی به یکدیگر را فراهم می سازد. حرکت و عبور سنگ کلیه غالباً با درد همراه است. به طور معمول درد از ناحیه پهلو و یا کمر دقیقاً در زیر دنده ها شروع می شود و به سمت تحتانی شکم و یا لگن حرکت می کند. زمانیکه سنگ وارد مجاری ادراری می شود شدت درد تغییر می یابد.

نشانه ها

یک سنگ کلیه زمانی منجر به ظهور علائم می شود که وارد میزنای شود. میزنای لوله ارتباط دهنده کلیه و مثانه است. در این زمان علائم و نشانه های زیر ظهور می کنند:

– درد شدید در ناحیه پهلو و کمر ،درست در پایین دنده ها
– درد منتشرشونده به سمت تحتانی شکم و لگن
– درد در هنگام دفع ادرار
– ادرار صورتی، قرمز یا قهوه ای رنگ
– تهوع و استفراغ
– احساس نیاز مداوم به دفع ادرار
– تب و لرز در صورت وجود عفونت

علت

معمولاً سنگ های کلیوی یک علت خاص ندارند. غالباً تعدادی از عوامل در ترکیب با هم شرایطی را ایجاد می کنند که فرد را مستعد ابتلاء به سنگ کلیه می سازند.

سنگ کلیه زمانی ایجاد می شود که اجزای ادرار (شامل: مایع ادرار، املاح مختلف و اسیدها) از حالت تعادل خارج شده باشند. در چنین شرایطی ادرار شما حاوی مواد کریستالی بیشتری خواهد بود همچون کریستال های کلسیم، اگزالات و اسید اوریک و مایع موجود نیز قادر به رقیق سازی آنها نخواهد بود و به موازات تشکیل کریستال ها ادرار دچار کمبود موادی است که از چسبیدن کریستال ها به یکدیگر و تشکیل سنگ جلوگیری می کنند. در چنین شرایطی احتمال تشکیل سنگ های کلیوی ایجاد می شود.

انواع سنگ های کلیوی

بیشتر سنگ های کلیوی حاوی بیش از یک نوع کریستال هستند. انواع سنگ های کلیوی عبارتند از:

سنگهای کلسیمی: بیشتر سنگ های کلیوی از نوع سنگ های کلسیمی هستند و معمولاً در فرم اگزالات کلسیم. برخی میوه ها و سبزیجات و نیز آجیل و شکلات حاوی سطوح بالایی از اگزالات هستند. کبد نیز اگزالات تولید می کند. فاکتورهای غذایی، مقادیر بالای ویتامین D، عمل جراحی بای پس روده و نارسایی های متابولیکی متعدد دیگر غلظت کلسیم و یا اگزالات در ادرار را افزایش می دهند . سنگ های کلسیمی در شکل فسفات کلسیمی نیز وجود دارند .

سنگهای ناشی از عفونت: برخی سنگ ها در پاسخ به عفونت شکل می گیرند مانند عفونت دستگاه ادراری. این نوع سنگها می توانند به سرعت ایجاد شده و بزرگ شوند .

سنگهای اسیداوریکی: این نوع سنگها در افرادی که دچار دهیدراتاسیون یا از دست دهی آب بدن شده اند ، ایجاد می گردند؛ مانند افراد استفاده کننده از رژیم های پرپروتئین و یا افراد مبتلا به نقرس . فاکتورهای ژنتیکی و نارسایی های مرتبط با بافتهای سازنده خون نیز در مستعد سازی فرد در ابتلا به سنگهای اسیداوریکی نقش دارند.

سنگهای سیستین: این نوع سنگها درصد کمی را به خود اختصاص می دهند و در افراد دچار نوعی نارسایی ارثی تشکیل می شوند. این نارسایی ارثی منجر به دفع مقادیر بالایی از برخی اسیدهای آمینه می شود (سیستینوریا).

انواع دیگر: برخی انواع نادر سنگ های کلیوی نیز می توانند ایجاد گردند.

دانستن نوع سنگ های کلیوی به تشخیص علت های ایجاد کننده سنگ کمک خواهد کرد و در تعیین راهکارهای کلیدی به منظور کاهش ریسک تولید سنگ های بیشتر در آینده مفید خواهد بود.

عوامل خطر

فاکتورهای خطر

فاکتورهای افزایش دهنده خطر تشکیل سنگهای کلیوی عبارتند از:

تاریخچه خانوادگی و یا سابقه شخصی ابتلا به سنگ کلیه: چنانچه فردی از اعضای خانواده تان سنگ کلیه داشته باشد ، شما نیز در معرض ابتلا به آن قرار دارید. همچنین چنانچه خودتان قبلاً سنگ کلیه داشته اید مجددا در معرض خطر تشکیل سنگی دیگر قرار دارید.

افزایش سن: اگرچه سنگ کلیه در هر سنی می تواند تشکیل شود ولیکن در سنین بالای ۴۰ سال معمول تر هستند.

مرد بودن: احتمال تشکیل سنگهای کلیوی در مردان بیشتر است.

دهیدراتاسیون: ننوشیدن مقادیر کافی آب روزانه ریسک ابتلا به سنگ کلیه را افزایش می دهد. افرادی که در مناطق با آب و هوای گرم زندگی می کنند و یا تعریق زیادی دارند بایستی بیش از دیگران آب بنوشند.

برخی برنامه های غذایی خاص: رژیم های غذایی پرپروتئین، سدیم بالا و یا قند بالا ریسک ابتلا به برخی سنگهای کلیوی را افزایش می دهند.

چاقی: نمایه توده بدن(BMI) بالا، دورکمر بالا، و اضافه وزن با ریسک افزایش یافته تشکیل سنگهای کلیوی مرتبط هستند.

جراحی و بیماری های گوارشی: جراحی بای پس معده، بیماری روده تحریک پذیر و یا اسهال مزمن منجر به تغییراتی در فرایندهای گوارشی شده و جذب کلسیم را تحت تاثیر قرار داده و سطوح مواد تشکیل دهنده سنگ را در شما افزایش می دهند.

دیگر شرایط پزشکی: دیگر بیماری ها و شرایطی که ریسک سنگ های کلیوی را افزایش می دهند عبارتند از اسیدوز توبولار کلیوی، سیستینوریا، هیپرپاراتیروئیدیسم و برخی عفونت های دستگاه ادراری.

نشانه های سنگ کلیه

سنگ کلیه زمانی منجر به ظهور علائم می شود که وارد میزنای شود. میزنای لوله ارتباط دهنده کلیه و مثانه است. در این زمان علائم و نشانه های زیر ظهور می کنند:

– درد شدید در ناحیه پهلو و کمر ،درست در پایین دنده ها

– درد منتشرشونده به سمت تحتانی شکم و لگن

– درد در هنگام دفع ادرار

– ادرار صورتی، قرمز یا قهوه ای رنگ

– تهوع و استفراغ

– احساس نیاز مداوم به دفع ادرار

– تب و لرز در صورت وجود عفونت

آمادگی برای ویزیت پزشک

معمولاً افراد ابتدا به پزشک خانوادگی و یا پزشک بیماری های عمومی مراجعه می کنند. سنگ های کوچک توسط پزشک خانواده قابل درمان هستند ولیکن چنانچه سنگ بزرگ بوده و یا با درد شدید و مشکلات کلیوی وخیم همراه باشد، پزشک بیمار را به یک متخصص بیماری های دستگاه ادراری (اورولوژیست) ارجاع خواهد داد.

از آنجائیکه جلسه ویزیت زمان کوتاهی داشته و مسائل متعددی نیز برای پوشش دهی وجود دارند، ایده خوبی است که از قبل آمادگی های لازم برای این جلسه را تدارک دیده باشید. در این قسمت اطلاعاتی را به منظور کمک به آماده شدن برای جلسه ویزیت بیان می داریم.

اقداماتی که از عهده شما ساخته است:

از محدودیت های پیش از ویزیت مطلع شوید: زمانیکه قرار جلسه ویزیت را ترتیب می دهید سئوال کنید آیا لازم است پیش از جلسه محدودیتی داشته باشید مثلاً ناشتا باشید و یا برنامه غذایی خود را محدود کنید .

علائم خود را یادداشت نمایید: از جمله هر نوع علائم و یا نشانه ای که حتی به نظرتان با علت تشکیل جلسه ملاقات غیر مرتبط است.

اطلاعات شخصی و کلیدی خود را یادداشت نمایید: از جمله استرس های اصلی و یا تغییرات اخیر در زندگی تان.

لیستی از تمامی داروهای دریافتی خود تهیه کنید: از جمله هر نوع ویتامین و یا مکملی که مصرف می کنید.

در صورت امکان یکی از دوستان و یا اعضای خانواده تان را با خود به عنوان همراه ببرید: گاهی اوقات به خاطر سپردن تمامی اطلاعات مطرح شده در طول جلسه ویزیت کار راحتی نیست و لذا اگر کسی همراه شما باشد می تواند در به خاطر آوردن مطالب فراموش شده شما را یاری رساند.

سوالات خود را برای پرسیدن از پزشک یادداشت نمایید.

زمان جلسه ویزیت با پزشک محدود است بنابراین آماده کردن لیست سوالات به شما کمک می کند نهایت استفاده را از زمان جلسه ببرید. سوالات را به ترتیب اهمیت لیست کنید تا در صورت تمام شدن وقت، جواب مهمترین آنها را گرفته باشید.

برخی سوالات کلیدی در رابطه با بیماری سنگ کلیه عبارتند از:

– آیا مبتلا به سنگ کلیه هستم؟
– سایز سنگ کلیه من چقدر است؟
– سنگ کلیه من در چه قسمتی از دستگاه ادرای ام واقع شده است؟
– سنگ کلیه ام از چه نوعی است؟
– آیا به منظور درمان به دارو درمانی نیز نیاز است؟
– آیا به جراحی و یا فرایند دیگری برای درمان سنگ کلیه ام نیاز است؟
– احتمال ابتلا به یک سنگ کلیه دیگر چقدر است؟
– چگونه می توانم از ابتلا به سنگ کلیه در آینده پیشگیری کنم؟
– من دچار برخی بیماری های دیگر نیز هستم. چگونه می توانم به بهترین حالت تمام بیماری هایم را تواماً کنترل کنم؟
– چه محدودیت هایی را باید دنبال کنم؟
– آیا ضرورتی دارد که به یک متخصص مراجعه کنم؟ هزینه آن چقدر خواهد بود و آیا تحت پوشش بیمه قرار دارد؟
– آیا درمانی جایگزین برای داروهای تجویز شده وجود دارد؟
– آیا بروشور، پمفلت و یا جزوه مکتوبی در رابطه با بیماری من در دسترس دارید که بتوانم با خود به منزل برده و مطالعه کنم؟ چه وب سایتی را برای مشاهده پیشنهاد می کنید؟
– آیا نیاز به پیگیری و تداوم مراجعه به پزشک خواهم داشت؟ چه عاملی تعیین کننده خواهد بود؟

در کنار سوالاتی که آماده کردید، چنانچه مطلبی را به خوبی متوجه نشدید و سوالی به ذهنتان رسید در مورد پرسیدن آن تردید نکنید.

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

در صورت مشاهده علائم و یا نشانه های شدید و نگران کننده، به پزشک معالجتان مراجعه نمایید.

در صورت تجربه حالات زیر سریعاً به اورژانس مراکز مراقبت پزشکی مراجعه نمایید:

– درد بسیار شدیدی که حتی اجازه آرام نشستن را به شما نمی دهد
– درد همراه با تهوع و استفراغ
– درد همراه با تب و لرز

آزمایش های تشخیصی

چنانچه پزشک مشکوک به وجود سنگ کلیوی شود، تست ها و فرایند هایی را به منظور تشخیص قطعی ترتیب می دهد که عبارتند از:

آزمایش خون: آزمایشات خون، افزایش کلسیم و یا اسید اوریک بالا را در خون شما آشکار می کنند . آزمایش خون به پزشک این امکان را می دهد تا احتمال دیگر بیماری های را بررسی کرده و سلامت کلیه های شما را ارزیابی کند .

آزمایش ادرار: در صورت ابتلا به سنگ کلیه، آزمایش ادار ۲۴ساعته نشان دهنده مقادیر املاح زیادی در ادرار دفع شده خواهد بود .

آزمایش های تصویری: تست های تصویری هر نوع سنگی را در دستگاه ادراری شما نشان می دهند . تست های تصویری معمولاً شامل سی تی اسکن و در برخی مواد غیر معمول شامل اشعه Xمی باشند .

آنالیز سنگ های دفع شده: از شما خواسته می شود که در هنگام دفع ادرار از یک صافی استفاده کنید تا هر تعداد سنگ دفع شده ای را جمع آوری نمایید. از این طریق سنگها برای تست های آزمایشگاهی جمع آوری می شوند. آنالیزهای آزمایشگاهی ساختار و نوع سنگهای کلیوی را آشکار می سازند. پزشک از این دسته اطلاعات به منظور تعیین علت تشکیل سنگ استفاده می کند و نیز برنامه ای برای پیشگیری از تشکیل سنگ های کلیوی در آینده تنظیم خواهد کرد.

درمان دارویی

درمان سنگ کلیوی بسته به نوع و علت تشکیل آن متفاوت است.

درمان سنگ های کوچکی که با علائم خفیفی همراه هستند:

بسیاری از سنگ های کلیوی به درمان های تهاجمی نیاز ندارند. شما از طریق روش های زیر قادر خواهید بود یک سنگ کوچک را از دستگاه ادراری عبور داده و دفع کنید:

نوشیدن آب: نوشیدن ۱/۹ تا ۲/۸ لیتر آب در روز به شستشوی سیستم ادراری کمک می کند.

مسکن ها: عبور یک سنگ کوچک با درد و ناراحتی همراه خواهد بود. پزشک در جهت تسکین دردهای متوسط، مسکن تجویز خواهد کرد به عنوان نمونه ایبوپروفن (ادویل، موترین و غیره)، استامینوفن (تیلنول و غیره) و یا ناپروکسن.

درمان سنگ های بزرگ و انواعی که منتهی به علائم و نشانه های شدید تر می شوند:

آن دسته از سنگ های کلیوی که با درمان های ساده و سنتی قابل درمان نیستند –یعنی بزرگتر از آن هستند که بتوانند به خودی خود دفع شوند و همچنین منجر به خون ریزی، آسیب کلیه و عفونت پیش رونده دستگاه ادراری شده اند – به درمان های تهاجمی نیاز دارند.

این نوع درمان ها و فرایند ها عبارتند از:

استفاده از امواج صوتی: در این فرایند سنگ شکنی از امواج صوتی به منظور تولید ارتعاشات قوی به نام امواج شوکی استفاده می کنند که سنگ را به تکه های بسیار ریزی خرد می کند که این خرده ها از طریق ادرار دفع می شوند. این فرایند صدای بلندی تولید می کند و با درد متوسطی نیز همراه است بنابراین برای راحتی بیشتر یا تحت بیهوشی خفیفی قرار می گیرید و یا از مسکن ها استفاده می کنند. نوع فرایند بسته به تجهیزات مورد استفاده متفاوت است.

سنگ شکنی از طریق امواج شوکی: ممکن است منجر به خونریزی از طریق ادرار، کبود شدگی در ناحیه کمر یا شکم و خون ریزی در اطراف کلیه و یا ارگان های مجاور شود. عبور خرده های سنگ از دستگاه ادراری نیز می تواند با درد و ناراحتی همراه باشد.

جراحی به منظور حذف سنگ های بزرگ: به منظور درآوردن سنگهای بزرگ، کلیه را باز می کنند در واقع از طریق جراحی برش کوچکی در ناحیه کمر بیمار ایجاد می کنند. زمانی از این نوع جراحی استفاده می شود که درمان از طریق امواج شوکی ناموفق بوده و یا سنگ موجود بسیار بزرگ باشد.

استفاده از یورتروسکوپ در حذف سنگ: در برخی موارد به منظور درمان سنگ کلیه از یورتروسکوپ استفاده می شود که وسیله ای برای مشاهده درون دستگاه ادراری است. بدین شکل که لوله مجهز به دوربین آندوسکوپ را از طریق مثانه به سمت حالب عبور می دهند و نهایتاً آن را به سمت سنگ حرکت می دهند. زمانیکه محل سنگ تعیین شد از طریق ابزار خاصی آن را به تکه های ریزی می شکنند تا از طریق ادرار دفع گردد.

جراحی غده پاراتیروئید: برخی از سنگ های کلسیمی به دلیل فعالیت بیش از حد غده پاراتیروئید ایجاد می شوند. غدد پاراتیروئید در ۴ گوشه غده تیروئید شما واقع هستند. زمانیکه این غدد بیش از حد هورمون پاراتیروئید ترشح کنند، سطوح کلسیم بدن افزایش می یابد و منتج به دفع مقادیر بالایی کلسیم از ادرار می گردد. یک تومور خوش خیم در یکی از ۴ غده پاراتیروئید می تواند منجر به ایجاد چنین شرایطی شود. معمولاً جراحان این نوع تومور ها و یا غدد پاراتیروئید را از طریق جراحی خارج می سازند.

درمان های سنتی:

درمان های سنتی (مانند ماساژ، داروهای گیاهی و…) نمی توانند سنگ کلیه را درمان کنند ولیکن زمانیکه در ترکیب با توصیه های پزشک مورد استفاده قرار گیرند در کاهش ریسک ابتلا به سنگهای کلیوی کمک کننده خواهند بود.

برخی منابع درمان های سنتی به شرح زیر را پیشنهاد کرده اند:

چای: نوشیدن روزانه یک فنجان چای سبز یا سیاه ریسک ابتلا به سنگ کلیه را کاهش می دهد . در یک مطالعه زنانی که بیشترین میزان چای سیاه را می نوشیدند ریسک سنگهای کلیوی در آنها کمتر بود . این مطالعه از دقت بالایی برخوردار نبود و تنها زنان را مورد بررسی قرار داده بود بنابراین مدارک و دلایل محکمی دال بر اثربخشی چای در کاهش ابتلا به سنگ کلیه در اختیارمان قرار نمی دهد . به هرجهت چای حاوی مقادیر بالایی اگزالات می باشد بنابراین چنانچه ادرار شما حاوی مقادیر بالایی اگزالات باشد پزشکتان شما را از نوشیدن چای منع خواهد کرد.

آب لیمو و آب پرتقال: از لحاظ تئوری، نوشیدن آب لیمو یا آب پرتقال می تواند ریسک سنگهای کلیوی را کاهش دهد. سطوح اسید سیتریک موجود در آب لیمو و آب پرتقال می تواند سطوح کلسیم موجود در ادرار را کاهش داده و منتهی به تشکیل کمتر سنگهای کلسیمی شود. ولیکن هیچ مطالعه ای این فرضیه را ثابت نکرده است.

چنانچه از نوشیدن آب طعم دار شده با لیمو و یا آب پرتقال لذت می برید، خواهید دید که با مصرف این مواد ریسک تشکیل سنگهای کلسیمی را در کلیه خود کاهش می دهید. به هرجهت شواهد کافی برای پیشنهاد کردن این فرضیه به همه افراد وجود ندارند.

تغییر شیوه زندگی

در صورت اجرای راهکارهای زیر خطر تشکیل سنگ کلیه را کاهش می دهید:

نوشیدن آب کافی در طول روز: آب زیادی در طول روز بنوشید. معمولاً پزشکان به افراد با سابقه سنگ کلیه مصرف آب زیاد و دفع ۲/۵ لیتر ادرار در روز را توصیه می کنند. پزشک از شما می خواهد که میزان برون دهی ادرار خود را اندازه گرفته تا مطمئن شوید مقدار کافی آب در روز دریافت می کنید. افرادی که در آب و هوای گرم و خشک زندگی می کنند و نیز آن دسته از افرادی که به طور مکرر ورزش می کنند، به آب دریافتی بیشتری نیاز دارند تا بتوانند مقدار ادرار کافی در طی روز داشته باشند.

استفاده از غذاهای غنی از اگزالات را محدود کنید: چنانچه بدن شما مستعد تشکیل سنگ های اگزالاتی باشد، پزشکتان اجتناب از غذاهای غنی از اگزالات را توصیه خواهد نمود. این مواد غذایی عبارتند از ریواس، چغندر، بامیه، سیب زمینی شیرین، چای، شکلات، محصولات سویا.

انتخاب رژیم غذایی کم نمک و محدود از نظر پروتئین حیوانی: مقدار نمک دریافتی خود را کاهش داده و غذاهایی با منابع پروتئین غیر حیوانی انتخاب کنید مانند آجیل و دانه های روغنی و یا حبوبات. از این طریق احتمال تشکیل سنگ کلیوی را کاهش می دهید.

به دریافت مواد غذایی غنی از کلسیم ادامه دهید ولیکن از دریافت مکمل کلسیم اجتناب کنید: کلسیم موجود در مواد غذایی اثری بر ریسک ابتلا به سنگهای کلیوی ندارد . به خوردن مواد غذایی غنی از کلسیم ادامه دهید مگراینکه پزشکتان توصیه ای غیر از این داشته باشد . پیش از دریافت مکمل کلسیم با پزشک خود مشورت کنید چراکه دریافت مکمل کلسیم با ریسک افزایش یافته سنگهای کلیوی مرتبط است . البته چنین ریسکی با دریافت مکمل همراه غذا کاهش می یابد .

پیشگیری از ابتلا به سنگ کلیه

-مصرف روزانه حدود ۳ لیتر مایعات و عمدتاً آب خالص

-اجتناب از مصرف شیر و فرآورده های لبنی در صورتی که سنگ کلیه از نوع کلسیمی ـ فسفری باشد.

-خودداری از شرایطی که با تعریق بیش از حد همراه است .

عواقب مورد انتظار در مورد سنگ کلیه

سنگ های بزرگ معمولاً در کلیه مانده و بدون علامتند، هرچند که می توانند به کلیه آسیب بزنند. سنگ های کوچک به آسانی همراه ادرار از طریق حالب دفع می گردند. سنگ های بین این دو اندازه که از طرفی قابلیت ورود به حالب را داشته و از طرف دیگر به اندازه کافی کوچک نیستند تا عبور آنها از حالب به آسانی صورت گیرد باعث ایجاد درد شدید می گردند. این سنگ ها معمولاً در طی چند روز دفع می گردند. چنانچه حرکت سنگ متوقف شده و باعث انسداد ادراری گردد، برای پیشگیری از آسیب بیشتر کلیه باید خارج گردد.

کولیک نوزادان

برخی نوزادان پس از به دنیا آمدن تا حدود ۳ تا ۵ ماهگی، گریه و بی قراری می‌کنند و این حالتشان ممکن است ساعت‌ها طول بکشد که این امر هم برای مادر و هم برای نوزاد بسیار دشوار می‌باشد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، در مناطقی از جهان که در آن H. پیلوری و عوارض آن شایع است، پزشکان افراد سالم را نیز مورد غربالگری قرار می دهند. در مورد سودمندی شروع درمان قبل از بروز علائم عفونت، بین پزشکان اختلاف نظر وجود دارد.

اگر شما در مورد عفونت هلیکوباکتر پیلوری نگران هستید و یا فکر می کنید که در معرض خطر سرطان معده قرار دارید، حتماً با پزشک خود مشورت کنید. در این شرایط با موافقت و تصمیم یکدیگر می توانید از غربالگری H. پیلوری بهره مند شوید.

کولیک یک حالت خسته کننده است که با دوره های قابل پیش بینی کننده از ناراحتی های آزار دهنده در کودک سالم و خوب تغذیه شده مشخص می شود. کودک هایی که دچار دردهای کولیکی هستند بیشتر از ۳ ساعت در روز و سه روز در هفته و یا حتی بیشتر گریه می کنند. بنظر می رسد برای تسکین کودک در این حالات، هیچ اقدامی اثر ندارد.

کولیک هم برای کودک و هم برای مادر اذیت کننده است. اما نگران نباشید، چرا که عمر کولیک نسبتاً کوتاه است. طی چند هفته یا چند ماه، کولیک از بین رفته و شما اولین چالش بزرگ را پشت سر خواهید گذاشت.

نشانه ها

سر و صدا و گریه کردن برای نوزادان امری طبیعی است و کودک بهانه گیر الزاماً مبتلا به کولیک نیست. در سایر کودکان سالم و خوب تغذیه شده، نشانه های کولیک عبارتست از:

• دوره های قابل پیش بینی گریه. کودکی که کولیک دارد معمولاً در ساعات معینی در روز گریه می کنند که معمولاً در بعد از ظهر و غروب هاست. دوره های کولیک ممکن است از چند دقیقه تا حدود سه ساعت یا بیشتر به طول بیانجامد. کودک در دوره های درد کولیکی دچار حرکات روده ای و دفع گاز در اواخر دوره می شود.

• گریه شدید و تسکین ناپذیر. دردهای کولیکی شدید بوده و به نظر سخت می آید. ممکن است صورت کودک قرمز شود و آرام کردن وی اگر غیر ممکن نباشد، بسیار سخت است.

• گریه هایی که بدون هیچ دلیل واضحی رخ می دهند. گریه کردن برای کودکان نرمال است. اما گریه کردن معمولاً به این معنی است که کودک به چیزی مثل غذا و یا تعویض پوشک نیاز دارد. گریه های مرتبط با دردهای کولیکی بدون هیچ دلیل مشخصی رخ می دهند.

• تغییر وضعیت. گرد کردن پاها رو به بالا، گره کردن مشت ها و سفت کردن عضلات شکم در دوره های کولیک شایع است.

کولیک بسیار شایع است. معمولاً چند هفته پس از تولد آغاز شده و تا ۳ ماهگی بهبود می یابد. در سن ۴ تا ۵ ماهگی، اکثر کودکان مبتلا به کولیک بهتر می شوند.

علت

علت کولیک نامشخص است. محققین دریافته اند که برخی موارد از جمله آلرژی ها، عدم تحمل لاکتوز، تغییر باکتری های نرمال سیستم گوارشی، سیستم گوارشی نارس، والدین مضطرب و تفاوت در روند تغذیه یا آرام سازی کودک می تواند در ایجاد کولیک نقش داشته باشد. با این حال هنوز مشخص نیست که چرا برخی کودکان کولیک دارند و برخی ندارند.

عوامل خطر

کودکانی که مادر آنها در طول بارداری یا پس از زایمان سیگار می کشد، در معرض خطر بالاتری برای دردهای کولیکی هستند.

تئوری های بسیاری در خصوص آنچه کودک را مستعد کولیک می کند وجود دارد اما هیچ کدام به اثبات نرسیده اند، از جمله:

• کولیک در اغلب کودکان اول و یا کودکان تغذیه شده با فرمولا دیده نمی شود.
• رژیم مادر شیرده اثری بر تحریک کولیک ندارد.
• تعداد مشابهی از پسران و دختران، بدون توجه به مرتبه تولد یا نحوه تغذیه آنها به کولیک مبتلا می شوند.

عوارض

• اگرچه کولیک کودک برای کل خانواده مشکل ساز است اما به نظر می رسد عواقب ماندگار خاصی نداشته باشد. رشد و تکامل کودکان مبتلا به کولیک نرمال است.

آمادگی برای ویزیت پزشک

زمانی که کودک را نزد پزشک می برید، بهتر است از قبل برای این جلسه آماده شوید. در اینجا اطلاعاتی جهت کمک به آمادگی برای حضور در این جلسه و آنچه می توانید از پزشک انتظار داشته باشید، آورده شده است.

آنچه می توانید انجام دهید:

برای آمادگی حضور در جلسه ملاقات با پزشک می توانید:

• دوره های گریه کودک خود را پیگیری نمایید. شامل زمان و چگونگی رخداد، مدت زمانی که گریه طول می کشد، و هر گونه مشاهده ای درخصوص رفتارهای کودک در قبل، حین و بعد گریه کردن.

• تمام اقداماتی که برای آرام کردن کودک انجام داده اید و نیز نتایج این اقدامات را یادداشت نمایید.

• رژیم کودک، برنامه تغذیه ای وی و کاهش یا افزایش وزن کودک را یادداشت کنید.

• تمام سؤالاتی که قرار است از متخصص اطفال بپرسید را یادداشت نمایید.

تهیه کردن لیست سؤالاتی را که می خواهید بپرسید به شما کمک می کند زمان بیشتری داشته باشد. برخی از سؤالات در مورد کولیک عبارتست از:

• آیا کودک من مبتلا به کولیک است و یا گریه های او دلیل دیگری دارد؟
• کولیک چه اثراتی بر رشد و تکامل کودک دارد؟
• آیا درمان مؤثری برای کولیک وجود دارد؟
• من و خانواده چگونه می توانیم بر این دوره های گریه غلبه کنیم؟
• آیا بروشور و یا برگه دیگری وجود دارد که با خود ببرم؟ کدام وب سایت ها را پیشنهاد می کنید؟

علاوه بر این سؤالات که پیش از جلسه ملاقات آماده کرده اید، سایر سؤالاتی که حین جلسه در ذهن شما ایجاد می شود را نیز بپرسید.

آنچه از پزشک انتظار می رود:

احتمالاً متخصص اطفال از شما چند سؤال می پرسد، از جمله:

• آیا می توانید دوره های معمول گریه کردن را توضیح دهید؟ چه زمانی رخ می دهد؟ چقدر طول می کشد؟ صدای گریه کودک شما چگونه است؟
• چه اقداماتی برای آرام کردن کودک انجام می دهید؟ نتیجه این اقدامات چگونه است؟
• آیا کودک با خوردن مشکل دارد؟
• چه چیزهایی به کودک خود می خورانید و چند وقت یکبار وی را تغذیه می کنید؟
• مدفوع کودک شما چگونه و چند وقت یکبار است؟
• آیا تا کنون کودک شما در زمان گریه دچار مشکلات تنفسی شده است؟
• چگونه با گریه های کودک مقابله می کنید؟ سایر اعضای خانواده چطور؟

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر گریه کودک ناشی از افتادن، جراحت یا بیماری باشد نیازمند اقدامات سریع پزشکی است.
با متخصص اطفال تماس بگیرید، اگر:

• در هنگام گریه کردن، پوست یا لبهای کودک کبود شده باشد.

• نگران گریه های کودک خود هستید به ویژه اگر تغییری در خوراک، خواب و رفتار وی احساس می کنید.

با بررسی روزانه زمان گریه کردن و مدت آن می توانید به متخصص اطفال کودک کمک نمایید. همچنین ثبت الگوی خواب و خوراک کودک کمک کننده است.

آزمایش های تشخیصی

• متخصص اطفال معاینات بالینی را برای علل ممکن استرس از جمله فشار دادن روده (انسداد روده) انجام می دهد. اگر کودک شما از سایر جنبه ها سالم باشد، ممکن است کولیک در کودک شما تشخیص داده شود.

• تست های آزمایشگاهی، اشعه ایکس و سایر تست های تشخیصی معمولاً مورد نیاز نیست اما در علل نامشخص، این تست ها به رد سایر علل کمک می کند.

درمان دارویی

کولیک معمولاً تا سه ماهگی خود به خود بهبود می یابد. متأسفانه، هیچ درمان تأیید شده ای که به تمام نوزادان کمک کند وجود ندارد. درمان هایی که مورد آزمایش قرار گرفته اند، عبارتند از:

• داروهای ضدنفخ. داروهای ضد نفخ، بدون نیاز به نسخه از جمله سیمتیکون احتمالاً اثر تسکینی زیادی بر علائم کودکان ندارد. این داروها بجز برای کودکانی که داروهای تیروئیدی مصرف می کنند، عموماً ایمن هستند.

• پروبیوتیک ها. پروبیوتیک ها موادی هستند که به حفظ تعادل طبیعی باکتری های مفید در دستگاه گوارش کمک می کنند. از آنجایی که کودکان دارای کولیک ممکن است عدم تعادل در باکتری های مفید داشته باشند، محققین سعی در جایگزینی برخی از این پروبیوتیک ها در مطالعات دارند. یکی از باکتری ها بنام لاکتوباسیلوس روتری به طور چشمگیری علائم کولیک را بهبود می بخشد اما نتایج مطالعات ضد و نقیض است. برخی مطالعات فواید و اثرات مثبتی نشان داده اند در حالیکه سایر مطالعات نتیجه ای نداشتند. بطور کلی شواهد کافی برای توصیه استفاده از پروبیوتیک ها برای درمان کولیک توسط متخصصین وجود ندارد.

پیش از خوراندن هر گونه دارو برای درمان کولیک با متخصص اطفال صحبت کنید.

درمان های خانگی و سبک زندگی

ممکن است متخصص اطفال قادر به درمان کولیک یا بهبود سریع تر آن نباشد، اما راه های بسیاری برای آرام کردن نوزاد وجود دارد.

نکاتی برای تغذیه کودک

اگر احساس می کنید کودک شما گرسنه است، برای تسکین و آرام کردن وی را شیر دهید. سایر استراتژی های تغذیه نیز می تواند کمک کننده باشد:

• در هنگام شیر خوردن، کودک را تا حد ممکن صاف نگه دارید. گاهی شیردهی را متوقف کرده و آروغ کودک را بگیرید. گاهی تغذیه کوتاه تر و با دفعات بیشتر کمک کننده است. اگر به کودکتان شیر می دهید، بهتر است اجازه دهید ابتدا کودک از یک پستان تغذیه کرده و پس از خالی شدن آن، از پستان دیگر کودک را تغذیه نمایید. این امر سبب می شود کودک از شیر آخر غنی و پرچربی که بالقوه سبب سیری بیشتری نسبت به شیر ابتدایی آبکی و سبک تر در ابتدای شیردهی می گردد، تغذیه شود.

• اگر شیرده هستید، به تغییرات رژیم خود توجه کنید. رژیم مادر شیرده احتمالاً نقشی در علائم کولیک نوزاد ندارد. با این حال، در خانواده هایی که سابقه آلرژی دارند، حذف آلرژن ها از رژیم غذایی مادر می تواند از غذاهای آلرژن ناشناخته برای کودک پرده بردارد. اگر به کودک خود شیر می دهید، ممکن است متخصص اطفال پیشنهاد کند، غذاهایی که به احتمال بیشتری آلرژی زایی دارند از جمله لبنیات، بادام زمینی، آجیل درختی، گندم، سویا، ماهی را به مدت دو هفته حذف نمایید تا پزشک بهبود علائم را پیگیری نماید. با این حال، پیش از تغییر رژیم غذایی ابتدا با متخصص اطفال کودکتان مشورت نمایید.

• فرمولای نوزادتان را تغییر دهید. همانند شیر مادر، فرمولا نیز احتمالاً عاملی برای علائم کولیک نیست. اما تغییر فرمولا به نوع فرمولای نوزادی هیدرولیزات می تواند مؤثر واقع شود اگر کودک به شیر گاو آلرژی و یا عدم تحمل به شیر داشته باشد. پروتئین های شیر کامل در این فرمولاها تجزیه شده اند که هضم آنها را راحت تر می کند. اگر آلرژی یا عدم تحمل مسئول علائم کودک شود، دو روز بعد از تغییر فرمولا پاسخ کودک مشخص می شود. اگر بهبودی حاصل نشد، همان فرمولای اولیه را استفاده نمایید چون فرمولای هیدرولیزات گران تر از فرمولای استاندارد است.

• تغییر شیشه. تنوع گسترده ای از شیشه و سرپستانک وجود دارد. سعی کنید از انواع مختلف شیشه و سرپستانک استفاده کنید تا بهترین نوع آن را برای کمک به تسکین علائم نوزاد بیابید. شیشه هایی که یکبار مصرف هستند و کیسه های قابل جمع شدن می توانند مقدار هوای بلعیده شده را در کودک کاهش دهند.

راه هایی برای تسکین دادن نوزاد

برای تسکین دادن گریه کودک، می توانید:

• از پستانک استفاده کنید. مکیدن برای بسیاری از کودکان، آرام بخش است. حتی اگر به کودک خود شیر داده اید باز هم می توانید برای آرام کردن کودک از پستانک استفاده نمایید.

• کودک را بغل کنید. بغل کردن به برخی از کودکان کمک می کند. برخی کودکان زمانی که در آغوش گرفته می شوند و در ملحفه سبک پیچانده می شوند، آرام می گیرند. برای اینکه به خود استراحتی داده باشید، می توانید از تاب یا سایر حامل های کودک استفاده نمایید. نگران لوس شدن کودک خود با زیادی در آغوش گرفتن وی نباشید.

• کودک را در حرکت نگه دارید. کودک را در آغوش یا تاب به آرامی تکان دهید. در خصوص انتخاب تاب مناسب برای سن کودک دقت نمایید. کودک را روی پاهای خود بخوابانید و پاهای خود را به آرامی تکان دهید. با کودک خود راه بروید یا او را در ماشین گذاشته و بیرون ببرید. از صندلی های تکانه ای برای نوزاد خود استفاده کنید.

• برای کودک خود آواز بخوانید. تون صدای آرام می تواند به کودک آرامش ببخشد. حتی اگر لالایی گفتن نیز گریه کودک را متوقف نکرد، می تواند شما را آرام کند. موسیقی های ضبط شده نیز کمک کننده هستند.

• صداهای زمینه را بلند کنید. برخی کودکان زمانی که صدای زمینه ای یکنواختی را می شنوند، کمتر گریه می کنند. زمانی که کودک را بغل کرده یا تکان می دهید صدای ممتد شبیه «هیش» بگویید. هود آشپزخانه یا فن حمام را روشن کنید، یا یک سی دی یا نوار از صداهای محیط مثل امواج اقیانوس، باران یا آبشار و یا ضربان قلب انسان بگذارید. گاهی صدای تیک تیک ساعت هم کمک کننده است.

• از گرما یا لمس ملایم استفاده کنید. کودک را به حمام آب گرم ببرید. به آرامی شکم کودک را ماساژ دهید.

• کودک را به حال خویش بگذارید. اگر هیچ اقدامی کمک کننده نبود، کودک را به مدت ۱۰ دقیقه در گهواره قرار دهید.

زمانی که هیچ چیزی به ذهنتان نمی رسد

گاهی به هیچ روشی قادر به آرام کردن گریه کودک خود نیستید. آنچه در یک روز کودک را آرام می کند ممکن است در روز دیگری وی را خشمگین سازد. اگر اعصابتان بهم ریخت، بیاد داشته باشید:

• هیچ گاه کودک را بطور شدید تکان ندهید. اگر از گریه های کودک خود خسته شدید، کودک را به یک فرد بزرگسال قابل اعتماد دیگری بسپارید. اگر با کودک تنها هستید، او را در مکان امنی مانند اتاقش قرار دهید.

• شخص دیگری از کودک مراقبت کند تا شما استراحت کنید. گوش کردن به صدای گریه کودک به مدت طولانی استرس زاست لذا زمانی برای استراحت خود قرار دهید. از قبل زمانی را برای شخص دیگری که قرار است از کودک مراقبت کند، تعیین کنید و چند لحظه ای را برای خودتان وقت بگذارید.

پزشکی جایگزین

برخی والدین گزارش کرده اند که گریه کودکانشان با این قبیل کارها آرام می شود:

• چای های گیاهی
• درمان های گیاهی مثل روغن رازیانه
• درمان های هومئوپاتی
• آب قند
• مخلوط آب و گیاهان دارویی
• ماساژ درمانی
• کایروپرکیتک یا کاردرمانی
• طب سوزنی

اما، هیچ درمان جایگزینی برای درمان کولیک تأیید نشده است. حتی برخی درمان ها می توانند خطرناک باشند.

محصولات گیاهی و مکمل ها در همان مسیر اثر دارو، تنظیم نمی شوند. این مواد حاوی مقادیر متفاوتی از ترکیبات مختلف هستند و یا اینکه آلودگی دارند.

برخی درمان های هومئوپاتی حاوی مقادیر کمی از مواد بالقوه سمی اند. حتی برخی که به نظر بی خطر هستند، مثل آب قند، در صورتی که در روند صحیح تغذیه کودک اختلال ایجاد کنند، می توانند مشکلاتی بوجود آورند.

پیش از امتحان کردن درمان های جایگزین با متخصص اطفال خود برای یافتن راه بی خطر و ایمن مشورت نمایید.

پیشگیری

مراقبت از کودک مبتلا به کولیک حتی برای والدین با تجربه، می تواند خسته کننده و استرس زا باشد. بیاد داشته باشید باید از خودتان نیز مراقبت کنید. این پیشنهادات می تواند کمک کننده باشد:

• استراحت کنید. زمانی که هر آنچه می توانید انجام دادید، از همسر یا شخص دیگری بخواهید تا از کودک مراقبت کند. از افرادی مثل دوستان یا همسایه ها که داوطلب نگهداری از کودک هستند، کمک بگیرید. حتی اختصاص یک ساعت زمان برای خودتان هم می تواند به شما نیروی تازه ببخشد.

• احساسات خود را بیان کنید. احساس ناتوانی، ناامیدی، گناه یا عصبانیت در این زمان برای والدین طبیعی است. با همسر یا یک شنونده خوب دیگر صحبت کنید.

• مثبت بیاندیشید. موفقیت خود را به عنوان والد با میزان گریه کودک نسنجید. کولیک نتیجه عملکرد ضعیف والدین نیست.

• از خودتان نیز مراقبت کنید. غذاهای سالم بخورید. زمانی را برای ورزش کردن مثل پیاده روی اختصاص دهید. اگر می توانید زمانی را که کودک خواب است، بخوابید. از مصرف دارو و الکل پرهیز نمایید.

• بیاد داشته باشید این امر موقتی است. دوره های کولیک معمولاً در سه ماهگی بهبود می یابد. بهتر است محدودیت های خود را بشناسید. اگر گریه کودک سبب می شود کنترل خود را از دست بدهید، وی را در مکانی امن مانند گهواره اش قرار داده و به اتاق دیگری بروید. اگر ضروری است با پزشک، سرویس مداخلات ضروری محلی یا سرویس سلامت روان، تماس گرفته تا برای حمایت های بیشتر به شما کمک کنند.

این پیشنهادات نه تنها برای والدین بلکه برای تمام افرادی که از کودک نگهداری می کنند بکار می آید.

روش‌های رفع قولنج نوزادان

۱- به مادران عزیز توصیه می‌شود حتی المقدور از شیر خودشان جهت تغذیه نوزادشان استفاده کنند. نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می‌شوند (روش صحیح شیر دادن)، در مقایسه با نوزادانی که از شیشه شیر استفاده می‌کنند، کمتر به کولیک مبتلا می‌شوند. اگرچه درصدی از نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می‌شوند، نیز مبتلا به کولیک هستند.

۲- اگرچه یافتن علت دقیق کولیک نوزادان سخت به نظر می‌رسد، اما عواملی وجود دارد که شانس ابتلا به کولیک را افزایش می‌دهد، مثلا اگر بی‌قراری‌ها و گریه‌های نوزاد حدودا ۴۵ دقیقه پس از شیرخوردن ایجاد شود، به احتمال زیاد، علت آن ناسازگاری شیر گاو با نوزاد می‌باشد.

شیر گاوی که در رژیم غذایی مادر مصرف می‌شود و یا در تغذیه نوزاد وجود دارد، زیرا نفخ ناشی از شیر گاو به راحتی در این دسته از نوزادان بر طرف نمی شود و ایجاد ناراحتی و کولیک می‌کند.

۳- عادت کنید به نوزاد خود هر بار مقدار کمی شیر بدهید، اما دفعات شیردهی خود را افزایش دهید (یعنی حجم کمی از شیر در دفعات زیاد). برخی پزشکان معتقدند که حجم زیاد شیر و یا مایعات در معده نوزاد، سبب ایجاد ناراحتی و کولیک می‌شود.

پس از هر بار شیر دادن به نوزاد خود، او را روی شانه خودتان قرار دهید و پشت نوزاد را به آرامی‌ بمالید تا آروغ بزند و هر گونه هوای اضافی از معده او خارج شود.

۴- به مادرانی که نوزاد مبتلا به کولیک دارند، توصیه می‌شود تا موقع شیر دادن به نوزاد خود، همیشه او را در حالت نیمه خوابیده (حالتی بین نشسته و خوابیده) قرار دهند. این حالت ناراحتی او را پس از شیر خوردن کمتر می‌کند.

۵- به مادران عزیز توصیه می‌شود تا پس از شیر خوردن نوزاد، حتما باد گلوی نوزاد را بگیرند. گرفتن آروغ نوزاد، صرف نظر از مدت زمانی که او شیر خورده است، به کاهش ناراحتی ناشی از کولیک او کمک می‌کند. پس از هر بار شیر دادن به نوزاد خود، او را روی شانه خودتان قرار دهید و پشت نوزاد را به آرامی‌ بمالید تا آروغ بزند و هر گونه هوای اضافی از معده او خارج شود.

۶- هنگامی‌ که نشسته‌اید می‌توانید نوزادتان را روی زانوهای خود قرار دهید، طوری که شکم نوزاد روی پاهای شما قرار بگیرد. در این حالت پاهای خود را به آرامی‌ بالا و پایین ببرید تا درد نوزاد کاهش یابد.

۷- می‌توانید با انجام حرکاتی روی پاهای نوزاد، دردهای او را کاهش دهید. به این صورت که نوزاد را به پشت بخوابانید و پاهای او را به آرامی‌ بگیرید و به سمت شکم او خم کنید. این حرکات سبب می‌شود تا شکم نوزاد شل شود و دردهایش تسکین پیدا کند.

۸- استفاده از درمان‌های خانگی برای درمان کولیک نوزادان توصیه می‌شود؛ البته این نوع درمان‌ها باید تحت نظر پزشک باشد. از پزشک بخواهید تا به جای تجویز داروهای شیمیایی، داروهای گیاهی برای نوزادتان تجویز کند، مثلا استفاده از عرق نعنای پاستوریزه و یا دمنوش نعنا می‌تواند تسکین دهنده مناسبی برای کولیک نوزاد باشد.

استفاده از عرق رازیانه پاستوریزه رقیق شده و یا دم کرده زنجبیل نیز توصیه می‌شود. چند قطره از این گیاهان دارویی را در شیشه شیر نوزاد بریزید و به او بدهید.

۹- خوشبختانه درد و ناراحتی نوزاد به علت کولیک، پس از چند ماه (حداکثر پنج ماه) از بین می‌رود و با بزرگ شدن نوزاد و تکامل دستگاه گوارشی او، این مشکل بهبود می‌یابد.

۱۰- گرم کردن موضعی مثل گذاشتن حوله یا پارچه گرم روی شکم نوزاد نیز روش موثری در کاهش نفخ و دل پیچه کودک است.

۱۱- موقع شیر دادن به نوزاد (اگر از شیر مادر تغذیه می‌کند) سعی کنید یک سینه به طور کامل تخلیه شود. از خارج کردن سینه از دهان نوزاد در حین شیر دادن به او اجتناب کنید، زیرا هوای اضافی وارد معده نوزاد می‌شود و سبب نفخ معده او می‌شود.

۱۲- مادر باید رژیم غذایی خاصی را در پیش بگیرد. از مصرف برخی مواد غذایی مانند شیر گاو، غذاهای ادویه دار و مواد کافئین دار باید اجتناب کنید.

موقع بیقراری کودک، او را در آغوش بگیرید و یا تاب دهید. تاب دادن کودک در گهواره و یا بر روی دست نیز می‌تواند کمک کننده باشد.

چند توصیه

– موقع بیقراری نوزاد برایش شعر یا لالایی بخوانید و سعی کنید با حفظ خونسردی خود، نوزاد را آرام کنید.

– به کودک خود پستانک بدهید. گاهی اوقات مکیدن می‌تواند به کودک آرامش دهد.

– کودک خود را در آغوش بگیرید و یا تاب دهید. تاب دادن کودک در گهواره و یا بر روی دست نیز می‌تواند کمک کننده باشد.

– کودک خود را به شکم، روی زانوهایتان یا داخل وان آب گرم قرار دهید. در این حالت با نوازش یا مالیدن پشت کودک می‌توانید به کاهش فشار معده او کمک کنید.

– شکم کودک را روزی یک بار با روغن زیتون به آرامی‌ماساژ دهید.

– به مدت ۲ تا ۳ شب، قبل از خواب، بالا تنه نوزاد (شکم، قفسه سینه، سرشانه‌ها و تمام ناحیه پشت) را به خوبی با روغن کرچک ماساژ دهید، به نحوی که روغن، جذب پوست شود. سپس کودک را به حالتی مانند قنداق کردن کاملا ببندید و به خصوص مواظب باشید که در معرض باد و سرما قرار نگیرد.

– روزی ۱ تا ۲ بار زیر ناف نوزاد را با روغن کرچک به خوبی ماساژ دهید.

افسردگی

افسردگی یک نوع اختلال حالت (خلق) است که منجر به احساس مداوم ناراحتی و از دست دادن علاقه می شود. همچنین به نام های افسردگی عمیق، اختلال افسرده کننده عمیق و افسردگی بالینی نیز خوانده می شود که بر چگونگی احساس، فکر و رفتارتان تاثیر می گذارد و می تواند باعث انواع مختلفی از مشکلات حسی و فیزیکی گردد. ممکن است در انجام کارهای روزمره تان دچار مشکل شوید، و افسردگی ممکن است شما را به این حس برساند که زندگی ارزش زیستن را ندارد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، افسردگی ضعف نیست، بلکه چیزی است که به راحتی می توان از آن گذشت. افسردگی ممکن است به درمان طولانی مدت نیاز داشته باشد. ولی ناامید نشوید. بیشتر افراد افسرده بعد از دارو درمانی، مشاوره روانی یا هر دو احساس بهتری می کنند. درمان های دیگر نیز ممکن است مفید باشد.

هنگامی می‌گوییم فردی به بیماری  افسردگی مبتلا می‌شود، که علائمی مانند آنچه در پایین به آنها اشاره خواهد شد، را تقریبا در هر روز، در تمام طول روز، برای دو هفته یا بیشتر داشته باشد.

اگر شما افسرده‌اید، ممکن است سر درد، درد‌های مبهم یا حاد یا مشکلات گوارشی و  جنسی داشته باشید. افراد سالمندتر مبتلا به افسردگی ممکن است احساس سردرگمی  یا مشکلاتی در تفهیم خواسته های ساده خود داشته باشند.

نشانه ها

اگرچه ممکن است افسردگی فقط یک بار در طول زندگی تان رخ دهد، معمولاً افراد مرحله های متعددی از افسردگی را تجربه می کنند. در طی این مراحل، نشانه ها بیشتر روزها بروز می کنند، و شاید تقریباً هر روز و ممکن است شامل موارد زیر شوند:

– احساس ناراحتی، پوچی یا ناخشنودی
– طغیان عصبی، تحریک پذیری یا ناامیدی، حتی بر سر مسائل کوچک
– از دست دادن علاقه و لذت در فعالیت های روزمره
– اختلالات خواب، اعم از بی خوابی یا بیش از حد خوابیدن
– خستگی یا خالی از انرژی بودن، بنابراین حتی وظایف کوچک تلاش بیشتری می طلبند
– تغییرات در اشتها- معمولاً کاهش اشتها و کم کردن وزن، ولی افزایش میل و هوس برای غذا و چاق شدن در بعضی افراد
– اضطراب، دلهره و بی قراری- به عنوان مثال، نگرانی بیش از حد، قدم زدن، مشت کردن دست ها یا عدم توانایی در نشستن طولانی مدت
– فکر کردن، صحبت کردن یا حرکات بدن آهسته
– احساس مفید نبودن یا گناهکار بودن، ثابت ماندن در شکست های گذشته یا سرزنش کردن خود برای چیزهایی که شما مسئول آن نبوده اید
– اختلال در فکر کردن، تمرکز کردن یا تصمیم گرفتن و یادآوری چیزها
– افکار مکرر درباره مرگ، فکر خودکشی و یا اقدام به خودکشی
– مشکلات فیزیکی غیرقابل توجیه، مثل کمردرد یا سردرد

برای بعضی از افراد، علائم افسردگی آنچنان شدید است که به وضوح می توان حس کرد یک چیزی نرمال نیست. بقیه افراد عموماً احساس بدبختی یا ناراحتی می کنند، بدون اینکه واقعاً دلیل آن را بدانند.

*انواع افسردگی

افسردگی هر فرد را به طرق مختلف تحت تاثیر قرار می دهد، بنابراین علائم افسردگی از فردی به فرد دیگر تغییر می کند. برای روشن کردن نوع افسردگی تان، پزشک تان ممکن است یک ویژگی را به نام تعیین کننده، به تشخیص نوع افسردگی تان اضافه کند. تعیین کننده، شامل داشتن افسردگی با ویژگی های مخصوص مثل موارد زیر می باشد:

– اختلال اضطراب- بی قراری غیر طبیعی یا نگرانی درباره وقایع محتمل یا خارج از کنترل

– ویژگی های مختلط- همزمانی افسردگی با دیوانگی، که شامل اعتماد به نفس افزایش یافته، حرف زدن بیش از حد، و ایده ها و تفکرات رقابتی

– ویژگی های مالیخولیایی- افسردگی شدید با عدم پاسخ به محرک های لذت بخش، در کنار صبح زود بیدار شدن، حال بد در صبح، تغییرات قابل توجه در اشتها، و احساس گناهکار بودن، تحریک پذیری یا کندی

– ویژگی های غیرمعمولی- خندیدن بیش از اندازه بواسطه اتفاقات خنده دار، اشتها افزایش یافته، نیاز کم به خواب، حساسیت به رد شدن، و احساس سنگینی در دست ها و پاها

– ویژگی های روانی- افسردگی همراه با هذیان یا توهم، که ممکن است شامل تم های عدم کفایت شخصی یا تم های منفی شود

– کاتاتونیا (نوعی جنون)- که شامل فعالیت های حرکتی اعم از حرکات غیرقابل کنترل و بی هدف، و یا حالت های ثابت و غیرقابل انعطاف

– شروع متعاقب- در طی حاملگی یا چند ماه یا هفته بعد از زایمان رخ می دهد(پس از زایمان)

– الگوی فصلی- مربوط به تغییر فصل و کمتر در معرض نور خورشید قرار گرفتن می شود

*علائم افسردگی در کودکان و نوجوانان

علائم معمول افسردگی در کودکان و نوجوانان شبیه بزرگسالان است، ولی تفاوت هایی نیز می تواند داشته باشد.

– در کودک تان، علائم افسردگی می تواند اعم از ناراحتی، تحریک پذیری، وابستگی بیش از حد، اضطراب، درد، عدم تمایل به مدرسه رفتن، یا کم وزن بودن باشد.

– در نوجوانان، علائم ممکن است شامل موارد زیر شود: ناراحتی، تحریک پذیری، احساس منفی یا بی ارزش بودن، عصبانیت، عملکرد و حضور ضعیف در مدرسه، احساس سوءتفاهم یا حساس بودن بیش از حد، استفاده از مخدرها یا الکل، خوردن یا خوابیدن بیش از حد، آسیب زدن به خود، از دست دادن علاقه در فعالیت های معمولی، و دوری کردن از روابط اجتماعی.

– افسردگی ممکن است با دیگر شرایط سلامت روانی اتفاق بیفتد، مثل عصبانیت، اختلالات خوردن، سوء مصرف مواد یا اختلال نقص توجه(ADHD).

*علائم افسردگی در افراد مسن

افسردگی اتفاقی طبیعی در روند پیری نیست و هیچ وقت نباید آن را ساده در نظر گرفت. متاسفانه، افسردگی معمولاً در افراد مسن تشخیص و درمان نمی شود، و آنها ممکن است نسبت به کمک خواستن نیز بی میل باشند. علائم افسردگی ممکن است متفاوت یا نامحسوس تر در سالمندان باشد، که شامل موارد زیر می باشند:

– اختلالات حافظه یا تغییرات شخصیتی
– خستگی بیش از حد، از دست دادن اشتها، اختلالات خواب، که بدلیل شرایط پزشکی یا دارودرمانی نیستند
– تمایل بیشتر برای در خانه ماندن، به جای بیرون رفتن و ارتباط برقرار کردن یا انجام کارهای جدید
– تفکرات یا احساسات خودکشی، بویژه در سالمندان مذکر

علت

هنوز دلایل افسردگی به دقت مشخص نشده است. به مانند بسیاری از اختلالات روانی، طیف گسترده ای از فاکتورها مثل موارد زیر می توانند دخیل باشند:

– تفاوت های زیستی (بیولوژیکی). به نظر می آید که در مغز افراد افسرده تغییرات فیزیکی رخ داده است. اهمیت این تغییرات هنوز نامعلوم است، ولی نهایتاً ممکن است دلایل این بیماری را توجیه کند.

– شیمی مغز. انتقال دهنده های عصبی یکسری مواد شیمیایی طبیعی آزاد شده از مغز هستند که احتمالاً در افسردگی نقش دارند. وقتی این مواد از تعادل خارج می شوند، می توانند با علائم افسردگی همکاری کنند.

– هورمون ها. تغییرات در تعادل هورمون های بدن می تواند در دلایل یا شروع افسردگی دخیل باشد. تغییرات هورمونی می تواند ناشی از مشکلات تیروئیدی، یائسگی یا تعدادی از شرایط باشد.

– صفات ارثی. افسردگی در کسانی که خویشاوندان خونی آنها نیز چنین شرایطی را داشته اند، بیشتر است. دانشمندان در پی کشف ژن هایی هستند که ممکن است در بروز افسردگی نقش داشته باشند.

– حوادث زندگی. وقایعی که باعث آسیب به روان می شوند مثل مرگ یا شکست عشقی، مشکلات مالی، استرس و تنش بالا، یا صدمه هایی در کودکی می توانند منجر به شروع افسردگی در بعضی افراد شوند.

عوامل خطر

افسردگی معمولاً از جوانی شروع می شود، ۲۰ ساله ها یا ۳۰ ساله ها، ولی بروز آن در هر سنی محتمل است. افسردگی در زنان بیشتر از مردان تشخیص داده شده است، ولی این تفاوت می تواند به این دلیل باشد که خانم ها نسبت به آقایان بیشتر به دنبال درمان می روند.

محققان دلایل قطعی را شناسایی کرده اند که به نظر می آید در افزایش بروز یا پیشرفت افسردگی شرکت دارند، مثل:

– شروع افسردگی از زمانی که شما نوجوان یا بچه بوده اید.
– تاریخچه اختلالات عصبی، اختلال شخصیت مرزی یا استرس پس از ضربه روانی
– سوء مصرف الکل یا داروهای غیرمجاز
– برخی ویژگی های شخصیتی، مثل اعتماد به نفس پایین و بیش از حد وابسته بودن، زیادی از خود انتقاد کردن یا بدبین بودن
– بیماری های جدی یا مزمن، مثل داروهای پرفشاری خون یا خواب آور(قبل از قطع استفاده از هر دارویی با پزشک تان صحبت کنید.)
– حوادث آزار دهنده یا پر استرس، مثل سوء استفاده فیزیکی یا جنسی، شکست عشقی، روابط سخت و ناآرام و مشکلات مالی داشتن
– خویشاوندان خونی که سابقه افسردگی داشته اند، اختلالات دوقطبی، الکلی بودن یا خودکشی

عوارض

افسردگی یک بیماری جدی است که می تواند عوارض سهمناکی بر فرد یا خانواده آنها بگذارد. افسردگی درمان نشده می تواند سبب مشکلات روحی، رفتاری و سلامتی شود که خیلی از ابعاد زندگی تان را تحت شعاع قرار دهد. از عوارض افسردگی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

– افزایش وزن یا چاقی، که می تواند منجر به بیماری های قلبی یا دیابت شود
– سوء مصرف الکل یا مواد
– عصبانیت، اختلال هراس یا ترس اجتماعی
– درگیری های خانوادگی، مشکلات روابطی ، کاری یا مدرسه ای
– انزوای اجتماعی
– افکار خودکشی یا اقدام به خودکشی
– صدمه زدن به خود، مثل بریدن
– مرگ زودرس ناشی از سایر بیماریها

آمادگی برای ویزیت پزشک

شما می توانید توسط دکتر مراقبت های اولیه معاینه شوید، یا وی شما را به ارائه دهنده خدمات سلامتی، که متخصص در تشخیص و درمان بیماریهای روانی هستند(روان شناس یا روان پزشک)، ارجاع دهد. در ادامه اطلاعاتی برای کمک به آمادگی قبل از معاینه و اینکه چه انتظاراتی از پزشک و درمان تان می توانید داشته باشید، ارائه می شود.

*چه کارهایی می توانید انجام دهید

این مراحل به شما کمک می کند تا یک جلسه معاینه مفید داشته باشید. لیستی از آنها تهیه کنید:

– هر علائمی که دارید.، حتی آنهایی که به نظرتان بی ارتباط با دلیل مراجعه تان به پزشک می باشد
– همه ی داروها، ویتامین ها یا مکمل هایی که مصرف می کنید، به علاوه زمان و مقدارش
– سوال هایی که در ذهن تان هست و می خواهید از پزشک بپرسید.

درصورت امکان، یکی از دوستان یا اعضای خانواده تان را نیز جهت یادآوری تمام موارد گفته شده طی معاینه، به همراه خود ببرید.

سوال های ابتدایی که در مورد افسردگی و مشکلات آن می توانید از پزشک تان بپرسید شامل گزینه های زیر می شود:

– آیا افسردگی دلیل عمده علائم و مشکلات من است؟
– دلایل محتمل بیماری و علائم من چیست؟
– چه آزمایش هایی نیاز دارم؟
– چه درمانی برای من بهترین است؟
– آیا جایگزینی برای روش های ابتدایی که توصیه می کنید، وجود دارد؟
– من بیماری های دیگری نیز دارم. چگونه می توانم همه آنها را با هم به بهترین نحو مدیریت کنم؟
– آیا برای من محدودیتی وجود دارد که باید آنها را رعایت کنم؟
– آیا نیاز هست که به روان پزشک مراجعه کنم؟
– عوارض جانبی داروهایی که توصیه می کنید، چیست؟
– آیا برای داروهایی که تجویز کردید، جایگرینی وجود دارد؟
– آیا بروشور یا سایتی وجود دارد که بتوانم از آنها نیز کمک بگیرم؟

حتماً مواردی را که متوجه نشده اید، مجدداً بپرسید.

*چه انتظاراتی از درمانگرتان می توانید داشته باشید

برای پاسخ دادن به سوال های زیر آمادگی داشته باشید:

– کی شما یا همسرتان برای اولین بار علائم افسردگی را تشخیص داد؟
– چه مدت است که احساس افسردگی می کنید؟ آیا همیشه احساس غمگینی می کنید یا حالت تان متغیر است؟
– آیا تا به حال شده وقتی که غمگینید یکباره احساس خوشحالی(سرخوشی) و انرژی بیش از حد نمایید؟
– آیا در مواقع غمگینی، به خودکشی هم فکر کرده اید؟
– شدت علائم تان چقدر است؟ آیا باعث تداخل در زندگی روزمره و روابط تان می شوند؟
– آیا کسی از خویشاوندان خونی تان مبتلا به افسردگی یا دیگر بیماریهای روانی بوده است؟
– به چه بیماریهای روحی یا فیزیکی دیگری مبتلا هستید؟
– آیا از الکل و مواد مخدر استفاده می کنید؟
– شب ها چقدر می خوابید؟ آیا میزان آن متغیر است؟
– چه چیزهایی علائم تان را بهبود می بخشند؟
– چه چیزهایی علائم تان را وخیم تر می نمایند؟

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر احساس افسردگی می کنید، هرچه زودتر یک وقت ملاقات با پزشک تان تعیین کنید. افسردگی معمولاً اگر درمان نشود بدتر می شود. افسردگی درمان نشده می تواند به دیگر مشکلات سلامت روانی و فیزیکی در جاهای دیگر بدن تان، منجر شود. احساس افسردگی ممکن است باعث خودکشی نیز گردد.

اگر تمایلی به درمان ندارید، با یکی از دوستان یا همسرتان، یک متخصص مراقبت از سلامت، یک فرد مذهبی، یا کسی که به آن اطمینان دارید صحبت کنید.

*اگر افکار خودکشی دارید

اگر خودتان یا کسی که می شناسید افکار خودکشی دارد، فوراً تقاضای کمک کنید. در اینجا چند توصیه که می توانید آنها را پیش بگیرید ارائه شده است:

– به یک دوست یا همسرتان دسترسی پیدا کنید.
– با یک فرد مذهبی یا رهبر روحانی تماس بگیرید.
– با شماره ویژه مربوط به خودکشی تماس برقرار کنید.
– با پزشک تان یا ارائه دهنده سلامت روان یک وقت ملاقات تعیین نمایید.

*چه موقع تقاضای کمک اورژانسی نماییم

اگر فکر می کنید که ممکن است به خود صدمه بزنید یا اقدام به خودکشی نمایید، با شماره کمک های اضطراری محل تان سریعاً تماس بگیرید.

اگر کسی که دوستش دارید، قصد انجام خودکشی دارد، از اینکه کسی همراه او هست مطمئن شوید. با شماره کمک های اضطراری محل تان سریعاً تماس بگیرید. یا، اگر فکر می کنید که خودتان از پس از آن بر می آیید، وی را به نزدیک ترین اورژانس بیمارستان برسانید.

آزمایش های تشخیصی

این تست ها و آزمایش ها می توانند دلایل غیر مرتبط با بیماری تان را کنار بگذارند، و به دقت عوارض مربوطه را تشخیص داده و آنها را چک کنند:

– تست فیزیکی. ممکن است از شما یک تست فیزیکی گرفته شود و درباره سلامتی تان نیز سوال هایی پرسیده شود.در بعضی موارد، احتمال دارد افسردگی به یک بیماری فیزیکی زمینه ای مرتبط باشد.

– تست های آزمایشگاهی. به عنوان مثال، از شما یک آزمایش خون به نام شمارش کامل سلول های خونی(CBC) گرفته می شود یا غده تیروئیدتان را چک می کنند تا مطمئن شوند که به درستی کار می کند.

– ارزیابی روانی. برای چک کردن علائم افسردگی، پزشک تان درباره نشانه ها، افکار، احساس و رفتارتان سوال هایی می پرسد. ممکن است برای سهولت در یافتن پاسخ این سوال ها، به شما یک پرسشنامه داده شود.

*معیارهای تشخیصی برای افسردگی

برای افسردگی شدید، حتماً باید بیش از ۵ علائم زیر را طی دو هفته در بیشتر روزها یا هر روز، تجربه کنید. حداقل یکی از علائم باید حالت افسردگی یا از دست دادن علاقه و خوشحالی باشد. بقیه علائم می توانند موارد زیر باشند:

– حالت افسردگی، مثل احساس ناراحتی، تهی یا گریان بودن( در کودکان و نوجوانان، حالت افسردگی می تواند در غالب تجریک پذیری بروز کند)
– کاهش شدید علاقه و احساس لذت در همه- یا بیشتر- فعالیت ها
– کاهش شدید وزن بدون رژیم، افزایش وزن، یا افزایش و کاهش اشتها( در کودکان عدم وزن گیری مناسب)
– بی خوابی یا افزایش میل به خوابیدن
– بی قراری یا کند رفتار کردن، که توسط دیگران نیز قابل تشخیص باشد
– خستگی بیش از حد
– احساس بیهودگی، یا گناهکار بودن
– به سختی تصمیم گرفتن، فکر کردن یا تمرکز کردن
– فکر کردن درباره مرگ، خودکشی یا اقدام به خودکشی

علائم تان باید به شدتی باشند تا در کارهای روزمره تان مثل شغل تان، مدرسه، فعالیت های اجتماعی یا روابط تان اختلال ایجاد کنند. این علائم می توانند بر طبق احساس خودتان یا مشاهده دیگران تشخیص داده شوند.

*شرایط و بیماری های دیگری که منجر به افسردگی می شوند:

شرایط متعددی با علائم گوناگون وجود دارند که می توانند به افسردگی ختم شوند. پزشک تان به شما کمک خواهد کرد تا دریابید این علائم مربوط به نوع خاصی از افسردگی می شود یا بدلیل بیماریهای دیگری از قبیل لیست زیر، می باشد:

– اختلال تنظیمی. این اختلال، یک عکس العمل شدید احساسی به یک واقعه سخت در زندگی می باشد. همچنین یک بیماری روحی استرسی می باشد که روی احساس، افکار یا رفتار تاثیر می گذارد.

– اختلال دوقطبی. این بیماری با نوسان شدید در خلقیات افراد شناسایی می شود. بعضی وقت ها تمیز اختلال دوقطبی و افسردگی از یکدیگر دشوار می باشد.

– اختلال سیکلوتیمیک. نوع خفیف اختلال دوقطبی می باشد.

– اختلال افسردگی مزمن. به نام دیستایمی نیز شناخته می شود، شدت آن کمتر ولی نسبت به افسردگی طولانی تر است. درحالیکه معمولاً ناتوان کننده نیست، ولی گاهی می تواند شما را از ادامه زندگی روزمره تان بازدارد.

– اختلال بی قراری پیش از قاعدگی. در این بیماری علائم افسردگی به همراه تغییرات هورمونی می باشد که حدود یک هفته قبل شروع می شود و تا چندین روز پس از شروع قاعدگی نیز ادامه می یابد، و به تدریج پس از دوره پریود کاسته شده یا کاملاً از بین می روند.

– اختلال نقص در توجه/بیش فعالی(ADHD). کودکان مبتلا به این اختلال بدون غمگینی یا از دست دادن علاقه، تحریک پذیر هستند. اگرچه، افسردگی شدید نیز به همراه ADHD می تواند رخ دهد.
از نوع افسردگی خود کاملاً مطلع شوید تا با بهترین درمان ها نیز آشنا شوید.

درمان دارویی

درمان های متعددی برای افسردگی وجود دارد. داروها و مشاوره روانی (روان درمانی) برای بیشتر افراد موثر هستند.

پزشک یا روان شناس می تواند داروهایی را تجویز کند که علائم افسردگی بهبود یابند. اگرچه، بیشتر افراد افسرده از معاینه شدن توسط پزشک شان نیز بهره می برند.

اگر مبتلا به افسردگی شدید هستید، ممکن است نیاز به بستری داشته باشید، و یا امکان دارد از شما خواسته شود تا در برنامه های درمانی سرپایی تا بهبود علائم تان، شرکت کنید.

در این جا نگاه دقیق تری به درمان های افسردگی میندازیم.

*دارو درمانی

بسیاری از داروهای ضد افسردگی مثل موارد زیر، در دسترس هستند. با پزشک یا داروساز درباره ی عوارض جانبی احتمالی، مشورت کنید.

– مهارکننده های بازجذب انتخابی سروتونین (SSRIs). پزشکان معمولاً با تجویز SSRI شروع می کنند. این داروها بی خطرتر هستند و عوارض کمتری نسبت به دیگر ضدافسردگی ها دارند. فلوکستین (پروزاک)، پروکستین (پاکسیل)، سر ترالین، سیتالوپرام و اس سیتالوپرام از این قبیل هستند.

– مهارکننده های بازجذب سروتونین و نوراپی نفرین(SNRIs). مثل: دلوکستین، ون لافاکسین، و دسون لافاکسین(پرستیج).

– مهارکننده های بازجذب نوراپی نفرین و دوپامین(NDRIs). بوپروپیون (ولبوترین) در این گروه بندی قرار می گیرد. یکی از معدود ضدافسردگی هایی است که عوارض جانبی جنسی به همراه ندارد.

– ضد افسردگی های غیر معمول. این دسته از داروها به هیچ یک از گروه بندی های ضد افسردگی ها تعلق ندارد. ترازودون و میرتازاپین(رمرون) شامل این دسته هستند. هر دو مسکن بوده و معمولاً توصیه می شود در عصر استفاده شوند. داروی جدید ویلازودون تصور می شود که عوارض جانبی جنسی کمتری به همراه خواهد داشت.

– ضد افسردگی های سه حلقوی. ضد افسردگی های سه حلقوی-مثل ایمیپرامین(توفرانیل) و نورتریپلین(پاملور)- عوارض جانبی شدید تری نسبت به داروهای جدیدتر دارند. بنابراین داروهای سه حلقوی معمولاً تجویز نمی شوند مگر اینکه شما از SSRIها استفاده کرده و پاسخ نگرفته باشید.

– مهارکننده های مونوآمین اکسیداز(MAOIs). MAOIها – ترانیلسیپرومین(پارنات) و فنل زین(ناردیل)- مخصوصاً زمانی تجویز می شوند که دیگر داروها اثری نداشته اند، زیرا می توانند عوارض جانبی جدی ای به دنبال داشته باشند. مصرف این داروها به دلیل تداخلات خطرناک و حتی کشنده با غذاها( مثل پنیر ، ترشیجات و شراب ها) و بعضی از داروها (مثل قرص های ضد بارداری ضد احتقان ها و مکمل های گیاهی)، به یک رژیم سرسختانه احتیاج دارد. سلجیلین(امسام) که نوعی جدید از خانواده MAOIها می باشد و برروی پوست چسبیده می شود، ممکن است از سایر داروهای این خانواده عوارض کمتری داشته باشد. لازم به ذکر است که نمی توان این داروها را با SSRIها استفاده کرد.

– دیگر داروها. ممکن است از دیگر داروها در کنار ضد افسردگی ها استفاده شوند تا اثر بخشی آنها را افزایش بدهند. پزشک تان می تواند ترکیب دو ضد افسردگی یا داروهایی مثل تثبیت کننده های حالت روانی یا ضد روانپریشی را، توصیه کند. ضد اضطراب ها و محرک ها نیز ممکن است برای مدت کوتاهی توصیه شوند.

*یافتن داروی مناسب

اگر یکی از اعضای خانواده تان به یکی از داروهای ضدافسردگی پاسخ داده باشد، ممکن است برای شما نیز موثر باشد. یا امکان دارد قبل از یافتن بهترین، داروهای متعددی را مصرف و امتحان نمایید. این کار نیازمند صبر می باشد چون بعضی از داروها به چند هفته یا بیشتر زمان احتیاج دارند تا اثر خود را بگذارند و با بدن تان تطابق پیدا کنند.

بدون تجویز پزشک هرگز از داروهای ضد افسردگی استفاده نکنید. این داروها به نظر اعتیادآور نمی آیند، ولی در بعضی موارد وابستگی های جسمی( که جداً از اعتیاد هستند) را سبب می شوند. قطع ناگهانی درمان یا استفاده نکردن چندین دوز عوارضی مانند خماری به همراه دارد، و همچنین ممکن است باعث بدتر شدن افسردگی شود. با پزشک تان در به تدریج و بی خطر کم کردن دوز هایتان همکاری کنید.

ژنتیک در نحوه تاثیر داروها بر شما نیز موثر است. در بعضی از موارد، در صورت امکان، نتایج حاصل از تست های ژنتیکی ( که توسط آزمایش خون یا نمونه برداری با گوش پاک کن از درون لپ انجام می شود) می توانند نحوه پاسخ گویی بدن تان را به یک داروی ضد افسردگی خاص مشخص کند. مطالعه ای که طی آن چگونگی اثر ژن ها بر پاسخ یک فرد به داروها معین می شود، فارماکوژنومیک نام دارد. اگرچه، بقیه متغیرها در کنار ژنتیک نیز می توانند در جوابدهی به دارو اثر داشته باشند.

*ضد افسردگی ها و بارداری

اگر باردار یا شیرده هستید، بعضی از این داروها ممکن است جنین یا شیرخوارتان را در معرض خطر قرار دهد. اگر باردار شده اید یا تصمیم به بارداری دارید، با پزشک تان مشورت کنید.

*ضد افسردگی ها و افزایش خطر خودکشی

بیشتر ضدافسردگی ها بی خطر هستند، ولی سازمان FDA خواسته است تا جعبه تمامی داروهای ضد افسرگی برچسب هشدار داشته باشند. در بعضی موارد، بچه ها، نوجوانان و بزرگسالان زیر ۲۵ سال ممکن است طی مصرف این گونه داروها به خودکشی فکر کرده باشند، مخصوصاً در هفته های اول مصرف یا وقتی که دوز تغیر کند.

تمامی افرادی که از داروهای ضد افسردگی استفاده می کنند باید از نظر وخیم تر شدن افسردگی شان یا رفتار نامعمول تحت نظر دقیق باشند. اگر شما یا یکی از نزدیکان تان در طول مصرف دارو ضد افسردگی، افکار خودکشی دارد سریعاً با پزشک یا اورژانس تماس بگیرید.

به خاطر داشته باشید که داروهای ضد افسردگی در دراز مدت با بهبود وضعیت فرد، خطر خودکشی را کاهش می دهد.

*روان درمانی

روان درمانی یک تیم عمومی برای درمان افسردگی است که در مورد شرایط تان و مسائل مربوطه با ارائه دهنده سلامت روانی صحبت می کنید. همچنین روان درمانی به عنوان گفتار درمانی و مشاوره نیز شناخته می شود.

انواع مختلف روان درمانی می تواند برای افسردگی موثر باشد، مثل رفتار شناسی، درمان بین فردی، رفتار درمانی منطق، پذیرش و تعهد درمانی، و تکنیک های متفکرانه. این درمان ها می توانند به شما کمک کنند:

– با بحران ها و یا مشکلات اخیر تطابق پیدا کنید
– باورها و رفتارهای منفی را شناسایی کنید و آنها را با تفکرات مثبت و سالم جایگزین کنید
– روابط و تجربیات تان را گسترش دهید، و تعاملات مثبت تان با دیگران را افزایش دهید
– راه های بهتری برای مقاومت کردن و حل کردن مشکلات بیابید
– مشکلاتی را که به افسردگی تان مربوط می شود و رفتارتان را بدتر می کند، شناسایی کنید
– مجدداً احساس رضایت و کنترل در زندگی تان را بازیابی کنید و کمک به کم کردن علائم افسردگی مثل ناامیدی یا عصبانیت نمایید
– بیاموزید تا برای زندگی تان اهداف واقع گرایانه تنظیم کنید
– توانایی تحمل و پذیرش سختی ها با رفتارهای سالم تر را افزایش دهید

*برنامه های بستری و درمان خانگی

در بعضی افراد، افسردگی آنقدر شدید است که نیاز به بستری شدن در بیمارستان پیدا می کنند. اگر شما نمی توانید به درستی از خودتان مراقبت کنید یا در شرایطی هستید که ممکن است هر لحظه به خودتان یا دیگران صدمه بزنید، بستری شدن در بیمارستان ضرورت پیدا می کند. روان درمانی در بیمارستان می تواند شما را تا زمانی که حالتان بهتر شود، آرام نگه دارد.

بستری شدن کوتاه مدت یا برنامه های درمانی روزمره نیز می تواند به بعضی افراد کمک کند. این برنامه ها حمایت های سرپایی و مشاوره هستند و شما را قادر می سازند تا علائم را کنترل کنید.

*درمان های دیگر

برای بعضی از افراد روش های دیگری ممکن است توصیه شود:

– الکتروشوک درمانی(ECT). در ECT، جریان های الکتریکی از مغزتان عبور داده می شود. تصور می شود این روش انتقال دهنده های عصبی مغزتان راتحت تاثیر قرار دهد و مخصوصاً درمان سریعی در مواقعی می باشد که دیگر درمان ها پاسخ نداده اند. عوارض جانبی فیزیکی مثل، سر درد، قابل تحمل هستند. برخی افراد فراموشی پیدا می کنند که معمولاً موقتی است. ECT برای بیمارانی استفاده می شود که با داروها بهتر نمی شوند، به دلایل سلامتی از ضد افسردگی ها استفاده نمی کنند یا در معرض خطر بالای خودکشی هستند.

– تحریک مغناطیسی جمجمه(TMS). TMS برای کسانی که نسبت به ضد افسردگی ها مقاوم اند، استفاده می شود. در طی TMS، بر روی یک صندلی با سیم هایی که به جمجمه تان متصل هستند، تکیه خواهید داد. سیم ها امواج مغناطیسی ضعیفی برای تحریک سلول های عصبی مغزتان که در افسردگی دخیل هستند، می فرستند. ضمناً، پنج جلسه درمانی در هر هفته به مدت شش هفته خواهید داشت.

تغییر شیوه زندگی

افسردگی بیماری نیست که خودتان به تنهایی بتوانید آن را درمان کنید. ولی در درمان حرفه ای نیز این مراحل خود-مراقبتی کمک کننده هستند:

– دقیقاً مطابق برنامه درمانی تان رفتار کنید. در جلسه های روان درمانی تان غیبت نکنید. حتی اگر حالتان مساعد است، از داروهایتان غافل نشوید. اگر قطع کنید، علائم افسردگی ممکن است برگردد.

– درباره افسردگی بیاموزید. آموزش دیدن درباره شرایط تان می تواند شما را قدرتمند سازد و به شما انگیزه دهد تا برنامه درمانی خود را دنبال کنید. خانواده تان را تشویق کنید درباره افسردگی اطلاعات کسب کنند تا بتوانند شما را درک و بیشتر حمایت کنند.

– به علائم هشدار دهنده توجه کنید. با پزشک تان همکاری کنید و بیاموزید که چه چیزهایی ممکن است آغازگر علائم افسردگی تان باشد. برنامه ریزی کنید، بنابراین میدانید که در صورت بدتر شدن علائم تان چه کنید. از اعضای خانواده یا دوستانتان بخواهید تا مراقب علائم هشدار دهنده باشند.

– ورزش کنید. فعالیت بدنی نشانه های افسردگی را کاهش می دهد. ورزش هایی که از آنها لذت می برید از قبیل پیاده روی، دویدن، شنا کردن، باغداری و … را پیش بگیرید.

– از الکل و مواد مخدر دوری کنید. شاید به نظر بیاید الکل و مواد مخدر علائم افسردگی را کاهش می دهد، ولی در دراز مدت معمولاً علائم را بدتر و درمان را نیز سخت تر می کنند. اگر اعتیاد به مصرف الکل یا مواد دارید با پزشک یا روان شناس تان مشورت کنید.

– به اندازه کافی بخوابید. خوب خوابیدن برای سلامت جسم و روان تان مفید است. اگر در خوابیدن مشکل دارید با پزشک تان درباره راه حل آن صحبت کنید.

*داروهای جایگزین

اگر درمان جایگزین یا مکملی را انتخاب کردید، مطمئن شوید که به خوبی فواید، متوجه مضرات آن نیز شده اید. درمان پزشکی قطعی یا روان درمانی تان را با داروهای جایگزین جابه جا نکنید. در مورد افسردگی، درمان های دیگر، جایگزین مراقبت های پزشکی نمی باشند.

*داروها و مکمل های گیاهی

مثال هایی برای داروها و مکمل های گیاهی که گاهی اوقات برای افسردگی استفاده می شوند:

– مخمر سنت جان (St. John). مصرف این دارو در امریکا توسط FDA تایید نشده است، ولی در اروپا یکی از درمان های معمول افسردگی می باشد. اگر بیماری تان خفیف تا متوسط باشد موثر است، ولی باید با احتیاط مصرف شود. با تعدادی از داروها اعم از ضد افسردگی ها، داروهای ایدز، داروهای مصرفی بعد از پیوند عضو، داروهای ضد بارداری، رقیق کننده های خون و شیمی درمانی اختلال ایجاد می کنند.

– SAMe. این مکمل غذایی از یک ماده شیمیایی طبیعی بدن ساخته شده است. نام آن از اس-آدنوزیل _ ال-متیونین گرفته شده است. مانند قبلی، این دارو در امریکا تایید نشده است، ولی در اروپا نیز تجویز نمی شود. SAMe ممکن است مفید باشد، ولی به تحقیقات بیشتری احتیاج دارد. SAMe می تواند باعث جنون در بیماران دارای اختلال دوقطبی گردد.

– اسید چرب امگا-۳٫ این چربی های مفید در ماهی های آب سرد، بذر کتان، روغن تخم کتان، گردو و سایر غذاها یافت می شوند. مکمل های امگا۳ برای درمان افسردگی بکار می روند. اگرچه ضرری ندارند، ولی در دوزهای بالا با دیگر داروها تداخل ایجاد می کنند. مطالعات بیشتری نیاز است تا دریابیم که آیا غذاهای حاوی اسید چرب امگا۳ می تواند به رهایی از افسردگی کمک کند یا خیر.

به خاطر داشته باشید که محصولات غذایی و تغذیه ای به خوبی داروها توسط FDA کنترل نمی شوند. شما هیچ گاه نمی توانید از بی ضرر بودن آنچه دریافت می کنید مطمئن باشید. همچنین، چون بعضی از مکمل های تغذیه ای و گیاهی می توانند با داروهای تجویز شده اختلال ایجاد کنند یا عوارض خطرناکی به همراه داشته باشند، قبل از استفاده از نوع آنها با پزشک تان مشورت کنید.

نکات اساسی درمان

پزشکان داروهای مکمل معتقدند که برای سلامتی جسم و ذهن تان باید با هم در تعادل باشند. نمونه هایی از تکنیک های متعادل کننده بدن و روان که می توانند در درمان افسردگی مفید باشند:

– طب سوزنی
– یوگا
– مدیتیشن
– ماساژ درمانی
– موسیقی یا هنر درمانی
– معنویت
– ورزش کردن

اکتفا کردن به این روش ها به تنهایی برای درمان افسردگی کافی نیست. بلکه وقتی در کنار دارو درمانی و روان درمانی استفاده می شوند، می توانند موثر باشند.

*مقابله و حمایت کردن

با پزشک یا روان شناس تان در مورد افزایش مهارت های مقابله با این بیماری مشورت کنید، همچنین می توانید این مراحل را نیز پیش بگیرید:

– زندگی را آسان بگیرید. درصورت امکان از مسئولیت هایتان بکاهید، و اهداف معقولی را برای خودتان تنظیم کنید. هرگاه احساس بی حالی می کنید به خودتان مرخصی بدهید.

– وقایع روزانه تان را بنویسید. این کار، به عنوان بخشی از درمان، به شما این فرصت را می دهد تا درد، عصبانیت، ترس یا دیگر حالاتتان را بیان کنید.

– در سازمان های مفید و مربوطه عضو شوید. خیلی از تشکیلات، مثل اتحادیه ملی بیماریهای روانی(NAMI) و اتحادیه حمایت از افسردگی و اختلال دو قطبی(DBSA)، خدماتی از قبیل آموزش، پشتیبانی های گروهی، مشاوره و غیره برای کمک به افسردگی ارائه می کنند. برنامه های کمکی به کارمندان و سازمان های مذهبی نیز خدمات و کمک های سلامت روانی عرضه می کنند.

– از جمع دور نمانید. در فعالیت های اجتماعی شرکت کنید و مرتبا به دیدار دوستان و اقوام بروید.

– از خودتان مراقبت کنید. رژیم سالمی داشته باشید، ورزش کنید و کافی بخوابید.

– راه های آرامش و کاهش اضطراب را بیاموزید. مثل مدیتیشن، روش های آرام سازی عضلات، یوگا و تای چای.

– برنامه ریزی داشته باشید. برای روزتان از قبل برنامه ای تنظیم کنید. داشتن لیستی از کارهای روزانه ممکن است کمک کننده باشد، از برچسب برای یادآوری یا یک برنامه ریز برای منظم بودن کمک بگیرید.

– وقتی که سرحال نیستید، تصمیمات مهم نگیرید. تا وقتی که دقیقا فکر نکرده اید، اگر احساس افسردگی می کنید از تصمیم گرفتن اجتناب کنید.

پیشگیری

هنوز راه قطعی برای پیشگیری از افسردگی وجود ندارد. اگرچه، این استراتژی ها می توانند کمک کننده باشند:

– استرس خود را کنترل کنید، در جهت افزایش انعطاف پذیری و تقویت عزت نفس تان.

– به دوستان یا اقوام تان دسترسی داشته باشید، مخصوصاً در زمان های بحرانی، برای کمک به بهتر شدن حالتان.

– درمان را به محض متوجه شدن اولین نشانه بیماری شروع کنید، که این کار به پیشگیری از بدتر شدن افسردگی تان کمک می کند.

– برنامه های بلند مدت و ثابت داشته باشید، به منظور جلوگیری از بازگشت علائم و نشانه ها.

کم خونی

کم خونی یا آنمی اختلال خونی شایعی است که در آن گلبول های قرمز و یا هموگلوبین کافی در خون برای رساندن اکسیژن به سایر بافت های بدنتان وجود ندارد. کم خونی وضعیتی است که در آن گلبول های قرمز قادر نیست وظیفه اکسیژن رسانی به سلول ها را انجام دهد و به همین دلیل است که کم خونی با مشکلات تنفسی و احساس ضعف و خستگی همراه است

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، هموگلوبینی که در گلبول های قرمز خون وجود دارد باعث می شود تا اکسیژن به گلبول قرمز متصل شده و توسط مویرگ ها به بافت های مختلف بدن برسد. ازآنجایی که تمام سلول های بدن انسان برای زنده ماندن به اکسیژن وابسته اند، کمبود آن باعث هیپوکسی شده و گسترهٔ وسیعی از مشکلات را به همراه دارد.

از عوامل ایجادکننده کم خونی می توان به کمبودهای تغذیه ای،خونریزی، ناهنجاری های ژنتیکی، بیماری های مزمن یا مسمومیت های دارویی اشاره کرد. شایع ترین علت آن کم خونی ناشی از فقر آهن است که بیشتر در زنان دیده می شود؛ اما نوع دیگر کم خونی نشانه بیماری است که باید به آن توجه بیشتری کرد.

انواع کم خونی

تقسیم بندی رایج تر کم خونی (کاهش هموگلوبین) براساس MCV یا حجم گلبول های قرمز خون است به طوری که MCV کمتر از ۸۰ به عنوان کم خونی میکروسیتیک، MCV در حد نرمال (۱۰۰ـ۸۰) ، کم خونی نورموسیتیک (با حجم سلولی نرمال) و MCV بالا، کم خونی ماکروسیتیک نامیده می شوند.

علائم کم خونی در بدن

مهمترین علائم و نشانه های ابتلا به کم خونی عبارتند از:

خستگی و احساس فرسودگی،رخوت و بی حالی،ریزش مو،بی قراری و ناراحتی،تنگی نفس و یا مشکل در تنفس،تمرکز ضعیف،تپش قلب،حساسیت به هوای سرد،حساسیت به هوای سرد،درد قفسه سینه،وزوز گوش ها،سردرد،تاثیر بر حس چشایی،خشکی زبان،مشکل در بلعیدن غذا،سندرم پای بی قرار، ناخن های خشک و پوسته پوسته و یا قاشقی

سایرعلائم سودمند عبارتند از:

میل به خوردن مواد غیرخوراکی:مانندخوردن خاک، کاغذ، موم، سبزه، ومو که می شود نشانه کمبود آهن باشد، با این وجود این حالت در کسانی که کم خونی نداشته باشند نیز دیده می شود.

قبل از هر چیز باید وجود یا عدم وجود کم خونی و همچنین نوع آن را تشخیص دهید و بعد اگر لازم بود تحت نظر پزشک از مکمل ها استفاده کنید.

تشخیص کم خونی

تشخیص کم خونی معمولا با انجام تست CBC (سلول های کامل خون) توسط پزشکان در آزمایشگاه صورت می گیرد. اندازه گیری ۶ مولفه، تست CBC را تشکیل می دهد که عبارتند از: شمارش گلبول های قرمز خون (RBC)، هماتوکریت، هموگلوبین، شمارش گلبول های سفید خون (WBC)، شمارش افتراقی خون و شمارش پلاکت ها.

بعلاوه MCV (حجم متوسط گلبول های قرمز) نیز اغلب در CBC گزارش می شود.

چه عواملی خطر کم خونی را افزایش می دهد؟

رژیم غذایی فاقد ویتامین های مورد نیاز:رژیم های غذایی که میزان کمی آهن ویتامین b 12 و فولیک اسید در آنها موجود است، خطر ابتلا به کم خونی را افزایش می دهد.
اختلالات روده ای: ابتلا به اختلالات روده ای که بر جذب مواد مغذی توسط بدن شما تاثیر می گذارد، می تواند خطر ابتلای شما به کم خونی را افزایش دهد.

قاعدگی:

عموما زنان در سنین قاعدگی بیشتر از مردان و زنان یائسه دچار کم خونی می شوند.

بارداری:

اگر شما باردار هستید، خطر ابتلا به کم خونی در شما افزایش می یابد.
بیماری های مزمن: بیماری های همچون سرطان، نارسایی کبد یا کلیه یا سایر بیماری های مزمن خطر ابتلا به کم خونی را افزایش می دهند.

آیا پیشگیری از ابتلا به کم خونی امکانپذیر است؟

خیلی از انواع کم خونی قابل پیشگیری نمی باشند. کمبود خفیف آهن با تجویز فروسولفات یا فروگلوکونات همراه مصرف ویتامین C برای جذب بیشتر آن، قابل درمان است. تجویز ویتامین های خوراکی (اسیدفولیک) یا تزریق زیرجلدی ویتامین B12، کمبودهای مربوط را درمان می کند ،بااین حال بعضی از انواع دیگر از جمله کم خونی بسته به فقر آهن و کمبود ویتامین، با یک رژیم غذایی پر ویتامین قابل پیشگیری می باشد، این ویتامین ها و مکمل ها شامل:

آهن:

غذاهای سرشار از آهن همچون سبزیجات سبز تیره برگدار، کنگر فرنگی، زرد آلو، لوبیا، عدس، نخود، سویا، گوشت، آجیل، آلو بخارا و کشمش می بایست در رژیم غذایی گنجانده شود.

شما زمانی دچار کم خونی می شوید، که خون شما گلبول قرمز کافی ندارد. زمانی گلبول های قرمز شما کم می شود که بدن شما گلبول قرمز کافی تولید نمی کند و یا گلبول تولید شده بدرستی عمل نمی کند.

فولیک اسید:

فولات و هم خانواده اش فولیک اسید در مرکبات، موز، سبزیجات تیره و برگدار، حبوبات و غذاهای غنی شده موجود می باشد.

ویتامین b-12:

این ویتامین بصورت طبیعی در گوشت و لبنیات موجود می باشد. همچنین این ویتامین در بعضی از شیرهای سویا هم موجود است.

ویتامین C:

خوراکی های حاوی ویتامین C از جمله مرکبات، خربزه و هندوانه و انواع توت ها به جذب آهن کمک می نمایند.

چگونه کم خونی را درمان کنیم؟

درمان کم خونی بسته به علت آن متفاوت است، بعضی از انواع درمان بیماری مربوطه شامل:

درمان کم خونی مربوط به فقرآهن:در این شرایط پزشک شما از مکمل های حاوی آهن برای تنظیم سطح گلبول قرمز خون استفاده می کند.

درمان کم خونی مربوط به رژیم غذایی:بیمارانی که کم خونی آنها به دلیل رژیم غذایی ناسالم آنهاست و رژیم غذایی آنها فاقد آهن است و یا کم آهن می باشد، باید اقدام به گنجاندن غذاهای حاوی آهن همچون سبزیجات سبز تیره برگدار، کنگر فرنگی، زردآلو، لوبیا، عدس، نخود، سویا، گوشت، آجیل، آلو بخارا و کشمش در رژیم غذایی شان نمایند.

درمان کم خونی مربوط به بیماری های دیگر:

اگر کم خونی به علت ابتلا به سایر بیماری ها باشد، می بایست برای درمان کم خونی بیماری مربوطه را درمان نمود. همچنین اگر علت کم خونی بعلت مصرف داروها از جمله داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) باشد، می بایست دارویتان را با دارویی مشابه و بدون عارضه جایگزین نمایید.

عوامل افزایش دهنده جذب آهن و منابع غذایی آن:

۱ -اسید سیتریک و اسید اسکوربیک یا ویتامین ث که در آلو، خربزه، ریواس، انبه، گلابی، طالبی، گل کلم، سبزی ها، آب پرتقال، لیموشیرین، لیموترش، سیب و آناناس وجود دارد، میزان جذب آهن را در بدن افزایش می دهد.
۲ -اسید مالیک و اسید تارتاریک که در هویج، سیب زمینی، چغندر، کدوتنبل، گوجه فرنگی، کلم پیچ و شلغم موجود است نیز سبب افزایش جذب آهن می شود.
۳ -محصولات تخمیری مثل سس سویا نیز در این دسته از عوامل گنجانده می شود

توصیه های کلی زیر را به کار ببندید:

۱ -استفاده از غذاهایی که غنی از آهن است.
۲ -استفاده از منابع غذایی حاوی ویتامین ث هر وعده غذایی برای جذب بهتر آهن(مثل پرتقال، گریب فروت، گوجه فرنگی،کلم، توت فرنگی، فلفل سبز، لیموترش)
۳ -گنجاندن گوشت قرمز، ماهی یا مرغ در برنامه غذایی.
۴ -پرهیز از مصرف چای یا قهوه همراه یا بلافاصله بعد از غذا.
۵ -برطرف کردن مشکلات گوارشی و یبوست.
۶ -تصحیح عادت های غذایی نادرست (مثل مصرف مواد غیر خوراکی مانند خاک، یخ) که خود از علایم کم خونی فقر آهن است.
۷ -مشاوره با پزشک و متخصص تغذیه برای پیشگیری به موقع یا بهبود کم خونی.
۸ -استفاده از نان هایی که از خمیر ورآمده تهیه شده است.
۹ -استفاده از خشکبار مثل توت خشک، برگه آلو، انجیر خشک و کشمش که منابع خوبی از آهن است.
۱۰ -استفاده از غلات و حبوبات جوانه زده.
۱۱ -شست و شو و ضدعفونی کردن سبزی ها.
۱۲ -شستن کامل دست ها با آب و صابون قبل از تهیه و مصرف غذا و پس از هر بار اجابت مزاج.
۱۳ -مصرف روزانه یک قرص آهن از پایان ماه چهارم بارداری تا سه ماه پس از زایمان در زنان باردار.
۱۴ -مصرف قطره آهن همزمان با شروع تغذیه تکمیلی تا پایان ۲ سالگی در کودکان.

راهنمای مصرف غذا در زخم‌ معده و اثنی‌عشر

مبتلایان به  بیماری زخم‌ معده و اثنی‌عشر در رژیم غذایی خود حتما باید از خوردن غذاهای تند و چرب پرهیز کنند. مصرف قهوه ، چای  پر رنگ ، الکل و ادویه  در تشدید و بروز بیماری زخم معده دخالت دارند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، همچنین مصرف زیاد غذاهای ترش ، شور، میوه و سبزیجات خام و برنج نیز در ازدیاد ترشح اسید معده و سوزش و دردهای معده و اثنی عشر و در نتیجه مزمن شدن و تورم آن دخالت دارند.

مبتلایان به زخم‌ معده و اثنی‌عشر و ناراحتی روده بهتر است از غذاهایی استفاده کنند که هضمشان آسان و ساده بوده و باعث نفخ دستگاه گوارش نشود که از جمله این غذاها می‌توان بهغذاهای کبابی و خورشتی، انواع سوپ کم چرب ، آب میوه‌ها، نان ، پنیر و ماست  در مقدار کم اشاره کرد. استرس  و فشار عصبی ، داشتن گروه خونی O، میکروب هلیکو باکترپیلوری ، مصرف قهوه و الکل از عوامل تشدید کننده زخم معده  و اثنی‌عشر هستند.

البته باید متذکر شوم که مصرف میوه و سبزی خام در افرادی که ناراحتی معده دارند ، مضر است نه تمام افراد. بنابراین باید میوه و سبزی را تا حد ممکن به صورت پخته مصرف کنند.

نکات زیر را به یاد داشته باشید:

– قبل و بعد از وعده غذایی، کمی استراحت کنید. باید موقع غذا خوردن هیچ گونه اضطراب و ناراحتی نداشته باشید.

– آهسته غذا بخورید و خوب بجوید.

– ۳ ساعت قبل از خوابیدن، از خوردن غذا خودداری کنید.

– چربی غذا باید کم باشد.

– از خوردن سرخ کردنی ها ، جداً پرهیز کنید.

– غذاهای تند را مصرف نکنید.

– نمک مصرف نکنید. استفاده زیاد از نمک در غذا، نه تنها باعث افزایش فشار خون می گردد، بلکه باعث به وجود آمدن باکتری هلیکوباکتر در معده می گردد. نمک همچنین باعث سرطان معده می گردد.

– از مصرف کردن غذاهای زیر خودداری کنید: قهوه ، چای، نوشابه های گازدار ، مرکبات، محصولاتی که از گوجه فرنگی تولید می شوند و شکلات.

– سیگار نکشید.

آیا مصرف کافئین اعتیاد آور است

کافئین نوعی ماده آلکالوئیدی است که بطور طبیعی در برخی مواد غذایی از جمله دانه قهوه، چای، دانه کاکائو و … یافت می‌شود. این ماده را به برخی انواع نوشیدنی از جمله نوشابه اضافه می‌کنند. کافئین سبب ایجاد طعم تلخی می‌شود. این ماده، محرک سیستم عصبی همراه با اثرات روان درمانی و همچنین تحریک کننده سیستم تنفسی است. کافئین ضربان قلب را بالا برده و ادرار آور است.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، کافئین یکی از پرمصرف ترین مواد غیر مغذی در دنیاست که در مواد غذائی متعددی وجود دارد . کافئین که از نظر تعریف جزء داروها قرار می گیرد ،ماده ای است که یک یا چند عمل را در بدن دگرگون می کند و به طور طبیعی در بسیاری از غذاها و نوشیدنی های گاز دار وجود دارد .قهوه ،چائی و نوشابه های گازدار دارای کولا حاوی این ماده هستند و به خاطر اثر و مزه محرکشان به میزان وسیعی استفاده می شوند.

کافئین در بدن چه اثری دارد؟

از نظر دارو شناسی ،کافئین جزء داروهای محرک ملایم است.کافئین دستگاه گوارش را تحریک کرده و باعث افزایش سرعت دفع موثر آن می شود و همچنین سیستم اعصاب مرکزی را تحریک یا به اصطلاح بیدار می کند .همچنین کافئین به میزان زیادی باعث افزایش تجمع سروتونین مغز می شود و به همین دلیل است که با کم شدن حالت خواب آلودگی ارتباط دارد.کافئین همچنین باعث تحریک تولید گرما در بدن می شود .مقدار کافئین موجود در در یک فنجان قهوه برای مدت یک تا دو ساعت سرعت سوخت و ساز بدن را به میزان کمی افزایش می دهد.

آیا درست است که به تدریج ،افراد به کافئین بیشتر و بیشتری نیاز دارند تا همان تأثیر را بگیرند؟

بله،قدرت تحمل بیشتر مردم نسبت به کافئین به سرعت افزایش می یابد زیرا بدنشان با میزان مصرف قبلی سازگار می شود .برخی پژوهش ها نشان داده اند که به تدریج حساسیت زیاد بدن نسبت به ترکیب آدنوزینی تولید شده افزایش یافته و در نتیجه باعث کاهش اثرات کافئین می شود .کافئین فشار خون را افزایش داده و دفع ادرار ،فعالیت دستگاه اعصاب مرکزی ،تجزیه چربی های خون و حرکت دودی روده را تحریک می کند.

آیا این بدان معناست که کافئین داروی معتاد کننده ای است؟

بله ،کافئین به تدریج اعتیادآور است : بدن خود را با حضور آن سازگار می کند .عدم مصرف ناگهانی بعد از استفاده طولانی مدت (حتی در حد اعتدال )،کاهش از مقدار زیاد به مقدار کم و یا جایگزین کردن با فرآورده های بدون کافئین ،باعث بروز علائمی مانند سردرد ،خواب آلودگی و خستگی می شود.سردرد ناشی از ترک کافئین به قدری رایج است که بسیاری از داروهای سردرد که حاوی کافئین هستند باعث از بین رفتن این درد نمی شوند.

عوارض مصرف بیش از حد کافئین چیست؟

مقادیر زیاد کافئین ممکن است باعث واکنش هائی شبیه حملات اضطراب شود.به عنوان مثال افرادی که به میزان زیادی در روز قهوه می نوشند دچار ناراحتی هائی مانند سرگیجه ،آشفتگی،بی قراری،سردرد های عود کننده،ناراحتی های روده و مشکلات خواب می شوند.در چنین مواردی قبل از تجویز داروهای مسکن یا درمان های دیگر ،پزشک باید میزان مصرف کافئین توسط بیمار را بررسی کند.

مصرف کافئین تا چه حد مجاز است؟

این میزان در افراد مختلف متفاوت است .افراد جوان بیش از افراد مسن قادر به تحمل آن هستند و مصرف کافئین به هنگام صبح به میزان کمتری احتمال ایجاد اختلال در خواب دارد تا آنکه شب هنگام خواب مصرف شود.حتی مصرف یک فنجان قهوه در پایان روز باعث به هم خورن الگوی طبیعی خواب می شود به طوری که در بیشتر موارد ،خواب را به تأخیر انداخته یا باعث می شود شخص بعد از خواب شبانه احساس خستگی کند.افرادی که خواب آشفته دارند باید از چهار ساعت قبل از خواب از مصرف مواد غذائی حاوی کافئین خودداری کنند .از آنجا که این موضوع در مورد بسیاری از مواد دیگر نیز صادق است ،توصیه می شود مصرف غذاها و نوشیدنی های کافئین دار در حد اعتدال باشد.برای آنکه کاهش یا حذف کافئین بدون علائم ترک باشد،باید مصرف آن را کاهش داد.

آیا کافئین بر مواد مغذی اثر دارد؟

کافئین ممکن است قابلیت دسترسی بعضی از مواد مغذی مانند کلسیم و آهن را کاهش دهد .شواهدی وجود دارد که کافئین می تواند عامل خطری برای پیشرفت بیماری پوکی استخوان باشد.کافئین ،دفع کلسیم را تسریع می کند و به ویژه تأثیر کافئین بر تعادل کلسیم زمانی ممکن است شدیدتر باشد که فرد از طریق مواد غذائی کلسیم کافی دریافت نکند.قهوه و چای هر دو مانع جذب آهن می شوند ،البته این تأثیر بیشتر به دلیل وجود پلی فنل و اسید تانیک است تا کافئین.

اثرات کافئین
اثر کافئین بر مغز، زود از بین می رود و بر خلاف دیگر مواد محرک یا الکل، تأثیر آن موقتی و کوتاه مدت است. در بسیاری افراد، مصرف کافئین مشکلی در تمرکز یا فعالیتهای مغزی ایجاد نمی‌کند و به همین دلیل، انواع نوشیدنیهای کافئین‌دار هنگام کار مورد استفاده قرار می‌گیرند. مصرف مداوم کافئین می‌تواند منجر به عادت به این ماده شود؛ بطوری که با مصرف نکردن آن بدن نسبت به ماده آدنوزین بیش از حد حساس می‌شود و همین امر سبب افت فشار خون می‌گردد. پایین آمدن فشار خون منجر به سردرد و دیگر علائم می‌شود. تحقیقات اخیر نشان می‌دهند که مصرف کافئین (موجود در قهوه) احتمالاً خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را کاهش می‌دهد. البته در این مورد هنوز باید تحقیقات زیادی صورت گیرد.

مصرف بیش از حد کافئین می‌تواند سبب مسمومیت گردد. علائم این مسمومیت عبارتند از، بیقراری، عصبی بودن_، هیجان، بیخوابی، سرخی صورت ، ادرار بیش از اندازه و ناراحتیهای گوارشی__. این ناهنجاری در برخی افراد پس از مصرف روزانه ۲۵۰ میلی‌گرم کافئین حادث می‌شود. مصرف بیش از یک گرم کافئین در روز می‌تواند منجر به گرفتگی ماهیچه‌ای، افکار و صحبت پریشان و نامربوط، تنشهای روانی و … شود. مسمومیت کافئین سبب بیماریهایی که علائم آنها شبیه به ناهنجاریهای وحشت یا بیماریهای مربوط به اضطراب است، می‌شود.

هر چند مصرف معقول کافئین، مشکلات خاصی را در انسان بوجود نمی‌آورد اما این ماده برای بسیاری از حیوانات از جمله سگ و اسب به دلیل تفاوت در سوخت و ساز کبدشان، ماده‌ای سمی محسوب می‌شود. اخیراً یک تحقیق جالب نشان داده است که مصرف کافئین، می‌تواند خطر ابتلا به دیابت ملیتوس را تا ۵۰ درصد کاهش دهد. اگر چه این بیماری در ابتدا در بیمارانی مشاهده می‌شد که مقدار زیادی قهوه (۷ فنجان در روز) مصرف می‌نمودند، اما امروزه به این نتیجه رسیده‌اند که کافئین سبب بهبود بیماری دیابت می‌شود.
سوء استفاده و اعتیاد به کافئین
کافئین در اشکال مختلف، معمولاً به منظور اثرات محرک خود مورد استفاده قرار می‌گیرد. امروزه، این ماده را می‌توان در مقادیر بسیار زیاد تهیه نمود و در فرآورده‌های مختلف آن را بکار برد. کافئین خالص که در تهیه قرصهای کافئین از آن استفاده می‌شود، به راحتی در دسترس می‌باشد. از این نوع قرصها معمولاً کارگرها یا دانشجویانی که می‌خواهند برای کار یا مطالعه، تمام شب را بیداری بکشند استفاده می‌کنند. استفاده از قرصهای کافئین به شدت مورد انتقاد قرار گرفته، چون بسیاری از متخصصین این قرصها را دلیل مرگ دانش آموزان می‌دانند. به این دلیل که اغلب دانش آموزان، بدون آن که از اثرات مضر این قرصها خبری داشته باشند، کافئین زیادی مصرف می‌کنند و جان می‌سپارند.

امروزه در ایالات متحده آمریکا، میزان کافئین موجود در این قرصها را به ۲۰۰ میلی‌گرم کاهش داده‌اند و تمام تولید کنندگان موظفند این قانون را برای تهیه قرصهای کافئین رعایت نمایند. البته باز هم چندین مورد مرگ به دلیل مصرف تعداد زیادی قرص به چشم می‌خورد. اولین بار یک شیمیدان آلمانی به نام فردریک فرداناند رانج توانست در سال ۱۸۱۹م کافئین را از مواد حاوی آن جداسازی نماید. البته گفته‌ها حاکی از آن است که او این کار را به تحریک فردی به نام ژوهان وولف گنگ وان گوته انجام داد.

میزان کافئین موجود در مواد غذایی

شکلات تلخ و شیرین ۸۷۵ میلی‌گرم در هر کیلوگرم
شکلات شیری ۱۰۰ تا ۲۱۰ میلی‌گرم در هر کیلوگرم
کاکائو ۱۷ میلی‌گرم در هر لیتر
قهوه‌ای که خوب دم شده ۱۳۰ تا ۱۶۰ میلی‌گرم در هر لیتر
قهوه بدون کافئین ۱۳ تا ۲۰ میلی‌گرم در هر لیتر
قهوه فوری ۱۳۰ تا ۴۰۰ میلی‌گرم در هر لیتر
اسپرسو ۳۴۰۰ میلی‌گرم در هر لیتر
چای سیاه دم شده ۸۵ تا ۳۷۰ میلی‌گرم در هر لیتر
چای فوری دم شده ۱۲۰ میلی‌گرم در هر لیتر
چای سبز ۸۵ میلی‌گرم در هر لیتر
چای سفید ۶۸ میلی‌گرم در هر لیتر
به کافئین موجود در چای، گاهی “تئین” هم گفته می‌شود، چون قبلاً تصور می‌کردند که کافئین موجود در چای، چیزی جدای از کافئین موجود در قهوه می‌باشد.
نوشیدنی انرژی‌زا ۳۵۰ میلی‌گرم در هر لیتر. در برخی کشورها این میزان کافئین را تا ۱۳۵ میلی‌گرم کاهش می‌دهند.
نوشیدنی غیر الکلی (کافئین دار) ۱۰۰ تا ۲۷۰ میلی‌گرم در هر لیتر
قرصهای کافئین حاوی ۲۰۰ میلی‌گرم کافئین می‌باشند.

قهـوه خطـر سـرطـان روده بـزرگ را کاهـش می دهـد

پژوهشگران علوم پزشکی می گویند نتایج تحقیقات جدید نشان می دهد، قهـوه می‌توانـد خطـر سـرطـان روده بـزرگ را کاهـش دهـد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، پژوهشگران گروهی شامل ۵۱۴۵ نفر را که مبتلا به سرطان روده بزرگ بودند، با یک گروه ۴۰۹۷ نفری به‌عنوان گروه شاهد مقایسه کردند.

اطلاعات درباره میزان مصرف قهوه این افراد از جمله درباره میزان قهوه‌ای که می‌نوشیدند، اینکه قهوه مصرفی‌شان به‌صورت جوشیده (اسپرسو)، فوری، کافئین‌زدایی‌شده یا صاف‌شده است، با مصاحبه و پرسشنامه غذایی به دست آمد. پس از در نظر گرفتن سایر عوامل خطرساز برای سرطان روده بزرگ، مشخص‌ شد که حتی مصرف یک یا دو فنجان قهوه در روز خطر دچار شدن به سرطان روده بزرگ و راست‌روده را تا ۲۶ درصد کاهش می‌دهد.

این یافته ها حاکی از این است که هنگامی‌که مصرف قهوه به بیش از ۵/۲ فنجان در روز می‌رسید، این خطر تا ۵۰ درصد پایین می‌آمد. نتایج همچنین نشان داد که اثر مفید قهوه بدون توجه به شیوه تهیه آن به‌صورت اسپرسو، صاف‌شده یا حتی قهوه فوری باقی می‌ماند.

کافئین می‌تواند در بدن به‌عنوان آنتی‌اکسیدان عمل و از رشد سلول‌های بالقوه سرطانی روده بزرگ پیشگیری کند، سودمندی‌ قهوه چه در مورد انواع بدون کافئین و چه در انواع دارای کافئین کامل مشاهده شد.

این پژوهشگران گفتند از اینکه ظاهرا وجود یا عدم وجود کافئین در این اثر پیشگیری از سرطان نقشی ندارد، اندکی شگفت‌زده شده‌اند. البته آنان متذکر شدند که پیش از توصیه به نوشیدن قهوه به‌عنوان یک اقدام پیشگیرانه از سرطان روده بزرگ نیاز به پژوهش‌های بیشتر وجود دارد.

قهوه در زمان صفویه جای خود را در میان نوشیدنی‌های روزانه ایرانی‌ها باز کرد و نمونه‌ای است از ورود ایران به شبکه اقتصادی جهانی آن دوران. تا قرن نوزدهم که چای به نوشیدنی غالب مردم تبدیل شد، همچنان این ماده سیاه و تلخ بسته به منطقهٔ جغرافیایی و طبقهٔ اجتماعی دوستداران خود را داشت.

امروزه نوشیدن انواع قهوه از جمله قهوه فرانسه، اسپرسو، کاپوچینو و قهوه فوری و شیر قهوه طرفداران زیادی پیدا کرده. البته قهوه ترک به‌خاطر محبوبیت میان ایرانیان ارمنی از گذشته در میان مردم رایج بوده و به‌واسطه فال قهوه جایگاه خاص خود را داشته. قهوه از قرن نهم میلادی در ایران نوشیده می‌شد.

درمان های ساده برای سردرد

فروردین ۲۷, ۱۳۹۵ بواسطة:   موضوع : اخبار علمی پزشکی, مشروح اخبار

سردرد در بعضی از موارد بسیار شدید و غیرقابل تحمل یا نشانه بیماریهای خطرناک مانند تومور مغزی است. درمان سردرد بستگی به عامل ایجادکننده سردرد دارد، اما در اغلب موارد با مسکن سردرد رفع می‌شود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، برخی سردردها اختصاصی‌تر بوده و با علامت دیگری همراه نیستند. در این سردردها بر خلاف تصور بسیاری از افراد، مغز عامل ایجاد سردرد نیست، بلکه سردرد از بد عمل کردن عضلات، عروق خونی و اعصاب ناشی می‌شود؛ برای مثال گشاد شدن شریان ها و یا انقباض بیش از حد عضلات می‌تواند عصب های خاص و حساسی در مغز را تحریک کند و در نتیجه سردرد به وجود آورد.

گاهی سردرد به حدی پیشرفت می کند که اصطلاحا بیمار می خواهد سر از بدنش جدا کند! این سردرد، نوعی از انواع بیماری های «روان تنی» است. این سردرد گاهی همراه با کمی بی حسی برخی از اعضای نزدیک به سر مانند دست یا انتشار درد به کتف و دست ها هم دیده می شود.

کمبود آب بدن شایع ترین علت سردرد است. بدن هر فردی به طور میانگین از ۶۰ درصد آب تشکیل شده است و به مصرف آب به میزان بالا نیاز دارد. بنابراین هر فرد بزرگسال برای آب رسانی کافی باید روزی ۸ تا ۱۰ لیوان آب بنوشد. توجه داشته باشید قهوه و نوشیدنی های گازدار باعث کمبود آب بدن می شود.

مصرف داروهای ضد درد علت نیمی از میگرن های مزمن است و ۲۵ درصد نیز براثر مصرف بیش از حد داروهای شایع درد است.

کافئین اگرچه باعث تسکین درد می شود اما مصرف زیاد آن اثر عکس دارد. علاوه بر آن، ترک کردن عادت مصرف قهوه باعث بروز سردرد می شود تا این که بدن به مصرف نکردن کافئین عادت کند.

سردردهای تنشی در پی استرس به وجود می آید. یکی دیگر از علل آن نیز خیره شدن به صفحه مانیتور به مدت طولانی است.بنابراین هر نیم ساعت از جا بلند شوید و به دور دست خیره شوید.

سینوزیت در برخی موارد سردرد ایجاد می کند. این نوع سردرد همراه با درد استخوان گونه، استخوان بینی یا پیشانی است. اغلب با حرکت ناگهانی سر، درد زیاد می شود.شست و شوی بینی با آب مقطر می تواند مفید باشد.

مصرف برخی غذاها مانند بادام زمینی، شکلات که حاوی آمینو اسید تیرآمین است و سوسیس که حاوی نیترات است سردرد به وجود می آورد. گاهی فرآورده های لبنی و گندم نیز عامل سردرد است.

تغییرات جوی به خصوص افت فشار جوی سردرد به وجود می آورد. سفر کردن به مکانی که در ارتفاع بالاتر از محل زندگی شما قرار گرفته است ممکن است سردرد ایجاد کند.

هورمون های استروژن و پروژسترون روی ماده شیمیایی مربوط به سردرد در مغز تاثیر می گذارد. میزان بالای استروژن سردرد را بهبود می دهد، در حالی که استروژن های پایین باعث شدت یافتن درد می شود.

دود سیگار، یکی از عوامل شایع در بروز حمله میگرن است. بنابراین از قرار گرفتن در محیط آلوده به دود خودداری کنید.

سردردهای شایع

یکی از شایعترین انواع سردرد است، عمدتاً به تدریج شروع می‌شود، معمولاً یک طرفه است و ۴ تا ۷۲ ساعت طول می‌کشد. طی میگرن شخص به طور غیرعادی احساس خستگی و کسالت می‌کند. سپس حالت تهوع، استفراغ، اختلالات بینایی و اغلب بیزاری از نور دارد.

سردرد تنشی یا هیجانی

شایعترین نوع سردرد است، خطرناک نیست، اما مکرراً رخ می‌دهد. سردرد تنشی شایعترین نوع سردرد است و اغلب در اثر استرس و فشارهای عاطفی و عصبی ایجاد می‌شود. بیشتر بالغین این نوع سردرد را تجربه کرده‌اند. علت آن انقباض عضلات کاسه سر، گردن، شانه و صورت است و مهم‌ترین دلیل هم هیجانات عصبی است.

درد معمولاً از ناحیه پیشانی، گردن یا شانه شروع می‌شود و به تدریج تمام کاسه سر را فرا می‌گیرد. بیمار ممکن است تهوع پیدا کند، اما به استفراغ دچار نمی‌شود. این درد می‌تواند ۳۰ دقیقه تا ۷ روز ادامه داشته باشد.

سردردهای تنشی اگر با استفراغ و تب، تاری دید، اختلال در تکلم، سستی دست و پاها، کاهش هوشیاری، حملات شدید و ضعف عمومی همراه باشند، باید جدی گرفته شود و حتماً به پزشک مراجعه شود.

سردرد مربوط به سینوس‌ها

نوعی سردرد خفیف تا متوسط است که عموماً در صورت، پل بینی، یا در گونه‌ها احساس می‌شود و ممکن است همراه با احتقان بینی و یا آبریزش از بینی باشد. در همهٔ سنین افراد را گرفتار می‌کند و به نظر می‌رسد که افرادی که آلرژی دارند مستعدترند.
این سردرد ممکن است ساعتها طول بکشد و اغلب سردردی فصلی است. این سردرد اغلب در ناحیه پیشانی متمرکز می‌شود. این دردها با حرکت سر و دراز کشیدن تشدید می‌شود و پس از بیدار شدن از خواب به حداکثر شدت خود می‌رسد. این سردردها با درمان التهاب یا عفونت سینوس‌ها مرتفع می‌شوند.

سردرد مختلط

در موارد نادر، برخی از انواع سردرد وجود دارند که محققان معتقدند سردردهای مختلطند و علائمی ما بین سردرد تنشی و میگرن دارند. چنین مواردی وقتی رخ می‌دهند که علائم و درمان این دو سردرد در برخی از افراد به خوبی قابل افتراق نیست. برای مثال سردرد تنشی‌ای که بسیار شدید باشد و درد تیز و ضربان داری داشته باشد بسیار شبیه به سردرد میگرنی است. به علاوه هنگامی‌که سردرد میگرنی متناوباً روی دهد درد آن شبیه به سردرد تنشی احساس خواهد شد.

سردرد خوشه‌ای

این نوع سردرد شدیدترین درد را به همراه دارد. معمولاً، درد هر روز در یک ساعت معین بروز می‌کند و ممکن است روزها، هفته‌ها یا حتی ماه‌ها طول بکشد. در هنگام شروع حمله، دردی شدید و کشنده در یک طرف سر احساس می‌شود و ممکن است آبریزش بینی و چشم از همان طرف سر آغاز شود.

سردرد ناشی از مننژیت یا عفونت پرده مغزی

درد در این بیماران به صورت فشرده است و تمام سر را فرا می‌گیرد، با استراحت کاهش می‌یابد و با حرکت بدنی تشدید می‌شود. وجود علایمی چون تب و سفتی گردن به تشخیص این نوع سردرد کمک می‌کند.

سردرد به علت تومور مغزی

سردرد به علت تومور مغزی معمولاً متناوب و در اوایل صبح شدیدتر است و بیشتر ماهیت حمله‌ای دارد. با حرکت سر، بلند کردن بار، عطسه و به ویژه سرفه تشدید می‌شود. معمولاً سردرد همراه با اختلالات خواب همراه است و گاهی بیمار به علت سردرد از خواب بیدار می‌شود.

سردرد به علت فشار خون بالا

سردرد در این بیماران، معمولاً زمانی ظاهر می‌شود که فشار خون به حدود ۲۰ بر روی ۱۲ رسیده باشد. این نوع سردرد غالباً در ناحیه پس سر است و با درمان فشار خون در اکثر موارد از بین می‌رود.

سردرد ناشی از بیماری‌های چشمی

عیوب انکساری چشم، سبب پیدایش سردردهای مکرر در ناحیه پیشانی به خصوص هنگام مطالعه یا تماشای تلویزیون می‌شود.

سردرد ناشی از عفونت دندان

سردرد ناشی از عفونت دندان نیز از ناحیه صورت شروع و به تدریج به تمام سر منتشر می‌شود و با درمان عفونت دندانی، درد از بین می‌رود.

سردرد آلرژیک

سردرد آلرژیک نیز نوع دیگر سردرد است که بر اثر تماس فرد با ماده حساسیت زا ایجاد می‌شود. معمولاً همراه با این نوع سردرد، سایر علایم حساسیت مثل گرفتگی بینی، آبریزش بینی، سرفه، عطسه و گاهی اسهال دیده می‌شود و کنترل حساسیت معمولاً به کنترل سردرد منجر می‌شود.

سردرد رعدآسا

بعضی از سردردها به طور ناگهانی پدید می‌آیند که به آن سردردهای رعدآسا گفته می‌شود و ممکن است عوامل خطرناکی مانند خونریزی مغزی، ترومیوز سینوس وریدی یا انسداد سینوس‌های وریدی به وسیله لخته خون موجب بروز این نوع از سردرد شود. این نوع سردردها شدید است و ممکن است بیمار دچار ضعف شدید، فلج، کاهش سطح هوشیاری حتی کما و گاهی موجب مرگ بیمار نیز شود.

سردرد التهابی

سردرد التهابی (Inflammatory headaches) – این نوع سردردها نشانه سایر اختلالات بوده همچون عفونت سینوسی، مننژیت و یا سکته مغزی رخ می‌دهد.

درمان دارویی ممکن است گاهی لازم باشد اما در مواقع دیگر درمان‌‌های جایگزین می‌توانند به میزان زیادی مفید باشند. درمان‌های طبیعی که در خانه انجام می‌شوند، می‌توانند فورا درد شما را تسکین دهند و باعث شوند که باقی روز خود را با هدفمندی بگذرانید. در این نوشتار ۱۲ درمان طبیعی را می‌بینید که کمک‌تان خواهند کرد از شر سردرد خلاص شوید.

۱. آب
اغلب سردردها به دلیل کم‌آبی هستند. این نوع سردرد با آب‌رسانی به بدن‌تان قابل درمان است. همان ابتدا که علائم سردرد را احساس می‌کنید، می‌توانید یک لیوان آب بنوشید و در طی روز نیز جرعه جرعه آب به بدن‌تان برسانید. حتی می‌توانید یک نوشیدنی ورزشی را نیز امتحان کنید. نوشیدنی‌های ورزشی حاوی الکترولیت‌ها هستند که تنش را از بین می‌برد و بدن را دوباره آب‌رسانی می‌کند. از خوردن نوشیدنی‌هایی مثل الکل یا قهوه جدا خودداری کنید زیرا این‌ نوع از نوشیدنی‌ها باعث می‌شوند بدن بیش از قبل بی‌آب شود.

۲. یخ یا هات‌پک* را امتحان کنید
اگر سردردی دارید که ناشی از مشکلات سینوس است، پس کمپرس سرد راه‌حل بی‌نظیری است. وقتی کیسه‌ی یخ را روی پیشانی خود بگذارید، این ناحیه بی‌حس می‌شود و در نتیجه درد متوقف می‌شود. شما می‌توانید با قرار دادن چند تکه یخ در یک حوله‌ی نازک، کیسه‌ی یخ درست کنید. همچنین می‌توانید از یک بسته سبزیجات یخ زده استفاده کنید، اما هرگز یخ را مستقیما روی پوست نگذارید. چند دقیقه کیسه‌ی یخ را روی سرتان نگه دارید.

استفاده از هات پک باعث می‌شود که ماهیچه‌های منقبض آرام شوند، بنابراین اگر از سردردهای ناشی از استرس رنج می‌برید، هات پک راه‌حل فوق‌العاده‌ای است. می‌توانید کیسه‌ی آب گرم را پشت گردن‌تان بگذارید یا در یک لگن آب بریزید و دستان‌تان به مدت ۱۰ تا ۱۵ دقیقه درون آن قرار بدهید. اگر مبتلا به سردردهای مزمن هستید، می‌توانید قبل از خواب، پاهای خود را به مدت ده دقیقه در یک سطل حاوی آب گرم بگذارید.

* کیسه‌ی مخصوصی است که دارای گرمای مرطوب بوده و ضمن گرم نمودن ناحیه‌ی مورد درمان با خاصیت افزایش گردش خون تاثیراتی روی ناحیه دارای درد می‌گذارد.

۳. نیاسین (ویتامین ب۳)
غذاهای غنی از نیاسین (ویتامین ب۳) برای درمان سردرد مفید هستند. چند دقیقه بعد از رسیدن نیاسین به بدن، درد باید فروکش کند. نیاسین را می‌توان در مرغ، ماهی تن، ماهی قزل آلا، قارچ کریمینی، بادام زمینی، جو، بلغور، گندم کامل، تخمه‌ی آفتابگردان، سبزی‌های سبز، جگر و سایر خوراکی‌ها یافت. نیاسین را همچنین می‌توان به عنوان مکمل مصرف کرد. مصرف بیش از حد نیاسین می‌تواند منجر به زخم معده و مشکلات کبد شود، بنابراین باید آن را به دقت و در مقادیر مناسب مصرف کرد.

۴. بادام
بادام به دلیل داشتن سالیسین به عنوان یک مسکن درد عمل می‌کند. سالیسین مسکنی است که در داروهای ضد درد بدون نسخه وجود دارد. بادام به عنوان درمانی برای سردرد در همان زمانی که درد را تجربه می‌کنید و هم به عنوان یک درمان پیشگیرانه موثر است. شما می‌توانید هر زمان که احساس کردید سردردتان دارد شروع می‌شود، یک مشت یا دو عدد بادام بخورید.

۵. زنجبیل
سنتز پروستاگلاندین فرآیندی است که در انسان رخ می‌دهد و شامل ایجاد ترکیبات چربی دررون سلول‌ها می‌شود. این مواد چرب مانند پیام‌رسان‌های شیمیایی هستند. آنها فرآیندهای بیولوژیکی مانند التهاب و نورون‌های هشداردهنده به درد را ایجاد می‌کنند. برخی داروها مانند آسپرین مانع سنتز پروستاگلاندین می‌شوند. زنجبیل یک ماده‌ی طبیعی است که مانع این سنتز می‌شود. به عبارت دیگر زنجبیل می‌تواند از فرآیند هشدار به نوران‌ها برای حضور درد، پیشگیری کند. بنابراین باعث می‌شود که بدن ما نتواند سردرد را تشخیص دهد و در برابر آن واکنش نشان دهد. همچنین می‌تواند حالت تهوع را بهبود دهد.

خیلی ساده می‌توانید یک تکه زنجبیل را بجوید یا چای زنجبیل بنوشید.

۶. نعناع
نعناع خاصیت آرامش‌بخش و تسکین‌دهنده دارد و می‌تواند به درمان سردرد کمک کند. شما می‌توانید نعناع را به صورت چای بخورید یا از روغن آن استفاده کنید. روغن نعناع را به آرامی روی شقیقه‌ها، فک و پشت گردن خود ماساژ دهید. به علاوه، می‌توانید بخور نعناع بگیرید. این کار می‌تواند بسیار مفید باشد و در درمان علائمی که اغلب همراه با سردرد هستند مثل تهوع و استفراغ کمک‌کننده باشد.

۷. اعمال فشار
زمانی که نخستین نشانه‌های سردرد را حس کردید، کمی فشار روی سیستم کرانیوساکرال (جمجمه) اعمال کنید. شما می‌توانید این کار را با فشار انگشتان‌تان روی نقاط میگرن خاص فشار دهید.این کار باعث می‌شود مغزتان استراحت کند و آرام شود. با افزایش فشار در جمجمه، تنشی که در مغز شما ایجاد شده‌است، به جای دیگری فرستاده می‌شود.

۸. پناه بردن به تاریکی
زمانی که دچار سردرد می‌شوید، نور می‌تواند بسیار مضر باشد. میگرن (و سردرد) اغلب در اثر محرک‌های حسی ایجاد می‌شود. نور نیز چنین محرکی است. بستن راه ورود نور به محیط، سبب تسکین فوری و چشم‌گیر می‌شود. اگر پرده‌ها را بکشید یا چند لامپ را در اتاق‌تان خاموش کنید، سردرد شما کاهش خواهد یافت. همچنین می‌توانید عینک آفتابی به چشم بزنید. عینک جلوی نور داخل خانه و خارج خانه را می‌گیرد و شما از نور طبیعی و غیرطبیعی محافظت می‌کند.

۹. طب سوزنی
در طب سوزنی، متخصص سوزن‌های نازک را زیر پوست فرو می‌کند. مطابق با طب چینی هدف از این‌ کار تراز کردن دوباره‌ی جریان انرژی‌ها در بدن (یا چی) است. یک تحلیل، که به نام “بازبینی‌های کوکران” معروف است، پی برد که طب سوزنی به اندازه‌ی دارودرمانی برای درمان میگرن‌های حاد موثر هستند. این بازینی همچنین می‌گوید که شواهد نشان می‌دهند طب سوزنی می‌تواند برای درمان سردردهای تنشی اپیزودیک یا مزمن کمک‌کننده باشد.

۱۰. مراقبه
داده‌های مربوط به تاثیر مراقبه روی سردردها و میگرن‌ها محدود است؛ هرچند، پژوهش کوچکی روی آدم‌های مبتلا به میگرن، نشان داد که مراقبه‌ی روحانی سبب کاهش تعداد دفعات سردرد و بهبود تحمل در برابر درد می‌شود.

گزارش شد که: “در مقایسه با سه گروه دیگر، [مراقبه ی غیرروحانی متمرکز بر درون، مراقبه ی غیرروحانی متمرکز بر برون، یا آرامش عضلانی] آن‌هایی که مراقبه‌ی روحانی انجام می‌دادند، کاهش بیش‌تری را در تعداد دفعات ابتلا به سردردهای میگرنی، اضطراب و احساسات منفی تجربه کردند؛ تحمل درد، خودکارآمدی مرتبط با سردرد، تجربیات معنوی روزانه و رفاه وجودی نیز افزایش بیش تری در آنها داشت.

بنابراین، شاید شما بخواهید در یادگیری مراقبه‌ی معنوی انرژی صرف کنید زیرا این ممکن است بتواند شیوه‌ی موثری برای پیشگیری و درمان رنج مرتبط با سردردها و میگران‌ها باشد.

۱۱. ماساژ
یک پژوهش پی برد که تکرار سردرد در افراد مبتلا به میگرن بعد از دریافت شش هفته جلسات ماساژ، در طول هفته‌های انجام ماساژ در مقایسه با گروه کنترل کم شده‌است و کیفیت خواب آنها بهبود یافته است. شما می‌توانید برای درمان سردرد یا میگرن‌تان شقیقه‌های‌تان را ماساژ دهید یا ماساژ گردن، پشت، سر یا شانه بگیرید.

۱۲. حرکات کششی
حرکات کششی مخصوص درمان سردرد می‌توانند برای تسکین تنش ماهیچه‌ها که احتمالا نقش بزرگی در ایجاد درد دارد، مفید باشند. در این‌جا چند حرکت کششی سریع می‌بینید که می‌توانید دفعه‌ی بعدی که سردرد پدیدار می‌شود، آنها را امتحان کنید:

۱. حرکت دادن گردن (چانه به جلو، بالا و به طرف هر دو شانه)
۲. بالا انداختن شانه (شانه رو به بالا، روبه بالا و جلو، رو به بالا و عقب)
۳. ایزومتریک* گردن (کف دست را روی پیشانی فشار دهید و نگه دارید؛ دست را روی طرفین سر قرار دهید)

*اعمال فشار زیاد

برای داشتن نتایج بهتر باید دوبار در روز به مدت ۲۰ دقیقه حرکات کششی انجام دهید.

برخی از این درمان‌های سردرد را امتحان کنید تا خیلی سریع از شر سردرد خلاص شوید.

« برگه‌ی پیشبرگه‌ی بعد »