زباله‌های پلاستیکی موجب مرگ بسیاری از موجودات دریایی می‌شود

اسفند ۱۷, ۱۳۹۲ بواسطة:   موضوع : اخبار محیط زیست, مشروح اخبار, مقالات علمي

54654646کیسه‌های پلاستیکی‌ای که گردشگرانِ سفرهای تفریحی به دریا پرتاب می‌کنند سبب مرگ بسیاری از موجودات دریایی می‌شود. از این رو دولت آلمان درصدد تصویب قانونی به منظور پیش‌گیری از نابودی این آبزیان است.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از دویچه وله، سه چهارم زباله‌های شناور در دریاها را باقی‌مانده‌ی کالاهای پلاستیکی تشکیل می‌دهند. بر اساس ارزیابی اداره‌ی مرکزی حفظ محیط زیست آلمان، در هر کیلومتر مربع از مساحت دریاهای جهان، بیش از ۱۳ هزار تکه پاره‌ی زباله‌ی پلاستیکی شناور است.

ساختار مولکولی پلاستیک اصولا پایدار است و ۱۰ تا ۲۰ سال طول می‌کشد تا از بین برود. وجود باقیمانده‌های این مواد در دریاها آسیب‌های بسیاری برای موجودات آبزی به همراه دارد. طناب‌های پلاستیکی به عنوان مثال، دور گردن جانوران دریایی و انواع ماهی‌ها حلقه می‌شوند و آن‌ها را خفه می‌کنند.

برخی از حیوانات دریایی اگر تکه‌های پلاستیکی لوازم آرایش را ببلعند، به زخم معده یا پارگی روده دچار می‌آیند و ممکن است در اثر این صدمات یا حتی از گرسنگی بمیرند چون به‌طور معمول پس از بلع پلاستیک، احساس سیری به آن‌ها دست می‌دهد.

گردشگران بی‌ملاحظه

عامل اصلی افزایش حجم زباله‌های پلاستیکی در دریاها، گردشگرانی هستند که با کشتی‌های تفریحی سفر می‌کنند تا از “زیبایی‌های طبیعت” لذت ببرند. این “طبیعت‌دوستان” اغلب پس از خوردن مواد غذایی خود، پلاستیک حفاظی آن را به دریا پرتاب می‌کنند.

رودخانه‌ها هم یکی دیگر از عوامل آلوده کردن دریاها هستند؛ این‌ها هنگام جاری شدن به این آب‌های پهناور، زباله‌های شهرها و روستاهای کشورهای مسیر خود را هم به آن‌ها منتقل می‌کنند.

اقدامات پیش‌گیرانه

اداره‌ی مرکزی حفظ محیط زیست آلمان برای جلوگیری از آلودگی دریاها و حفاظت از محیط زیست، طرحی تنظیم کرده که بر اساس آن، کیسه‌های پلاستیکی یک بار مصرف با بهایی گران به فروش برسند. تا به حال در آلمان قانونی که مغازه‌داران و کسبه را موظف به فروش کیسه‌های پلاستیکی مورد مصرف مشتری‌های خود کند، به تصویب نرسیده است.

با این‌حال رایج است که برخی از سوپرمارکت‌ها و مغازه‌های فروش مواد غذایی برای کیسه‌های پلاستیکی بادوام، از مشتری‌های خود ۱۰ تا ۳۰ سنت طلب می‌کنند، ولی برخی از دکان‌داران هم آن‌ها را مجانی در اختیار خریداران می‌گذارند. برای کیسه‌های پلاستیکی نازکی که اغلب در بخش‌های میوه یا سبزی سوپرمارکت‌ها یا مغازه‌های مواد غذایی در دسترس است، اصولا پولی پرداخت نمی‌شود.

به نظر کارشناسان زیست‌محیطی اداره‌ی مرکزی حفظ محیط زیست، زیان این کیسه‌ها بیشتر از سایر انواع کیسه‌های پلاستیکی است چون پس از یک بار مصرف اغلب ‌دور انداخته می‌شوند.

نقره‌ داغ مخرب محیط زیست

به نظر توماس هولتسزمن، معاون این اداره، اگر کسی نگران حفظ محیط زیست است، باید به‌کلی از مصرف این نوع کیسه‌ها چشم بپوشد.

او می‌‌گوید: «کیسه‌های پلاستیکی یک بار مصرف،‌ حتی اگر دو یا سه بار از آن‌ها استفاده شود، باز هم نمی‌توانند وزن‌های سنگین را تحمل کنند و دور انداخته می‌شوند. در نتیجه، هر روز بر حجم زباله‌های پلاستیکی افزوده می‌شود.»

به گفته‌ی این مسئول، تعیین بها و فروش این تولیدات زیان‌آور، از میزان مصرف آن می‌کاهد. اتخاذ این سیاست در ایرلند نتایج مثبتی به همراه داشته است: پیش از تعیین قیمت، هر ایرلندی در سال بیش از ۳۲۸ کیسه‌ی پلاستیکی مصرف می‌کرد. این تعداد در حال حاضر، از آن‌جا که برای هر کیسه باید ۲۲ سنت بپردازد، به ۱۶ کیسه در سال کاهش یافته است.

آلمان، در مقام اول حفظ محیط زیست

در اروپا میانگین استفاده از ‌کیسه‌‌های پلاستیکی در سال ۲۰۰ کیسه است. آلمانی‌ها ولی به‌طور متوسط بیش از ۷۶ کیسه در سال مصرف نمی‌کنند. دلیل این امر حساسیت و آگاهی مردم عادی نسبت به اهمیت حفظ محیط زیست است.

بر اساس نتایج پژوهشی که هزینه‌ی آن از سوی صاحبان “صنعت تولید مواد پلاستیک” تامین شده، خواست اداره‌ی مرکزی حفظ محیط زیست آلمان، مبنی بر تعیین قیمت برای کیسه‌های پلاستیکی یک بار مصرف، طرفدار چندانی ندارد.

کورت شیلر، از “مرکز حمایت از پژوهش‌های بسته‌بندی کالاها” که با تصویب قانونی در این زمینه مخالف است، در این رابطه می‌گوید: «باید پرسید که آیا چنین اقداماتی با واقعیت موجود هم‌خوان است یا نه. خواست اداره‌ی مرکزی حفظ محیط زیست مثل این می‌ماند که آدم بخواهد یک گنجشک را با توپ شکار کند.»

احتمال تصویب قانون

بر پایه‌ی گمانه‌زنی برخی از کارشناسان، احتمالا در آلمان قانونی به تصویب خواهد رسید که اصولا استفاده از هر نوع کیسه‌ی پلاستیکی را به‌طور رایگان ممنوع کند: اتحادیه‌ی اروپا در نوامبر ۲۰۱۳ از کشورهای عضو خود خواسته است میزان استفاده از کیسه‌های پلاستیکی را کاهش دهند.

چگونگی دست‌یابی به این هدف به عهده‌ی کشورهای عضو واگذار شده است. سخن‌گوی اداره‌ی مرکزی حفظ محیط زیست آلمان در این رابطه می‌گوید: «ما تازه اول راهیم!»

برخی دیگر از کارشناسان بر این باورند که تصویب چنین قانونی با دشواری‌های بسیار همراه خواهد بود: در آلمان در سال ۲۰۱۲، بیش از ۶ میلیارد کیسه‌ی پلاستیکی در انواع و اندازه‌های گوناگون مورد استفاده قرار گرفته است. سهم این کیسه‌ها در حجم کل زباله‌های آلمان، بسیار اندک و بالغ بر ۱۷ / ۰ درصد بوده است.

زورگویی به کودکان در مدرسه ، موجب خود آزاری آنان می شود

65757575نتایج یک نظرسنجی گسترده نشان می‌دهد خودآزاری کودکان و نوجوانان پاسخی است به اضطراب‌های ناشی از قربانی زورگویی و قلدری شدن در مدرسه.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، یافته‌های این نظرسنجی نشان می‌دهد قربانی زورگویی و قلدری شدن در مدرسه نخستین علت آسیب رساندن دانش آموزان به خود بوده است.

در این نظرسنجی اینترنتی که توسط چهار سازمان غیردولتی فعال در زمینه خودآزاری در بریتانیا صورت گرفته است، حدود ۴۰۰۰ جوان زیر ۲۵ سال که تجربه خودآزاری داشته اند شرکت کردند.

کارشناسان همچنین فرآیند بزرگ شدن و چالش‌های گذار از دوران کودکی به بزرگسالی را از عوامل زمینه‌ساز خودآزاری می‌دانند.

راشل ولچ، از موسسه سِلف‌هارم که یکی از چهار نهاد مجری این نظرسنجی بود می‌گوید: “خودآزاری بیانگر آن چیزی است که در درون فرد می‌گذرد، خودآزاری خودش یک مشکل نیست، بلکه پاسخ یا بیان آن احساسات دشواری است که فرد با آن دست به گریبان است.”

خانم ولچ همچنین تاکید کرده که: “ما (والدین و مربیان) بیشتر بر آن رفتاری که از کودکان سر می‌زند متمرکز شده‌ایم؛ مثل این که آنها خود را می‌سوزانند یا خودزنی می‌کنند و فراموش کرده‌ایم به عامل زمینه‌ساز چنین رفتاری (قربانی زورگویی و قلدری شدن) توجه کنیم.”

به گفته این فعال مقابله با خودآزاری کودکان “زورگویی و قلدری چیزی نیست که کودکان با فرار به تختخواب بتوانند آن را فراموش کنند. اکنون با همگانی شدن تلفن‌های هوشمند و کامپیوترهای دستی، کودکان در حقیقت هیچ‌گاه تنها نیستند.”

‘درد جسمی بهتر از درد روحی’کِلویی، دختر شانزده ساله بریتانیایی که از سن چهارده سالگی هفت روز هفته به خود آزار می‌رسانده به برگزارکنندگان این نظرسنجی گفته: “شما به نقطه ای می‌رسید که به خود می‌گویید ‘این طوری نمی‌شود، دیگر باید یک کاری بکنم’.”

“آن وقت است که فکر می‌کنید اگر آنها توانسته‌اند از درون مرا زخمی کنند، خب من هم از بیرون به خودم آسیب می‌رسانم. هر چه باشد، تحمل زخم جسمی راحت‌تر از تحمل زخم روحی است.”

کلویی که به مدت ۱۸ ماه هر روز به خودش آسیب می‌رسانده اکنون از خدمات یک انجمن مبارزه با خودآزاری استفاده می‌کند.

در سالهای اخیر، گزارش‌های متعددی از افزایش خودآزاری در میان کودکان و نوجوانان بریتانیایی منتشر شده است.

دکتر آلیس کل‌کینگ، روانپزشک، می‌گوید “تردیدی وجود ندارد که خودآزاری کودکان در حال افزایش است.”

اشاره خانم کل‌کینگ به آماری است که اخیرا سازمان بهداشت بریتانیا منتشر کرده و در آن اعلام شده است تعداد کودکان پذیرش شده در بیمارستان‌ها به علت خودآزاری در سال ۲۰۱۲ حدود ۱۱ درصد نسبت به سال پیش از آن افزایش داشته است.

تحقیقات در بریتانیا پیش‌بینی می‌کنند که احتمال خودکشی در میان کسانی که به علت خودآزاری به بیمارستان‌ها مراجعه کرده اند، ۱۰۰ برابر بیشتر از افراد دیگر است .

نتایج این تحقیق در ۲۷ فوریه برابر با هشتم اسفند به زبان انگلیسی در کلیک منتشر شده است .

میکرواینجکشن چیست ؟

به طور کلی در روش میکرواینجکشن (ICSI)، یک اسپرم در محیط آزمایشگاه داخل یک تخمک تزریق می شود که به دنبال آن لقاح و تقسیم سلولی صورت می گیرد و جنین تشکیل می شود. میکرواینجکشن نیز مانند IVF شامل چند مرحله تحریک تخمدان،‌ تخمک گیری، تزریق اسپرم داخل تخمک و لقاح و انتقال جنین است.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، در مرحله اول برای تحریک تخمدانها، از داروهای هورمونی استفاده می شود. تزریق عضلانی آمپول HMG تخمدانها را برای رشد فولیکول تحریک می کند و تزریق عضلانی آمپول HCG باعث بلوغ تخمک ها و انجام تخمک گذاری می شود.

در مرحله دوم عمل تخمک گیری با یکی از دو روش لاپاراسکوپی یا با مشاهدات سونوگرافی از طریق واژینال امکان پذیر است که در پژوهشکده  رویان این کار با استفاده از روش دوم انجام می گیرد.

در روش دوم نیازی به بیهوشی نیست و با یک بیهوشی کوتاه مدت یا بی حسی موضعی قابل انجام است. با استفاده از دستگاه سونوگرافی پزشک فولیکول ها را مشاهده می کند و با سوزن های مخصوص مایع فولیکولی همراه با تخمک کشیده می شودکه به این عمل اصطلاحا پانکچر می گویند.

در مرحله سوم ابتدا سلولهای دور تخمک به کمک آنزیم جدا می شود سپس اسپرم به داخل تخمک تزریق می شود. در عمل میکرواینجکشن نیز برای افزایش درصد موفقیت چندین تخمک لقاح می یابد لذا تعداد جنین های تشکیل یافته زیاد است که اگر این جنین ها کیفیت مطلوبی داشته باشند تعدادی از آنها با صلاحدید زوج منجمد و نگهداری می شوند تا در صورت نیاز برای بارداری های بعدی از این جنین ها استفاده شود.

در مرحله چهارم و پایانی نیز نیازی بیهوشی عمومی نیست. جنین به وسیله یک کاتتر به داخل رحم منتقل می شود و یکی دو ساعت بعد از انتقال جنین بیمار مرخص می شود.

حدود ۱۰-۱۵ درصد زوج‌ها نابارور هستند و در اغلب موارد نیاز است از روش‌های کمک باروری -که در اصطلاح علمی به آن‌ها (Assisted Reproductive Techniques)ART می‌گویند- استفاده شود. روش‌های کمک باروری انواع بسیار زیاد دارند که از بسیار ساده شروع و به بسیار پیچیده ختم می‌شوند. باید دانست که هر زوجی نیازهای مخصوص به خودشان را دارند و باید روش مناسب همان زوج را به آن‌ها پیشنهاد کرد.

میکرواینجکشن ( ICSI ) مانند IVF و IUI یکی از روش‌های کمک باروری (ART) است. برخلاف آی یو آی (IUI) که در آن اسپرم‌های مرد توسط لوله‌ای وارد رحم خانم می‌شوند، در IVF و ICSI، تخمک خانم با اسپرم مرد در خارج از بدن، در محیط آزمایشگاه باهم ترکیب می‌شوند و پس از لقاح، جنین حاصله در داخل رحم خانم گذاشته می‌شود. تفاوت IVF و ICSI در نحوه لقاح یافتن تخمک است.

در IVF اسپرم در معرض تخمک قرار داده می‌شود تا خودش وارد تخمک شود درحالی‌که در ICSI اسپرم با سوزن مخصوص به داخل تخمک وارد می‌شود. ICSI مخفف کلمه Intra Cytoplasmic Sperm Injection است که ترجمه فارسی آن تزریق درون سیتوپلاسمی اسپرم می‌شود.

این تکنیک برای اولین بار در بلژیک در سال ۱۹۹۲ برای درمان ناباروری مردان استفاده شد و موفقیت ناشی از آن تحول عمده‌ای در درمان ناباروری با علت مردانه ایجاد نمود.

خصوصاً در مواردی که امکان انجام تلقیح اسپرم به داخل رحم (IUI) و لقاح خارج رحمی (IVF) وجود نداشته و یا نتایج لقاح در سیکل‌های IVF قبلی منفی بوده باشد؛ استفاده از این روش می‌تواند امیدهای تازه‌ای در زوجین برای موفقیت ایجاد نماید. معمولاً این روش در بیمارانی که اسپرم آن‌ها از نظر تعداد و شکل دارای کیفیت پایینی است، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

در تمام مواردی که شرایط رسیدن اسپرم به تخمک در رحم فراهم نباشد مانند بسته بودن لوله‌های رحمی، چسبندگی‌های حفره لگنی، تعداد کم اسپرم و تحرک پایین اسپرم از روش ICSI استفاده می‌شود. میزان موفقیت این روش برای هر انتقال جنین در مراکز درمان ناباروری، بر اساس شرایط آزمایشگاه جنین شناسی و دقت متخصصین زنان در روند درمان، همچنین وضعیت اسپرم و تخمک و سن زن مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. با توجه به شرایط گوناگون، میزان موفقیت در هر بار انجام عمل انتقال جنین متفاوت است و معمولاً بین ۳۰-۴۰ درصد می‌باشد.

IVF شامل چه مراحلی است؟

در روز عمل، تخمک تحت یک بیهوشی کوتاه و موقت از زن گرفته می‌شود. نمونه اسپرم از مرد گرفته‌شده و در آزمایشگاه آندرولوژی شسته شده آماده استفاده برای انجام ICSI می‌گردد.

اسپرم پس از آماده سازی، توسط جنین شناس به داخل تخمک تزریق می‌شود و سپس تخمک‌های تزریق‌شده با اسپرم همسر، در آزمایشگاه جنین شناسی درون دستگاه ״انکوباتور״ که محیطی مشابه رحم مادر را فراهم می‌سازد در دمای سی و هفت درجه و در محیط کشت مناسب، به مدت ۴۸-۷۲ ساعت قرار می‌گیرد.

به تخمک لقاح یافته، جنین گفته می‌شود. جنین تک سلولی شروع به تقسیم می‌کند و یک جنین چند سلولی ایجاد می‌شود. معمولاً جنین پس از ۴۸ تا ۷۲ ساعت هنگامی که به مرحله۴-۸ سلولی رسید به رحم زن منتقل می‌شود تا در آنجا لانه گزینی کند و بارداری انجام شود.

جهت افزایش شانس بارداری ٬ بیش از یک جنین درون رحم قرار داده می‌شود که این رویکرد گاه منجر به چندقلوزایی می‌گردد.

بروز چندقلوزایی به سن مادر (در زنان جوان تر احتمال چندقلوزایی بیشتر است) و تعداد جنین‌های انتقال‌یافته بستگی دارد. در یک خانم ۲۰ تا ۲۹ ساله، با سه جنین انتقال‌یافته، احتمال چندقلوزایی ۴۶ ٪ است.

به طور کلی می‌توان مراحل انجام عمل ICSI را به پنج مرحله تقسیم کرد: مرحله اول:

تحریک تخمک‌گذاری

مرحله دوم: جمع‌آوری تخمک‌ها
مرحله سوم: تهیه و آماده سازی اسپرم
مرحله چهارم:‌ لقاح و رشد جنین در محیط آزمایشگاه
مرحله پنجم: انتقال جنین به داخل رحم

تحریک تخمک‌گذاری:

با تجویز داروهای محرک تخمک‌گذاری در تخمدان‌های بیمار، تعداد زیادی فولیکول حاوی تخمک رشد می‌کنند. در حالت طبیعی در هر سیکل قاعدگی تعدادی از فولیکول‌های تخمدان شروع به رشد کرده ولی در مسیر رشد تنها یکی از فولیکول‌ها به مرحله بلوغ کامل رسیده و در فرآیند تخمک‌گذاری از تخمدان رها می‌شود و بقیه در این مسیر تحلیل رفته و از بین می روند.

ولی با تجویز داروهای باروری تعداد بیشتری از فولیکول‌های تخمدان رشد یافته و به بلوغ نهایی می‌رسند و زمینه برای جمع‌آوری تعداد تخمک بیشتر فراهم می‌آید.

با افزایش تعداد تخمک‌های جمع‌آوری شده تعداد جنین‌های حاصل افزایش‌یافته و در نهایت شانس باروری افزایش می‌یابد. برای تحریک تخمدان‌ها از هورمون‌های مختلفی به صورت دارو استفاده می‌شود تا چندین فولیکول در تخمدان بالغ شوند. فولیکول‌ها کیسه‌های پر از مایعی در تخمدان هستند که تخمک در آن رشد می‌کند و بالغ می‌شود.

تحریک تخمدان با استفاده از هورمون تحریک‌کننده فولیکولی (FSH) انجام می‌شود که به صورت خوراکی و یا تزریقی به بیمار داده می‌شود. داروهای تحریک تخمک‌گذاری در پروتکل‌های مختلفی به بیماران داده می‌شود که این پروتکل‌ها بر اساس سن و وضعیت بیمار متفاوت است این داروها ممکن است به تنهایی یا در ترکیب باهم استفاده گردند.

در اغلب اوقات داروهای تحریک تخمک‌گذاری در طی یک دوره ۱۰ روزه داده می‌شود. داروهایی که جهت تخمک‌گذاری استفاده می‌گردد شامل سوپرفکت، گنادوتردپین انسانی (HMG)، هورمون محرک فولیکول (FSH)، هورمون آزاد کننده گنادوتروپین (GnRH) و گنادوتروپین جفتی انسان (HCG) می‌باشد. این داروها ممکن است به تنهایی یا در ترکیب باهم استفاده گردد.

داروهای تحریک تخمک‌گذاری معمولاً از روز دوم یا سوم سیکل قاعدگی بر اساس برنامه درمانی شروع می‌شود و از روز هشتم با استفاده از سونوگرافی سریال و آزمایش خون روزانه، فولیکول‌های بالغ شناسایی می‌شوند.

در نهایت برای رسیدگی کامل تخمک و آزاد شدن آن‌ها، هورمون HCG تزریق می‌شود. حدود ۳۶-۳۸ ساعت بعد از تزریق HCG، تخمک‌گذاری رخ خواهد داد. این امر به تیم تخصصی IVF اجازه می‌دهد که زمان مناسب کشیدن یا آسپیراسیون تخمک (عمل پانکچر) را تعیین کنند.

جمع‌آوری تخمک‌ها:

مرحله بعدی پس از هورمون درمانی، گرفتن تخمک (عمل پانکچر) است. با تحریک تخمک‌گذاری تخمدان‌ها به اندازه پرتقال متوسط بزرگ‌شده و معمولاً در نزدیکی دیواره واژن قرار می‌گیرند این امر کمک می‌کند که پزشک تحت بیهوشی عمومی یا موضعی از طریق دیواره واژن تخمک‌ها را از تخمدان جمع‌آوری نماید.

عمل پانکچر غالباً با کمک مشاهدات سونوگرافی از طریق واژن (مهبل) انجام می‌شود. در این روش از مسیر واژینال با سوراخ کردن فولیکول‌ها، محتوای آن‌ها که تخمک و مایع فولیکولی است خارج می‌گردد. پزشک درحالی‌که وضعیت تخمدان را در صفحه تلویزیونی سونوگرافی تحت نظر دارد یک سوزن بلند را از طریق واژن وارد تخمدان نموده و تخمک‌های بالغ را به وسیله پمپ مکش جمع‌آوری می‌نماید.

در بعضی موارد استخراج تخمک از طریق لاپاراسکوپی انجام می‌گیرد. لاپاراسکوپی یک روش جراحی است که معمولاً نیاز به بیهوشی عمومی دارد. در این روش پزشک با استفاده از دستگاه لاپاراسکوپ قادر به مشاهده تخمدان‌ها و لوله‌های رحمی می‌شود و مستقیماً از تخمدان، با استفاده از دستگاه مکنده، فولیکول‌ها را تخلیه می‌نماید.

تهیه و آماده سازی اسپرم:

صبح روز جمع‌آوری تخمک‌ها، مایع منی از همسر بیمار تهیه و پس از شستشو و آماده سازی، اسپرم‌های سالم و بسیار فعال جدا می‌شوند.

لقاح و رشد جنین در محیط آزمایشگاه:

در این مرحله ابتدا سلول‌های دور تخمک به کمک آنزیم جدا می‌شود سپس اسپرم با سوزن مخصوص با کمک میکروسکوپ‌های بسیار پیشرفته به داخل تخمک تزریق می‌شود.

صبح روز بعد، جنین شناس تخمک‌های تزریق‌شده با اسپرم را بررسی می‌کند و در صورت لقاح برای مدت ۲۴ ساعت دیگر جنین‌ها داخل انکوباتور قرار می‌گیرند تا به مرحله ۴تا ۸سلولی برسند و آماده انتقال به رحم مادر گردند. تشکیل شدن جنین و تعداد و کیفیت آن‌ها بستگی به تعداد و کیفیت تخمک و اسپرم دارد.

انتقال جنین به داخل رحم این مرحله روش پیچیده‌ای نیست و بدون بیهوشی هم انجام می‌شود. در این روش جنین‌ها در یک وسیله لوله‌ای شکل نازک قرار می‌گیرند و از مسیر واژینال به رحم منتقل می‌شوند.

در موارد خاصی که انتقال جنین از راه واژینال مقدور نیست یا به صلاحدید پزشک انتقال جنین ممکن است با کمک لاپاراسکوپی انجام یابد که به این روش ZIFT گفته می‌شود. بسته به شرایط رحم، سن زن و کیفیت جنین‌ها، تعداد مناسبی از آن‌ها (حداکثر تا ۴ جنین) به داخل رحم زن انتقال داده می‌شوند.

معمولاً فرد دو ساعت بعد از انتقال جنین از مراکز درمانی مرخص می‌شود در بیشتر مراکز به افراد توصیه می‌شود سه روز در منزل استراحت مطلق داشته باشند به طوری که بیشتر روز را استراحت کرده و ترجیحاً از توالت فرنگی استفاده نمایند. پس از گذشت ۱۲ تا ۱۴ روز از انتقال جنین، مقدار هورمون HCG موجود در خون بیمار اندازه‌گیری می‌شود، افزایش این هورمون اولین نشانه‌ی بارداری است.

چه موقع جنین‌ها فریز می‌شوند؟

در صورتی که تعداد جنین‌های تشکیل یافته زیاد باشد، (و یا در موارد خاص همچون خطر تحریک بیش از حد تخمدان، خونریزی واژینال در هنگام انتقال یا قبل از آن و یا وجود ضایعاتی چون پولیپ و میوم در رحم که عمل انتقال را دچار مشکل نماید) به تشخیص جنین شناس و متخصص زنان، تعدادی از جنین‌ها در صورت رضایت زوجین فریز می‌شوند و چنانچه برای بار دیگر نیاز به تکرار سیکل درمانی وجود داشته باشد، تعدادی از جنین‌های منجمد شده از حالت انجماد خارج‌شده و به رحم مادر منتقل می‌گردند و در دوره‌های بعدی درمان، پروسه‌ی تحریک تخمدان و جمع‌آوری تخمک‌ها حذف خواهد شد.

مصرف دارو بعد از انجام انتقال جنین

هورمون پروژسترون نقش مهمی در لانه گزینی جنین در رحم و تداوم بارداری دارد. این هورمون از طرفی باعث استحکام لایه‌های رحم شده و از سوی دیگر انقباضات رحمی را کاهش می‌دهد. لذا تزریق پروژسترون و استفاده از شیاف واژینال آن باید به طور منظم، با دستور پزشک در طول بارداری ادامه یابد. پس از انجام دومین آزمون بارداری در صورت اطمینان کامل از عدم وقوع حاملگی لازم است مصرف آن با دستور پزشک قطع شود.

انجام عمل ICSI ممکن است چه عوارضی داشته باشد؟

– احساس درد در ناحیه‌ی شکم پس از انجام عمل تخمک کشی (پانکچر) ممکن است وجود داشته باشد که چنانچه با مصرف مسکن برطرف نگردد باید با پزشک مشورت کرد. – ممکن است لکه بینی یا خونریزی خفیفی طی یک تا دو روز بعد از عمل تخمک کشی دیده شود. چنانچه خونریزی به رنگ قرمز روشن و یا شدید باشد باید سریعاً با پزشک مشورت نمود.

– تا ۲۴ ساعت پس از انجام عمل تخمک کشی ممکن است بیمار دچار تهوع یا سرگیجه‌ی خفیف شود که معمولاً از عوارض داروهای بیهوشی است. اگر این حالت پایدار باشد باید با پزشک مشورت کرد.

– از آنجایی که در پاره‌ای از موارد تحریک بیش از حد تخمدان (هیپراستیمولیشن OHSS) رخ می‌دهد، لازم است بیمار به علائم این پدیده توجه داشته باشد. این علائم می‌تواند شامل بزرگ شدن شدید تخمدان، درد زیر شکم، تهوع و استفراغ، اتساع شکم و افزایش وزن به دلیل ورم (اِدِم) باشد.

درصورت بروز این علائم، فرد باید حدود ۸ لیوان آب در روز بنوشد و بلافاصله با کارشناسان مرکز ناباروری تماس بگیرد. این پدیده گرچه بسیار نادر است ولی می‌تواند برای بیمار بسیار خطرناک باشد و با لخته شدن خون در عروق به مغز و ریه‌ها آسیب برساند.

نشانگان تحریک‌پذیری بیش از اندازه‌ی تخمدان‌ها (OHSS) پی آمد پاسخ بیش از اندازه‌ی تخمدان‌ها به داروهای باروری است. به طور معمول به ۸ تا ۱۰ فولیکول نیاز هست، اما گاهی فولیکول‌های بیشتری رشد می‌کنند. این وضعیت ممکن است فقط با اندکی ورم همراه باشد یا ناراحتی‌های بیشتری پدید آورد و گاهی فرد را به بیمارستان بکشاند.

پزشکان در بررسی‌های آغازین می‌کوشند آن دسته از زنانی را که ممکن است به چنین عارضه‌ای دچار شوند، شناسایی کنند. مصرف دقیق داروهای باروری نیز می‌تواند از بروز آن پیش‌گیری کند. همچنین، در جریان مصرف داروها چند بار سونوگرافی انجام می‌شود تا پزشکان روند رشد فولیکول‌ها را پی گیری کنند و اگر نشانه‌هایی از بروز نشانگان تحریک‌پذیری بیش از اندازه‌ی تخمدان‌ها، دیدند، از مقدار مصرف داروها بکاهند.

– در روش ICSI مثل هر روش دیگر کمک باروری (ART) خطر حاملگی چند قلوبی وجود دارد. چندقلوزایی عاملی نامطلوب است زیرا خطر زایمان زودرس و مرگ‌ومیر را در جنین‌ها افزایش می‌دهد.

– خطر بارداری در لوله‌های تخمک بر (لوله‌های فالوپ) به جای رحم نیز وجود دارد. این بارداری بیرون از رحم چنانچه تشخیص داده نشود، می‌تواند خطرهایی به همراه داشته باشد. از این رو، پس از مثبت شدن آزمون بارداری از مادر می‌خواهند که دو هفته‌ی دیگر به سونوگرافی برود تا از این راه از سلامت بارداری و این که جنین درون رحم یا بیرون از آن است، آگاه شوند.

بارداری پس از لقاح در لوله‌ی آزمایش همانند بارداری معمولی پیش می رود. با وجود این، مادران ممکن است احساس نگرانی بیشتری داشته باشند. هر سال بیش از یک میلیون نوزاد در جهان به روش لقاح در لوله‌ی آزمایش پدید می‌آیند و بررسی‌های گوناگون نشان داده است که مادران آن‌ها و خود آن‌ها هیچ مشکل جدی ندارند.

این روش تا چه اندازه موفقیت‌آمیز است؟

همه‌ی مراکز درمان ناباروری و نازایی امیدوارند که همه‌ی زوج‌هایی که لقاح خارج رحمی انجام می‌دهند با موفقیت و سلامتی بچه‌دار شوند. با وجود این، میزان موفقیت این روش در پیشرفته‌ترین مراکز جهان نیز کمتر از ۴۰ درصد است. میزان موفقیت در ایالات‌متحده‌ی آمریکا در هر بار لقاح خارج رحمی، به شرح زیر است:

۳۰ تا ۳۵ درصد برای زنان زیر ۳۵ سال
۲۵ درصد برای زنان ۳۵ تا ۳۷ سال
۱۵ تا ۲۰ درصد برای زنان ۳۸ تا ۴۰ سال
۶ تا ۱۰ درصد برای زنان بالای از ۴۰ سال

بر اساس نتایج اعلام‌شده در انجمن جنین شناسی و تولیدمثل اروپا (ESHRE) درصد موفقیت در حاملگی در سال ۲۰۱۰ با استفاده از روش میکرو اینجکشن ۳۲/۱درصد بوده است.

با وجود این، جای نگرانی نیست، چرا که کارشناسان می‌کوشند دلایل شکست را ریشه‌یابی کنند و با انجام دوباره‌ی روند لقاح در آزمایشگاهی سرانجام شادکامی را برای زوج‌ها به ارمغان آورند.

مزایا و محدودیت های این عمل

یکی از مزایای میکرواینجکشن این است که حتی اگر یک اسپرم سالم از مرد وجود داشته باشد این عمل قابل انجام است. مزیت دیگر میکرواینجکشن این است که اگر بیمار فاقد لوله های رحمی باشد نیز مشکلی در انجام این عمل به وجود نمی آید. اما محدودیت میکرواینجکشن آن است که میزان بارداری در زنان بالای ۴۰ سال به علت پایین بودن کیفیت تخمک های زن کاهش می یابد.

توسعه و بهداشت

اینکه بهداشت براى توسعهٔ اقتصادى و اجتماعى یک موضوع اساسى است روز به روز بیشتر تشخیص داده مى‌شود. در دههٔ ۱۹۶۰ به‌طور معمول گمان مى‌کردند که پیشرفت اقتصادى اجتماعى براى افزایش سلامت مردم کشورهاى رو به پیشرفت ضرورى نیست و از طریق ایجاد خدمات بهداشت عمومى نوین به تنهایى مى‌توان پیشرفت اساسى و سریع به‌دست آورد. با این طرز تفکر نقش انسان در فرآیند توسعه به‌شدت دست‌کم گرفته شده بود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، در سال‌هاى بین ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۷ در این باره بازاندیشى قابل توجهى به‌عمل آمده تغییرات عمیقى در نظریهٔ اقتصادى به‌وجود آمد، و روزبه‌روز بیشتر آشکار شد که پیشرفت اقتصادى به تنهائى نمى‌توانند مشکلات بزرگى مانند ناداری، گرسنگی، سوء تغذیه و بیمارى را حل کند.

و به جاى آن موضوع‌هاى غیر اقتصادی (مانند آموزش، کار مثمر، مسکن، برابری، آزادى و شأن انسان و رفاه او) به‌صورت اهداف راهبردهاى پیشرفت درآمد. تازه‌ترین تجربه‌هاى چند کشور رو به پیشرفت (مانند سرى‌لانکا، کوستکاریکا و ایالت کرالا در هندوستان) راهى را که طى آن سلامت، بخشى از پیشرفت را تشکیل مى‌دهد، نشان مى‌دهند.

به‌عنوان مثال ایالت کرالا در هندوستان که درآمد سرانه‌ٔ آن در حدود ۱۲۶ دلار و کمتر از متوسط درآمد کشور هند است از نظر امید زندگی، کم بودن میرائى شیرخواران و دیگر نشانگرهاى بهداشتى و اجتماعى از دیگر ایالت آن کشور پیش افتاده است زیرا کوشش‌هاى مربوط به بهداشت به‌طور همزمان با پیشرفت در سایر بخش‌ها مانند آموزش، رفاه اجتماعی، و اصلاحات ارضى تقویت شد. توأم بودن پیشرفت عمومى و بهداشت به روشنى ثابت شده و هنگامى که یکى از آنها آغاز شود نقطهٔ آغاز آن دیگرى است و بر عکس.

چون بهداشت بخش تلفیقى پیشرفت است همهٔ بخش‌هاى جامعه بر بهداشت اثر مى‌گذارند. و به‌عبارت دیگر از این پس خدمات بهداشتى تنها به‌عنوان مجموعه‌اى از اقدامات منحصراً پزشکى در نظر گرفته نمى‌شوند بلکه زیر نظامِ نظام کلى اقتصادى اجتماعى به‌شمار مى‌آیند.
در تجزیه و تحلیل نهائى سلامت انسان و رفاه او هدف غائى توسعه است.

• توسعهٔ بهداشت

توسعهٔ بهداشت عبارت است از: فرآیند پیشرفت پیوستهٔ بهبود حالت سلامت جامعه و نتیجهٔ آن افزایش سطح رفاه جامعه و نشانهٔ آن نه تنها کاهش بار سنگین بلکه رسیدن به سلامت مثبت جسمى و روانى مرتبط با عملکرد اقتصادى و تلفیق اجتماعى رضایت‌بخش، مى‌باشد.

مفهوم توسعهٔ بهداشت از نظر تفاوت آن با تدارک خدمات پزشکى یک اندیشهٔ سیاسى جدید و بر پایهٔ این اصل اساسى است که دولت‌ها مسؤول سلامت مردم خود هستند و مردم هم در عین حال باید حق و وظیفه در مشارکت، توسعهٔ بهداشت خود – به‌صورت انفرادى یا گروهى – داشته باشند.

توسعهٔ بهداشت در توسعهٔ اقتصادى و اجتماعى سهم داشته و از آن ناشى مى‌شود. بنابراین بر توسعهٔ بهداشت در برنامه‌ها و سیاست‌هاى سازمان ملل تأکید بسیار مى‌شود. مثلاً بانک جهانى اعتبارات اجزاء بهداشتى برنامه‌هاى توسعهٔ اقتصادى را تأمین مى‌کند و ‌UNDP هم مانند بانک جهانى روزافزونى به توسعهٔ بهداشت دارد.

• مراقبت‌های بهداشتی جامعه

بهداشت متأثر از عوامل متعددى مانند؛ غذاى کافی، مسکن، بهسازى اساسی، شیوهٔ زندگى سالم، حفاظت در برابر خطرهاى زیست‌محیطى و بیمارى‌هاى واگیر و مرزهاى بهداشت فراتر از محدودهٔ تنگ مراقبت‌هاى پزشکى گسترده است. و با این ترتیب آشکار مى‌شود که مراقبت بهداشتی چیزى بیشتر از مراقبت پزشکی است.

مراقبت‌ بهداشتى دربرگیرندهٔ گروهى از: خدماتى که به افراد و جوامع به‌وسیلهٔ متخصصان یا کارکنان خدمات بهداشتى ارائه مى‌شود و مقصود از آن ارتقاء، حفظ، پایش و بازگرداندن سلامتى است.

اصطلاح مراقبت پزشکى مترادف مراقبت بهداشتى نیست، بلکه به‌طور عمده به آن دسته از خدمات شخصى اطلاق مى‌شود که به‌طور مستقیم به‌وسیلهٔ پزشکان ارائه یا در نتیجهٔ دستور پزشکان انجام مى‌یابد. دامنهٔ مراقبت‌هاى پزشکى از مراقبت در خانه تا بسترى کردن در بیمارستان گسترده است. مراقبت پزشکى زیرمجموعه‌اى از نظام خدمات بهداشتى است.

مراقبت‌هاى بهداشتى یک حق عمومى است و دولت مسؤول ارائهٔ این خدمات به‌طور برابر براى همهٔ مردم مى‌باشد. این حقوق تقریباً توسط همهٔ دولت‌هاى جهان به رسمیت شناخته شده و در قوانین اساسى تصویب شدهٔ آنها گرامى داشته شده است.

• اجزاء اصلی مراقبت‌های بهداشتی اولیه

با آنکه خدمات ویژه‌اى که در جوامع و کشورهاى مختلف ارائه مى‌شود متفاوت است ولى بیانیهٔ آلماآتا هشت جزء اصلى مراقبت‌هاى بهداشتى اولیه را به‌شرح ذیل اعلام داشته است:

۱. آموزش بهداشت با توجه به دشوارى‌هاى بهداشتى موجود در جامعه و روش‌هاى پیشگیرى و مبارزه با آنها
۲. تغذیهٔ مناسب و ارتقاء وضع تأمین خوراک
۳. تأمین آب کافى و سالم و بهسازى‌هاى اساسی
۴. مراقبت مادر و کودک از جمله تنظیم خانواده
۵. ایمن‌سازى در برابر بیمارى‌هاى عفونى عمده
۶. پیشگیرى و مبارزه با بیمارى‌هاى بومی
۷. درمان مناسب براى بیمارى‌ها و صدمات شایع
۸. تدارک داروهاى اساسى.(به این اصول هشت‌گانه‌ٔ نخستین؛ اصول دیگرى هم اضافه شده است؛ از این قرار: تأمین نیروى انسانی، بهداشت دهان و دندان، آمادگى جهت مقابله با بلاهاى طبیعی، و بهداشت روانی)

• نظام مراقبت بهداشتی

نظام مراقبت بهداشتى بر اجراء خدمات بهداشتى توجه دارد، و شامل بخش مدیریت و درگیر موضوع‌هاى سازمان‌دهى است. این نظام در رابطه با چارچوب سیاسى و اقتصادى اجتماعى کشور عمل مى‌کند. نظام مراقبت بهداشتى داراى چهار بخش اصلى است که از نظر منابع اعتبارى و تکنولوژى‌اى که به‌کار مى‌گیرند متفاوت هستند؛ به شرح ذیل:

۱. بخش عمومى

– مراقبت‌هاى بهداشتى اولیه در مراکز بهداشتى درمانى و خانه‌هاى بهداشت
– بیمارستان‌ها و مراکز بهداشت شهرستان و بیمارستان‌هاى تخصصى و آموزشی
– برنامه‌هاى بیمهٔ درمانى (کارمندان دولت و کارگران)
– ادارات دیگر (خدمات بهداشتى درمانى نیروى انتظامى و نظامی) بانک‌ها، آموزش و پرورش و …
– هلال‌احمر
– برنامه‌هاى بهداشتى ویژه (سازمان مبارزه با جذام، سرطان و …)

۲. بخش خصوصی

– بیمارستان‌هاى خصوصی، پلى‌کلینیک‌ها و مهدکودک‌ها
– مطب‌هاى پزشکان خصوصی

۳. نظام‌هاى پزشکى بومی

– شامل حکیم‌هاى سنتى و ماماهاى سنتی

۴. سازمان‌هاى بهداشتى خیریه

– انجمن حمایت از بیماران دیابتی
– انجمن حمایت از بیماران کلیوى(براى آشنائى با نظام ارائهٔ خدمات بهداشتى در جامعهٔ ما بخش مربوط به این موضوع از کتاب وضعیت سلامت مادران و کودکان در جمهورى اسلامى ایران تألیف آقاى دکتر حسین ملک افضلی، نشریهٔ وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکى ۱۳۷۱ پیوست مى‌شود.

• ارائهٔ مراقبت‌های بهداشتی

وظیفهٔ کنونى بسیارى از کشورها رساندن خدمات مراقبت بهداشتى کافى براى همهٔ مردم و به‌کارگیرى از آنها است. بیمارستان‌هاى بزرگ که تاکنون براى اجراء خدمات بهداشتى برگزیده شده‌اند از نظر آنکه تنها به‌ بخش کوچکى از مردم خدمت مى‌رسانند – و اینها هم تنها کسانى هستند که در شعاع محدودى از ساختمانى بیمارستان زندگى مى‌کنند – نارسا به‌شمار مى‌آیند. به‌خصوص که خدمات ارائه شده هم بیشتر ماهیت درمانى دارند. از این‌رو به حق گفته شده است که این‌گونه بیمارستان‌ها بیشتر بُرج عاج بیمارى به‌شمار مى‌روند تا مراکز انجام خدمات مراقبت جامع بهداشتى با افزایش هزینه‌هاى نگاه‌دارى این‌گونه بیمارستان‌ها و نارسائى آنها در برآوردن مجموعهٔ نیازهاى بهداشتى جامعه کشورها در جست‌وجوى راه دیگرى براى ارائه خدمات بهداشتى برمى‌آیند، با این دیدگاه که این راه دیگر داراى هزینهٔ متناسب و دربرگیرندهٔ نیازهاى اساسى مردم روستائى باشد.

• نمونه‌اى براى انجام خدمات بهداشتى

براى اجراء خدمات بهداشتى الگوهاى چندى تهیه شده است. یکى از ساده‌ترین این الگوها برابر شکل الگوى نظام مراقبت‌هاى بهداشتى مى‌باشد.

در عمل این الگو بسیار پیچیده‌تر و گسترده‌تر است. داده‌ها (Input) عبارتند از: وضعیت سلامتى یا دشوارى‌هاى بهداشتى جامعه، و نمایندهٔ نیازها و تقاضاهاى بهداشتى جامعه هستند چون همیشه منابع براى برآوردن بسیارى از نیازهاى بهداشتى ناکافى هستند باید اولویت‌ها تعیین شوند.

این کار مستلزم برنامه‌ریزى مناسب به‌منظور جلوگیرى از به‌هرز رفتن منابع است. چگونگى برنامه‌ریزى‌ بهداشتى در بخش دیگرى بیان شده است. خدمات مراقبت بهداشتى براى برآوردن نیازهاى بهداشتى جامعه از طریق به‌کارگیرى دانش و منابع در دسترس طرح‌ریزى شده‌اند. باید خدمات ارائه شده جامع و جامعه‌نگر باشد، و منابع متناسب با نیازهاى جامعه توزیع شوند.

نظام مراقبت بهداشتى بر اجراء خدمات بهداشتى توجه دارد، به‌عبارت دیگر شامل بخش‌ مدیریت و درگیر با مطالب مربوط به سازمان‌دهى خدمات است.

پیامد نهائیِ ستاده (Output) و عبارت است از دگرگونى در وضعیت سلامت یا ارتقاء بهداشت جامعه. ستاده به‌صورت جلوگیرى از مرگ، نجات زندگى افراد، جلوگیرى از بیماری، درمان موارد، افزایش طول عمر و … بیان مى‌شود.

• منابع بهداشتی

منابع براى برآورده ساختن بسیارى از دشوارى‌هاى بهداشتى جامعه مورد نیاز هستند. هیچ کشوری، اگر چه ثروتمند، براى برآورده ساختن همهٔ نیازهاى همهٔ مراقبت‌هاى بهداشتى منابع کافى ندارد. از این‌رو لازم است منابع موجود سنجیده و به‌نحو مناسب تخصیص یابند و به‌کارگیرى مؤثر از منابع به‌عمل آید، تا بتوان خدمات مراقبت بهداشتى کارساز فراهم آورد.

– پول و مواد
– زمان
– نیروی انسانی بهداشتی
– نیروى انسانى بهداشتى
– اصطلاح نیروى انسانى بهداشتی هم در برگیرندهٔ کارمندان تخصصى و هم کارکنان کمکى مورد نیاز براى ارائهٔ مراقبت‌هاى بهداشتى است.

بنابر تعریف WHO کارکنان کمکى عبارتند از: کارکنان فنى در یک زمینهٔ خاص با آموزش تخصصى ناکامل. نیازهاى هر کشور به نیروى انسانى بهداشت بر پایهٔ نیازها و تقاضاهاى بهداشتى جمعیت، و بازده مورد نظر، تعیین مى‌شود. نیازهاى بهداشتى جامعه هم به نوبهٔ خود بر پایهٔ وضعیت سلامت و دشوارى‌هاى بهداشتى و انتظار مردم قرار دارد.

برنامه‌ریزى دربارهٔ نیروى انسانى بهداشتى یک جنبهٔ مهم از برنامه‌ریزى بهداشتى براى جامعه است. و بر پایهٔ یک عده نسبت‌هائى مانند: نسبت پزشک به جمعیت، پرستار به جمعیت، تخت بیمارستانى به جمعیت و … قرار دارد.با آنکه متوسط‌هاى ارائه شده در کشورى مانند هندوستان مطلوب به‌نظر مى‌آید ولى در داخل هر کشور تغییرات بسیار دارد.

توزیع نیروى انسانى بهداشتى در مناطق شهرى و روستائى هم نامناسب است و در مناطق شهرى گاهى تا هشتاد درصد پزشکان تمرکز یافته‌اند در حالى‌که بیش از ۲۰ درصد جمعیت را شامل نمى‌باشند. این بدى توزیع پزشکان را به نبودِ وسایل آسایش در مناطق روستائی، فقدان رضایتِ شغلی، نبود تجربهٔ زندگى در روستا و ناتوانى در سازگارى با زندگى روستائى و دور ماندن از تخصص منسوب مى‌کنند.

به‌تدریج که برنامه‌ها و طرح‌هاى تازه و فلسفه‌هاى نوین بهداشتى در نظام مراقبت‌ بهداشتى وارد مى‌شود نیاز به نیروى انسانى هم از نظر کیفى و هم از نظر کمّى دگرگون مى‌شود. مثلاً در سال‌هاى اخیر استراتژى‌هاى کارکنان تک‌پیشه به راهبرد به‌کارگیرى کارکنان چندپیشه تغییر یافته، و سپس هدف بهداشت براى همه به‌میان آمده است.

از این گذشته برنامه‌هاى کشورى مبارزه با بیمارى‌هائى مانند سل یا ریشه‌کنى فلج ‌اطفال، یا مبارزه با جذام و … به کارکنانى آموزش دیده و کاردان احتیاج دارد. با این ترتیب در دههٔ گذشته رده‌هاى تازه‌اى از نیروى انسانى بهداشتى به‌وجود آمد. که عبارتند از: کارمندان چندپیشه، (بهورز)، کاردان، بهداشت‌کاران و …

•  پول و مواد

پول یکى از منابع مهم براى فراهم‌آوردن خدمات بهداشتى است. کمبود پول بر همهٔ بخش‌هاى نظام اجراء بهداشت آسیب مى‌رساند. در کشورهاى پیشرفته هزینه‌هاى دولت براى بهداشت بین شش تا دوازده درصد از تولید ناخالص ملى است. در کشورهاى رو به پیشرفت این رقم کمتر از یک درصد تولید ناخالص ملى است و به‌ندرت از دو درصد بیشتر مى‌شود. و این موضوع به معناى آن است که در کشورهاى رو به پیشرفت در هر سال براى بهداشت هر نفر تنها چند دلار اختصاص مى‌یابد در حالى‌که در کشورهاى پیشرفته چند صد دلار است. آنچه موضوع را وخیم‌تر مى‌کند آن است که بخش عمده‌اى از این هزینه‌ها در کشورهاى رو به پیشرفت صرف خدماتى مى‌شود که تنها بخش کوچکى از جمعیت از آن بهره‌مند مى‌شوند.

براى رسیدن به هدف بهداشت براى همه سازمان بهداشت جهانى هزینه کردن پنج درصد از درآمد ناخالص ملى هر کشور را براى مراقبت‌هاى بهداشتى تعیین کرده است.

چون پول و لوازم همراه منابع کمیاب هستند باید با کارسازترین وجهى به‌کار گرفته شوند و کسب بیشترین بازده از نتایج با کمترین سرمایه‌گذارى در نظر گرفته شود. چون مرگ ناشى از بیمارى‌هاى قابل پیشگیرى (مانند سیاه‌سرفه، سل، سرخک، کزاز، دیفتری، سوءتغذیه) در کشورهاى رو به پیشرفت بیشتر روى مى‌دهد بنابر این بر سرمایه‌گذارى براى جلوگیرى از این بیمارى‌ها باید بیش از صرف هزینه براى ازدیاد مراکز پزشکى تجملى و دیگر مراکزى که بخش بزرگى از بودجهٔ بهداشت کشور را جذب مى‌کنند، تأکید شود.

اینک براى تخصیص منابع مربوط به بهداشت جامعه فنون مدیریت مانند تجزیه و تحلیل هزینه کارآئى و هزینه – فایده به‌کار گرفته مى‌شود.

• زمان

این گفته معروف است که: وقت طلا است. وقت یک بُعد مهم در خدمات بهداشتى است. تأخیر اجرائى در تصویب طرح‌هاى بهداشتى به معناى از دست رفتن فرصت است. استفادهٔ مناسب از ساعات کار انسان هم یک عامل زمانى مهم است. مثلاً، در یک بررسى توسط WHO نشان داده شده که یک بهورز ماما (این عنوان شغلى به جاى Auxiliary Nurse Midwifse برگزیده شده است) چهل و پنج درصد از وقت خود را صرف دادن مراقبت پزشکی، چهل درصد صرف پیاده‌روى و پنج درصد را صرف کارهاى ادارى مى‌کند و تنها ده درصد از وقت او براى عمل به وظایفى که براى آن آموزش دیده صرف مى‌شود.

نتایج این‌گونه بررسى‌ها را مى‌توان به کارکنان دیگر رده‌هاى بهداشتى هم گسترش داد تا به‌کارگیرى از منابع زمانى ارتقاء یابد.

خلاصه آنکه براى برآورده‌ ساختن بسیارى از نیازهاى بهداشتى جامعه منابعى لازم است، اما این منابع در همهٔ کشورهاى فقیر به‌طور نومید‌کننده‌اى کم هستند. آنچه مهم است به‌کارگیرى راهبردهاى مناسب براى به‌دست آوردن بیشترین بازده از منابع محدود است.

• سطوح مراقبت‌های بهداشتی جامعه

خدمات مراقبت بهداشتى به‌طور معمول در سه سطح انجام مى‌شود:

سطح اول مراقبت بهداشتى

سطح اول مراقبت، سطح تماس نظام بهداشتى کشور و افراد، خانواده‌ها و جامعه است و در این سطح مراقبت اولیهٔ بهداشتى (یعنى مراقبت‌هاى بهداشتى ضروری) فراهم مى‌آید. این سطح مراقبت نزدیک‌ترین سطح با مردم و جائى است که مى‌توان با بیشتر دشوارى‌هاى بهداشتى مردم روبه‌رو شده و آنها را حل کرد. در این سطح است که باید مراقبت‌هاى بهداشتی، در رابطه با وسعت نیازها و محدودیت منابع، از همه کارسازتر باشد.

خدمات بهداشتى اولیه به‌وسیلهٔ مجموعه‌اى از خانه‌هاى بهداشت و مراکز بهداشتى درمانى و توسط کارکنان بهداشتى چندپیشه، بهورزان، و ماماهاى روستائى آموزش دیده فراهم شود. گروه بهداشت روستا خلاء فرهنگى و ارتباطى بین روستائیان و بخش سازمان‌یافتهٔ بهداشت را پر مى‌کند. با تصویب و پذیرش بهداشت براى همه تا سال ۲۰۰۰ نظام مراقبت‌هاى بهداشتى اولیه هم براى اجراء خدمات مؤثرتر مراقبت‌هاى بهداشتى اولیه دوباره سازمان‌دهى و تقویت شده است.

• سطح دوم مراقبت‌ بهداشتى

سطح بالاتر مراقبت سطح دوم (یا میانی) مراقبت‌هاى بهداشتى است. در این سطح با مشکلات پیچیده‌تر مقابله مى‌شود. این خدمات به‌طور معمول در مرکز بهداشت شهرستان و بیمارستان‌هاى شهرها انجام مى‌شود. مراکز نامبرده به‌عنوان نخستین سطح ارجاع هم به‌کار مى‌روند.

• سطح سوم مراقبت بهداشتى

سطح سوم مراقبت بسیار تخصصى‌تر از سطح دوم و مستلزم تسهیلات و مراکز ویژه و اشتغال کارکنان کاملاً تخصصى در آن است. این سطح مراقبت در مراکز منطقه‌اى یا مرکز کشور و دیگر مؤسسات درجهٔ یک بهداشتى درمانى فراهم مى‌شود.

یک عمل اساسى و ضرورى نظام مراقبت بهداشتى فراهم آوردن سیستم ارجاع خوب است. باید براى کسانى که ارجاع مى‌شوند یک نظام دوجانبهٔ تبادل اطلاعات موجود بوده و توجه شود که بیمار به محلى که از آنجا ارجاع شده بازگشت داده شود تا در آنجا پیگیرى و مراقبت شود. این کار استمرار مراقبت را تضمین و اطمینان مراجعه‌کننده به نظام را جلب مى‌کند.

در بسیارى از کشورهاى رو به پیشرفت این جنبهٔ نظام بهداشتى هم‌چنان ناتوان مانده است.مأخذ وضعیت سلامت مادران و کودکان در جمهورى اسلامى ایران نشریهٔ وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، بهمن ۱۳۷۰.

اسپاسم منتشر مری چیست ؟

بهمن ۲۵, ۱۳۹۲ بواسطة:   موضوع : بيماريهاي غير واگير شايع, مشروح اخبار

546456546اسپاسم منتشر مری یک اختلال حرکتی مری است که در آن انقباض های ناهماهنگ و هم زمان مری هم به صورت خود به خود و هم در هنگام بلع روی می دهد. این اختلال حرکتی مری غالباً با درد متناوب قفسه سینه همراه است.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، اسپاسم مری اشاره به انقباضات عضلانی ناهماهنگ در لوله (مری) است که منجر به از گلو به معده می باشد. انقباضات رخ می دهد بارها و بارها و غیر طبیعی قدرتمند هستند.

نتیجه آن یک شکست را به طور موثر در سوق دادن غذا به معده بعد از خوردن است.

علت دقیق اسپاسم مری ناشناخته است، با این حال، عوامل خطر عبارتند از: سوزش مری اسید شسته که از معده (رفلکس ازوفاژیت)، انسداد مری، استرس عاطفی، و یا شرایط دیگر که ممکن است به عملکرد طبیعی تاثیر می گذارد سیستم عصبی (به عنوان مثال، دیابت، اسکلروز چندگانه، اسکلروز آمیوتروفیک جانبی). اسپاسم مری نیز ممکن است منجر به ناتوانی عضلات در پایین مری به استراحت (آشالازی) مربوط باشد.

اختلالات حرکتى اولیه در مرى با عملکرد عضلانى غیرطبیعى در مرى که غالباً با درد متناوب قفسهٔ سینه همراه است مشخص مى‌شوند. اگرچه این اختلالات بخشى از یک طیف هستند.

به‌طور کلى مى‌توان آنها را به‌صورت زیر تقسیم‌بندى کرد: آشالازی، که در قسمت قبل توضیح داده شد؛ مرى فندق‌شکن، سندرومى با امواج پردامنهٔ پریستالتیک که در نیمى از بیماران مبتلا به اختلالات حرکتى دیده مى‌شود؛ اسپاسم منتشر مری، که مشخصهٔ آن انقباضات غیر پریستالتیک است، و پرفشارى اسفنکتر تحتانى مری، که شیوع کمترى دارد.

در حدود ۳۵% از مبتلایان به اختلالات حرکتى اولیه، در مانومتری، مشخصات بیش از یکى از این ضایعات یافت مى‌شود. علت این اختلالات مشخص نیست، هرچند که استرس مى‌تواند یافته‌هاى مانومترى مشابهى در افراد سالم ایجاد کند.

ایسکمى مرى نیز از جمله علل فرضى است. تا یک‌سوم از بیمارانى که مرى فندق‌شکن دارند دچار ریفلاکس غیرطبیعى معده به مرى هستند و به‌خوبى به درمان طبى پاسخ مى‌دهند.

• ریسک

اسپاسم مری می تواند در افراد در هر سنی رخ دهد، اما بیشتر در کسانی که بیش از ۵۰٫ این وضعیت رخ می دهد به طور مساوی در مردان و زنان است.

• تاریخچه

افراد درد در قفسه سینه یا شکم بالا است که می تواند پرتو افکندن به پشت، گردن، فک، و / یا اسلحه. اشکال در بلع (دیسفاژی)، به خصوص با مواد جامد، نیز ممکن است رخ دهد. خوردن غذاهای بسیار داغ یا بسیار سرد و یا نوشیدن نوشابه های گازدار ممکن است این نشانه ها را آغاز کند. افراد معمولا علائم متناوب است که به طور کلی در طول زمان بدتر نمی شود.

pezeshk.us

• اصول تشخیص اسپاسم منتشر مری

–  دیسفاژی گهگیر:

(به صورت اینترمیتنت است) که علامت اصلی بیماران است که معمولاً دیسفاژی تومورال متفاوت است و اغلب نسبت به جامدات و مایعات می باشد.این حالت همراه یا بدون درد قفسه سینه است.

– درد قفسه سینه ( chest pain ):

که معمولاً در هنگام استراحت رخ می دهد ولی ممکن است همزمان با بلع یا در شرایط فشار عاطفی و روحی اتفاق می افتد. درد در ناحیه پشت استخوان جناغ احساس می شود و ممکن است به پشت، دو طرف قفسه سینه، بازوها یا کناره های فک انتشار یابد.

– گاهی درد قفسه سینه همراه با دیسفاژی اتفاق می افتد که در حین خوردن وعده ی غذایی احساس می شود.

– اسپاسم منتشر مری بر خلاف بیماری آشالازی، بیماری تنه مری می باشد.

نکته: کاهش وزن در بیماران دچار اسپاسم منتشر مری ناشایع است.

• تشخیص افتراقى

علائم ناشى از این اختلالات حرکتى باید از علائم ناشى از بیمارى قلبی، توده‌هاى مدیاستن، تومورهاى خوش‌خیم و بدخیم مرى و اسکلرودرمى افتراق داده شوند.

• عوارض

فتق هیاتال و دیورتیکول اپى‌فرنیک ممکن است از عوارض ثانویهٔ انقباضات شدید و ناهماهنگ مرى باشند. ممکن است رگورژیتاسیون و آسپیراسیون رخ دهد، که احتمالاً منجر به عفونت‌هاى مکرر و پنومونى مى‌شود. با این وجود، به‌طور کلى این بیمارى خفیف است و عوارض جدى به‌دنبال ندارد.

• درمان

در بسیارى از بیماران اطمینان دادن و درمان علامتى کفایت مى‌کند. هیدرالازین، نیترات‌هاى طولانى اثر و داروهاى آنتى‌کولینرژیک ممکن است تا حدودى علائم را برطرف کنند.

ممکن است بیمار به یک رژیم غذائى سبک که در پنج یا شش وعدهٔ کوچک طى روز مصرف مى‌شود نیاز داشته باشد، به‌خصوص در صورتى‌که دیسفاژى مهمترین علامت باشد. بوژیناژ با دیلاتورهاى هم‌وزن جیوه در اسپاسم منتشر یا مرى فندق‌شکن، کارآئى ندارد.

بیمارانى که دچار درد شدید و دیسفاژى هستند و به درمان پاسخ نمى‌دهند. باید از اسفنکتر گاستروازوفاژیال تا قوس آئورت و یا تا هر نقطه‌اى که در مانومترى قبل از عمل افزایش فشار نشان داده شده است، میوتومى انجام شود. این عمل را مى‌توان با توراکوسکوپى یا توراکوتومى انجام داد. توراکوسکوپى براى بیمار بسیار راحت‌تر است و نتایج حاصل از آن نیز عالى است.

روش توراکوتومى باز باید در بیمارانى انجام شود که امکان جراحى با توراکوستومى (مثلاً، به‌‌دلیل توراکوتومى قبلی) براى آنها وجود ندارد. با حفظ اسفنکتر تحتانى مرى مى‌توان از بروز اوزفاژیت، که مهم‌ترین عارضهٔ بعد از عمل است جلوگیرى کرد.

عمل جراحى در ۹۰% از موارد موفقیت‌آمیز است. در صورتى‌که بعد از جراحى درد مداوم و دیسفاژى برطرف نشود. مى‌توان بیمار را تحت عمل ازوفاگکتومى کامل (برداشتن کامل مری) و ازوفاگوگاستروستومى گردنى قرار داد.

• یافته‌هاى بالینى

• معاینه فیزیکی

یافته های فیزیکی معمولا طبیعی است.

• نشانه‌ها و علائم

شایع‌ترین علامت، درد متناوب قفسهٔ سینه است که از ناراحتى خفیف تا درد اسپاسمودیک شدیدى که به درد بیمارى شریان کرونر شباهت دارد تغییر مى‌کند. اکثر بیماران از دیسفاژى شکایت دارند ولى کاهش وزن ناشایع است.

• تست ها

تست های تشخیصی ممکن است شامل مطالعات تحرک مری (مانومتری)، مطالعات اشعه X با استفاده از باریم به عنوان ماده حاجب (esophagram)، و یک روش است که در آن فیبر نوری لوله مشاهده شده است از طریق مری است که اجازه می دهد تا معاینه چشمی از تصویب داخل مری (آندوسکوپی).

• بررسى‌هاى تصویربردارى

ازوفاگوگرام در ۶۰% از بیماران غیرطبیعى است. در فلوئوروسکوپی، اسپاسم‌هاى منطقه‌ای، نواحى تنگی، و پریستالسیس ناهماهنگ و نامنظم به‌صورت ‘مرى مارپیچ’ یا ‘فنری’ دیده مى‌شود. غالباً یک فتق هیاتال کوچک نیز دیده مى‌شود؛ دیورتیکول اپى‌فرنیک شیوع کمترى دارد.

• مانومترى

مانومترى کلید تشخیصى این اختلالات است. در بیماران مبتلا به اسپاسم منتشر مری، عمل بلع به‌جاى ایجاد امواج پریستالتیک طبیعی، انقباضات غیر پریستالتیک (همزمان) و تکرارى ایجاد مى‌کند. بعضى از بیماران، هم‌چنین، امواج غیر پریستالتیک بسیار قوى دارند. (۱۴۰ تا ۲۰۰ میلى‌متر جیوه).

در حدود ۳۰% از بیماران، اسفنکتر تحتانى مرى در پاسخ به بلع منبسط نمى‌شود. در مرى فندق‌شکن پریستالسیس با دامنهٔ بالا (حدود ۲۰۰ میلى‌متر جیوه) اختلال اصلى است. اگرچه فشار بالا است، انبساط اسفنکتر با بلع طبیعى است.

تست تحریکى به‌هنگام مانومترى کمک‌کننده است. شایع‌ترین داروئى که مورد استفاده قرار مى‌گیرد ادروفونیوم آنتى‌کولین استراز (تنسیلون) است، که مى‌تواند انقباضات شدیدى در مرى ایجاد کند. شروع درد شبیه به علامت خود‌ به‌خودى به معنى مثبت بودن تست است. به‌جاى ادروفونیوم مى‌توان از بتانکول و ارگونوین استفاده کرد.

” امریکا ” ؛ یکی از متهمان افزایش چشمگیر ویروس فلج اطفال در پاکستان و افغانستان !

پاکستان، افغانستان و نیجریه تنها کشورهای جهان هستند که قربانیان فلج اطفال در آن‌ها طی سال ۲۰۱۳ بیش از سال ۲۰۱۲ بود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، پولیومیلیت Poliomyelitis یا فلج اطفال نوعی بیماری ویروسی است که در آن ویروس مولد بیماری موجب آسیب تعدادی از سلول های نخاع شده و بدنبال آن تعدادی از عضلات اندام های بیمار فلج میشوند.

این بیماری با انجام واکسیناسیون تا حد زیادی در بسیاری از نقاط دنیا ریشه کن شده است ولی در بعضی کشورها مانند پاکستان و افغانستان همچنان وجود دارد.

در سال ۲۰۱۳، هشتاد و سه مورد ابتلا به بیماری فلج اطفال در پاکستان وجود داشت. در حالی که این رقم در سال ۲۰۱۲، هشتاد و پنج مورد بود.

این بیماری می‌تواند تنها در چند ساعت، کودکی را فلج کند و یا حتی بکشد.

در افغانستان، در آن سوی مرز پاکستان، در سال ۲۰۱۳، یازده مورد ابتلا به فلج اطفال وجود داشت که طبق گفته سازمان بهداشت جهانی این آلودگی از پاکستان به این سوی مرز منتقل شده است.

منطقه‌ای که بیشترین میزان ابتلا را دارد، یک منطقه قبیله‌نشین در پاکستان و در امتداد مرزهای افغانستان است. این منطقه نیمه مستقل و منزوی پایگاه نیروهای طالبان است که به شدت با نیروهای پاکستانی در جنگ هستند. از این رو اجرای برنامه‌های واکسیناسیون در این منطقه بسیار دشوار است و همین مسئله موجب افزایش ابتلا به این بیماری شده است.

از سوی دیگر افراط گرایان در پاکستان و نیروهای طالبان کمپین ضد واکسیناسیون به راه انداخته‌اند. آن‌ها می‌گویند واکسن برای مسموم کردن کودکانشان از سوی غرب فرستاده شده است و یا گاهی می‌گویند واکسن برای عقیم کردن مسلمانان به کار گرفته می‌شود. به همین دلیل آن‌ها به طور مستقیم گروه های مسئول واکسیناسیون را هدف حمله قرار می‌دهند. این حملات طی یک سال و نیم گذشته سی کشته بر جای گذاشت.

فراموش نکنیم که دولت امریکا با همکاری یک پزشک پاکستانی به نام دکتر شکیل آفریدی  در سال ۲۰۱۱ میلادی ،  با راه اندازی یک برنامه جعلی واکسیناسیون در شهر ابیت آباد،  نمونه دی ان ای اسامه بن لادن را به دست آورده و برای تایید هویت، در اختیار سیا قرار داده و به این ترتیب، زمینه عملیات نظامی و قتل رهبر شبکه القاعده را فراهم آورده است. و این موضوع لطمه بزرگی به اعتبار برنامه های واکسیناسیون در پاکستان زده است به همین دلیل است که هزاران کودک در بسیاری از مناطق این کشورها هنوز واکسینه نشده‌اند. به علاوه بیم آن می‌رود که تعداد واقعی افراد مبتلا به این بیماری به درستی برآورد نشده باشند.

ماموران واکسیناسیون تلاش می‌کنند با شیوه‌های جدید کودکان را به واکسن زدن ترغیب کنند. برای مثال این ماموران در پست‌های بازرسی در خروجی مناطق تحت سلطه طالبان مستقر شده‌اند و در همان جاده به کودکان واکسن می‌زنند.

اگر روند افزایش موارد ابتلا به بیماری فلج اطفال کاهش نیابد می‌تواند عواقب فاجعه باری برای پاکستان و حتی فراتر از مرزهای این کشور به همراه داشته باشد.

سال گذشته برای نخستین بار طی چهارده سال گذشته مواردی از ابتلا به فلج اطفال در سوریه نیز گزارش شد که سرچشمه این ویروس شناسایی شده پاکستان بود.

پس از ۱۳ سال یک مورد جدید فلج اطفال در کابل مشاهده شد

مرگ یک دختربچه به علت دچار شدن به فلج اطفال در کابل – نخستین مورد از هنگام سقوط طالبان در سال ۲۰۰۱ – مقامات افغان را واداشته است که یک برنامه اضطراری واکسیناسیون بر ضد این بیماری را در این شهر آغاز کنند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، وزارت صحت عامه افغانستان  می گوید: موارد بیماری پولیو یا فلج اطفال در کشور کاهش یافته است اما احتمال انتقال ویروس این بیماری از پاکستان به کشور وجود دارد.

وزارت صحت در پی کشف یک نمونه ی مثبت بیماری پولیو در کابل پس از ۱۳ سال در یک کودک ۳ ساله در این ولایت دستور آغاز یک نشست را اعلام کرد.

مسوولان این وزارت با ابراز نگرانی از این موضوع تاکید می ورزند کسانی که از آن سوی مرز به کشور می آیند باید در مراکز بهداشتی در مرزها واکسینه شوند.

سخنگوی وزارت صحت روز سه‌شنبه ۱۱ فوریه (۲۲ بهمن) اعلام کرد این دختر سه‌ساله که از یک خانواده کوچ‌نشین ساکن دحاشیه شمال شرقی کابل است، در بیمارستانی در پاکستان پذیرش شده بود.

کانشکا بکتاش ترکستانی سخنگوی وزارت بهداشت گفت هنوز روشن نیست که این دختر این ویروس را در کابل گرفته است یا پاکستان.

ویروس بسیار واگیردار فلج اطفال در هر دو کشور همسایه به شکل بومی (آندمیک) باقی مانده استِ، اما در شهر کابل از هنگام سقوط طالبان در ۱۳ سال پیش موردی از این بیماری گزارش نشده بود.

به گفته ترکستانی مقامات پاکستانی این واقعه را به وزارت بهداشت افغانستان اطلاع داده‌اند.

او گفت: ” ما یک مقابله اضطراری ضدفلج اطفال را در کابل آغاز کرده‌ایم و خوشبختانه تا به حال موارد دیگری از فلج اطفال یافت نشده است.»

افغانستان و پاکستان، و نیز نیجریه تنها سه کشوری در جهان هستند که فلج اطفال هنوز در آنها به طور بومی شیوع دارد.

مرگ جوجه پنگوئن‌ها در اثر گرمایش زمین

بهمن ۱۹, ۱۳۹۲ بواسطة:   موضوع : اخبار محیط زیست, مشروح اخبار

در برنامه این هفته راز دانش به این خبرها پرداختیم: کشف شیوه تازه و سریعی برای تولید سلول های بنیادی در موش، پیش آمدن مشکلات فنی برای یک کاوشگر چینی که اخیرا بر ماه فرود آمد و تحقیقاتی که نشان می دهد تغییرات آب و هوایی به جمعیت پنگوئن ها ضربه زده است.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از بی بی سی ، دانشمندان در ژاپن نشان دادند که می توان سلول های بنیادی را با خیساندن سلول های خون در اسید به سرعت تولید کرد.

جزئیات یافته تازه در نشریه نیچر چاپ شده.

بدن انسان از سلول هایی ساخته شده که هرکدام نقش مشخص و ثابتی دارند – مثل سلول های عصبی، سلول های کبد، عضلات و غیره.

با این حال چیزی که سلول های بنیادی را متفاوت و برای محققان جذاب می کند این است که مثل لوحی سفید است.

یعنی قابلیت تبدیل به همه انواع بافت های بدن را دارند و همین حالا هم برای مرمت آسیب چشم، قلب و مغز مورد آزمایش هستند.

به عبارت دیگر این سلول های بنیادی آینده ای را نوید می دهند که اگر عضوی از بدن آسیب دید، قابل جایگزین کردن باشد. درست مثل وقتی که یک قطعه کهنه ماشین تعویض می شود.

این سلول ها البته از جنین قابل استخراج است اما این عمل بسیار جنجال آفرین است چون جنین از بین می رود.

قبلا تحقیقات دیگری نشان داده بود که امکان “برنامه ریزی ژنتیکی” سلول های پوست برای تبدیل آنها به سلول بنیادی وجود دارد، تحقیقاتی که به آن جایزه نوبل تعلق گرفت.

مطالعه تازه توسط محققان در مرکز بیولوژی رشد رایکن و دانشکده پزشکی هاروارد انجام شد و نشان داد که قرار دادن سلول های خون در اسید می تواند باعث دگرگونی آنها شود.

دکتر هاروکو اوبوکاتا از مرکز رایکن در ژاپن گفت که او از این دگرگونی “کاملا شگفت زده” شده است.

او گفت: “امکاناتی که این یافته می تواند در اختیار ما بگذارد هیجان انگیز است، نه فقط در زمینه پزشکی ترمیمی، بلکه همچنین درمان سرطان.”

این پیشرفت البته با کمک سلول های خونی موش ها به دست آمد اما تحقیقات برای رسیدن به نتیجه مشابه با کمک خون انسان در جریان است.

کریس میسون استاد پزشکی ترمیمی در دانشگاه کالج لندن گفت که اگر این تحول در انسان هم عملی باشد می تواند بگوید که “عصر ارائه درمان های شخصی بالاخره از راه رسیده است.”

او گفت که به نظر او این یافته شگفت انگیز است و معادلات جاری را به هم می ریزد.

به گفته کریس میسون هرچند نتیجه فوق العاده تر از آن به نظر می رسد که واقعیت داشته باشد، اما با توجه به اینکه خیلی از متخصصان نتایج را بررسی و چک کرده اند از درستی آن مطمئن است.

یک مشکل تولید سلول بنیادی با کمک شیوه های قبلی مثلا از پوست این است که زمان زیادی می برد.

مثلا برای بیماری دژنراسیون ماکولار که باعث نابینایی در سن بالا می شود ده ماه طول می کشد تا نمونه پوست بیمار به سلول بنیادی تبدیل و به چشم تزریق شود. به علاوه هزینه اش بسیار هنگفت است.

پروفسور میسون می گوید که با شیوه تازه این زمان چندین هفته کمتر می شود و هزینه آن کمتر خواهد بود.

البته کارشناسان هشدار می دهند که نه فقط این یافته باید در مورد سلول های انسانی تکرار شود بلکه همچنین باید ایمنی آنها قطعی شود که می تواند فرآیند طولانی باشد.

مشکل فنی ماه نورد چینی

هفته پیش در خبرها آمد که ماه‌نورد چینی سر به نافرمانی گذاشته.

رسانه‌های چین نوشتند که این ماه‌نورد مشکلاتی داشته و کنترل مکانیکی آن از حالت عادی خارج شده.

مقامات چینی گفته‌اند این دستگاه که اسمش را گذاشته‌اند “خرگوش یشمی”، به خاطر شرایط محیطی سطح ماه به این مشکلات بر خورده.

خرگوش یشمی از ماه گذشته میلادی روی سطح ماه این‌ور و آن‌ور می‌رفته.

این ماه‌نورد، جزئی از برنامه فضایی چین به اسم چانگ سه است.

این اولین بار است که خبری از شکست در بخشی از برنامه‌های فضایی چین اعلام می‌شود؛ برنامه‌های بلندپروازانه‌ای که سال‌هاست در جریان بوده و پروازهای فضایی موفق متعددی را در سابقه دارد.

مرکز کنترل هوافضای پکن قبلا گفته بود که خرگوش یشمی بدون مشکل دارد ماه را در می‌نوردد.

حالا اعلام شده که محققان دارند این دستگاه را تعمیر می‌کنند. توضیح بیشتری هم داده نشده.

این خرگوش چینی فعلا در قسمت شب ماه به سر می‌برد و قرار بوده برای دو هفته‌ای که نور خورشید برای تامین قوا ندارد، به خواب زمستانی برود.

خبرگزاری چینی شینهوا می‌گوید اعلام خبر درباره مشکل این ماه‌نورد، به بحث‌های شدیدی در فضای مجازی چینی‌ها منجر شده.

طبق این گزارش، مردم هم صداقت مقامات چینی در حرف‌زدن از این خرابی را ستوده‌اند و هم درباره این مشکل ابراز نگرانی کرده‌اند.

کاربران شبکه اجتماعی وایبو که یک جور توییتر چینی است، برای این ماه نورد پیام‌های دل‌گرم‌کننده فرستاده‌اند و نوشته‌اند طاقت بیار خرگوش یشمی.

روزنامه‌های چینی که همه حامی دولت پکن هستند، با برجسته‌کردن واکنش‌های مثبت درباره این ماه‌نورد، برو لزوم پی‌گرفتن این برنامه‌های فضایی تاکید کرده‌اند.

ظاهرا در افسانه‌های چینی حرف‌هایی درباره حضور یک خرگوش روی ماه بوده و تا این‌جای کار دست‌کم آن افسانه محقق شده.

بعضی از اهداف برنامه‌های فضایی کشورهای قدرتمند جهان، حالا هم به افسانه می‌ماند.

مرگ پنگوئن‌ها

در نیمه جنوبی آرژانتین جایی نه خیلی دور از قطب جنوب شبه جزیره ای به نام پونتا تومبو هست.

یکی از شگفتی ها این محل اینکه هرسال حدود ۲۰۰ هزار جفت پنگوئن که بزرگترین کلونی پنگوئن های ماژلانی هست به اونجا مهاجرت و لانه می کنند.

یعنی از سپتامبر تا فوریه وقتی که جوجه هایشان سر از تخم در می آورد.

اما تحقیقات تازه نشان می دهد گرمایش زمین مستقیما باعث نابودی شمار قابل توجهی از این جوجه پنگوئن هاست.

از یک طرف باران های سیل آسا و از طرف دیگر گرمای شدید که هر دو ناشی از گرمایش هستند باعث مرگ شمار قابل توجهی از این پرندگان شده است.

نتایج این مطالعه که طی ۲۷ سال انجام شده در نشریه پلاس وان چاپ شده است.

جوجه ها بزرگتر آن هستند که پدر و مادر رویشان بنشینند و آنها را گرم نگه دارند، اما جوانتر از آن هستند که پرهای مقاوم در برابر آب داشته باشند و بنابراین وقت باریدن باران های سیل آیا اگر زیر آب بروند معمولا غرق می شوند.

همچنین می توانند در گرمای شدید تلف شوند، چون توانش را ندارند مثل پرندگان بزرگتر خود را در آب خنک کنند.

تحلیل تازه داده ها از پونتا تومبو حاکیست که تغییرات آب و هوایی تاثیر روزافزونی بر جوجه ها دارد.

درحالی که به طور متوسط هر سال حدود ۴۰ درصد جوجه ها به خاطر گرسنگی تلف می شوند، تغییرات آب و هوایی هم باعث مرگ ۷ درصد دیگر شده.

نویسندگان مقاله تازه می گویند که نوسانات آب و هوایی که به صورت بارندگی و دمای شدید جلوه می کند در پنجاه سال گذشته بیشتر شده و بعضی از سال ها بسیاری از جوجه ها را تلف می کند.

در دو سال خاص این عوامل آب و هوایی عامل نیمی از مرگ و میرها بود و در یک سال دیگر عامل ۴۳ درصد آنها.

پروفسور دی بورسما از دانشگاه ایالتی واشنگتن و نویسنده اصلی این مقاله می گوید این اولین مطالعه طولانی مدت است که نشان می دهد تغییرات آب و هوایی تاثیری عمده بر بقای جوجه ها و تولید مثل پنگوئن ها دارد.

شمار توفان ها در محل زاد و ولد پنگوئن ها در دو هفته اول دسامبر زمانی که جوجه ها کمتر از ۲۵ روز دارند، از ۱۹۸۳ تا ۲۰۱۰ افزایش پیدا کرد.

به علاوه در ۲۷ سال گذشته پنگوئن ها به تدریج هر سال دیرتر به محل جفتگیری رسیده اند که علتش احتمالا این است که ماهی هایی که از آن تغذیه می کنند هم دیرتر از راه می رسند.

و دانشمندان می گویند که جوجه ها هرچه دیرتر سر از تخم در می آورند آسیب پذیرتر می شوند.

امسال اما مشکل پرندگان گرمای زیاد بود به طوری که دما برای چند روز از ۳۰ درجه سانتیگراد بالاتر رفت.

در نهایت اینکه محققان می گویند چشم انداز آینده برای این گونه ها به خاطر گرمایش زمین خوب نیست.

زخم پای دیابتی

در طی ۲۰ سال اخیر افزایش مرگ و میر ناشی از دیابت بیشتر ناشی از عوارض عروقی دیابت بوده است که شامل درگیری عروق ریز مانند درگیری‌های کلیه و رتینوپاتی و درگیری عروق بزرگ شامل عروق انتهای اندام تحتانی که به دنبال آن اختلال در فرایند ترمیم زخم رخ می‌دهد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، پای دیابتی به هر گونه آسیب و پاتولوژی که نتیجه مستقیم دیابت و یا عوارض دراز مدت (و یا مزمن) دیابت در پای بیمار است گفته می‌شود.

حضور آسیب‌های دیابتی مختلف در پا٬ سندرم پای دیابتی نامیده می شود. اتیولوژی زخم‌های دیابتی شامل موارد بسیاری است.

در یک مطالعه، ‎۶۳٪ زخم‌های دیابتی به ۳ مورد نوروپاتی حس محیطی، دفرمیتی ( تغییر شکل ) و تروما نسبت داده شده‌اند که بیشترین پاتولوژی و آسیب در پای بیمار اتفاق می‌افتد

دیابت با چند مکانیسم موجب زخم پای دیابتی می‌شود. معمولاً علت اصلی ایجاد زخم فقدان حس درد در زمینه نوروپاتی است. از طرفی دیگر خود نوروپاتی پوست پا را خشک و شکننده می‌کند و استعداد ترک برداشتن پوست را افزایش
.
از طرف دیگر به علت اختلال سیستم ایمنی، ساز و کار مقابله با میکروب‌ها در افراد دیابتی اختلال دارد و زخم افراد دیابتی در عفونی شدن قرار دارد. از طرف دیگر به علت درگیری عروقی، خون رسانی به بافت‌های آسیب دیده مختل است و همین ترمیم بافت را با اختلال مواجه می‌کند.

به دلیل آثار سمی قند بالا بر بافت های مختلف بدن، بیماران مبتلا به دیابت در معرض ابتلا به عوارض حاد و مزمن متعددی هستند. زخم پا از عوارض جدی بیماری دیابت است.

زخم پا

بیماری‌های مربوط به پا‌ مانند زخم‌ها، عفونت‌ها و گانگرن علل اصلی بستری‌شدن بیماران دیابتی را تشکیل می‌دهند. زخم‌های اندام تحتانی زندگی اجتماعی و اقتصادی بیماران را تحت تاثیر منفی خود قرار می‌دهند که این اثر ناشی از کاهش توانایی و عملکرد بیمار، کاهش درآمد و افت کلی کیفیت زندگی بیمار است.

زخم‌های اندام تحتانی در بیماران دیابتی به چند دسته طبقه‌بندی می‌شوند، از جمله زخم‌های نوروپاتیک که به دلیل اختلال اعصاب حسی و حرکتی پاها به وجود می‌آیند، یا زخم‌های ایسکمیک که به دلیل تنگ شدن و نارسایی شریان‌های محیطی پا به وجود می‌آیند. زخم‌های عفونی نیز معمولا به دلیل آسیب اولیه پوست یا ناخن، ورود میکروب‌ها و ایجاد کانون عفونت در پاها به وجود می‌آیند.

هر کدام از زخم‌های فوق، ویژگی‌های خاص خود را دارند، مثلا زخم‌های نوروپاتیک به طور مزمن روی پینه‌ای که در اثر فشار طولانی‌مدت بر قسمتی از پا به وجود آمده است ایجاد می‌شوند و معمولا فاقد درد هستند، در صورت عدم درمان ممکن است دچار عوارضی چون عفونت، عفونت استخوانی و در برخی موارد،‌ قطع عضو درگیر شوند. زخم‌های ایسکمیک ابتدا به صورت تاول ایجاد می‌شوند و به تدریج بافتی که مرده است (ناحیه نکروتیک) در زیر آن آشکار می‌شود. زخم‌های عفونی ممکن است به دلیل ورود میکروب‌ها از هر گونه سوراخ یا فرورفتگی در پوست و حتی گوشه ناخن ایجاد شوند.

اگر بیمار مبتلا به دیابت در معاینه پاهایش دچار کاهش حس، کاهش تعریق، تحلیل عضلانی، تغییر شکل پا و انگشتان، پینه و فقدان یا ضعف نبض باشد، در معرض خطر زخم پاها است.

مهمترین اقدام پیشگیری از ایجاد زخم است.

– جلوگیری از تحت فشار قرار گرفتن نقاطی از پا که معمولاً تحت فشار قرار می‌گیرند.

– جلوگیری از سوختگی پای دیابتی به وسیله دوری از وسایل گرمازا

– مرطوب نگه داشتن پاها به وسیله وازلین و مرطوب کننده‌ها

اصول اساسی برای درمان زخم پای دیابتی

۱) پرهیز از فشار آوردن به زخم:

هنگام فعالیت‌های روزانه مثل راه رفتن، نباید به محل زخم فشاری وارد شود تا امکان بهبود زخم فراهم شود. گچ گرفتن، آتل‌بندی و استفاده از کفش‌های مخصوص از راه‌های حذف فشار هستند.

۲) کنترل عفونت:

از آنجا که سیستم دفاعی بدن بیمار دیابتی ضعیف شده و نمی‌تواند به طور طبیعی عفونت‌ها را از بین ببرد، در بسیاری از موارد (هنگامی که عمق زخم بیش از لایه سطحی پوست باشد) نیاز به تجویز آنتی‌بیوتیک‌هایی مثل کلیندامایسین، سیپروفلوکساسین و سفالکسین برای پیشگیری از عود زخم وجود دارد.

۳) خون‌رسانی کافی:

تا زمانی که خون‌رسانی مناسب به محل زخم وجود نداشته باشد، زخم ترمیم نخواهد شد. گاهی برای تامین خون‌رسانی کافی، به پیوند عروق نیاز است.

۴) دبریدمان:

حتما باید تمام نسوج مرده و له‌شده یا عفونی تا حد امکان از محل لبه‌های زخم و کف زخم برداشته شوند. باید نحوه مراقبت از پاها به بیمار دیابتی  دقیقا آموزش داده شود.

بیماران دیابتی باید روزانه پاها را از نظر قرمزی، تاول، بریدگی، تغییر حرارت (گرمی یا سردی)، تورم و از دست رفتن حس بررسی نمایند

از دست دادن پاها

از شایع ترین عوارض دیابت از دست دادن پا می‌باشد. علل ایجاد پای دیابتی متعدد است که شامل درگیری اعصاب محیطی توسط دیابت، ضربه‌های خفیف و تکراری، زخم‌های پوستی، عفونت، کاهش خونرسانی به پا در اثر درگیری عروق و مراقبت از زخم می‌باشد.

جالب است بدانیم که شایع ترین نوع استرس مکانیکی در نتیجه راه رفتن اتفاق می‌افتد. بیمارانی که به علت درگیری اعصاب محیطی پای بی‌حسی دارند و درد را درک نمی‌کنند، با هر قدم راه رفتن منجر به تخریب و التهاب بافتی می‌شوند. نواحی حساس به فشار مداوم راه رفتن عبارتند از انگشت بزرگ و سر استخوان های کف پا.

اساس پیشگیری از مشکلات پای دیابتی، آموزش بیمار است. در هر جلسه ویزیت، باید به بیمار آموزش بدهیم و راجع به اهمیت کنترل دقیق و مناسب قند خون و مراقبت منظم پا و اثرات مضر سیگار کشیدن روی سیستم عروقی و اهمیت استفاده از پوشش مناسب برای پای بی‌حس تاکید کنیم.

باید به بیمار لیستی از بایدها و نبایدها بدهیم و نحوه مراقبت صحیح از پا را به وی بیاموزیم؛ مثلا اگر حس پا کاهش یافته بود، برداشتن میخچه‌ها و پینه‌ها و ناخن‌هایی که در پوست فرو رفته‌اند فقط باید توسط کارشناسان بهداشتی صورت گیرد. پینه‌ها باید پس از تمیز کردن پوست برداشته شود (به ویژه پینه‌های روی برجستگی های استخوانی).

شرایط زیر در پای دیابتی همراه با افزایش خطر قطع عضو است:

– نوروپاتی محیطی و از دست دادن حس محافظتی (Protective)
– تغییر در بیومکانیک پا (درحضور نوروپاتی)
– مدارکی دال بر افزایش فشار بر پا ۰قرمزی و خونریزی در زیر پینه(کالوس))
– تغییر شکل استخوان
– بیماری عروق محیطی (کاهش یا نبودن نبض)
– سابقه زخم یا قطع عضو
– پاتولوژی شدید ناخن

درمان پای دیابتی

– بیمارانی که دچار نوروپاتی یا علایمی دال برافزایش فشار برپا هستند. باید کفش مناسب بپوشند. به بیماران باید در مورد از دست دادن حس پا و مشاهده روزانه پاها آموزش داده شود
– بیمارانی که دچار اریتم، گرمی و پینه در پا هستند، باید کفشی بپوشند که فشار را بر پا متعادل کند.
– کالوس باید دبرید شود (به وسیله متخصص مربوطه)
– بیماران دچار تغییر شکل استخوان، باید کفش‏هایی که عرض زیاد و عمق زیاد دارد، بپوشند یا کفش مناسب برای آنها تهیه شود.
– از نظر بررسی عروق محیطی، شرح حال لنگیدن در بیمار سوال شود و نبض‏های پا لمس شود و اندکس مچ پایی- بازویی (Ankle- Brachial Index= ABI) اندازه‏گیری شود و در صورت نیاز، بررسی عروقی، دارودرمانی و یا اقدام جراحی انجام شود.
میزان نرمالABI  بین ۳/۱-۱ می‏باشد. درصورتیکه کمتر از ۹/۰ باشد به احتمال ۹۵% درگیری عروق محیطی در آنژیوگرافی تأیید خواهد شد. در کسانیکه عروق محیطی آنها کالسیفیه و non compressible باشد این میزان به بالاتر از ۳/۱ افزایش خواهد کرد.
– بیمارانی که سابقه زخم پا داشته‏اند، باید از نظر عوامل مساعد کننده بررسی شوند.
– بیمار از نظر خشکی پوست و عفونت قارچی بررسی شود.
درمان بیماران دیابتی دارای زخم پا، در الگوریتم ۳ آورده شده است.
پیشنهادها براساس Evidenced- Based Medicine
– تمام افراد دیابتی، باید سالیانه از نظر تشخیص گروه پرخطر، معاینه شوند، که شامل بررسی حس محافظتی، ساختمان پا، بیومکانیک آن، بررسی وضعیت عروقی و پوست پا می‏باشد.
– بیمارانی که یک یا چند عامل خطر دارند، از نظر پیدایش سایر عوامل خطر مکرراً بررسی شوند.
– بیمارانی که نوروپاتی دارند، در هر ویزیت پای آنها مشاهده شود.
– در افراد کم‏خطر بررسی وضعیت نورولوژیک با استفاده از آزمون مونوفیلامان است.
– بیماران دیابتی و پرخطر از نظر زخم باید با توجه به عوامل خطر و درمان آن آموزش داده شوند.
– بیماریابی اولیه برای عروق محیطی شامل پرسیدن شرح حال لنگیدن و بررسی نبض‏های پا است و نیز چون بسیاری از بیماران مبتلا به عروق محیطی بدون علامت هستند، اندکس مچ پایی- بازویی را باید تعیین نمود.

مروری بر بیماری دیابت

بهمن ۱۱, ۱۳۹۲ بواسطة:   موضوع : اخبار علمی پزشکی, ديابت, مشروح اخبار

بیماری دیابت شیرین یا قند خوندیابت بیماری است که انسولین توسط بدن تولید نشده و یا بطور مناسب استفاده نمی شود. انسولین هورمونی است که قند، نشاسته و سایر مواد غذایی را به انرژی مورد نیاز برای زندگی روزمره تبدیل میکند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز،انسولین به گلوکز(نوعی قند که بعنوان سوخت سلولهای بدن مورد استفاده قرار می گیرد) کمک می کند وارد سلولها شود و در بدن بعنوان سوخت استفاده شود. گلوکز بدن ما از غذاهایی که می خوریم به دست می آید. کبد می تواند از غذاهای شیرین یا هضم غذاهای نشاسته ای مثل حبوبات و سیب زمینی، گلوکز بسازد.

بعد از هر وعده غذایی سطح گلوکز خون افزایش می یابد و انسولین در داخل خون ترشح می شود. وقتی که سطح گلوکز پایین می آید برای مثال در طول فعالیت های جسمی میزان انسولین کاهش می بابد. بنابراین انسولین نقش اساسی در تنظیم میزان قند خون دارد و مانع افزایش قند خون می شود. اما در بدن بیماران دیابتی ترشح انسولین با مصرف غذا افزایش نمی یابد و در بسیاری از موارد اصلاً انسولین وجود ندارد و یا مقدار آن خیلی کم است. اگر انسولین وجود نداشته باشد قند وارد سلول ها نمی شود و مقدار آن در خون افزایش می یابد.
اداره کردن دیابت سه قسمت دارد:
ـ تغذیه سالم ، فعالیت بدنی، دارو(در صورت لزوم)
شما می توانید قند خون(گلوکز خون) و دیابت را با تغذیه سالم، فعالیت بدنی کافی و تنظیم وزن بدن کنترل کنید. همچنین وزن سالم میتواند به شما کمک کند تا مقدار چربی خون(کلسترول) را کنترل کرده و باعث کاهش فشارخون شود. بسیاری از افراد دیابتی به دارو احتیاج دارند تا قند خونشان را کنترل کنند.
● علائم دیابت چیست؟
ـ تشنگی زیاد یا پرنوشی و پر ادراری
ـ گرسنگی یا پرخوری
ـ خستگی زیاد و بی حوصلگی
ـ کاهش وزن بدن
ـ خارش دستگاه تناسلی و دوره های منظم قارچهای پوستی در دستگاه تناسلی
ـ ضعف بینایی
ـ احساس سوزش در انگشتان دست و پا
ـ تأخیر در بهبود زخم ها و بریدگی ها
بیماری قند میتواند باعث مرگ شود. قند خون بالا به بدن آسیب می رساند از جمله قوه بینائی، پاها، توانائی جنسی
قند خون بالا به اعضا بدن شما از جمله قلب، مغز، کلیه، رگهای خونی و دندانها آسیب می رساند. هیچ نوع درمانی برای بیماری قند وجود ندارد، اما شما می توانید آنرا کنترل کنید. بنابراین می توانید سالم تر باشید.
● سه نوع بیماری قند وجود دارد:
▪ نوع اول:
زمانی پیشرفت می کند که تولید انسولین دربدن متوقف می شود. کمبود یا فقدان انسولین علت اصلی دیابت نوع ۱ است. سلولهای تولید کننده انسولین در پانکراس(لوزالمعده) این افراد آسیب دیده یا کاملاً از بین رفته اند دیابت نوع یک بیشتر در کودکان و نوجوانان دیده می شود این نوع دیابت با تزریق انسولین و رژیم غذایی و ورزشهای منظمی که توصیه می شود قابل کنترل می باشد .
▪ نوع دوم:
نوع خیلی متداول، در افراد بالای ۳۰ سال بروز میکند قرص یا انسولین برای درمان استفاده می شود. زمانی پیشرفت می کند که بدن فقط مقداری انسولین تولیدمی کند، که برای نیاز بدن کافی نیست یا انسولین تولید شده به درستی عمل نمی کند. این نوع دیابت معمولاً در افراد بالای ۴۰ سال بروز می کند. این نوع دیابت توسط رژیم غذایی و فعالیت بدنی(ورزش) و مصرف قرصهای خوراکی و تزریق انسولین در بعضی مواقع قابل کنترل می باشد
▪ نوع سوم:
بارداری، در دوران حاملگی اتفاق می افتد مادر باید بسیار مواظب باشد تا نوزاد سالمی داشته باشد.
● معیارهای تشخیص دیابت:
ـ قند پلاسمای خون وریدی ناشتا کمتر از ۱۱۰ (طبیعی)
ـ قند پلاسمای خون وریدی ناشتا مساوی یابیشتر از ۱۱۰ و کمتر از ۱۲۶ (قند خون ناشتای غیرطبیعی) (IFG)
ـ در دونوبت قند پلاسمای خونوریدی ناشتا مساوی یابیشتر از ۱۲۶ باشد، تشخیص قطعی دیابت است.
قند خون طبیعی شما را سالم نگه می دارد. قند خون پائین تر از ۷۰ باعث لرزش وعرق کردن می شود. قندخون خیلی بالا(بیشتر از ۲۰۰ ) احساس خستگی و خواب ایجاد می کند.
ـ قند خون خود را آزمایش کنید.
ـ سعی کنید بی خطر و پائین باشد.
ـ مقدار زیادی آب بنوشید.
ـ وقتیکه احساس می کنید حالتان خوب نیست ، قند خون خود را طبق نظر پزشک آزمایش کنید.
ـ میزان خوب وبی خطر: مابین ۱۱۰-۸۰ قبل از غذا خوردن، زیر ۱۶۰ دو ساعت بعد از غذا خوردن.
ـ بعضی قرص میخورند و انواع مختلفی وجود دارد. بعضی افراد انسولین استفاده می کنند.
ـ داروی خود را سر ساعت بخورید.
ـ آنرا هر روز بخورید.
▪ تصمیم گیری باشما است. شما میتوانید نوشیدنی بدون شکر بنوشید. شما میتوانید از چند طریق به خود کمک کنید:
ـ سیگار نکشید.
ـ مقدار قند خون خود را اندازه بگیرید.
ـ فشارخون را اندازه بگیرید.
ـ مرتب آزمایشهای لازم را انجام دهید.
ـ واکسن آنفولانزا را بزنید.
ـ چربی خون را اندازه بگیرید.
ـ هر روز یک قرص آسپرین بچه بخورید(البته با نظر پزشک)
ـ بیشتر ورزش کنید.
ـ غذاهای سالم انتخاب کنید.
ـ خوشحال باشید.
ـ دارو و وسایل مورد نیاز برای آزمایش قندخون فراهم کنید.
ـ هر ورزشی را که دوست دارید انجام دهید. سعی کنید هر روز انجام دهید.
ـ از پاها مراقبت کنید. کفش باید اندازه پا باشد، جوراب باید نرم و تمیز باشد. هر روز پاهای خود را بشوئید و خشک کنید. پابرهنه راه نروید. اگر زخمی روی پاهایتان می بینید فوراً به دکتر مراجعه کنید، منتظر نشوید.
ـ رژیم غذایی سالم مهم است ، وزن طبیعی و سالم به همان اندازه اهمیت دارد. بدن شما باید قابلیت تحرک و ورزش داشته باشد. بدن شما به یک مقدار مفیدی غذا احتیاج دارد سه بار در روز غذا بخورید.( صبحانه، ناهار، شام) انواع مختلف مواد غذائی سالم را بخورید. از غذاهای سرخ شده و چرب پرهیز کنید، یا خیلی کم مصرف کنید، غذاهای تازه و مقدار زیادی سبزیجات بخورید.
● رژیم غذایی سالم:
ـ چربی اشباع کمتر از ده در صد کالری روزانه.
ـ چربی غیر اشباع چند زنجیره ای کمتر از ده درصد کالری روزانه.
ـ چربی غیر اشباع چند زنجیره ای در حد تعادل کالری روزانه.
ـ کربوهیدرات: از غذاهای حاوی فیبرهای قابل جذب بالا استفاده شود.
ـ قندهای ساده: محدودیت قندهای ساده.
ـ پروتئین: کمتر از پانزده درصد کالری روزانه.
ـ میزان کالری دریافتی: به میزان لازم برای نمایه توده بدنی.
ـ میوه ها و سبزی های تازه: برای تأمین قسمتی از انرژی روزانه مصرف آنها توصیه می شود.
استفاده از هرم راهنمای غذا به شما کمک می کند تا انواع غذاهای سالم را بخورید. انواع غذا به معنای آنست که روزانه غذاهای مختلف از هر گروه غذایی بخورید. وقتی روزانه غذاهای مختلف می خورید. بدن شما مواد معدنی و ویتامین های لازم را میگیرد.

« برگه‌ی پیشبرگه‌ی بعد »