خانه / اخبار پرستاری / همشهری:مهربان ترين پس از خدا دلسوز ترين پس از مادر

همشهری:مهربان ترين پس از خدا دلسوز ترين پس از مادر

باور کنید : روز پرستار در کشور ایران فقط یک روز است .گل ، هدیه ،آفرین ( آنهم برای پرستاران نمونه خودشان ) و دیگر …… هیچ .     .خداحافظ پرستار تا سال دیگر ………..

                       دفتر امور پرستاری” سایت پزشکان بدون مرز”

 ****

هر وقت صحبت از مهر و محبت مي شود، اولين تصويري كه در ذهن هر كس نقش مي بندد مادر است. اگر بخواهيم به محبت مادرانه اشاره كنيم، دوران كودكي را مثال مي زنيم كه مريض بوديم و شب هنگام كه در رختخواب از شدت تب مي سوختيم، مادر تا صبح كنارمان مي نشست و با دلسوزي از ما مراقبت مي كرد. اما اگر بخواهيم از روزهاي تلخ بيماري و بستري شدن در بيمارستان ياد كنيم و زحمات كسي را در آن دوران سخت مثال بزنيم، اولين گزينه كسي جز پرستار نيست، انسان از خود گذشته اي كه در سخت ترين شرايط، دلسوز بيماراني است كه چه بسا با مرگ دست و پنجه نرم مي كنند و او با نگاهي مهربان سعي مي كند حداقل به آنها روحيه بدهد.
پرستار در محيط خانه
مركز توانبخشي معلولين نمونه، از جمله مراكزي است كه بيماران ذهني و كودكان بي سرپرست در آنجا نگهداري مي شوند. اين مركز را تمامي بچه هاي آنجا بهشت خود مي دانند، چون خانه اي جز آن ندارند و تمام اميدشان به يكديگر و مادرياران و سرپرست هايي است كه بچه ها به رغم دنياي كوچكشان به آنها عشق مي ورزند. بخشي از اين شهر كوچك، سرپرستي دارد كه او را مادر مجموعه مي دانند. خانم «حبيبي» كسي است كه طي ۵ سال خدمت در اين مجموعه احترام به شخصيت كودكان كم توان ذهني را هدف قرار داده تا مبادا آنها خود را كمتر از بقيه ببينند و احساس كنند.
از حبيبي خواستيم از خودش، احساسش و مشكلاتي كه به عنوان پرستار و مددكار در زندگي داشته  برايمان سخن بگويد:« از سال ۵۰ وارد انجمن حمايت از كودكان زير نظر يونيسف شدم. سال ۶۲ مسئول بخش شبانه روزي هجرت در تهرانپارس شدم كه حدود ۶۰۰ دختر در آنجا زندگي مي كردند. آنها آنجا كار ياد مي گرفتند و بعد از ازدواج هم به كليه امور زندگي شان رسيدگي مي شد. سال ۸۰ بازنشسته شدم و مدتي بعد به اين مركز آمدم.»
او در مورد نقش خانواده در موفقيتش مي گويد:« از روزي كه ازدواج كردم همسرم پشتيبانم بود و هيچ  وقت جلو پيشرفتم را نگرفت. بسياري از اوقات مجبور بودم نيمه شب منزل را ترك كنم و يا حتي چند روز به خانه نيايم، اما او خم به ابرو نمي آورد.پسرم«مهرتاش» با من خيلي موافق نبود. فكر مي كرد كه من فقط به بچه هاي مراكز ديگر محبت مي كنم. يك روز به من گفت تو براي من مادري نكردي، تو مادر آنهايي. من هم در جوابش گفتم اگر من اين كارها را مي كنم، در مقابل خدا نگهدار توست تا وقتي در خانه تنهايي، اتفاقي برايت نيفتد. جالب اينجاست كه او حالا دندان پزشك شده، ازدواج كرده و با اينكه دو فرزند دارد هفته اي ۳ روز به اين مركز مي آيد و به دندان هاي بچه ها رسيدگي مي كند. بچه ها او را داداش صدا مي كنند. مي گويد به قدري به اينجا وابسته  شده ام كه اگر روزي نتوانم به مركز بيايم، حتماً آن روز مرده ام و تا زماني كه خدا توفيق بدهد، اين كار را ادامه مي دهم.»
خانم م ـ ش نيز پرستار يكي از بيمارستان هاي منطقه است. او ۳۸ سال دارد و ۱۴ سال است پرستاري حرفه اوست. از او خواستيم از وضعيت كار يك پرستار در محيط بيمارستان بگويد و مشكلاتي كه معمولاً پرستاران با آن درگير هستند:«معمولاً يك پرستار زندگي متفاوتي با ساير مردم دارد. خيلي از اوقاتي كه يك مادر كنار خانواده اش سپري مي كند او در محيط بيمارستان و در كنار بيماران مي گذراند. بي خوابي و خستگي معمولاً براي همه پرستاران وجود دارد. بيماران بدحال و خانواده هاي نگران بخشي از زندگي روزانه پرستار است.
طبيعي است كه بيماران و همراهانشان عصبي و آشفته باشند و در بسياري از موارد به ما پرخاش كنند. اما شرط اول در شغل ما صبر است و آرامش و اينكه در هر حالتي روحيه خودمان را حفظ و با مريض مدارا كنيم. گاهي اوقات مردم از ما گله مندند و ما را در هر شكل مقصر مي بينند. نمي دانم چرا فكر مي كنند ما مثل بقيه آدم ها نمي توانيم ناراحت شويم. آنها حق دارند نگران باشند، اما يك پرستار هم با اينكه وظيفه اش را انجام مي دهد خسته مي شود. به ما هم كمي حق بدهيد»
او درآمد يك پرستار را به نسبت سختي شغلش بسيار ناچيز مي داند و مي گويد:« پرستاران از آينده شغلي خود واهمه دارند و مشكلاتشان در دوران بازنشستگي و با حقوق كم چند برابر مي شود.»
انتظارات همراهان يك بيمار

«سعيد شاهبيك» همراه يكي از بيماران بستري در بيمارستان است. او معتقد است يك پرستار قبل از هر چيز بايد خوش اخلاق باشد تا مريض كه از لحاظ روحي در وضعيت بدي قرار دارد، آرامش پيدا كند. به اعتقاد او، پرستاراني كه در بيمارستان هاي خصوصي كار مي كنند چون بيمار را به چشم مشتري مي بينند، برخورد بهتري دارند، در صورتي كه پرستاران برخي بيمارستان هاي دولتي كه از آينده شغلي خود مطمئن هستند، فكر مي كنند به مريض لطف مي كنند و فراموش كرده اند كه شغلشان پرستاري است.
خانم«ستاريان» همراه بيمار ديگري است. به نظر او، يك پرستار بايد چهره اي آراسته داشته باشد و برخورد خوب را شرط اول اين شغل بداند. وي از پرستاران مي خواهد كه حال بيماران را درك كنند، علي رغم اينكه شغل بسيار مشكلي دارند.
همراه بيمار ديگري نيز پرستاري را شغل حساسي مي داند كه در بهبود يا حتي بدتر شدن وضعيت جسمي بيمار نقش مستقيم دارد. او مي گويد:«پرستار با محبت و گشاده رو مي تواند بيمار را به زندگي اميدوار كند.»

همچنین بررسی کنید

قانون كاهش ساعات كار پرستاران در گيرودار تصميمات دولت و مجلس ایران قرار دارد

جلسه مشترك رياست جمهوري ، مجلس، وزارت بهداشت و نظام پرستاري براي تعيين تكليف نهايي …

معاون فنی سازمان نظام پرستاری کشور ایران از تدوين تعرفه خدمات پرستاری خبر داد

 ‘صدیقه سالمی ‘ روز یکشنبه در گفت و گو با خبرنگار اجتماعی ایرنا افزود: با …