سوم اسفند ( ‪ ۲۲‬فوریه)، ‪ ۱۷۹‬سال پیش در چنین روزی ، ساخت “اوره” به‌صورت صنعتی توسط “فردریش وهلر” اعلام شد.

 سوم اسفند برابر با ‪ ۲۲‬فوریه ‪ ۲۰۰۷‬است . ‪ ۱۷۹‬سال پیش در چنین روزی ، ساخت “اوره” به‌صورت صنعتی توسط “فردریش وهلر” شیمیدان آلمانی و بنیانگذار شیمی آلی اعلام شد.

“فریدریش وهلر” اوره را به‌صورت تصادف درآزمایشگاهش در برلین تهیه کرد.

در آن زمان اوره را به عنوان یکی از انواع ترکیبات آلی می‌شناختند.

“یان- یاکوب برسیلیوس” که‌شیمیدان سوئدی مشهوری بود، واژه “آلی” (‪(Organic‬ را در حوالی ‪ ۱۸۰۷‬تعریف کرد.

این عنوان به هر ماده‌ای که ارگانیسم‌های (‪ (Organism‬زنده – چه گیاه و چه جانور- تولید کنند، اطلاق می‌شود. درمقابل آنها موادی هستند که منشا غیر زنده و معدنی دارند، و مواد غیرآلی یا معدنی نامیده شدند.

در سال ‪” ۱۸۲۸‬وهلر” به خوبی دانست که اوره نوعی ماده آلی است.

در همین آزمایشگاه بود که وهلر شهرتش را در تاریخ شیمی آلی تضمین کرد.

او قصد داشت سیانات آمونیم خالص را از سیانات پتاسیم و سولفات آمونیم، که دو نمک معدنی معمولی بودند، تهیه کند.

پس از آنکه دو نمک را در مجاورت یکدیگر حرارت داد ، محلولی را که پیش بینی می‌کرد در آن سیانات آمونیم باشد، تبخیر کرد. اما بلورهای سفید رنگی به‌دست آورد که درست به اوره‌ای که بارها از ادرار سگ و انسان جدا کرده بود شباهت داشتند، بی‌درنگ ثابت کرد که این بلورها واقعا اوره هستند.

وهلر این نتیجه را به عنوان ” واقعیتی شگفت آور که بیانگر نمونه‌ای از تولید صنعتی ماده‌ای آلی و به اصطلاح جانوری ، از مواد معدنی است” ، توصیف کرد.

کشف تصادفی وهلر سرآغازی بر زوال نظریه حیات گرایی بود که مدتها مانع از پیشرفت شیمی ترکیبات کربن می‌شد.

همچنین در چنین روزی در سال ‪” ۱۹۴۶‬آنتی بیوتیک استرپتومایسین”، (داروی درمان بیماری سل) توسط دکتر “سلمان آبراهام واکسمن” کشف شد.

گفته می‌شود، در ‪ ۱۹‬اکتبر سال ‪ ۱۹۴۳‬که بیماری سل به دلیل درمان ناپذیر بودن در سراسر جهان کشتار می‌کرد، یک دانشجوی فوق لیسانس دانشگاه راتگرز آمریکا واقع درایالت نیوجرزی در رشته بیوکمیست موفق به کشف استرپتومایسین و ایزوله‌کردن آن شد که پس از رسیدن به ساخت انبوه، جان دهها میلیون انسان را نجات داده‌است. این دارو، مطلقا تزریقی است.

این دانشجو به نام ” آلبرت شاتس ” جریان کشف خود را که در لابراتوار دانشگاه صورت گرفته بود به استاد مربوطه ، پروفسور “واکسمن” گزارش کرد و این استاد آن را به نام خود اعلام کرد و به‌همین خاطر هم برنده جایزه نوبل سال ‪ ۱۹۵۲‬در فیزیولوژی شد.

ولی آلبرت شاتس از اعتراض دست نکشید تا سرانجام ‪ ۴۵‬سال بعد (سال ‪(۱۹۹۴‬ به او هم که ‪ ۷۴‬ساله شده بود، نشان راتگرز دادند.

در چنین روزی در سال ‪ ” ۱۹۳۶‬جان مایکل بیشاپ” ویروس شناس آمریکایی به دنیا آمد.

بیشاپ ، برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ‪ ۱۹۸۹‬به همراه “هارولد وارموس” به خاطر تعیین منشا سلولی انکوژن‌های رتروویروسی همراه با سرطان است.

همچنین در چنین روزی، در سال ‪” ۱۹۱۴‬رناتو دولبکو” ویروس‌شناس ایتالیایی و برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی سال ‪ ۱۹۷۵‬به دنیا آمد.

دولبکو این‌جایزه را به‌همراه دو شاگردش “هاوارد مارتین تمین ” و “دیوید بالتیمور” به‌خاطر کشف تعامل بین ویروس‌های سرطان زا و محتوی ژنتیکی سلول، کسب کرد.

همچنین بررسی کنید

چارلز دیکنز” در رابطه با تغذیه ایتام در انگلیس ( مانند اولیور تویست ) اغراق گویی کرده است

مروری بر تاریخچه علم ژنتیک و نقش گریگور مندل